คิดว่าเราทุกคน

น่าจะเก็บสะสมความมั่งคั่ง

ไว้ในชีวิตและทรัพย์สินของเรา

ซึ่งแน่นอนว่า

มันแลกมาด้วยเวลา แรงงาน

ความรู้สึกนึกคิด ค่าเสียโอกาส

มากมายมหาศาล

แม้ว่าวันนี้มันจะมากหรือน้อย

ก็ไม่สำคัญเท่าเราได้ทำมันเต็มที่

ในสถานการณ์ของเราอันเป็นปัจเจก

อย่างดีที่สุดแล้ว

.

แต่ก็อย่างที่เอเรนว่าไว้

โลกใบนี้นั้นโหดร้าย

โหดร้ายโดยจิตใจมนุษย์ด้วยกันเองนี่แหล่ะ

แน่นอนว่าไม่น่ามีใครอยากเป็นคนเลว

หรือไปช่วงชิงเวลา ชีวิต

และทรัพย์สินไปจากใคร

แต่คนเราเลือกเกิดไม่ได้

เลือกสังคมพ่อแม่ไม่ได้

ความเหลื่อมล้ำ ปัญหาสังคม

สามารถบีบคั้นให้คน ๆ นึง

หรือหลายคนทำสิ่งที่เลวร้ายกับคนอื่นได้

.

การอยู่ในรัฐซึ่งประชาชนได้รับการปกป้อง

โดยรัฐนั้นเป็นสิ่งที่ดี ไทยแลนด์เป็นนิติรัฐ

เรามีระบบยุติธรรมที่คอยจัดการดูแล

พวกเราจากเรื่องที่ไม่เป็นธรรมต่าง ๆ

.

คำถามมีอยู่ข้อเดียว

คือ”เวลา”

เราได้รับการปกป้องจากรัฐ

ได้เร็วแค่ไหน หากภัยคุกคาม

เกิดขึ้นตรงหน้าระยะ 10 หลา

เราสามารถโทรหาเจ้าหน้าที่

แล้วเจ้าหน้าที่มาทันหรือไม่ ?

ผมบอกให้ก็ได้ว่าไม่ทัน

ผมเคยประสบเหตุมาแล้ว

โชคดีที่ไม่มีการปะทะให้เกิดความสูญเสีย

เพราะเราใช้วิธี หนี-ซ่อน-สู้

โชคดีที่จบที่ขั้นตอน ซ่อน

.

“God created men,

but Sam Colt made them equal.”

มนุษย์นั้นฉลาดแต่อ่อนแอ

เป็นสัตว์หนังบางขนาดกลาง

อาวุธมีเพียงร่างกายไร้เหลี่ยมมุมเท่านั้น

ดังนั้น คำกล่าวถึง

บิดาแห่งปืนลูกโม่ซิงเกิลแอ็คชั่นข้างต้น

จึงไม่เกินความเป็นจริง

คนตัวเล็กสามารถล้มคนตัวใหญ่ได้

ด้วยลูกกระสุนที่เล็ก

เท่าเม็ดมะม่วงหิมพานต์เท่านั้นเอง

เพียงเป้าหมายมีเนื้อมีหนัง

การโจมตีด้วย Physical Damage

ได้ผลเสมอ

การใช้อาวุธยิงหรือขว้าง

ต่างจากดาบที่ต้องใช้ทักษะมากกว่า

เอาอีโก้ชนอีโก้โดนตรง

ยากนักสำหรับคนที่ไม่ฝึกมาจะมีโอกาสรอด

“No Second Place Winner”

(Bill Jordan)

.

สาระสำคัญที่ผมกำลังจะบอกก็คือ

เรามีหน้าที่ปกป้องชีวิตและทรัพย์สิน

ของเราจากภัยคุกคาม

การป้องกันและหนีคือทางเลือกแรกเสมอ

การสู้ขอให้เป็นทางสุดท้าย

และหากต้องสู้

ต้องสู้สุดใจ เด็ดขาด และรวดเร็วที่สุด

เพราะเราไม่รู้เลยว่าภัยคุกคาม

จะมุ่งเอาชีวิตเราวินาทีไหน

.

ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้

หรืออาวุธใด ๆ

เพียงผ่านการอบรม

การใช้อาวุธปืนเชิงต่อสู้

และแข่งขันมาบ้างนิดหน่อย

ผมเป็นเพียงผู้ศึกษา

และสนใจในอาวุธและการหลบภัยเท่านั้น

จึงทำได้เพียงแบ่งปัน Mindset ให้ทราบ

และสามารถเล่าสู่กันฟังเกี่ยวกับการใช้

ได้บ้างเล็กน้อย

คือผมไม่อยากเห็นคนปกติ

ที่สร้าง Productivity ให้โลก

คนที่มีภาระเลี้ยงดูครอบครัว

ต้องไปพลาดท่าให้กับพวกทรชน

ก็เท่านั้น

พวกมันต้องไม่ได้ใจอีกต่อไป

เห็นว่าสุจริตชนยังไงก็ได้เหรอ ?

ไม่ครับ ไม่ได้ครับ

มันต้องรู้ก่อนว่าถ้าพร้อมจะเข้ามา

ช่วงชิงเวลาไปจากเรา

พวกมันจะต้องเจอกับอะไร

.

จงตระหนักไว้ว่า

โลกนี้มันโหดร้าย

If you want peace,

Prepare for war

.

แล้วพบกัน

.

#east101

#siamstr

nostr:npub1jalt2rsvr9nhd7e84yp8pmzytxmcptp8u20tp5wnx4dcr8xf8resze0yfp

อันยองฮาเซโย ชุ่มคอร์ชิ

แล้วเจอกัน

yoooo

เงินคืออะไร ?

เงินที่ดีคืออะไร ?

ชาวเราคงรู้กันดีอยู่แล้ว

คงไม่ต้องมาพิมพ์ให้เสียเวลา

.

3 วันก่อนได้เลคเชอร์ให้

นักศึกษาสถาปัตย์อสังหา

ธรรมศาสตร์ปี 3

ฟังเกี่ยวกับแนวโน้ม

ของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์

ซึ่งเดี๋ยวนี้ผมไม่เน้นพูดคนเดียวแล้ว

เน้นการเล่าข้อมูลจากงานวิจัย

ข่าวสาร และ content ที่เกี่ยวข้อง

แล้วก็จะถามคำให้เด็ก ๆ มันตอบ

เพราะก็อยากรู้ว่าพวกเขาคิดอย่างไร

กับสิ่งที่เราเพิ่งเรียนไป

งวดนี้หลังจากพูดเรื่อง

ต้นทุนทางการเงิน ดอกเบี้ย

ผมถามว่าเงินคืออะไร

ซึ่งอาจจะดูแปลกนะ

สำหรับนักศึกษาสถาปัตย์

แต่กับสาขานี้ ฐานคิดคือเรื่องการเงิน

ไม่ใช่เรื่องเกินหลักสูตรแต่อย่างไร

แล้วก็สรุปว่า เงินก็คือสื่อกลางในการ

แลกเปลี่ยนสินค้าและบริการ

.

แล้วเงินที่ดีคืออะไร ?

.

ลุงอ้วนเป็นพี่ชายแม่ผม

แกเป็นคนที่มีความสามารถทางช่าง

เคยทำงานในหน่วยงานราชการ

และเคยมาทำงานที่

โรงงานผลิตท่อคอนกรีตที่บ้านผม

เมื่อยี่สิบปีก่อน

แกจะขี่รถเครื่องมาหาที่บ้าน

ก็จะเจอพูดคุยกะแกบ้างเป็นครั้งคราว

แกสูง 170 แต่ผอมเลยดูสูงกว่าปกติ

ผิวเข้มตามทรงคนบ้านนี้

แกสูบบุหรี่จัดและกินเหล้าบ้าง

และแกเป็นนักเลงพระเครี่องคนนึง

พอพ่อผมตายปี 2002

แกก็กลับมากรุงเทพ

จากนั้นก็เจอแกบ้างเป็นครั้งคราวตาม

โอกาสต่าง ๆ

.

เดือนที่แล้วญาติผมแจ้งว่า

หลังจากที่ป่วยออด ๆ แอด ๆ มาพักนึง

ลุงอ้วนก็ตรวจเจอว่าเป็นมะเร็ง

และต้องการใช้เงิน

และวานให้ญาติผมที่เล่นพระเหมือนกัน

พาแกเอาพระที่สะสมมาแต่หนุ่มไปขายหน่อย

เป้าหมายคือ ร้านเซียนพระชื่อดัง

ที่ร้านอยู่ศูนย์การค้าย่านงามวงวาน

ตอนผมไปรับแกที่ห้องพัก

แกเดินแทบไม่ไหวละ

แกชี้ไปที่กระเป๋าในใหญ่ 2 ใบ

จากปริมาณพระพุทธรูปในห้อง

หนังสือพระกองใหญ่ และ วัตถุมงคล

ที่เดคคอเรทห้องให้ดูศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้

กระเป๋าสองใบที่ผมหิ้วอยู่

คือกรุพระสุขาภิบาล 5 แน่นอน

.

เมื่อเดินทางมาถึงศูนย์การค้า

เราแวะกินข้าวก่อน พร้อมเอาพระ

ทั้งหมดออกมาส่องตรวจโดยญาติของผม

ส่วนตัวผมนั้นไม่มีความรู้ใด ๆ

จึงได้แต่นั่งดูพระเครื่องหลักหลายร้อยชิ้น

หลังจากส่องพักนึง

ญาติผมมันบอกเลยวันนี้มีเป็นแสน

แน่นอน ผมก็ดีใจไปด้วย

สำหรับของที่เก็บมูลค่าไว้

แล้วน่าจะมี Growth rate สูงมาก

ถ้าเก็บไว้ดี ๆ ไม่ย่อยสลาย

Scarcity แถมยังมีพุทธคุณ

ผมยิ้มเลย สบายละลุง

.

จากนั้นเราเดินทางมาร้านพระ

ก็เหมือนแผงพระที่ท่าพระจันทร์แหล่ะ

เป็นเคาน์เตอร์กระจกยาว ๆ

แต่อยู่ในอาคารติดแอร์

ดู ๆไปแล้วมีความเป็นร้านทอง

มากกว่าด้วยซ้ำ

.

วินาทีแรกที่ผมไปยืนหน้าร้าน

พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ 2 ใบ

พนักงานร้านก็รีบเอาถาดไม้กรุกำมะหยี่

มาเรียงยาวตลาดเคาน์เตอร์กระจก

แล้วเอาพระจากกระเป๋าเท เรียงไว้

บนถาดหลายถาดที่ยาวตลอดแนวนั้น

อีกแป้บเดียวเซียนพระดังคนนั้น

ก็เดินออกมาจากออฟฟิศในร้าน

เหมือนในคลิปเลย ดูดีเรียบร้อย

แต่แววตาคมกริบ

เขาสุภาพมาก ไถ่ถามลุงผม

แล้วก็ขอดูพระเครื่อง

โดยระยะของถาดที่ต่อกัน

ยาวประมาณสองเมตรกว่า

เขาเดินดูพระเป็นร้อยชิ้นนั้น

แต่ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที

มีหยิบจับมาดูบ้าง

มีพลิกไปมาบ้าง เร็วมาก

ก็อย่างที่รู้เขาดูพระวันนึงมากมาย

ดูทีเดียวคงรู้เลย

เขาเงยหน้ามองมา

แล้วบอกว่า “พระเขาไม่เล่นกันน่ะครับ“

แล้วเดินจากไป

.

.

.

ลุงผมได้แต่ก้มหน้าลงไปกับเคาน์เตอร์

ด้วยความเหนื่อยล้า

ผมก็นึกย้อนไปถึงห้องของขลังนั่น

คิดถึงแว่นขยายพระที่เขาเคยห้อย

จินตนาการถึงการส่องดูพระ

เป็นล้าน ๆ ครั้งของลุงอ้วน

การต่อราคา การตัดสินใจเช่า

น่าจะมีการหักเหลี่ยมเฉือนคมกันบ้าง

ความมั่นใจจากการศึกษาในพุทธคุณ

ความหายาก พระดังที่สร้าง

มันสร้างมูลค่าขนาดไหนในใจเขา

ความสูงของหนังสือพระในห้อง

มันต้องให้ปริญญากับเขาแล้วแน่นอน

.

ในวงการนี้ ผมคิดว่า

เซียนพระคนนี้คงเป็นเบอร์หนึ่งของชาติ

และแน่นอนว่า

คงเป็นเบอร์หนึ่งของโลกด้วย

สำหรับพระเครื่อง

ถ้าคนนี้บอกไม่ ก็ต้องแปลว่าไม่หรือเปล่า

ผมถามญาติผม มันก็บอกว่า

ก็มีโอกาสขายได้น้อยแล้ว

เพราะถ้าเบอร์ 1 บอกอย่างไร

ก็ต้องเป็นแบบนั้นแหล่ะ

.

“พี่ ๆ ผมขอดูหน่อย”

เสียงลูกน้องเซียนพระถามมา

ผมเงยหน้าจากภวังค์

พร้อมหยิบพระขึ้นมา 2 ชิ้น

“ผมให้ 8,000“

ผมก็เฮ้ย พอได้นี่หว่า

กำขี้ดีกว่ากำตด เอาเถอะ

แต่ลุงผมก็ไม่ขาย

จากนั้นเราก็กลับมาที่บ้าน

.

ท่ามกลางห้องของขลัง

พระถูกวางรายอีกครั้ง

เพื่อตัดสินใจว่าจะ Cut loss อย่างไร

ผมอดสงสัยไม่ได้เรื่อง 8 พันนั่น

เลยถามญาติว่า พระดังมากเหรอวะ

ทำไมจู่ ๆ เขามาเสนอซื้อตาม

“อ่อ 8 พัน อะค่ากรอบทอง

พระขายได้ซัก 4 ร้อยมั้ง”

ภาพน้าค่อมขายทองในหนัง

แม่งย้อนมาทันที ผมชอบมุกนี้มาก

แต่ในชีวิตจริง เจอคนหลังชนฝาจริง ๆ

ต้องการขายของที่เขาเชื่อว่าเป็นทรัพย์สิน

ผมขำไม่ออกเลยทีเดียว

.

หลังจากเข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาล

เมื่อวานวันที่ 1 พ.ย. 66

ลุงอ้วนจากไปอย่างสงบ

.

ผมยืนอยู่หน้าโลงตอนกำลังบรรจุศพลงไป

ผมจินตนาการถึงการเกิด

และตายของผู้คน

ตามปกติการมรณสติ

นึกถึงพระลุงอ้วน

พระกรอบทองนั่น

ญาติผมรับไปขายเอาเงินมาให้ลุงแล้ว

ส่วนพระที่เหลือ หนังสือพระ ของขลัง

ยังคงวางอยู่ที่เดิม

พร้อม ๆ กับความเชื่อมั่นและศรัทธา

ในพุทธคุณและความเชื่อมั่น

ในการเก็บมูลค่า

และเวลาในการทำงาน

ของลุงอ้วน

.

คนที่ตายไปแล้ว

ไม่มีมิติของเวลาอีกต่อไป

สิ่งที่ส่งทอดให้คนที่อยู่ต่างหาก

ที่จะอยู่ต่อ

.

เคยฟังคลิปสเตฟานเขาบอกว่า

คนเราตายได้ 2 ครั้ง

ครั้งแรกตอนเราตาย

ครั้งที่สองตอนทุกคนในโลก

ไม่พูดถึงเราอีกต่อไป

จริง ๆ เรื่องนี้ค่อนข้าง

เป็นเรื่องภายในครอบครัว

แต่ผมคิดว่ามันมีประโยชน์

ต่อคนที่ยังอยู่

และสิ่งนี้จะทำให้ลุงอ้วน

มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกพักนึง

.

หลังจากเรื่องนี้

ผมเข้าใจมากขึ้น

ว่าเงินคืออะไร

สุดท้ายสิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือเวลา

เราจะเก็บเวลาได้อย่างไร

ส่วนตัวผมชอบถ่ายรูป

.

#siamstr

เวลาพี่เลี้ยงกู พี่บอกแค่ว่า มึงก็ไปเลี้ยงน้องมึงต่อ เพราะพี่ ๆ เขาก็เลี้ยงกูมา กูถูกสอนแบบนี้ตั้งแต่ปี 1

ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทัณฑ์ทรมานคือทางเลือก

เอาไข่ดาวมา

ทำไมคุณไม่นอน

วันนี้จะเล่าถึง

อ.มนิพร หรือ อ.โบว์

.

ต้องเท้าความการเริ่มต้นชีวิต อ.พิเศษ

ผมนิดนึง ถึงจะเห็นภาพรวม

ตอนนั้นเพื่อนผม อ.อัด (ชด)

หลังจากจบที่ศิลปากร ก็มาเรียนโท

และเริ่มต้นสอนที่ สถ. ธรรมศาสตร์

และชวนผมมาช่วยสอนรุ่น 1 ในปี 2011

.

ปีแรกยังไม่เจอ อ.โบว์

มาเจอในอีกปีสองปีถัดมา

ตอนนั้นชดบอกแนะนำผมว่า

น้องคนนี้ ชื่อ อ.โบว์

เป็นรุ่นน้องเราสามปี

พร้อมกระซิบบอกผมมา 1 ประโยค

ผมจำวินาทีแรกไม่ได้หรอก

ว่าพูดอะไรกันหรือ

คุยอะไรกันแต่จำมวลรวมของความรู้สึก

ได้ว่า “น้องโบว์แม่งคือเด็กผู้หญิง

ที่เรียนสถาปัตย์ในอุดมคติ”

แปลว่า มีความตลก พยายามเล่นมุก

แต่งตัวแบบเด็กถาปัดเจนวาย

ที่มาเป็นอาจารย์

มีความกวนในบทสนทนา

และมีความจริงใจในแววตา

.

เราร่วมสอนกันครั้งแรกแบบจริง ๆ

คือวิชาวัสดุและการก่อสร้าง ฯ

ก็คือเรียนเขียนแบบด้วยมือ ต่อโมเดลไม้

และก็เรียนวัสดุก่อสร้างแหล่ะครับ

แล้ววิชานี้เนี่ย ถ้าคุณรู้จักเด็กสถาปัตย์

ศิลปากรจะพบว่า เราถูกฝึกมาอย่าง

หนักหน่วง อ.ให้เกรดโหดมาก

ตกเป็นตก เรียนซัมเมอร์กันว่าเล่น

F กันค่อนห้อง

ซึ่งไม่ขอกล่าวในรายละเอียด

เกี่ยวกับความโหดที่เจอละกัน

เอาเป็นว่าถ้าจบมาได้

ก็นับว่าผ่านนรกขุมที่ลึกที่สุด

ของการเรียนที่วังท่าพระมาแล้ว

จึงอย่าแปลกใจ ที่ถ้าไปคณะสถาปัตย์

ที่ไหนจะเห็นเด็กศิลปากรสอน Con.

(ชื่อย่อของวิชานี้)

ตอนนั้น อ.โบว์ เป็นผู้ดูแลรายวิชา

ของรุ่น 3 เลยชักชวนผมมาช่วยดูนักศึกษา

การเรียนการสอนก็เป็นไปตาม

ที่มันควรจะเป็น ตามหลักสูตร

แต่สิ่งที่ประทับใจ อ.โบว์คือ

มีความทุ่มเทในการสอนมาก

วิชานี้นศ.ต้องส่งโมเดลที่ต่อจากไม้

และแบบก่อสร้างที่เขียนด้วยมือ

เด็กหลายสิบคน แบบคนละเป็นสิบแผ่น

ต้องมาไล่ดูทีละจุด อ.โบว์ทุ่มเทตรวจทุกแผ่น

และทุกรอยต่อของโมเดล

ตรวจข้อสอบหนา ๆ ได้อย่างเยี่ยมยอด

มีคลาสสอนก่อฉาบ ก็เตรียมของมาอย่างดี

อุปกรณ์สอนที่ผมนึก ๆ ได้

ก็โทรบอก อ.โบว์ วันไปสอนก็มีวางไว้

ตรงโต๊ะแล้ว จำได้ดีถึงอุปกรณ์

สอนเรื่องหลังคาปั้นหยา

อ.โบว์ ประกอบขึ้นมาเอง

ด้วยอุปกรณ์ในบ้าน

อย่างกับแม็คกายเวอร์

ครับ น้องโบว์เธอเป็นเด็กสถาปัตย์

โดยเนื้อแท้เลยทีเดียว

.

พักเที่ยงเรามักจะรวมแก๊งอาจารย์

ไปกินข้าวกัน ใต้คณะมั่ง

เดินไปคณะข้าง ๆ มั่ง และจบ

ด้วยกาแฟและขนมเพื่อความอิ่มใจ

อ.โบว์สามารถล้วงกับข้าวในจาน

ของสมาชิกไปกินได้หน้าตาเฉย

(นับว่าไม่สนิทกันคงมีตบตี)

และนางก็เอาไปเคี้ยวอย่างอร่อย

จนผมรู้สึกว่าบางทีน้องอาจจะหิวจริง ๆ

หลัง ๆ ผมก็เลยสั่งกับข้าวแยกมา

แต่การกระทำบางอย่างมันไม่มีเหตุผล

มันเกิดจากสภาวะอารมณ์

ใช่ครับ

นางยังคงสอยไข่ดาว

ในจานผมไปได้อย่าง

ไม่สะเทือนใจใด ๆ

.

อ.โบว์ เป็นคนที่มีน้ำใจดี

หน้าตาน่ารัก และเป็นมิตร

ไม่แปลกที่ อ.จะมีแฟนคนนึง

ที่จะมาทักทายที่ห้องพักอาจารย์

ตอนเที่ยง ๆ เพราะแฟนแกก็

เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่นั่น

.

วันนึง อ.โบว์ก็มาเชิญให้ไปงานแต่งงาน

ที่มี Theme เป็น Star wars + Star trek

+ Dr.who แน่นอนว่า

เด็กราชบุรีอย่างผมไม่รู้จัก

Dr. Who แน่ ๆ

และทั้งงานมีแต่งเข้า theme มา

สองคนถ้วน คือ ผม กับ พี่เจ้าบ่าว

ตอนเดินไปตักข้าว

บางทีก็เขิน ๆ บ้างที่มี Lightsaber

เหน็บไว้ที่เอว

.

หลังจากนั้น

ทั้งสองคนก็มีลูกที่น่ารัก 2 คน

ผมดีใจกับหลานทั้ง 2 คนมาก

ที่ได้พ่อแม่ ที่มีคุณภาพ

และจิตใจดีขนาดนี้

.

จากเรื่องราวที่ผมพบเจอ

และรับรู้มาบ้าง

โบว์ทำทุกอย่างให้ครอบครัว

อุปสรรคและความยากลำบาก

ไม่สามารถลบรอยยิ้มเธอได้

แม้ตอนพูดและกดคอมไปด้วย

ผมจะเห็นแววตา

อันเหนื่อยล้าของเธอก็ตาม

ซึ่งงานใหญ่ที่ผ่านมา อ.โบว์และสามี

ทำงานด้วยความตั้งใจจริง ๆ

ถ้าทุกคนรู้สึกว่ามันดี

ผมบอกเลยว่ามันโคตรดี

เพราะมันผ่านความตั้งใจ

และความปรารถนาดีจากสองคนนี้

และทีมงานจริง ๆ

.

วันที่ชดกระซิบผม

ชดบอกว่า

“ถ้ามึงจะมีแฟนซักคน

ควรหาให้ได้อย่างน้องโบว์”

ใช่ครับ อ.สามีน้องโบว์คนนั้น

โชคดีมากที่ได้ภรรยาที่ดีขนาดนี้

และเป็นแม่ที่ดีมากจริง ๆ

.

ส่วนอาจารย์คนนั้น

ไว้ผมจะมาเล่าให้ฟังละกัน

คนที่ปรากฏตัวมาตอนเที่ยง

แล้วผมก็ทิ้งน้องโบว์ไปกับเขา

นั่งเม้าท์เรื่องเกม สเต็ก

และรองเท้าวิ่ง

ชายคนเดียวกันกับที่

ห้อย Flash drive สีขาวมา

แล้วบอกว่าเก็บอะไรบางอย่าง

ไว้ในนั้นได้นั่นแหล่ะครับ

.

#Siamstr

อย่างที่เคยบอกเอาไว้

แม้ไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้

ครูผมสอนมาว่าเหตุการณ์แบบวันนี้

มันสามารถเกิดขึ้นได้อีก

ซึ่งลักษณะนั้นอาจจะมาจาก

พฤติกรรมเลียนแบบหรือสาเหตุอื่น ๆ

.

คำถามสำคัญที่ควรถามคือ

หากเกิดเหตุขึ้น ต้องทำอย่างไร

ให้ใช้วิธีตามที่ตำรวจท่านเคยสอนไว้

RUN / HIDE / FIGHT

- วิ่งหนี (เดินเร็ว ๆ วิ่งเดี๋ยวล้ม)

- ซ่อนตัว

- หากสุดทางแล้วหนีไปไหนไม่ได้

ให้สู้สุดชีวิตของท่าน ใช้ทุกอย่างที่ท่านมี

หยุดการเคลื่อนไหวของภัยคุกคาม

.

ในฐานะสถาปนิกวิชาชีพ

ที่ออกแบบอาคารโดยตรง

ขออนุญาตบอกทางหนีทีไล่ให้ท่านได้พิจารณาก็แล้วกัน

.

1) เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินในอาคาร

"ให้หนีออกทางออกที่ใกล้ที่สุด"

เพราะโดยสามัญสำนึกของคนทั่วไป

มักจะหนีกลับไปทางที่เข้ามา

ถ้าท่านเพิ่งเดินเข้าประตูทางเข้ามา

ก็ให้รีบออกทางนั้นได้เลย

แต่หากท่านอยู่กลางอาคาร

ไกลจากทางเข้า

ให้ท่านเงยหน้าดูบนเพดาน

ในอาคารสาธารณะทั่ว ๆ ไป

จะมีสัญลักษณ์ทางหนีไฟเขียนว่า EXIT

หรือเป็นรูปคนวิ่งหนีก็แล้วแต่

ให้ท่านเคลื่อนที่ไปทางนั้น

แต่ต้องเป็นทิศตรงกันข้ามกับเสียงปืนนะครับ

ทางหนีไฟจะห่างตัวท่าน

ไม่เกิน 30 เมตรแน่นอน

เดินเร็ว ๆ สิบวินาทีก็ถึงแล้ว

เพราะกฎหมายกำหนดระยะ

บันไดหนีไฟแต่ละตัว

ห่างกันไม่เกิน 60 เมตร

.

2) ระหว่างหนี หากต้องหาที่กำบัง

เป็นช่วง ๆ ให้ลองเคาะผนัง เสา

หรืออะไรที่ท่านใช้กำบังอยู่ดูก่อน

ถ้ามันมีเสียงโปร่ง ๆ

เป็นไปได้ว่าเป็นวัสดุที่รับแรงมาก ๆ ไม่ได้

ให้ย้ายที่กำบัง เพราะกระสุนอาจะทะลุวัสดุนั้น

มาโดนท่านได้ ที่สำคัญก้มให้ต่ำไว้

ลดพื้นที่ของเป้าหมายลง

.

3) เมื่อถึงทางหนีไฟส่วนใหญ่

จะเป็นประตูเหล็กหนัก ๆ

ผลักเข้าไปแล้วหนีลงสู่ชั้นล่างสุด

ระหว่างลงบันไดหนีไฟ ไม่ต้องกลัวว่า

จะมีการยิงทะลุกำแพงไปถูกท่าน

เพราะกำแพงที่กั้นช่องบันไดกับอาคาร

จะเป็นกำแพงกันไฟ ที่ทำจากอิฐหนา

หรือเป็น กำแพงคอนกรีต และด้วยความหนา

และกำลังของวัสดุ กระสุนปืนสั้นพลเรือน

ที่มีจำหน่ายในไทยยิงยังไงก็ไม่เข้า

ส่วนปืนยาวนั้นจากที่ศึกษามาต้องแบบ

ปืนยิงรถหุ้มเกราะน่ะครับถึงทะลุได้

(ซึ่งใครมันจะแบกมาครับ)

มีคนบอกว่าคนร้ายอาจจะไปดักที่ทางหนีไฟ

จริง ๆ ก็เป็นไปได้ แต่หากคนร้าย

ประสงค์ต่อชีวิตมากที่สุด

การเลือกยืนยิงที่โถงโล่ง ๆ

จะตรงจุดประสงค์มากกว่า

.

สรุป

อาคารสาธารณะ

ก็เหมือนกรงขนาดใหญ่

แต่มีทางออกเสมอ

ขอให้เลือกทางออกที่ถูกต้อง

ก็จะลดอัตราเสี่ยงจากภัยคุกคามที่จะเกิดขึ้นได้

สั้น ๆ อีกครั้ง

.

- ใกล้ทางไหนออกทางนั้น ก้มต่ำ

- อย่าวิ่งเพราะมันจะล้มง่าย ใช้วิธีเดินให้เร็วที่สุด

- อย่าห่วงสมบัติ เอาชีวิตรอดก่อน

- เงยหน้าดูป้ายทางหนีไฟบนเพดาน

- ทางหนีไฟห่างจากท่านไม่เกิน 30 เมตร

- กำแพงทางหนีไฟกันกระสุนทั่วไปได้

- หนีลงชั้น 1 อย่าขึ้นดาดฟ้า

- มันไม่มี ฮอ.มารับท่านง่าย ๆ หรอก

.

ไหน ๆ ก็มาทางนี้ละ

ปีนคือสิ่งที่ทำให้คนเท่ากัน

ไว้เรามาคุยเรื่องนี้กัน

.

จงรักษาชีวิต

และมีชีวิตให้ยืนยาวที่สุด

เพื่อที่จะได้เห็นความล่มสลาย

ของหลายสิ่งหลายอย่าง

ที่กัดกินมนุษยชาติ

_\,,/

.

#Siamstr

อ่อ

เคยทำ Live คุยเรื่องนี้ไว้ในปี 2022

สนใจไปเปิดฟังเพลิน ๆ ได้

ขอบคุณ อ.พิริยะ สำหรับ

การ live ครั้งแรก ๆ

https://www.youtube.com/live/qGNfgAs6Jp8?si=p4ppMmo43XYWNgZX

เป็นไงตกหนักมั้ย

ซึ่งแม่งโคตรน่าเศร้าอะ อย.

อัตราการเติบโตของอุตสาหกรรมโรงพยาบาล อัตราการเติบโตของร้านอาหาร แปรตรงกับอัตราการป่วยในโรค NCDs ที่เพิ่มมาขึ้นทุกปี

.

และโรคเหล่านี้

ส่วนใหญ่แพทย์ปัจจุบันนิยม “รักษา”

ด้วย “ยา”

แน่นอนว่ายาก็ขายดีขึ้น

.

เราล้วนอยู่ในสภาพแวดล้อมนี้

.

ยายผมเคยเล่าให้ฟังเสมอ

เวลามาโรงพยาบาลว่า

สมัยก่อนไม่เห็นใครเป็นโรคอะไรแบบนี้เลย

ตอนเด็ก ๆ ก็คิดว่า

เขาเป็นแต่ไม่มีหมอมาคอยตรวจป่าว

แต่พอนึกดี ๆ ใคร่ครวญ

ตามที่เราพอจะเข้าใจระบบ Fiat

ก็รู้สึกปวดร้าว

.

คำถามในเชิงมนุษยธรรม

ที่น่าสนใจของเรื่องเหล่านี้

ก็คือ

คนที่ทำสิ่งเหล่านี้

รู้หรือไม่ว่าผลที่ตามมาคืออะไร?

#siamstr

เธอก็นั่งอยู่ด้วยมั้ย

Ok ถือว่าขึ้น

ทดสอบโพสจาก Snort บน PC

https://void.cat/d/8eDJEeeQRhzvWvYaZyXxib.webp

ABC

123

ไก่จิกเด็กตาย เฎ็กฏายบนปากโอ่ง

อันนี้ได้มั้ย

อยากกินไส้กรอกเบค่อน

จากการทดลองกับตัวเองแล้วเป็นเรื่องจริงครับ สุดจัดในอาการเกาท์เนี่ย น้ำตาล ล้วน ๆ กับกินน้ำน้อยครับ