ผมมีเรื่องหนึ่งที่ suffer มาทั้งตลอด

ผมคุยกับใครไม่ค่อยรู้เรื่อง มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก

ก่อนนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจโลก ยังไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเป็นธรรมชาติที่คนเราแตกต่างกัน คนเรามีเรื่องที่สนใจไม่เหมือนกัน แต่มันก็แปลกเหมือนกันนะ ที่มีคนที่ชอบเรื่องเดียวกับเราอยู่น้อยเหลือเกิน

กลายเป็นเรารู้สึกเหมือนไม่ได้การยอมรับจากสังคม พอบ่อยครั้งเข้าบางทีการแสดงออกของเรามันดูเป็นการเรียกร้องความสนใจ

เสียงสะท้อนที่เพื่อนสมัยวัยรุ่นพูดถึงตัวผมก็คือ อารมณ์ร้อน พูดจาขวานผ่าซาก ขี้แอ๊ค ซึ่งมันก็จริง อัตตาเรามันสูงมาก ยิ่งไม่มีคนให้ค่าอัตตาเรา เรายิ่งเร่งมันเข้าไปอีก เป็นวัยรุ่นเกรียนๆคนนึงเลย มีเรื่องประจำ

เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันเป็นการพยายามปกปิดปมในใจของเราเอง

ผมเริ่มคิดเรื่องนี้ได้บ้างก็สมัย ม.ปลายละ เพราะมันเหลือเพื่อนน้อยเหลือเกิน คนคุยกับเราเข้าใจน้อยเหลือเกิน

มันทำให้ตัวผมค่อยๆถอยตัวออกมาจากสังคม (จริงๆก็ไม่ได้ถอยหรอก คนรอบตัวเค้าค่อยๆถอยห่างออกไปมากกว่า) กลายเป็นอยู่กับตัวเองซะเยอะ แต่อัตตาของเราก็ไม่ได้ลดลงไปหรอก แค่เก็บมันเอาไว้

จนกระทั่งผมเข้ามหาลัย ผมเรียนสถาปัตย์ ผมเหมือนเจอที่ของผม ผมเหมือนได้กลับบ้าน เพื่อนเกือบทุกคนคุยเรื่องคล้ายๆกัน ชอบอะไรคล้ายกัน เข้าใจสิ่งที่เราสื่อสาร อัตตาของเราและเพื่อนๆเรากลายเป็นมีคนคอยรับรองให้ซึ่งกันและกัน

มันเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมากจริงๆ เมื่อเรามีตัวตนจริงๆที่ไหนซักแห่ง มันไม่จำเป็นต้องพยามแสดงออกความเป็นตัวเราเพื่อให้คนอื่นยอมรับ เราเข้าใจกันจริงๆอย่างลึกซึ้ง

ผมกล้าพูดว่าผมแทบจะเปลี่ยนเป็นคนละคนกับสมัยมัธยม มันก็น่าเสียใจอยู่นะ แค่เพราะเราไม่เข้าใจธรรมชาติคน มันส่งผลถึงพฤติกรรมของเรา ส่งผลให้เราทำอะไรโง่ๆในวัยรุ่นมากมาย

ที่เราเปลี่ยนได้ไม่รู้ว่าเพราะตกผลึกชีวิตได้ หรือบังเอิญได้อยู่ในที่ๆถูกต้อง

ผมรักเพื่อนสมัยมหาลัยของผมมาก เลข47 คือเลขรุ่นของผม รถทุกคันที่บ้านผม ทะเบียน47 แพงแค่ไหนฉันก็จ่าย ก็ฉันรักของฉัน(จริงๆไม่แพงนะ ซี้ กะ เจ๊ง มันไม่ค่อยมีใครเอา)

งานเลี้ยงรุ่นของชั้นปี ผมไม่มีทางพลาด แม้แต่หลายๆครั้งที่เพื่อนๆเจอกันแมทช์เล็กๆ ผมก็ยินดีขับรถเข้ากรุงเทพฯตอนเย็น นั่งคุยกันจนเช้า(โดยที่ผมไม่กินเหล้านะ) แล้วขับรถกลับชลบุรีมาทำงานต่อ

“ก็มันเป็นที่ของเราอะ”

ถ้าเราเสียที่ตรงนี้ไป มันจะส่งผลให้พฤติกรรมเราเปลี่ยนอีกมั้ยก็ไม่แน่ใจ

จริงๆทุกวันนี้ได้มีโอกาสเจอเพื่อนๆกลุ่มนี้น้อยลง ความรู้สึกถึงการมีคนเข้าใจเรามันน้อยลงไปเรื่อยๆอีกแล้ว ยิ่งโดยเฉพาะเราเป็นบิทคอยเนอร์ด้วย นับคนที่คุยกับผมรู้เรื่องได้เลย

เชื่อไหม วันที่ผมได้ไปงาน BTC2023 มันพาความรู้สึกนั้นกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกถึงการมีอยู่ของตัวเรา และยิ่งโดยเฉพาะในตอนที่ผมได้เข้ามาเดินในทุ่งม่วงนี้ด้วยแล้ว มันเหมือนเราได้กลับมาอยู่บ้านอีกครั้ง มันรู้สึกปลอดภัย มันรู้สึกเชื่อใจ มันรู้สึกว่านี่คือที่ที่ฉันมีที่ยืน

“คอมมูนิตี้บิทคอยเนอร์คือบ้านสำหรับผม

และผมมั่นใจว่าผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้คนเดียว”

แล้วมันจะรู้สึกดีขนาดไหนถ้าเราได้มาเจอกัน เราได้คุยกันในเรื่องที่เราต่างก็หาคนคุยด้วยไม่ได้

มันต้องเหมือนได้ไปงานเลี้ยงรุ่นอีกครั้งแน่ๆ

มาเจอกันมั้ย

2-3 ธันวาคม (หรือใครเห็นเหมาะสมวันอื่นเสนอมาเลย)

ที่ไหนไม่รู้ ชลบุรี พัทยา ระยอง เดี๋ยวว่ากัน แต่สะดวกคนส่วนใหญ่แน่นอน (เสนอมาเลยกะดั้ย)

ขอแค่มากันเถอะนะ

“ใครมาได้ช่วยกันส่งเสียงหน่อย”

ถ้าพอรู้จำนวนคน เรื่องสถานที่ก็ง่ายละ หรือใครจะลังเลยังไงก็ยกมือกันมาก่อนก็ได้ จะได้ไม่มีสถานการณ์ที่ไม่พอ

งานนี้ไม่มีตัวตั้งตัวตีนะ ไม่มีกิจกรรมอะไรชัดเจน แค่นัดเจอกัน คุยกัน แต่เอาให้แบบตาแจ๊ตกะตาโจ้กลับไปเขียนรีวิวให้อ่านกัน 7 วัน 7 คืนก็ไม่จบ (รีวิวยังไงให้ยาวกว่างานจริง 555555)

ต้องขอเสียงทุกคนแล้วล่ะ ตลาดเสรีต้องทำงานแล้ว ถ้ารู้จำนวนคนคร่าวๆ เดี๋ยวมันต้องมีคนอยากเจอกันจัดๆช่วยเสนอสถานที่และประสานงานเอง

///////////////////////////////////////////

สรุปๆ เผื่อว่าฉันพาหลงประเด็น

Meet up ภาคตะวันออก

2-3 ธันวาคม

….ใครมาได้บ้างช่วยบอกหน่อย…

ตอบๆไปในเมนท์นี่แหละ เดี๋ยวฉันนับเอง

#ทีมตรู่

#coffeechain

#Siamstr

ปล.รูปงานเลี้ยงรุ่นปีล่าสุดของผม ธีมงานบาร์บี้ โคตรมัน เวลาได้อยู่กับกลุ่มคนที่คุยกันรู้เรื่องนี่มันดีจริง

bitcoin ไม่ใช่เงินที่เหล่าอาชญากรระดับโลกควรใช้เลย

แม้ว่าระบบของ bitcoin จะไม่มีการลงทะเบียนชื่อของผู้ใช้งานเอาไว้ว่าใคร เป็นเจ้าของเงินเท่าไหร่ แต่ถ้าเงินก้อนนั้นมันใหญ่พอ และมากพอที่จะคุ้มค่าให้สอบสวน เช่นเป็นของ drug dealer(พ่อค้ายา) หรือ war criminal (พวกค้าอาวุธเถื่อนหรืออาชญากรสงคราม) ระดับหลายล้านเหรียญ หน่วยงานรัฐหรือเอกชนจะสามารถใช้ทรัพยากรจำนวนนึง(กำลังคน,เทคโนโลยี,เงิน)ติดตามจนได้

อย่างใน clip video นี้เรื่องราวเริ่มต้นที่มีหนุ่มชาวอเมริกันคนหนึ่งโทรมาแจ้งตำรวจว่าบ้านโดนงัดแล้วเงินหายไป 400,000 เหรียญหรือราวๆ 14 ล้าน ตำรวจก็เริ่มทำการสอบสวน และคาดว่าต้องเป็นคนใกล้ตัวหรือคนรู้จักแน่นอนไม่งั้นจะไม่มีทางรู้ว่าบ้านนี้เก็บเงินไว้ขนาดนี้

หลังจากสืบก็พบว่าเหล่าเพื่อนทั้งหลายของพ่อหนุ่มคนนี้ให้การไปในทางเดียวกันว่า หนุ่มคนนี้ใช้ชีวิตเจ้าสำราญมากเป็น party monster คือปาร์ตี้บยับๆเลย แจกเงินสาวๆเพื่อนๆเป็นว่าเล่นคนละ 10,000 เหรียญ เช่า private jet

ไปดูกีฬาต่างเมือง ซื้อกิจการต่างๆหลายรายการ พอตำรวจถามว่า คุณได้เงินอย่างนี้มาอย่างไร เค้าก็บอกว่าลงทุนใน bitcoin เนี่ยแหละ

ซึ่งในตอนแรกตำรวจก็ยอมรับว่าเออ ใครๆมันก็รวยจากเหตุนี้ได้

แต่ปรากฏว่าเรื่องเริ่มไปถึง IRS (สรรพากรสหรัฐ) ซึ่งเค้ากำลังตามคดี bitcoin ของ silk road คดีอย่างย่อคือ silk road นี้เป็นเว็บไซต์ที่คน darkๆใช้ ซื้อขายสิ่งผิดกฏหมาย ยาเสพย์ติด อาวุธ หรือบางทีก็ค้ามนุษย์โดยใช้ bitcoin เป็นตัวกลางแลกเปลี่ยนปัจจุบันเจ้าของติดคุกโดนสั่งปิดไปแล้ว แต่ปัญหาคือ bitcoin ที่อยู่ในนี้มันหายไปไหนหมด

ก็มีการพยายามตามหาตั้งแต่นั้น ปรากฏว่าไปเจอว่า หนุ่มคนต้นเรื่องนี้น่าสงสัย เพราะเจ้าตัวดันเคยโอน bitcoin เข้ามาใน Exchange ที่บังคับให้ผู้ใช้งานยืนยันตัวตนแค่จำนวน 800usd แล้วความพิเศษของ bitcoin คือมัน track ธุรกรรมย้อนหลังได้ยาวววจนถึง

จุดกำเนิดเลยทีเดียว

ซึ่งพอเจ้าหน้าที่พบว่า ธุรกรรมของคนๆนี้เกี่ยวข้องกับ silk road เลยมีการแกล้งไปสืบสวนถึงบ้านชวนคุยจนเจ้าตัวถึงกับโชว์จำนวน bitcoin ที่ตัวเองมีอยู่ 50000 BITCOIN (ประมาณ 3billion USD ขณะที่มีเรื่องหรือประมาณหนึ่งแสนล้านบาทไทยO_O) เท่านั้นแหละ มัดตัวได้เลย

แต่ก็ยังเพิ่งเข้าใจไปว่าแล้วความเป็นส่วนตัวจะอยู่ตรงไหนถ้าใช้ bitcoin? ถ้าคุณเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้ไปคดโกง มีชนักติดหลัง หลักหลายร้อยล้านบาท มันไม่คุ้มค่าที่จะเสียเวลามาสอดรู้สอดเห็นธุรกรรมของคุณหรอกครับสบายใจได้ แต่ก็อย่าโพนทะนาธุรกรรมของตัวเองไปให้ใครอื่นๆที่ไม่จำเป็นรับรู้ด้วยละกันครับ

Bank run รูปแบบใหม่หรือเปล่าเนี้ย น้องชายของเรา อยู่ดีๆบัญชีก็ถูกอายัดเหมือนกัน ทำธุรกรรมไม่ได้ อ้างตรวจสอบเส้นทางการเงิน เงินมันเป็นของไหล เราจะรู้ได้ไงว่าเงินไหนรับได้รับไม่ได้ งี้รับเงินมา ซื้อข้าวหน้าซอย ไม่ต้องไปปิดร้านแม่ค้าเลยหรอ

สมัยก่อนจะถอนเงินต้องไปธนาคาร ถอนมาเป็นเงินสด พอคนถอนพร้อมกันถึงเห็นปัญหา

สมัยนี้คนถอนเงิน ใช้วิธีโอนออกจากธนาคาร ย้ายเงินไปที่อื่นแทนการถอนเป็นเงินสด แล้วถ้าคนย้ายเงินออกพร้อมๆกัน การอายัดบัญชี 72ชม. นี่ก็เหมือนเป็นการถ่วงเวลา ไม่ให้คนย้ายเงินเหมือนกันนะ เอาจริงไม่ว่าจะเหตุผลไหน คือน่าหัวเสียทั้งนั้นอ่ะ เงินก็เงินเราแท้ๆ

รู้สึกว่าแบงค์ไม่ปลอดภัยมานานละ แต่มันชัดเจนวันนี้เลย ของเรามีเงินติดบัญชีแค่หลักสิบบาทมานานและ จะใช้ค่อยโอนจากที่อื่นมาใช้จ่าย ทุกอย่างที่อยู่ในธนาคารรู้สึกโคตรไม่ปลอดภัยเลย เงินในธนาคารนี่เหมือนไม่ใช่เงินของเราจริงๆ รัฐหรือธนาคารมีอำนาจมากกว่าเจ้าของเงินด้วยซ้ำ เงินที่เป็นบิทคอยน์นี่แหละ เงินของเราจริงๆ

#siamstr