เมื่อยามเช้าลุกขึ้นจากเตียง หากเราได้ตื่นมาพร้อมกับความหวังและความฝันที่โอบอุ้มไว้ด้วยความเชื่อมั่นและเจตนาที่จะส่งต่อคุณค่าให้ผู้อื่น
มันไม่ต่างจากการตื่นกลางฤดูใบไม้ผลิในสวนที่กำลังเบ่งบาน ดอกไม้น้อยใหญ่เผยกลีบเพื่อต้อนรับแสงตะวัน และพร้อมผลิบานไปด้วยกันกับสายลมที่พัดอ่อน
ในความฝันที่มีเพียง “เรา” เป็นศูนย์กลาง มันอาจเป็นเพียงกลีบเดี่ยวของดอกไม้ที่เบ่งบานวูบเดียวแล้วร่วงหล่นตามฤดูกาล
แต่ถ้าเราฝันถึงการเติบโตของทั้งสวน ฝันนั้นจะเป็นเมล็ดพันธุ์ที่หยั่งรากลึก ส่งต่อความเขียวชอุ่มให้คนรอบข้างได้ชื่นชม และยังคงผลิใบใหม่ไม่รู้จบ
อันที่จริง..
ชีวิตอาจเป็นดัง “ภูเขา” ลูกสูงใหญ่ ที่เราเดินทางขึ้นสู่ยอด เพื่อลองพิสูจน์ตัวเองหลายร้อยรอบ
การลองผิดลองถูกคือการก้าวเท้าไปบนสันเขาที่วกวน
บางครั้งเราพลัดตกลงมาเจ็บปวด แต่ความสวยงามของการได้ร่วมเดินทางกับคนอื่น หรือได้เปิดเส้นทางให้ผู้อื่น คือการที่เรารู้ว่าภูเขาลูกนี้ไม่ได้เป็นเพียงดินและหิน แต่มันคือห้องเรียนของชีวิต
เป็นแรงบันดาลใจ เป็นพื้นที่ให้ทุกคนมองเห็นเส้นทางใหม่ ๆ แม้เท้าของเราจะบาดเจ็บ หรือไต่ไปอีกสิบครั้งก็ยังไม่ถึงยอด
แต่ทุกครั้งที่ก้าว มันคือการเผย “คุณค่า” ของเราออกสู่โลก
ความฝันที่สวยงามที่สุด อาจไม่ใช่ความฝันที่ฉายภาพ “ฉันประสบความสำเร็จ” เพียงผู้เดียว หากแต่เป็นความฝันที่แลกเปลี่ยนกำลังใจและแบ่งปันผลลัพธ์ร่วมกัน
เหมือนสายน้ำที่ไหลรวมเป็นแม่น้ำใหญ่ ทุกหยดน้ำต่างช่วยกันหล่อเลี้ยงผืนดินและชีวิตของผู้คน
“ฉัน” อาจเป็นเพียงหยดน้ำหนึ่งหยด แต่ถ้าหยดเล็ก ๆ หลายพันหยดร่วมกัน เราจะสร้างแม่น้ำสายใหญ่ที่ไม่มีวันแห้งเหือด
และเมื่อกระแสธารคอยหล่อเลี้ยงผืนโลก คนรอบตัวก็จะเรียนรู้จะเป็นผู้ให้ ผู้รับ และผู้ร่วมเดินทางไปในคราวเดียวกัน
การค้นพบคุณค่าในตัวเอง ไม่ใช่การประดับสปอตไลต์ให้ฉายเพียงเราโดดเด่น
แต่อาจเป็นประกายเทียนเล็ก ๆ ในค่ำคืนที่มืดสนิท ซึ่งทำหน้าที่ส่องนำเส้นทางให้ใครสักคนได้เห็นทิศทาง
แม้เทียนจะเล็ก แต่ก็จุดไฟต่อเทียนอีกเล่มได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อใดที่เราสำนึกรู้ว่าสิ่งที่เราทำ ช่วยให้ใครสักคนเห็นโลกได้กระจ่างชัดขึ้น เมื่อนั้นแหละความสุขก็เพิ่มพูนขึ้นมาอย่างเรียบง่าย แต่หนักแน่นและทรงพลังอย่างที่สุด
ประสบการณ์ที่ลองผิดลองถูกมามากมายเกินนับ เป็นเหมือนการลองชิมดินหลากประเภท เพื่อหาจุดที่เมล็ดพันธุ์จะหยั่งรากได้ดีที่สุด
ยามเราเจอความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า อาจเปรียบได้กับเมล็ดพันธุ์ที่รอคอยจังหวะฝนฟ้าอากาศให้เหมาะสม
และวันหนึ่งเมื่อเมล็ดนั้นเติบโตกลายเป็นต้นกล้าที่มั่นคง มันจะแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาแก่คนรุ่นหลัง
เมื่อเราตระหนักว่าทุกครั้งที่เราอดทนฝ่าความยากลำบาก เราไม่ได้ทำเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่เพื่อให้ผู้อื่นได้พักใต้ร่มเงา เราก็จะยิ่งเดินหน้าต่อไปได้ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง
สุดท้ายแล้ว “ความหมายในชีวิต” ไม่ใช่การยืนยันว่าตัวเราจะต้อง ‘ชนะ’ เสมอไป แต่อาจเป็นการที่เราตื่นขึ้นมาทุกเช้า แล้วรู้สึกว่าเรายังพอมีพลังเปลี่ยนแปลงโลกได้บ้าง
ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใด และทำสิ่งนั้นด้วยหัวใจที่เชื่อมโยงกับผู้อื่น เหมือนสายใยบาง ๆ ระหว่างมนุษย์ที่ไม่เคยขาด เราต่างต้องการกันและกันในฐานะผู้แบ่งปันความฝันและรอยยิ้ม
เมื่อความหมายของชีวิตขับเคลื่อนด้วยความฝันที่เชื่อมโยงกับผู้อื่น เราจะค้นพบว่า “ตัวเรา” มีค่ามากกว่าแค่เพื่อสนองความสำเร็จส่วนตัว
แต่มันยังเป็นแรงบันดาลใจที่คอยให้ความหวังแก่คนรอบข้าง เหมือนดอกไม้ที่บานสะพรั่งจนกลายเป็นทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ โอบกอดผืนฟ้าและมอบความงามให้แก่ผู้สัญจรผ่านมาได้พักสายตาและอิ่มเอมใจ
ชีวิตของเราก็เช่นกัน เมื่อเราอุทิศความฝันเพื่อเชื่อมโลกเข้ากับความหวังและมิตรภาพ เราจะพบว่าทุกย่างก้าว ไม่ว่าถูกหรือผิด ล้วนเป็นบทเรียนให้เราเบ่งบานได้อย่างงดงามและเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่าที่แท้จริง
GM คับ 🌻#Siamstr
#ValueForValue #V4V
