GN ครับ ไม่ต้อง zap กันนะ โอนช่วย สร้างอุโบสถได้เลย

ขออนุญาตลุงครับ

ขอบคุณที่เมนชั่นถึงนะครับ.. ประสบการณ์ตะกอนความคิดในบทความนี้ไม่มีในตำราเศรษฐศาสตร์ เป็นบุญของผู้ที่ได้ผ่านมาเจอ.. กรุณาอ่านจนจบและขอดเกร็ด

จริงๆ แล้วพี่ก็คล้ายๆ ผม แต่คงมีบางอย่างที่ต่างกันอยู่ ผมเป็นพวกไร้เพดานและฟลอร์ เป็นคนที่ชอบวิเคราะห์จนทะลุปรุโปร่งจึงตัดสินใจ แต่คนก็มีกคิดว่าผมผลีผลามใจเร็วด่วนได้ ..ผมคงคืดอะไรได้เร็วเกินไป

ด้วยเหตุนี้ครูประเภทเดียวที่ผมมี คนประเภทเดียวที่จะกล้าพอมาแนะนำผมในแนวสัจธรรม จริยธรรม ความฉลาดทางอารมณ์ หรือแลกเปลี่ยนประสบการณ์อะไรทำนองนั้น

ผมพึ่งทำคาเฟ่มาหมาดๆ กับเพื่อนเมื่อปีกลาย (ขายหุ้นไปแล้วเนื่องจากไม่มีเวลาบริหาร จับปลาหลายมือไม่ไหว) ผมคิดในเชิงบูรณาการหลายชั้นเพื่อเลือกทำเลและกลยุทธ์ทั้งสั้น กลาง ยาว เนื่องจากผมผมเคยทำ Feasibility มาพอสมควร กระบวนการวางแผนนั้นจึงซับซ้อน (อยู่คนเดียว) ซึ่งคงอธิบายตรงนี้ไม่ไหว

ผมจะเหมือนหมอแปลก ที่ชอบนั่งทางในดูว่าใน 14 ล้านทางเลือก ผมจะชนะเกมนี้ด้วยโซลูชั่นไหน ชนะได้แบบไหน ชัยชนะพอหอมปากหอมคอหรือประเดี๋ยวประด๋าวผมจะปัดตกไปเลยแต่แรก หรือถ้ามันไม่มีหนทางที่ยั่งยืนมากพอ.. ผมก็แค่จะเปลี่ยนเรื่องไปทำอย่างอื่นเลย

อ่านมาถึงตรงนี้ก็คงรู้แล้วว่า เหตุผลแท้จริงที่ผมขายหุ้นร้านกาแฟคืออะไร..

เมื่อจ้องไปที่ทรัพยากรทั้งองคาพยพ ในหัวผมจะมองหาวิธีใช้มันให้สิ้นเปลืองน้อยที่สุด แต่ยังเสือกให้ผลลัพธ์ดีสุดๆ ถามว่าจำเป็นไหม.. ก็คงต้องบ้าระดับหนึ่งถึงจะเอาแต่คิดอะไรแบบนี้

บ่อยครั้งเหมือนกันที่ "ลงทุนให้ได้ขั้นต่ำ" ก็เป็นหนึ่งในแนวทางที่ผมเคยหยิบจับ พี่ได้อธิบายเชิงปฏิบัติไว้หมดแล้ว ผมขอข้ามไปเลยละกัน

มีสิ่งหนึ่งที่ค่อนข้างชัดว่าเราเหมือนกัน คือ ขอลุยเองก่อน ขอเข้าใจมันด้วยตัวเอง และฉันอยากสร้างความแตกต่าง ฉันนอนไม่หลับถ้าต้องทำเหมือนคนอื่น

ขอตัดภาพไปที่ MBTI ซึ่งพี่ค่อนข้างแม่นเลยทีเดียว มันมีเรื่องที่ผมอยากแชร์เกี่ยวกับหัวข้อนี้

เรื่องนั้นก็คือ "เราวิวัฒน์ตัวเองได้" ถ้าเราเป็นคนที่ชอบขยับแข้งขยับขาอยู่ตลอดเวลา.. เราอยากเป็นอีกคนที่ดีกว่าเดิม ในทุกๆ ปีเราจะไม่เคยเหมือนเดิมเลย ดังตัวอย่างต่อไปนี้...

ในปี 2018 ผลทดสอบของผมออกมาแบบนี้ ซึ่งมันก็ค่อนข้างตรงกันตัวผมในตอนนั้น..

เรื่องน่าประหลาดก็คือ ในช่วงก่อนโควิดผมรับจ๊อบเป็น System analyst และ Software Architecture อยู่พอดี สิ่งแวดล้อมและพฤติการณ์ต่างๆ คงจะหล่อหลอมให้เป็นตัวเรา...

ต่อมาในปีแห่งโรคระบาด 2019 ที่ผมไปทำจ๊อบต่อที่ไหนไม่ได้นอกจากวางแผนครุ่นคิดและสั่งการจากบ้านผ่านทางอินเตอร์เน็ต..

ในเวลาปีเดียวเราเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ แม้จะแค่จาก P กลายเป็น J ก็ตาม.. นั่นก็คือวิวัฒนาการส่วนตัวแล้ว..

ผ่านเวลาโควิดอันเนิ่นนานมาหลายปี ผมเริ่มพาตัวเองเข้ามาในแวดวงบิตคอยน์ สิ่งต่างๆ ที่ได้พาลพบและช้อมลุกคลุกคลาน ประสบการณ์ที่ไหลบ่าเข้ามาได้เปลี่ยนตัวผมไปเป็นอีกแบบอย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งนึกครึ้มไปลองทดสอบอีกครั้งในปี 2021

“พี่ต้องลงทุนให้ถึงขั้นต่ำนะ”

มีน้องคนนึงเคยคุยกับผมไว้

“ลงทุนมันมีขั้นต่ำอยู่นะพี่

อย่างถ้าพี่ลง 1 ล้าน อาจจะได้ซัก 10 ล้าน

แต่ถ้าลง 9 แสน อาจจะไม่ได้อะไรเลย

พี่ต้องลงทุนให้ถึงขั้นต่ำนะ”

ในตอนที่ผมได้ยินครั้งแรก ผมไม่ buy idea นี้เลย

อย่างที่ผมเคยเล่าๆไป พ่อแม่ผมเริ่มจากทำขนมกันที่บ้าน เราตีไข่กันในบ้าน เคี่ยวขนมกันในครัวหลังบ้าน เอาออกมาอบแล้วก็ตัดขายกันหน้าบ้าน

ทั้งๆที่บ้านผมเป็นทาวน์เฮ้าส์เล็กๆ อยู่ในซอยที่แสนจะเล็ก และไม่มีที่จอดรถให้ลูกค้าใดๆทั้งสิ้น

เวลาลูกค้าเข้ามาเยอะๆ ที่ยืนหน้าบ้านก็ไม่มี บ่อยครั้งล้นไปยืนตากแดดอยู่นอกบ้าน

แต่ก็มีลูกค้าเข้าร้านอยู่แทบจะตลอดเวลา

ลูกค้าหลายเจ้ามาถึงก็จะเล่าให้ฟังแกมบ่นว่าเค้าเดินทางกันมามาจากจังหวัดนู่นจังหวัดนี้เลยนะ

นั่นทำให้ผมคิดว่า ทำเลไม่ใช่เรื่องสำคัญ หรือเรื่องจะลงทุนตกแต่งร้านให้สวยนั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าไหร่ ขอเพียงขอเราดีจริงๆ มันจะขายตัวมันเองได้

ผมเคยรีโนเวทร้านที่บ้านครั้งนึง ใช้เงินประมาณ 3 แสน บ้านก็ดูเป็นร้านขึ้นมานิดนึง ขยายกำลังผลิตมาได้พอสมควร แต่มันก็ยังเป็นทาวน์เฮ้าส์เล็กๆอยู่ในซอยเล็กๆเหมือนเดิม มันไม่ถึงกับมี impact ที่ significant กับร้านเท่าไหร่

วันนึงผมออกไปเปิดสาขาแรก ไปได้ศาลาไทยที่เค้าสร้างไม่เสร็จอยู่ริมถนนมา ต้องพยายามหาคอนเนคชั่นเชื่อมโยงจนไปถึงตัวเจ้าของที่ ไปอ้อนวอนให้เค้าปล่อยเช่า สุดท้ายเค้าคิดค่าเช่าให้ 4,000 บาท/เดือน

ด้วยความที่เร่งรีบมาก และงบประมาณจำกัดสุดๆ ผมลงทุนไปประมาณ 5แสน จากศาลาที่ถูกทิ้งร้าง ฝ้ายังไม่ได้ทำ ผนังยังปิดไม่ครบ ไม่ต้องพูดถึงระบบน้ำไฟหรือห้องน้ำ ผมทำมันเสร็จใน10กว่าวัน (คืองานไม้ ฉันชอบ ฉันก็ลงไปทำกะช่างเลยอะ)

ทำเลมันไม่ได้ดีมากนะ มีที่จอดรถที่ดูไม่เหมือนว่าจอดได้ ลูกค้าส่วนใหญ่ก็จอดริมถนน แต่มันก็ขายได้ ขายได้พอสมควรด้วย

มันยิ่งตอกย้ำความคิดผมที่ว่า ไม่จำเป็นต้องลงทุนเยอะ ไม่จำเป็นต้องทำเลดีมาก ถ้าของมันดีมันจะขายตัวมันเองได้

ผมอยู่ที่ศาลาไทยได้ประมาณ 3 ปี วันนึงผู้ให้เช่ามาบอกว่าต้องออกภายใน 3 เดือนนะ มีเจ้าใหญ่เค้ามาเซ้งที่ดินทั้งหมด

…ในหัวผมมีแต่คำว่า ฉิบหายแล้ว!!…

ผมเร่งหาที่ใหม่ ในพื้นที่ใกล้เคียงเดิม วิ่งหาทุกวัน ทั้งวัน อยู่เก็นอาทิตย์ ไม่มีที่ไหนถูกใจ ส่วนใหญ่ถ้าทำเลดี ก็จะไม่ค่อยมีที่ว่าง ถ้าว่างก็แพงมาก ผมพยามมองหาทำเลที่ไม่ต้องดีมาก เข้าถึงง่าย ค่าเช่าถูก….ณ ตอนนั้น ไม่มี

แล้วอยู่ดีๆผมก็ไปนึกถึงคำพูดของรุ่นน้องคนนึงที่เคยพูดกับผมไว้ “พี่ต้องลงทุนให้ถึงขั้นต่ำนะพี่”

จุดเริ่มต้นของ"อาหารเช้านั้นสำคัญ"

เมื่อก่อนผมเป็นโรคกระเพาะหนักมาก แล้วคิดไปว่าต้องกินอาหารให้ครบ 3 มื้อ ถ้าไม่กินปวดท้องแน่ๆ ปัจจุบันผมทาน 1-2 มื้อต่อวัน ไม่เป็นโรคกระเพาะแล้ว

ก่อนอื่นต้องเข้าใจหลักการทำงานของร่างกาย กระเพาะอาหารและสมองของเราก่อน

เมื่อเราทำสิ่งใดบ่อยๆ และเวลาเดิม สมองจะจำ เพราะฉนั้นการทานอาหารครบ 3 มื้อ สมองจำเวลาการทานของคุณได้ แล้วยิ่งคุณเป็นนักกินคาร์บหรือน้ำตาลด้วยแล้ว สมองคุณจะก้าวร้าวมากเวลาหิว และเมื่อถึงเวลากิน สมองจะสั่งให้คุณมึนหัว ปวดท้อง หงุดหงิด แล้วเมื่อคุณไม่เข้าใจคุณจะไปหาอะไรมาเข้าปากทันที นี่แหละคุณแพ้

ทีนี้เราจะชนะร่างกายอย่างไรหล่ะ ง่ายๆคือค่อยๆปรับ วิธีการส่วนตัวที่ผมใช้ คือตัดแป้งแปรรูปกับนำตาลก่อนเป็นอันดับแรก ตัวช่วยที่ผมใช้คือ น้ำมันมะพร้าวMCT ถั่วแอลมอน และกาแฟดำหรือแอปเปิ้ลไซเดอร์

จะใช้ถั่วอื่นก็ได้เลือกที่คาร์บน้อย

ให้ทานถั่วแทนมื้อเช้ากับกาแฟดำใส่น้ำมันมะพร้าวMct แล้วค่อยๆลดถั่วไปเรื้อยๆจนวันนึงคุณจะเหลือแค่กาแฟดำกับน้ำมันมะพร้าว และวันนึงคุณก็จะเหลือแต่กาแฟดำเพียวๆ

หัวใจสำคัญคือคุณต้องรู้ทันร่างกายของคุณว่าสมองมันกำลังบังคับคุณอยู่ จริงๆร่างกายเรามีพลังงานไขมันเป็นแสนแคลลอลี่ คุณทำไปเรื่อยๆวันนึงสมองคุณจะเลิกติดแป้งน้ำตาล และใช้พลังงานจากไขมันในร่างกายคุณแทน

คุณจะไปวิ่งมาราทอนในตอนเช้าก็ยังได้

โดยที่พลังงานเหลือเฟือ และคุณจะเลิการเป็นทาสของอาหารเช้าอีกต่อไป

#siamstr

#siambitcoiner

GM #siamstr #ทีมตรู่

GN #ทีมฮูก

813680