ชีวิตฟรีแลนซ์แบบผม
ผมเป็นคนทำงานฟรีแลนมาตั้งแต่ก่อนเรียนจบ
อาชีพแรกก็คือสอนพิเศษแล้วเมื่อไม่กี่ปีมานี้ก็หันมาทำคอนเทนท์ลงใน YouTube เพิ่มด้วย
ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอันไหนเป็นรายได้หลักบางช่วงการสอนก็ให้เงินดีกว่า บางช่วง YouTube ก็ให้เงินดีกว่า เวลามีคนมาถามว่าทำอาชีพอะไรก็เลยไม่รู้รู้จะตอบแบบไหนเหมือนกัน
ที่มันน่าตลกที่สุดก็คือเวลาที่จะกู้ผ่อนรถซักคันนึงมันเป็นเรื่องยากเลยนะ ผมเคยกู้ไม่ผ่านด้วยแล้วตอนนั้นก็มีความคิดในใจว่าอีกปีนึงซื้อสดมาเลยดีกว่า เพราะเอาจริงๆตอนนั้นรายได้จากการสอนพิเศษของผม หนึ่งปีมันก็สามารถซื้อรถได้หนึ่งคันจริงๆ แต่สุดท้ายจริงๆก็ไม่ได้ทำแบบนั้นหรอก
ที่เล่ามาไม่ได้จะบอกว่ารายได้มันเยอะหรือมันน้อยแต่จะบอกว่ารายได้ฟรีแลนซ์มันไม่แน่นอนเอาซะเลย ปัญหาใหญ่ของฟรีแลนซ์ก็คือมันไม่มีเครดิตทางการเงิน ถึงแม้ว่าบางคนจะมีรายได้ที่สูง อาจจะสูงถึงเดือนละหลาย 100,000 เดือนละ 1,000,000 ก็หาได้ไม่ยากเลย แต่เครดิตก็ไม่ดีอยู่ดี
ไหนจะต้องดูแลเรื่องประกันเองแต่ก็เป็นข้อดีดีนะเราไม่ต้องไปซื้อประกันสังคมให้ปวดใจ
เราซื้อประกันสุขภาพเองในแบบที่เราต้องการไม่ต้องพึ่ง 30 บาทรักษาทุกโรค
ในมุมสุขภาพก็ถือเป็นมุมหนึ่งที่น่าสนใจนะ
หลายคนน่าจะเห็นชั่วโมงการทำงานของผมว่ามันค่อนข้างสูงกว่ามาตรฐานหรือค่าเฉลี่ยของหลายๆคน ผมมีแนวคิดที่เรียบง่ายครับคนอื่นทำวันละ 8 ชั่วโมง หักกินข้าวไปหนึ่ง จะเหลือแค่วันละ 7 ชั่วโมง ส่วนผมทำวันละ 9 ชั่วโมง หักกินข้าวเท่ากัน แต่ผมทำหกวัน เท่ากับว่าในอาทิตย์หนึ่งผมจะมีเวลาในการทำงานมากกว่าคนอื่นประมาณหนึ่งวัน
ตรงนี้แหละที่ผมได้เปรียบคนอื่น
ผมอาศัยช่องว่างตรงนี้เอามาสร้างงานสร้างสุขภาพหรือสร้างคุณภาพในการทำงานให้ผมได้อาจจะเป็นการเรียนหรือการฝึกฝนหรือการทดลอง หรือแม้แต่กระทั่งการทำงานแบบเดิมซ้ำไปเรื่อยเรื่อยจนมันเกิดความเชี่ยวชาญขึ้น
มีสิ่งหนึ่งที่คนสมัยนี้เห็นคุณค่าก็คือการฝึกซ้อมและมีวินัยอยู่กับการทำสิ่งเดิมๆไปเรื่อยเรื่อย หลายคนมองว่าสิ่งเหล่านี้มันล้าหลังมันหัวโบราณเราจะต้องไปข้างหน้าจะต้องไม่ทำซ้ำๆ แต่ผมมองว่าถ้าเราจะเข้าใจอะไรซักหนึ่งอย่างให้มันเยอะจริงๆเราก็ต้องใช้เวลากับมันให้มากนั่นแหละ
ไหนจะแนวคิดในเรื่องของการพักผ่อนที่ผมก็จะพยายามพักผ่อนให้มันไม่น้อยไปกว่ามาตรฐานของคนอายุเท่าผมและสิ่งที่ร่างกายเรียกร้องออกมา ผมรู้ว่าบางทีนิสัยเสียของผมมันก็ทำให้ตัวผมเองอาจจะพักผ่อนน้อยไปบ้าง ซึ่งการติดนี่การนอนมันก็ไม่สามารถที่จะชดเชยได้แม้ว่าเราจะพยายามไปนอนเพิ่มในวันอื่นหรือนอนตอนกลางวันเพิ่ม แต่มันไม่สามารถชดเชยกันได้ แต่ในส่วนนี้ก็พยามปรับตัวนอนเพิ่มและนอนให้เร็วขึ้นรวมถึงโน้ตให้มีคุณภาพมากขึ้นในทุกๆปีที่เราแก่ขึ้นด้วย
นอกจากนี้ยังมีอีกหลายหลายอย่างนะที่คนชอบเข้าใจเกี่ยวกับอาชีพฟรีแลนผิดๆ คนชอบพูดกันว่าเป็นฟรีแลนซ์เลือกเวลาทำงานได้ ผมบอกเลยว่าไม่จริงเวลาทำงานขึ้นอยู่กับลูกค้าเป็นหลัก ลูกค้าอยากได้งานวันไหน ลูกค้าว่างคุยกับเราวันไหน หรือแม้แม้แต่กระทั่งนักเรียนอยากเรียนวันและเวลาไหน
ซึ่งอาชีพสอนพิเศษเป็นอาชีพที่คนแทบจะเห็นคุณค่าเลย เวลาที่ที่ใช้สอนอาจจะแค่ 2 ชั่วโมงแต่เวลาเตรียมตัวมันมากกว่านั้นทั้งก่อนมาสอนและหลังสอนเสร็จ ไหนจะวันหนึ่งวันที่เราจะสอนได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงสำหรับคนทั่วๆไป เพราะว่านักเรียนส่วนใหญ่ก็จะว่างแค่ตอนเย็นหรือตอนหัวค่ำ
ผมอาจจะโชคดีเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้สอนพิเศษเด็กมหาลัย ทำให้ผมสามารถสอนตอนเช้าได้ตอนกลางวันได้ไม่ต้องรอตอนเย็นหรือตอนหัวค่ำ เรียกว่าฤดูกาลสอนพิเศษของผมก็ก็อาจจะเริ่มตั้งแต่ 8 โมงเช้ายาวถึงสี่ทุ่มโดยที่ไม่มีพักกินข้าวในบางวันก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วและเกิดขึ้นบ่อยบ่อย
ชีวิตฟรีแลนซ์ของผมมีราคาต้องจ่ายหลายอย่าง นั่งเก้าอี้นานจนปวดหลัง ทำงานแบบไม่มีเพื่อนเพราะสอนอยู่คนเดียว หรือแม้แต่กระทั่งเราก็ต้องพยายามผูกมิตรกับร้านค้ากับพนักงานในร้านที่เราไปใช้พื้นที่ของเขา แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ผมยินดีนะเพราะรู้สึกว่าเป็นการให้เกียรติเขาด้วย ไม่ใช่ว่าเราไปซื้อน้ำเค้าหนึ่งแก้วแล้วเราก็นั่งยาวยาว ผมก็จะทำการอุดหนุนเขาเรื่อยเรื่อยซื้อน้ำซื้อขนม ในเมื่อขนมกินเองไม่ได้หรือไม่ค่อยกินก็จะเอาขนมแบ่งให้คนอื่นหรือเอาให้นักเรียนเอาไปฝากคนอื่น
นอกจากนี้ผมคิดว่าราคาที่ต้องจ่ายแบบแพงที่สุดก็คือเวลาว่างของเรามันจะไม่ตรงกับเวลาว่างของคนรอบรอบตัว ซึ่งถ้าผมไม่ได้สอนเด็กมหาลัยผมแทบจะไม่มีเวลาอยู่กับคนรอบข้างเลยไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือครอบครัว เพราะว่าเวลาหยุดของพวกเขาก็คือเวลาทำงานของผม
ส่วนเรื่องค่าแรงอันนี้อาจจะพูดอะไรมากไม่ได้ ผมอยู่ในตลาดที่ค่าแรงสอนพิเศษไม่ได้ต่ำเรียกว่าอยู่ในระดับสูงกว่ามาตรฐานของคนทั่วไป แต่ถ้าถามว่าในระดับเดียวกันคนที่สอนวิชาเดียวกันสอนในหลักสูตรเดียวกันผมคิดเทรด นักเรียนหลายคนถามว่าทำไมพี่สอนถูกจังทำไมพี่สอนเหมือนทำการกุศลผมก็แค่อยากจะบอกว่ามันแฮปปี้ดีแล้ว แต่ปีหน้าก็คงต้องขึ้นราคาอีกนิดนึงแหละเพราะว่าค่าแรงขึ้นตามเงินเฟ้อ แม้ว่าหลายหลายครั้งเราก็จะพยายามเบรคเอาไว้เพื่อให้ค่าใช้จ่ายของเด็กเด็กหรือค่าใช้จ่ายของพ่อแม่เขาไม่ได้ถูกยกตามเงินเฟ้อได้เร็วมากนักแต่ถึงจุดหนึ่งเราก็ต้องขึ้นอยู่ดีนั่นแหละ
นี่คือเรื่องเล่าชีวิตการทำงานของผมแบบเสี้ยวเดียว แต่ก็ลองเอามาเล่าให้ทุกคนฟังกันครับว่าอาชีพแปลกแปลกจากผมมันเป็นยังไงบ้าง ถ้าอยากรู้จักมุมไหนถามได้ครับไว้จะมาเล่าให้ฟัง
#siamstr
