กราบขอบพระคุณขอรับท่านพี่
กี่วันมาแล้วนะ นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้เข้ามาทักทายพี่ๆทุกๆท่านในนี้ด้วยการเล่าผ่านภาพถ่ายและการเล่าผ่านตัวผม ความสับสนวุ่นวายความงงๆของตัวผม ในระหว่างที่ผมหายไปจาก พื้นที่นี้ วันนี้เมื่อพบเจอบางชิ้นบางส่วน จึงนึกคิดถึงพื้นที่นี้ ที่อยากจะเข้ามากอดมาเล่ากับพี่ๆเพื่อนอีกครั้ง
“หล่นหาย”
นานมาแล้วที่ผมไม่ได้ให้ตัวเองได้อยู่กับตัวเองเลย ผมพูดเสมอว่าตัวผมได้ ”ทำตัวเองหล่นหายไป“ นานเกือบๆ 2 ปีตลอดช่วงเวลาที่ทำตัวเองหายไป ผมหลงทางอย่างแท้จริง ผมในช่วงเวลานั้นจนถึงเวลานี้ เหมือนเด็กที่กำลังหาชิ้นส่วนเล็กๆของโมเดลตัวหนึ่ง ที่ทำตกลงไปในกล่องใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยของเล่นมากมาย (ที่เปรียบถึงความวุ่นวายที่เราเก็บเกี่ยวมาทั้งตั้งใจและไม่) ผ่านวันเวลา มาจนวันนี้ ก็ยังไม่พบเจอ จนถึงวันที่คนรอบตัวผมเริ่มจางหายออกไป (หรือเป็นที่ตัวผมที่จางหายไปเสียเองก็ยังไม่แน่ใจ) การเงินในชีวิตที่เริ่มบางเบาลง เมื่อความลำบากเดินเข้าใกล้เข้ามา เมื่อความเหงาเริ่มกอดคอผม เมื่อวันเวลา ต่อวันเริ่มมีค่า ผมได้มีโอกาศได้เจอหนึ่งในชิ้นส่วนของตัวผมเองที่ตกหล่นไป ผมได้เริ่มยอมรับ และเริ่มเข้าใจ ผมเริ่มที่จะเลิกค้นหาและเลิกตั้งคำถามมากมายกับตัวเอง แล้วเหลือเพียงแค่คำๆเดียว คือคำว่า”หัวใจ“ ผมเคยใช้เวลาอยู่นอก Comfort zone ยาวนานแทบทั้งชีวิต วิ่งไล่ตามฝัน เพราะเชื่อว่าจะพ้นจากความยากไร้ ทั้งความเหงาและงานเงิน จนวันนึงที่ผมเริ่มพูดถึงคำว่า "ทำตัวเองหล่นหายไป" ผมเสียเวลาค้นหาอยู่นานจนท้ายที่สุด ผมเกือบจะล้มแทบยืนไม่ได้ สิ่งสุดท้ายที่ผมพบเจอคือความคุ้นเคย ทั้งตอนที่สู้แบบไม่คิดชีวิต หรือลุ่มหลงที่ได้พบความสบายใน Comfort Zone ทั้งกายและใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ความจริง แล้วสำหรับผม การเดินทางยังไม่จบ ผมคิดถึงตัวเองเหลือเกิน ไม่รู้จริงว่า ชิ้นส่วนต่างจะวนมาครบสมบูรณ์เมื่อไหร่ และขอให้ Daily ชีวิตที่ผมเขียนให้ตัวเองก่อนหน้าคอยจับมือผมเองให้ลุกขึ้นวันที่ท้อที่สุด เสมอไป ✌🏻 
ไปช่วงหนาวผมว่าชื่นใจแน่ๆเลยครับผม 💕
วันนี้ตัวกระผมได้มีโอกาสมาเที่ยวสถานที่ๆนึง ที่มีชื่อว่า “หมู่บ้านไร้แผ่นดิน” จังหวัดจันทบุรี ก่อนมาที่นี่ผมวาดภาพในหัวไม่ออกเลยว่าหมู่บ้านไร้แผ่นดิน จะมีหน้าตายังไง ไร้แผ่นดินทำไมชื่อนี้มันแปลกๆ เหมือนในหนังหรือการ์ตูน พอถึงเวลาที่ต้องออกเรื่องเพื่อเดินทางไป ระหว่างทางทำให้ผมรู้สึกตัวเล็กขึ้นทุกทีๆ พอรู้ตัวอีกที่ จากตึกสูงรอบตัว ก็เปลี่ยนไป สิ่งรอบข้างเริ่มว่างเปล่า ม่านตาผมเริ่มสว่างขึ้นทันที แปลกใจมากเมื่อเห็นทะเลกว้าง และป่าโกงกางเขียวชะอุม รวมกับท้องฟ้าที่ ฟ้าจริงๆ จากใจที่แล้งแห้ง กลับมาชุ่มฉ่ำ ตัวผมเองถึงกับนั่งใจลอยไปกับลม เหมือนเหยี่ยวแดงที่บินอยู่บนฟ้า ลอยไปมา หรือนี่คือสิ่งที่เขาชอบพูดกันว่า “ออกมาชาร์จแบต” มันช่างสดชื่นจริงๆ
วันนี่ตัวกระผมแค่อยากแวะมาเล่าด้วยความคิดถึง ถ่ายภาพมาฝากด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับได้มาเล่าสู่กันฟังกับ พี่น้อง พวกพ้อง มิตรสหาย ในสิ่งที่กระผมรู้สึกดีและได้ไปประสบพบเจอมา หวังว่าทุกๆท่านจะมีความสุขกับทุกๆการทำงานและการท่องเที่ยวนะครับผม สวัสดีครับผม 🙏🏻😊
#siamstr #shutter 
ขอบคุณมากๆครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับผม 🙏🏻😊
สำหรับการแนะนำตัวในอีกส่วนนึงของตัวผม
ครั้งนี้อยากพูดสิ่งที่เข้าใกล้หัวใจมากยิ่งขึ้นของตัวผมเอง
ในคำสองคำคือ “อบอุ่น” และ “คิดถึง”
สำหรับผมสองคำนี้ใกล้กันจนไกล หรือจะเรียกว่าไกลกันจนใกล้ดีนะ ?
ภาพนี้ถ่ายขึ้นจากจังหวะสำคัญที่ผมได้มีโอกาสได้เข้าไปเป็นส่วนนึงของทีมจัดทำกิจกรรมที่งาน Wonderful ผมรับหน้าที่ช่วยเหลือถ่ายภาพให้ทีมเพื่อนผมเองในชื่อ Bluesun ในเย็นวันนั้นผมกำลังนั่งยิ้มแย้มพูดคุยกับทุกคนอยู่ แม่ลูกคู่นึงเข้ามา ความรู้สึกนั้นทัชไปถึงคงามโหยหาส่วนตัวผมที่ต้องการสิ่งนี้มาตลอด ผมทั้งยิ้มและมีความสุขกับการนั่งมองแม่ลูกคู่นี้มากๆ ในจังหวะเดียวกัน ใสขณะที่คุณแม่คนนี้กับลูกที่น่ารักของเขากำลังช่วยกันต่างผ้าที่ได้ร่วมทำกิจกรรมกับทางบูธของเรา สำหรับผมเหมือนทุกอย่างย้อนภาพวนไปถึงสิ่งที่ผมร้องเรียกหามันมาตลอด รวมทุกอารมณ์ทุกความรู้สึกฟุ้งกระจายราวกับอากาศปลิวอยู่ในหัวผม จากวินาทีนั้น ความรู้สึกจากหัวใจ วิ่งตรงผ่านหน้าอก สู่แขนไปถึงปลายนิ้วมือ จนกดผ่าชัตเตอร์ออกมาเป็นภาพที่ผมรักมันเหลือเกิน นี่เป็นจุดเริ่มต้นของทั้งหมดที่ผมเลือกมาใช้ในการแนะนำตัวกับพี่ๆเพื่อนในวันนี้
S2.
ความ ”อบอุ่น“ เป็นของหายากมากสำหรับผมซึ่งเคยเป็นชาวพเนจร นอนข้างถนน แต่ความ ”คิดถึง“ กลับไม่เคยไกลตัวเลย…
ระหว่างที่เด็กหนุ่มอย่างผมได้นอนใช้ชีวิตริมทะเลพัทยาอย่างไร้เป้าหมาย ความ ”อบอุ่น“ ก็หายไปจากชีวิต เหลือเพียงคำ “คิดถึง”
“ผมคิดถึงเตียงที่นุ่มสบาย”
“ผมคิดถึงอาหารยามเช้าที่ตื่นขึ้นพร้อมการ์ตูนในทีวี”
“คิดถึงห้องน้ำที่กั้นระหว่างห้องนอนแม่กับห้องนอนพี่สาว”
“คิดถึงบรรยากาศที่เปิดลิ้นชักหาเสื้อผ้า”
“คิดถึงเพื่อนๆในซอยบ้าน”
และที่สำคัญ ”ผมคิดถึงครอบครัว คิดถึงม๊ะ (แม่) คิดถึงมากๆ” แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงตัดสินใจใช้ชีวิตแบบนั้นต่อ ความคิดถึงวนเวียนรอบตัวผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอบอุ่นก็ลอยหายไปทุกทีๆ แต่ในทางกลับกัน ตัวผมเองที่ไม่รู้ตัวเลยในตอนนั้นว่า ความอบอุ่นก่อตัวมากขึ้น เหมือนกับว่ามันเป็นหมอกบางเบาที่หนาตัวขึ้นในห้องเล็กๆที่เปรียบว่าเป็นหัวใจของผม ผ่านวันเวลายาวนาน นานจนรู้ตัวอีกที ชีวิตผมได้เปลี่ยนไปแล้ว ผ่านเข็มนาฬิกามา ราวๆ 20 ปีเศษ ผมเพิ่งเข้าใจมัน ว่าแท้ที่จริงแล้ว ความ”อบอุ่น“ และ ความ”คิดถึง“ คอยอยู่เป็นสติ อยู่เป็นเพื่อนผม ไม่เคยหางไปเลย
ขอบคุณที่เป็นเพื่อนแท้ต่อกัน ขอบคุณที่คอยย้ำเตือน ขอบคุณที่ทำให้ผมนั้น รู้ที่จะมอบความอบอุ่นให้ใครอย่างไร และคิดถึงใครอย่างไร ถึงแตะถึงหัวใจ 💕🙏🏻
สำหรับบางคน ความ ”คิดถึง“ อาจเป็นเรื่องเล็กน้อย
สำหรับบางคน ความ “อบอุ่น” อาจเป็นเรื่องที่หาได้ง่าย
”อย่ารอให้เป็นเรื่องยากเลย ของมีค่าขนาดนั้น เงินจ่ายไม่ได้หรอก“
และเช่นเคยครับ ขอขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่าของทุกท่าน อ่านการแนะนำตัวเล็กๆน้อยๆของผมผ่านภาพถ่ายและเรื่องเล่าบางส่วนในเวลาของชีวิตผม
ขอบคุณมากๆครับ
#siamstr 
ขอบคุณมากครับ 😊🙏🏻
ขอบพระคุณมากเลยครัย เป็นเกียรติมากครับ ผมเพิ่งเริ่มเล่น แต่ตอนผูกเรียบร้อยครัยผม 😊💕💕🙏🏻
Wow thank you so much 💕🙏🏻
ขอบพระคุณมากครับผม ฝากตัวด้วยนะครับผม ผมชื่อดรีมจาก PPCF• ครับผม 😊🙏🏻