:: #เราแค่คนธรรมดา ::
"พี่จะทำให้แกกลายเป็นพี่เบิร์ดให้ได้ ส่วนพี่ก็คงจะเป็นพี่เต๋อ เรวัต.."
ใครสักคนที่ได้ยินประโยคนี้คงจะรู้สึกงง ๆ แปลก ๆ
การปั้นพี่เบิร์ดไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากเด็กคนนั้นต้องมีพรสวรรค์สูงส่งที่ค้นพบได้ยากแล้ว ยังต้องการปัจจัยรอบด้านนานัปการอีกนับไม่ถ้วน
"ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพี่มองคนออกได้ยังไง?
พี่รู้ได้ยังไงว่าคนไหนมีศักยภาพน่าสนใจ คนไหนจะผ่าน คนไหนจะไม่ผ่าน?"
น้องคนนึงบ่นออกมาด้วยความรู้สึกค่อนข้างฉงน
ในขณะเดียวกันการทำงานหนักโดยไม่โดนแสงไฟ ในฐานะคนอยู่เบื้องหลัง ก็ดูคล้ายเป็นความเสียสละที่มีแรงจูงใจอันน่าค้นหา
ผมเป็นคนแบบไหนถึงอยากทำทุกอย่างเพื่อส่งเสริมคนอื่น ยกเว้นตัวเอง?
ทุกสิ่งล้วนมีที่มา.. เรื่องนี้ก็เช่นกัน
ในอดีตผมเคยเป็นคนที่มั่นใจสุดขีดในศักยภาพของตัวเอง ผมไม่เคยไว้เนื้อเชื่อมือใคร ผมลุยแหลกบุกตะลุยฝ่าเจ็ดย่านน้ำโดยไม่เคยใช้ตัวช่วยหรือตัวแสดงแทน
หากเรากำลังมองหาใครสักคนที่ชอบทำงานแบบ "วันแมนโชว์" ผมคือคน ๆ นั้น ที่อาจเรียกได้ว่าเป็นประเภทลุยเดี่ยวจนเกือบจะสมบูรณ์แบบ
มันสนุก.. มันรู้สึกถึงความอหังการของตัวเอง มันรู้สึกถึงความสามารถอันไร้ขีดจำกัด ยิ่งทำเลือดในกายก็ยิ่งพลุ่งพล่าน มีทั้งคนรัก มีคนชม คนด่าคนเกลียดก็มีไม่น้อย..
"มันจะยากสักแค่ไหนเชียว เดี๋ยวผมช่วยจัดการให้เอง"
ประโยคทำนองนี้แทบจะเป็นคำพูดเครื่องหมายการค้าของผมเลยทีเดียว นั่นเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว ในขณะเดียวกันความคิดเทือกนี้ก็ได้มอบบทเรียนอันล้ำค่าให้กับผมเช่นเดียวกัน
ผมแทบไม่เคยทำอะไรผิดพลาดร้ายแรง แต่ผลลัพธ์มันกลับไม่เคยเป็นดังหวัง.. ในทุก ๆ เรื่องย่อมมีบางอย่างที่คน ๆ เดียวมักจะเอามันไม่อยู่ ผมคนเดียวไม่อาจแบกองค์กรหรือทีมขนาดใหญ่ได้อย่างยั่งยืน ผมคนเดียวต้องแบกทุกอย่างไว้ทั้งหมด นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าพิสมัยเท่าใดนัก
ผมเริ่มเหนื่อยล้า ในขณะที่คนอื่น ๆ ทำได้เพียงยืนปรบมือพลางแสยะยิ้มอย่างเจื่อน ๆ พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ในประสบการณ์ความสำเร็จของเรา
พวกเขาไม่เคยรู้สึกถึงการมีส่วนรวม ผมค่อนข้างโดดเดี่ยว นั่นก็เพราะเราไม่เคยแบ่งปันประสบการณ์บุกป่าฝ่าดงให้กับใครได้สัมผัส เราอยู่ใกลจากคนรอบกายเสียเหลือเกิน ไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่เราคิด ไม่สามารถอธิบายได้ในสิ่งที่เราทำ
ผมไม่อาจวางมือหรือส่งต่องานให้กับใครได้ ไม่มีใครสานต่อในสิ่งที่ผมเคยทำเอาไว้ มันฟังดูโก้ไม่น้อย แต่ในอีกด้านของเหรียญ สิ่งเดียวกันนี้ก็คือภัยอันตรายที่ค่อย ๆ กัดกร่อนตัวเราอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ผมกลับมานั่งทบทวนและค้นพบความจริงหลายประการ ผมรู้สึกสมเพชตัวเองอย่างเหลือคณานับ หากย้อนเวลากลับไปเจอตัวเองได้ในอดีต ผมคงอยากตะโกนใส่หน้าตัวเองว่า "กูเกลียดมึง!"
ผมพบว่าผมทำเรื่องเจ๋ง ๆ ได้ด้วยตัวคนเดียวมาตลอด แต่ไม่เคยทำเรื่องยิ่งใหญ่ได้เลยสักครั้ง นั่นเพราะเรื่องใหญ่ ๆ มันต้องใช้คน
ใช่.. มันต้องมากกว่าหนึ่งคน
ถ้าคุณต้องการสร้างบ้านสักหลัง คุณอาจต้องการคนช่วยมากกว่าสิบคนอย่างแน่นอน แต่ถ้าคุณกำลังต้องการจะสร้างกรุงโรม คุณกำลังพูดถึงคนทั้งแผ่นดิน และเวลารอคอยอันยาวนาน คุณกำลังพูดถึงขุนศึกแม่ทัพนับร้อยคน ทหารราบอีกเป็นแสน ประชากรหลักล้าน..
คุณอาจเป็น จูเลียส ซีซาร์ ผู้ยิ่งใหญ่หรือกระทั่งออคเทเวียน แต่ท้ายที่สุดฮีโร่เหล่านั้นก็ไม่ใช่ผู้สร้ากรุงโรมด้วยตัวคนเดียว
ผมได้อ่านหนังสือเปลี่ยนชีวิตเล่มนึง คือ หนังสือชีวประวัติของ เซอร์ อเล็ก เฟอร์กูสัน ปรัชญาและวิธีการที่เขาสร้างความสำเร็จให้กับทีมฟุตบอล สิ่งที่ผมชื่นชอบที่สุดคือแนวคิดในการสร้างความสำเร็จอย่างยั่งยืน ยืดหยุ่น กล้าหาญ บริหารความเสี่ยงอย่างเหมาะสม และความสามารถในการมองการณ์ไกล
แทนที่จะทุ่มซื้อตัวนักเตะระดับท็อปด้วยเงินจำนวนมหาศาล แล้วจากนั้นก็ต้องมานั่งปวดหัวกับการบริหารจัดการเงิน ทำไมเราไม่สร้าง "ทีมที่จะประสบความสำเร็จในอนาคต" ขึ้นมาเอง ปลุกปั้นพวกเขากันตั้งแต่อ้อนแต่ออกโดยไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องพรรค์นั้น
ด้วยกลยุทธ์แบบนี้ มันจะเป็นสิ่งอื่นที่คุณต้องลงทุนลงแรง มีบางอย่างที่คุณต้องควักจ่ายอย่างหนัก หนึ่งในนั้นก็คือความอุตสาหะและความเสียสละของตัวคุณเอง..
และความท้าทายที่คุณต้องเผชิญ นั่นคือ Leadership
มันก็แค่เส้นทางที่ผมได้เลือกแล้ว ความท้าทายที่ผมยังไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน ผมไม่ชอบทำอะไรที่เคยทำ ผมมองหาเรื่องใหม่ ๆ อยู่เสมอ การเป็นพี่เต๋อในแบบของผม ก็คือเป้าหมายส่วนตัวดังกล่าว
ผมจินตนาการถึงน้อง ๆ ของผมกำลังเดินขึ้นบันไดนับร้อย ๆ ขั้นเพื่อก้าวขึ้นไปชูถ้วยรางวัลแห่งชัยชนะ ผมคงจะอยู่ท้ายแถวและกำลังยืนปรบมือด้วยความภูมิใจให้กับความสำเร็จของพวกเขา
ผมอาจจะมีสปอร์ตไลท์ส่องมาถึง หรืออาจไม่ต้องมีก็ได้ เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ ถ้าคุณอ่านตั้งแต่ต้นมาจนถึงบรรทัดนี้คุณก็คงเข้าใจดีแล้วว่าความต้องการของผมคืออะไร
Stay humble, keep lower your profile
สิ่งนี้จะมอบอิสรภาพอย่างไร้ขีดให้คุณได้อย่างแท้จริง ผมไม่จำเป็นต้องแสดงความเก่งกาจให้ใครเห็น
เพราะแม้คุณจะมีดาบ ก็ไม่ได้แปลว่าคุณต้องหาทางเอามันมาฟาดฟันใคร
หรี่แสงไฟของคุณลงเพื่อเป็นการเปิดโอกาสให้ดาวดวงอื่นได้ออกมาเจิดจรัส
ตัวเรานั้นเป็นเพียงใครก็ได้ในจักรวาลนี้ เป็นเพียงคนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ที่อย่างน้อยที่สุด เราก็ยังรับรู้ถึงคุณค่าในตัวเองอยู่เสมอ
แสงไฟแห่งการเฉลิมฉลองเปล่งประกายสว่างสไวไปทั่วเมือง ตัวผมยืนอยู่ ณ จุดหนึ่ง ที่ไหนสักแห่งในเมืองที่กำลังโชติช่วงไปด้วยแสงแห่งความหวัง
นั่นคือภาพที่ผมแอบหวังจะให้มันเกิดขึ้นในอนาคต หวังว่า #Bitcoin จะช่วยทำให้ปราถนาของผมกลายเป็นจริง
