ผมคิดไม่ตกเรื่อง ตลาดเสรีกับยาเสพติด คือถ้าเราปล่อยให้ยาเสพติดเป็นตามกลไกตลาดเสรีไม่มีกฎหมายมาห้ามผลจะเป็นยังไง

ใครมี idea ช่วยแชร์หน่อยครับ

ราคาอากาศธาตุวันนี้...

จัดพี่จีนสักดอก #siamstr

เศรษฐกิจไทยวิกฤตจริง แต่แก้ด้วยการพิมพ์เงินเข้าระบบ มันจะได้ผลตามหวัง หรือไม่

ใคร ๆ ที่ติดตามสถานการณ์สภาพสังคมและเศรษฐกิจ ต่างก็รับรู้และสัมผัสได้ว่าเศรษฐกิจไทย เปรียบดุจ "กบอยู่ในหม้อที่กำลังต้มอยู่" เพราะไม่เห็นการลงทุนอะไรในอุตสาหกรรมใหม่ ๆ เลย สินค้าต่าง ๆ ที่ผลิตกันอยู่ก็มีแต่สินค้าตกรุ่น จะขายแบบโก่งราคาเพื่อหาค่าเช่าทางเศรษฐกิจ ก็ทำไม่ได้

เราลองมานึก ๆ ดูกันว่าสินค้าและบริการที่เราใช้เพื่อดำรงชีพในชีวิตประจำวัน ในปี ร.ศ. 242 ยังมีสิ่งใดที่ผลิตขึ้นในขอบขัณฑสีมาของกรุงเทพทวารวดีศรีอยุธยา หรือไม่

โทรศัพท์เคลื่อนที่/ คอมพิวเตอร์/ เครือข่ายอินเทอร์เน็ต และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่น ๆ ที่ผู้เขียนกำลังใช้เพื่อเขียนบทความนี้ ล้วนมีชิ้นส่วนที่เกิดขึ้นในขอบขัณฑสีมาแห่งนี้เป็นจำนวนน้อยมาก อีกทั้ง หากเดินเข้าไปยังร้านค้าของผู้ประกอบการที่มีทุนขนาดใหญ่ซี่งได้มาจากปัญหาเชิงโครงสร้างของประเทศไทย ก็พบว่ามีสินค้านำเข้าที่ผลิตจากต่างประเทศล้นทะลักเข้ามาจำนวนมาก รวมถึงช่องทางการจัดจำหน่ายแบบออนไลน์ ก็มีสินค้าจากต่างประเทศที่มีกลวิธีในการหลีกเลี่ยงมาตรการทางภาษี ทำให้ราคาถูกกว่าสินค้าชนิดเดียวกันที่ผลิตในประเทศ หรือมีผู้ประกอบไทยนำเข้ามาแบบถูกต้องตามกฎหมาย

ทุกวันนี้ เศรษฐกิจไทย ขับเคลื่อนด้วยภาคบริการ ซึ่งก็มาพังเพราะทัวร์ศูนย์เหรียญ และวิกฤตโควิด อีกทั้งภาคบริการส่วนใหญ่ ก็ถูกครอบครองด้วยผู้ประกอบการที่มีทุนขนาดใหญ่ซึ่งได้มาจากปัญหาเชิงโครงสร้าง

การยัดเงินเข้าระบบด้วยโครงการแจกเงินหมื่น ด้วยอ้างว่าเหล่าผู้ประกอบการขนาดจิ๋วขาดแคลนแหล่งเงินทุนเพื่อใช้ประกอบกิจการ เพราะเหล่าบรรดานายธนาคารไม่ยอมปล่อยกู้ให้ ด้วยกังวลว่าจะเกิดปัญหาหนี้เสียจากภาวะเศรษฐกิจไทย ที่ตอนนี้ใคร ๆ ก็มองไม่เห็นอนาคต หากโครงสร้างของระบบเศรษฐกิจยังคงสภาพเดิมเช่นปัจจุบัน

แต่สหายรุ่นน้องคนนี้ ขอถามพี่หมอมิ้ง สหายรุ่นพี่ พคท. ด้วยความสัตย์ว่า การแจกเงินหมื่นเข้าระบบจะทำให้ผู้ประกอบการขนาดจิ๋วได้เงินทุนเพิ่มขึ้นอย่างไร เมื่อผู้ประกอบการเหล่านั้นไม่มีทุนในการไปสั่งซื้อสินค้ามาจำหน่ายเพิ่ม เพื่อรองรับความต้องการของผู้บริโภคที่พุ่งสูงขึ้นมาอย่างฉับพลัน ดังนั้นเหล่าผู้บริโภคก็จะหันไปซื้อสินค้าจากร้านค้าสาขาของเหล่าผู้ประกอบการที่มีทุนขนาดใหญ่ซึ่งได้มาจากปัญหาเชิงโครงสร้างของประเทศนี้

อีกทั้ง หากผู้ประกอบการขนาดจิ๋ว เข้าร่วมโครงการแจกเงินหมื่น จะทำให้มีรายได้เพิ่มขึ้นแบบฉับพลัน จนทำให้อาจต้องเข้าสู่ระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม ซึ่งเป็นการเพิ่มภาระให้ผู้ประกอบการขนาดจิ๋ว ทั้งที่ก่อนจะมีการดำเนินโครงการนี้ เหล่าผู้ประกอบการมีรายได้ไม่ถึงเกณฑ์เข้าสู่ระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม

ทว่า หากผู้บริโภค 180 คน แห่กันนำเงินหมื่นมาซื้อสินค้ากับร้านค้าของผู้ประกอบการเหล่านี้ จะทำให้เหล่าผู้ประกอบการขนาดจิ๋วต้องเข้าสู่ระบบภาษีมูลค่าเพิ่มทันที (ผู้เขียนไม่ได้คำนวณถึงรายได้ปกติของร้านค้าเมื่อไม่มีการดำเนินโครงการ ซึ่งหากคำนวณไปด้วยจำนวนผู้บริโภคที่นำเงินหมื่นมาซื้อสินค้าก็จะลดลง)

ส่วนประเด็นเรื่อง "เศรษฐกิจของประเทศมีลักษณะตกท้องช้าง" พี่หมอมิ้ง คิดว่า การพิมพ์เงินเข้าระบบทันที 500,000 ล้านบาท จะทำให้การเติบโตทางเศรษฐกิจกระโดดลุกขึ้นมาทันที หลังจากกระโดดข้ามไม้กั้นไม่ผ่านจนหัวทิ่มบ่อ แล้ววิ่งต่อไปจนพลิกคว้าเหรียญทองได้ในการแข่งขันวิ่งวิบาก 5,000 เมตร ได้ (หรือไม่)

อีกทั้ง หากเราไม่จับกบที่โดนต้มออกจากหม้อ แม้เราจะเติมปริมาณน้ำเพิ่มเข้าไปในหม้อเพื่อให้น้ำล้นหม้อ แล้วกบตัวนั้นก็หล่นออกจากหม้อ แต่พี่หมอ ลืมอะไรบางอย่างไปหรือไม่ การเติมปริมาณเพิ่มเข้าไป ต้องเติมเป็นปริมาณเท่าใดเพื่อให้น้ำล้นหม้อ

อีกทั้งหากน้ำล้นหม้อแล้ว แต่กบตัวนั้น มันดื้อเพราะไม่รู้สึกว่าน้ำมีอุณหภูมิที่เปลี่ยนไป มันจะยอมหล่นออกจากหม้อ หรือไม่

รวมถึง แม้ว่า กบตัวนั้น หล่นออกจากหม้อแล้ว แหล่งความร้อนที่ใช้ต้มกบตัวนั้น คืออะไร หากเป็นกองเพลิงขนาดมหึมา กบตัวนั้น แม้นจะออกมาจากหม้อ แต่คงกลายเป็นเถ้าธุลีอยู่ในกองเพลิงนั้น

ดังนั้น วิธีการจับกบออกจากหม้อที่กำลังต้ม ให้กบออกไปอยู่ที่อื่น ที่มีสภาพแวดล้อมปกติ ซึ่งก็คือ "การปฏิรูปเชิงโครงสร้างของระบบเศรษฐกิจไทย" จะเป็นวิธีการที่ทำให้เศรษฐกิจไทย ฟื้นคืนชีพและดำรงค์อยู่อย่างยืนยงสถาพร หรือไม่

ปล. บทความชิ้นนี้ เขียนในฐานะนักเรียนรัฐศาสตร์คนหนึ่ง โดยพยายามเปรียบเปรยอย่างไม่ยึดโยงทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์ เพื่อสื่อสารกับสหายรุ่นพี่ ซึ่งแม้ท่านจะเป็นแพทย์ แต่ก็มีความรู้ทางรัฐศาสตร์ด้วยเช่นกัน ซึ่งผู้เขียน​ (อาจจะ) ผลิตบทความลักษณะนั้นในคราถัดไป

#กบต้ม #ตกท้องช้าง #หมอมิ้ง #ตระบัดสัตย์ #วันนี้เพื่อไทยโกหกอะไร

#Politics #Political #Politician #Policy #PolicyMaker

#แจกเงินหมื่น #ดิจิมอนออมเล็ต #DigitalWallet

พี่ริ พี๊รี พิริ ยู๊วววววว like พิรี พิ๊ริ พิริย๊าาาาาาา

"ความล้มเหลวของระบบการศึกษา" อาาาา...อ่าา

#m=image%2Fjpeg&dim=1041x586&blurhash=i6Cr_%5B%5EQ74HXvy9%5BVr%7D%40Io5SwJ%5E0%25KJRNz9%5ES1%3Dv00vzs9PBTe-o%3D%7BIoJC%23nrqrq%23%2C-6SdEkV_%3Dwr%5E%24*%24y%25LE3Ipw%5BxsJU&x=53a02d24ef53238a9a1694b56ac66f6f3f9830aae07603230ee52d42157dbecb

The Crimes of the Pharmaceutical Industry

อุตสาหกรรมยา เป็นการผลิตยาเพื่อผลทางการแพทย์ อุตสาหกรรมนี้เน้นการรณรงค์เรื่องของสิทธิบัตรทั่วโลกเป็นส่วนใหญ่ ...ถึงแม้ว่านักเศรษฐศาสตร์กระแสหลักจะวิจารณ์หนักมากในเรื่องของสิทธิบัตรยา ...ยาที่มีสิทธิบัตรมักจะขายได้ราคาสูงกว่ายาที่ไม่มีสิทธิบัตรนับพันเท่า

Researching The Wrong Problems

วิจัยเฉพาะเรื่องที่มีกำไร

การทำวิจัยส่วนใหญ่มักจะโฟกัสไปที่ปัญหาที่เกิดขึ้นในประเทศที่ร่ำรวยที่มีกำลังซื้อ มียาเพียง 21 ตัวจาก 1,556 ตัวซึ่งออกสู่ตลาดโลกตั้งแต่ปี 1975 ถึงปี 2004 ที่เล็งเป้าไปต่อสู้กับโรคที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชาวตะวันตกนัก ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศยากจน

บริษัทเหล่านี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ทำการวิจัยยาที่เกี่ยวกับไลฟ์สไตล์ เช่นไวอากร้ามากกว่ายารักษาวัณโรค เพราะกำไรมันอยู่ตรงนั้น ทั้ง ๆ ที่เราสามารถจัดการกับปัญหาสุขภาพของประเทศยากจนได้โดยใช้ทุนต่ำกว่ามาก

Social Costs, Private Profits

เงินวิจัยจากสาธารณชน แต่กำไรเป็นของเอกชน

ในช่วงต้น ๆ ของการวิจัยและพัฒนามักจะได้รับทุนสาธารณะ ทั้งจากมหาวิทยาลัยและรัฐบาลหลายแห่งทั่วโลก บริษัทยักษ์จะเข้ามาร่วมด้วยหลังจากรู้ชัดว่าการทดลองขั้นต้นแสดงให้เห็นแล้วว่า..ยาตัวนี้น่าจะต้องมีอนาคตแน่

อย่างไรก็ตาม ถ้าบริษัทไหนได้ถือสิทธิบัตรเอาไว้ ก็จะได้กำไรส่วนใหญ่ไป เพราะเมื่อมีสิทธิบัตรอยู่ในมือ พวกเขาก็จะชาร์จราคาสูงสุดได้ตามใจ พูดอีกอย่างก็คือ ราคาที่คนร่ำรวยจะจ่ายให้ได้

ถ้าเป็นไปตามนี้ การปล่อยให้บริษัทเอกชนเก็บกำไรทั้งหมดจากยาที่ได้รับสิทธิบัตร..ก็ไม่น่าจะถูกต้องนัก มันคืออีกช่องทางหนึ่งของระบบเศรษฐกิจที่ถูกวางแผนครอบไว้ ในการดูดเอาความมั่งคั่งเข้ากระเป๋าพวกนักบริหารและผู้ถือหุ้นของบริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งหลาย ...แค่นั้นเอง

Depriving Poor Countries of Medicines

คนจนไม่มีสิทธิ์ได้ใช้ยา

ยาที่จะทำประโยชน์ให้คนนับล้านได้ในประเทศยากจน จำเป็นต้องมีราคาที่คนจนจะจับต้องได้ แต่พวกบิ๊กฟาร์ม่าที่ถือสิทธิบัตรยาเหล่านั้น..ต้องการควบคุมการเข้าถึง และชาร์จที่ราคาสูงสุดเท่าที่จะทำได้

World Trade organization (WTO) มีการบังคับใช้สิทธิบัตรผ่านข้อตกลง ที่เรียกว่า TRIPS (Trade Related Aspects of Intellectual Property) ...แต่ TRIPS ก็ยังมีข้อดีอยู่นิดหน่อยที่อนุญาตให้ประเทศยากจนหลายประเทศสามารถก้อปปี้การผลิตยาเฉพาะตัวที่สำคัญ ๆ และมีข้อบังคับทางกฏหมายให้บาง

More Spent on Marketing Than on Research

ใช้เงินไปกับการตลาดมากกว่าใช้กับการวิจัยซะอีก

ถ้ายาได้ผลดีจริง มันก็ไม่ต้องการ การตลาดเลย ถ้ามันให้ผลดีจากการศึกษาทางวิทยาศาสตร์จริงแล้ว แพทย์และเครือข่ายการแพทย์ทั่วโลกย่อมจะต้องนำมาใช้อยู่แล้ว ...แต่จริง ๆ แล้ว ยาส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ผลนัก บริษัทจึงจำเป็นต้องใช้เงินมหาศาลในการ "ชักชวน" ให้แพทย์ทั้งหลายให้มาสั่งใช้ยานั้น ...ทั้งหมดนี้หมายความรวมถึง ของขวัญ การจัดท่องเที่ยววันหยุด หรือการสร้างสิ่งจูงใจ (ฟังดูไพเราะกว่า "สินบน" เยอะเลย) แพทย์จำนวนมากก็ยินดีที่จะร่วมเล่นด้วย ...ค่าใช้จ่ายการตลาดเหล่านี้น่ะ มันรวมอยู่ในราคายาแล้วแหละ

Fraud and Deception are Widespread

การฉ้อฉลมันกระจายวงไปกว้างไกลมาก

อุตสาหกรรมยาเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่มีการคอรัปชั่นมากที่สุด บิ๊กฟาร์ม่าหลายแห่งถูกกล่าวหาว่าขายยาที่เป็นอันตราย หรืออาจถึงชีวิตได้ ...อุตสาหกรรมนี้เคยถูกสั่งปรับมาแล้วถึงมากกว่า $5 หมื่นล้านในรอบยี่สิบปีที่ผ่านมา ...เมื่อปี 2012 Glaxo Smith Kline (GSK) ก็ถูกปรับไป $3 พันล้านในสหรัฐที่ขายยาผิดประเภท และจ่ายสินบนแก่แพทย์ และปิดบังผลวิจัย นอกจากนี้ GSK ยังถูกปรับที่อินเดีย อัฟริกาใต้และอังกฤษ

แต่บริษัทนี้ขายยาแค่รายการเดียวก็อาจเป็นจำนวนเงินที่มากกว่าค่าปรับหลายเท่าตัวก็ได้สบาย

อุตสาหกรรมยามีประวัติการโฆษณายาเกินจริง..ไม่บอกถึงผลด้อยของคุณภาพ..และปิดบังผลร้ายของยามานานแล้ว ...จากการศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้ แสดงให้เห็นว่า เวชภัณท์มีผลร้ายมากกว่าที่ผู้ผลิตแจ้งไว้ถึง 4 เท่าส่งผลให้มีผู้ป่วยต้องเข้าโรงพยาบาลถึงสองแสนกว่าคนในอังกฤษ และอีกสองล้านคนในสหรัฐในแต่ละปี

นอกจากนี้ยังมีกรณีเสียชีวิตอีกถึง 55,000 รายจากยาแก้ปวด แต่ข้อมูลเหล่านี้ถูกปิดบังโดย Merck ผู้ผลิตยา ยังมีผู้เสียชีวิตจากโรคหัวใจ จากผลของยารักษาเบาหวาน ตอนนี้มีหลักฐานว่าบริษัทยาเหล่านี้มีการจัดการยักย้ายงานวิจัยของตน พวกนี้ทดสอบยาของตนเอง และออกผลทดสอบที่แสดงแต่ส่วนดีและซ่อนส่วนที่เป็นโทษ

อุตสาหกรรมยาใช้เงินล้อบบี้รัฐบาลสหรัฐมากกว่าอุตสาหกรรมอื่น ๆ ..ปี 2018 มีการใช้เงินถึง $2.8 แสนล้าน นี่แสดงให้เห็นถึงการไร้กฏระเบียบของอุตสาหกรรมนี้ ถึงแม้สหรัฐจะมี Food and Drug Administration (FDA) แต่หน่วยงานนี้ก็มีงบประมาณไม่พอ ทำให้เกิดผลประโยชน์ทับซ้อน ...เจ้าหน้าที่ในสต้าฟมีสัมพันธภาพกับอุตสาหกรรมนี้ อดีตผอ. FDA ก็ออกไปทำงานกับ Pfizer ...ส่วนอดีตสมาชิกสภาคองเกรสจำนวนไม่น้อยก็ไปรับจ้อบเป็นล้อบบี้ยิสต์ให้กับอุตสาหกรรมยา

Not Fit For Purpose

แทบทุกประเทศที่มีหน่วยงานเกี่ยวกับอาหารและยามักจะตายใจไม่นึกว่าอุตสาหกรรมยาน่ะมันเลวแค่ไหน พวกสื่อเองก็เงียบไม่พูดถึงกำ ไรมหาศาลของบริษัทยาเพราะรับทรัพย์ไปเยอะ ...อุตสาหกรรมนี้เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของอุตสาหกรรมที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อสนองจุดประสงค์แท้จริงของสาธารณชน (not fit for purpose) มันทำความล้มเหลวทั้งในประเทศร่ำรวยและยากจนถ้วนหน้า

ถ้าอุตสาหกรรมนี้เป็นเรื่องที่ดำเนินงานไปโดยหน่วยงานของชาติ ยาทุกชนิดจะมีราคาเป็นแค่เศษเสี้ยวของราคาปัจจุบัน ไม่ต้องมีปัญหายาปลอม ไม่ต้องมีการล็อบบี้ ไม่ต้องมีการแย่งชิงสิทธิบัตร ประเทศยากจนเข้าถึงยาได้ง่าย ๆ ที่ราคาต่ำมาก ๆ จนอาจให้เปล่าได้เลย

Running is a proof of work.