รหัสต้องมาแล้ว

เป็นเกมที่สแปมตัวเลขดาเมจได้เฟ้อและสะใจมากเลยครับ 555

ชอบป็อกเด้งครับ จบตาไวดี เงินสะพัดหลายบาทในคืนเดียว

ชาว​ #Siamstr

ชอบเกมแนวไหนกันบ้างครับ

มาๆป้ายยาเกมกันดีกว่า

#Gamestr

# วันนี้ผมอายุ 39 ปีบริบูรณ์พอดีครับ

การเปิดเผยตัวเลขจะช่วยให้ง่ายขึ้นสำหรับทุกท่านในการเรียกขานผม

จะเรียกคุณ เรียกพี่ เรียกน้อง เรียกน้า เรียกลุง เชิญตามสะดวกเลยนะครับ อย่าเรียก “ไอ้” ก็พอ แบบนั้นมันดูจะโหดร้ายไปหน่อย

ผมไม่เคยซีเรียสกับตัวเลข ลาภ ยศ อะไรพวกนี้ มันเป็น “คุณค่า” มากกว่าที่ผมมักจะให้ความสำคัญเสมอ

วันนี้ผมเจอข้อคิดดีๆ โดย “นุสนธิ์บุคส์” ซึ่งค่อนข้างตรงกับสิ่งที่อยู่ภายในใจ

เพราะผมเป็นคนที่มักจะโดนกระแหนะหกะแหนหรือถูกมองว่า “โง่” ไม่ก็ “เปลืองตัว” เสียเวลาทำความดีกับคนนั้นคนนี้แต่ไม่เคยได้ดี.. อยู่เป็นประจำ

“อย่าเสียใจที่เคยทำดีกับใคร

ไม่ว่าจะรู้สึกว่า ดูคนผิด

ไม่ว่าจะ ถูกทรยศ

ไม่ว่าจะถูก แทงข้างหลัง

เพราะการทำดีที่คุณมีต่อเขา

ไม่ได้หมายความว่าเขาคนนั้น

ดีมากเพียงใด แต่เป็นเพราะคุณมีดี

แคร์มากก็เหนื่อยมาก

ไม่แคร์ก็ไม่เหนื่อย

บางครั้ง.. คนที่ทำให้เราเหนื่อย

ก็ไม่ใช่คนอื่น เราเองนั่นแหละ

ที่ไม่เคยวางความรู้สึก.. ของตัวเองลง”

…

คนใกล้ตัวมักจะถามผมเสมอ “ผมทำแบบนี้ไปทำไม?” ทุกคนมักจะสงสัยว่าผมทำตัวเป็นพ่อพระเพื่อต้องการให้คนมาขอบคุณหรือชื่นชมผมน่ะเหรอ?

เปล่าเลย.. มันเป็น Self interest เป็นความมุ่งหมายส่วนตัวที่จะลบล้างความผิดในอดีต ความผิดที่กระทั่งวันนี้ผมก็ยังลืมมันไม่ลง..

—

## รุ่นที่ 3

คุณ “ยายทวด” ของผม มีลูกเกือบ 10 คน ด้วยกัน.. เค้าสร้างครอบครัวใหญ่ได้ขนาดนั้น ในขณะที่ทุกวันนี้ การมีลูกสักคนกลายเป็นปัญหาระดับโลกไปแล้ว

คุณยายของผมเป็นลูกคนกลางๆ ท่านมีลูกอีก 6 คน เสียชีวิตไปตั้งแต่เยาว์วัย 2 คน หนึ่งในนั้นคือลูกชายเพียงคนเดียว คือคนที่เป็นแบบอย่างให้กับวัยรุ่นทั้งหมู่บ้าน คนแรกที่สำนึกรักบ้านเกิดและทำผ้าป่ากลับมาพัฒนาชุมชน

น้าของผมจากไปด้วยอุบัติเหตุในวัยเพียง 28 ปี ณ ขณะที่ผมพึ่งจะพ้นอนุบาลไปหมาดๆ เท่านั้น..

ลูกหลานทั้งขโยงของยายทวดจะมีกันหลาย Generation ซึ่งผมคือรุ่นที่ 3 ของตระกูลชาวนาเต็มขั้น แต่ผมผ่าเหล่านิดหน่อยตรงที่เกิดมาพร้อมกับความเฉลียวฉลาดมากกว่าใครๆ ในยุคนั้น

ด้วยความหัวไว ผมจึงถูกญาติๆ เรียกว่า “ศรีธนญชัย” และได้รับการคาดหมายว่าจะโตขึ้นมาแทนที่น้าผู้ชายที่จากไปก่อนวัยอันควร.. ซึ่งถึงแม้ผมจะไม่ใช่คนโตที่สุดในรุ่น 3 (ที่มีราวๆ 20 คน) แต่บริบทต่าง ๆ ก็เหมือนจะส่งเสริมให้ผมต้องเป็น “หัวโจก” ของรุ่นมาตั้งแต่เริ่มจำความได้

ถ้าถามว่า Leadership Skill ของผมมันเริ่มมาจากตรงไหน แน่นอนว่าผมเกิดมาเพื่อรับหน้าที่นี้ตั้งแต่ต้นแล้ว..

ในวันที่ผู้ใหญ่กำลังทำไร่ไถนากันแข็งขัน ผมคือหัวโจกพาทั้งรุ่นเล่นสนุกสารพัดอย่างตามท้องทุ่ง ทั้งมีสาระและสุ่มเสี่ยง คนที่โดนไม้เรียวมากที่สุดก็ผมนี่เอง

ผมไม่เคยให้ใครต้องถูกต่อว่า.. ทุกครั้งผมจะเดินออกมาข้างหน้าแล้วรับผิดด้วยตัวคนเดียวเสมอ แม้นผู้ใหญ่จะรู้ว่ามันไม่ได้เริ่มมาจากผม แต่บทเรียนที่พวกท่านมอบให้ก็ทรงคุณค่ามากพอที่จะทำให้ผมรับรู้ได้ว่า..

ผู้นำต้องรับผิดชอบกับผลลัพธ์ทั้งหมดของคนในทีม ตราบใดที่คุณยังโดนลงโทษ คุณยังไม่ใช่ผู้นำที่ลีดทีมได้ดีพอ และคุณต้องกล้าที่จะรับโทษ ไม่งั้นก็จงกลับไปยืนหลบอยู่ท้ายแถว..

อย่าพาใครเดินไปข้างหน้าถ้ายังปล่อยให้คนข้างหลังต้องหล่นลงเหว

ผมไม่รู้ว่านี่เป็นหลักการแนวคิดที่ถูกหรือผิด แต่ผมก็ถูกหล่อหลอมขึ้นมาแบบนั้น…

ด้วยภาวะแวดล้อมแบบนี้ ทำให้ผมจำเป็นต้องขวนขวายความรู้ คิดวิเคราะห์ วางแผนและรับมือกับปัญหาต่าง ๆ มาตั้งแต่ยังเด็ก สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มนุษย์ต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ผมเองก็เช่นเดียวกัน ไขว่คว้าความอยู่รอดของตัวเองในฐานะ หัวหน้าแก๊งค์

สิ่งต่าง ๆ ดำเนินไปทรงเดิม ไม่ว่าจะอนุบาล ประถม หรือมัธยม ผมไม่ใช่คนที่มีร่างกายกำยำ แต่ก็มีเพื่อน ๆ คอยรายล้อมและปกป้องอยู่ตลอดเวลา ทุกเผชิญกับปัญหา ทุกคนจะชี้นิ้วมาที่ผม มันเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะต้องอ้าแขนผายมือเปิดรับความท้าทายต่าง ๆ มันผ่านมานานเกินไปจนผมก็จำไม่ได้แล้วว่า ปรารถนาของผมคือสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้.. ถึงจะพอจำมันได้ เด็กคนนั้นก็เป็นเพียงร่างต้นของผมในวันนี้เท่านั้น ไม่สามารถนำมาอธิบายตัวตนของผมได้ทั้งหมด

- - -

## ความโหยหาในสิ่งที่ขาด

ชีวิตวัยเด็กที่โดนแสงสปอร์ตไลท์กลางท้องทุ่งส่องกระทบตัวอยู่ตลอดเวลาเริ่มทำให้ผมเบื่อหน่าย

ผมหาคำตอบไม่เคยได้เลยว่าทำไมผมจึงเป็นคนที่ถูกความคาดหวังพุ่งเข้าถาโถมจากผู้คนรอบกาย

ผมรู้สึกเหนื่อยล้ากับความรับผิดชอบเหล่านั้น ที่เราเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะให้ประโยชน์อะไรกับเรา..

มันเป็นพวกเขา..

พวกเขาต่างหากที่จะได้นำเรื่องราวของผมไปบอกต่อได้อย่างภาคภูมิใจ นี่คือความหวังของฉัน ผลผลิตของฉัน เด็กน้อยคนนี้เอาชนะเด็กของพวกคุณได้ทั้งหมด

พวกเขาจะรู้สึกหน้าใหญ่ใจโต ท่ามกลางเสียงปรบมือที่เคลือบแฝงไปด้วยความอิจฉาริษยาในสังคมของพวกเขา

ในขณะที่ผมเป็นเพียงตัวละครหนึ่งในเรื่องราวเหล่านั้น พวกผู้ใหญ่ไม่เคยเข้าใจความต้องการที่แท้จริงของเรา..

นั่นคือสิ่งที่ผมเริ่มคิดในวัยแตะ ๆ 18 ฝน

ทำความเข้าใจกันก่อนว่า.. บุพการีของเราถูกปลูกฝังค่านิยมกันมาแบบไหน โดยเฉพาะในพื้นที่ไกลปืนเที่ยงอย่างบ้านเกิดเมืองนอนของผมนั้น การเป็นผู้พิชิต การได้เป็นเจ้าคนนายคน คือปรารถนาระดับเดียวกับการบรรลุนิพพาน

เมื่อมองย้อนกลับไป ผมไม่เคยโทษวิธีการของพวกเขาเลย แต่ผมกลับสงสารและตระหนักได้ถึงสิ่งที่กำลังกัดกินความเป็นมนุษย์และสภาพสังคมของพวกเรา

ช่วงท้ายของวัยมัธยมปลาย คือช่วงที่ผมทำให้ตัวเองที่เคยเป็นดาวโรจน์กลายเป็นดาวร่วง

ความคิดและแรงปรารถนาของเรามักจะมีสองด้านขนานกัน หนึ่งคือสว่าง และอีกหนึ่งคือด้านมืด ช่วงเวลาตุ้มไม่เข้าใจพ่อนั่นเอง ที่ค่อย ๆ ลักพาเหรียญด้านสว่างไปจากผม เหรียญด้านมืดจึงค่อย ๆ เริ่มถูกเปิดเผยออกมา

ผมเริ่มต้องการจะใช้ชีวิตในแบบที่ไม่เคยสัมผัส ผมอยากรู้ว่าเด็กเกเรมีแรงจูงใจอะไร ทำไมพวกเขาเลือกจะเกเร และทำไมผมจึงโดนห้ามว่าไม่ควรจะทำแบบนั้นแบบนี้?

วีรกรรมทั้งหมดที่เคยทำนั้นมากมายเหลือเกิน หากต้องสรุปให้สั้นที่สุดผมคงบอกได้แค่ว่า สิ่งเดียวที่ผมยังไม่เคยทำคือปลิดชีพใครสักคน ซึ่งก็เฉียดมาแล้วหลายรอบ

ผมยังจำวันสุดท้ายของผมในโรงเรียนที่ต้องใส่ขาสั้นได้อยู่เลย พวกเราเขียนเฟรนด์ชิพให้กันและกัน เราสละเสื้อตัวหนึ่งให้เพื่อนคนไหนก็ได้หยิบปากกามาละเลงเล่น หนึ่งในนั้นเขียนเอาไว้ว่า..

“กูดีใจที่มึงยังมาให้พวกกูเห็นหน้าในวันสุดท้าย..”

ทั้งหมดนั้นแลกมากับความเจ็บปวดของคนเป็นพ่อเป็นแม่..

ผมในวัยเด็กถูกเลี้ยงเยี่ยงไข่ในหิน เป็นเหมือนดั่งพิราบที่มีเพียงแค่กิ่งไม้เล็กๆ ให้ยึดเกาะภายในกรงทองอันหรูหรา เมื่อถึงวันที่พิราบน้อยได้ออกโบยบินด้วยตัวมันเอง คุณคงไม่อาจจินตนาการได้เลยว่ามันจะใช้ปีกคู่นั้นของมันอย่างไร

เจ้าพิราบน้อยทำทุกอย่างที่คนจะมีอนาคตที่ดีไม่ควรทำ มันโหยหาสถานที่ ๆ มันไม่เคยไป สัมผัสทุกเรื่องราวเพื่อตอบสนองต่อความสงสัยใคร่รู้ของตน มันได้เจอกับสิงห์สาราสัตว์สารพัดสายพันธุ์

โลกภายนอกกรงทองนั้นเกินวิสัยที่เครือญาติของมันจะให้ข้อมูลหรือคำแนะนำอะไรได้ มันบินไปไกลกว่าที่ทุกคนในกรงขิงมันจะเคยได้ไป มันต้องหาคำตอบให้กับสิ่งใหม่ ๆ ที่เจอนั้นด้วยตัวมันเอง

คำตอบที่ส่งผลต่อตัวมันเองมากที่สุดนั่นคือ..

บนฟากฟ้าไม่ได้มีเพียงแค่นกพิราบ.. มันยังมีเหยี่ยวเจ้าเวหา กระทั่งพญาอินทรีย์จอมราชันย์ เจ้าเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงเท่านั้นเจ้านกน้อยพึ่งหัดบิน..

- - -

## ผิดให้มากพอจนกว่าจะรู้ว่าอะไรถูก

ผมมีเกือบ 10 ปีแห่งความเสื่อมทรามในช่วงวัยหนึ่งของชีวิต ผมทำบาปเอาไว้เยอะมากจนไม่รู้สึกว่าผมจะมีวันที่สามารถลบล้างมันได้

โดยเฉพาะกับคนที่รักผม ผมทำร้ายจิตใจพวกเขาอย่างไม่ควรได้รับการอภัยโทษ จากตัวความหวัง ผมกลายเป็นดั่งลูกไฟที่ขยายใหญ่ยิ่งกว่า Snow ball กลิ้งเผาผลาญความรู้สึกของใครต่อใครไปทั่ว

ผมมือไม้สั่น ณ ขณะที่กำลังรำลึกเหตุการณ์เพื่อถ่ายทอดมันออกมา..

แต่อย่ากระนั้นเลย.. ในอีกด้านหนึ่งของเหรียญที่มืดสนิทมันก็มีด้านสว่างที่ควรจดจำ..

ทุก ๆ เหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยสาเหตุและผลลัพธ์ ได้ให้อะไรกับผมเอาไว้เยอะ ทุก ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ทำให้ผมนั้น “เข้าใจคนแต่ละประเภท” มากยิ่งขึ้น

บ่อยครั้งที่ผมมักจะกลับมานั่งวิเคราะห์ถึงแรงจูงใจและการตัดสินใจของผู้คน รวมถึงพฤติกรรมของตัวผมเอง มันถึงจุดที่ผมสามารถยับยั้งตัวเองก่อนจะทำบางสิ่งบางอย่างได้ไปโดยปริยาย

ทุกครั้งที่ปฏิทินวนมาถึงครบรอบวันเกิด ผมมักจะหาที่เงียบ ๆ เพื่อระลึกถึงความผิดที่ตนเคยกระทำ ความเจ็บปวดที่เคยฝากไว้กับบุพการี โอกาสตอบแทนคุณที่ไม่เคยมี..

ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เหมือนกัน.. ถึงแม้พ่อแม่จะไม่มีต้นทุนที่ดีพอส่งต่อมาให้เรา มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปล่อยปละละเลยพวกเขาได้ไม่ใช่หรือ?

เราจะตอบแทนพวกท่านยังไง ในเมื่อวันนี้เราทำงานเกือบตายยังแทบเอาตัวไม่รอด.. นั่นเองคือบาปที่อยู่ในใจ

“พ่อแค่หวังว่าลูกจะกลับตัวกลับใจมาเป็นคนดี เป็นเด็กที่พ่อเคยภาคภูมิใจ.. ลูกทำได้ไหม?”

ผมน้ำตานองหน้าทุกครั้ง เมื่อนึกถึงคำที่พ่อเอ่ยกับผมไว้ เมื่อครั้งต้องรดน้ำสังข์ให้กับลูกชายที่กำลังจะกลายไปเป็นหัวหน้าครอบครัว

- - -

บทความนี้คงมีพื้นที่ไม่พอให้ผมได้ถ่ายทอดแรงจูงใจทั้งหมด ที่ส่งผมมาให้กลายเป็นพ่อพระในสายตาของคนทั่วไป

ผมเลือกจะ “ทำดี” ถึงแม้บ่อยครั้งมันจะเป็นตัวเลือกที่อยู่ในด้านตรงข้ามกับ “สันดานดิบ” ของตัวผมเอง..

ผมเข้าใจว่าคนสำนึกผิดนั้นปวดร้าวมากแค่ไหน.. ผมไม่อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้เกิดขึ้นกับใคร..

วันนี้ผมมีโอกาสที่จะยับยั้งมันได้ ผมมีทางเลือกที่จะสร้างสรรค์ความดีงาม ผมแค่ต้องการจะไขว่คว้ามันเอาไว้

ผมใช้เวลาเกือบ 7 ปี กว่าคนใกล้ตัวจะเข้าได้ใจว่า.. ผมเลือกเปลืองตัวไปทำไม

ผมไม่เคยบอกกับใครในเรื่องนี้.. ผมแค่อยากให้พ่อกลับมาภาคภูมิใจในตัวผม

เท่านั้นเอง…

ไม่รู้ว่าพ่อจะอยู่กับผมได้อีกนานแค่ไหน..

วันนี้ผมจะไปที่ทุ่งนา

ไปทานข้าวกับพ่อของผมครับ

おやすみ✨ #Siamstr 🇹🇭

ถ้าคุณพบเห็นสิ่งเหล่านี้บน Nostr

ของชาว #siamstr คุณมาถูกที่แล้ว

- ตากแดดตอนเช้า

- ย่างเนื้อ

- กินไข่เกิน 2 ฟอง

- กินน้ำมันหมู

- กินเบียร์

- เดินเท้าเปล่า

- หลัง 4 ทุ่มไม่ค่อยมีข้อความภาษาไทย (คนไปนอนกันแล้ว)

- ส่งข้อความทักทายกัน GM / GA / GN / GD

- ใครก็ไม่รู้มาพิมพ์ตอบโพสของคุณ ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน ไม่ได้ follow กัน

- โพสยาวๆ ตัวหนังสือเยอะๆ

- ไม่มีดราม่าให้เสพย์

- ไม่มีโฆษณา

- ไม่มีข่าวดารา

มันช่างแตกต่างกับแพลตฟอร์มอื่นๆซะเหลือเกิน คนที่นี่บ้าไหมเนี่ย กินแปลกๆ ใช้ชีวิตแปลกๆ

มันเพราะ...

ที่นี่เราเป็นตัวเองในแบบที่เราอยากเป็น

ที่นี่คุณไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่น เป็นใครก็ไม่รู้คนที่สังคมบอกให้คุณต้องเป็น

เพื่อความนิยม เพื่อยอด like ยอด share

ที่นี่ตัวตนที่แท้จริงของเรา ล้วนมีคุณค่ากับใครบางคน

เราส่งต่อความรู้สู่กันและกัน

ด้วยแนวคิด ”ไม่ต้องเชื่อ แต่ลองทำดูเอง“

ยินดีต้อนรับสู่การกลับมา...

“กลับมาเป็นคุณ คนที่คุณเคยอยากเป็น”

็อากาศเย็นจังช่วงนี้ 🤤☕ #siamstr

นานอยู่ที่ไหน บอกพี่ พี่จะพามีตอัพไปถล่ม

ราคาอาหารสดวันนี้ 19 พฤศจิกายน (817413) / ตลาดยิ่งเจริญ

📊 ไข่ เนื้อสัตว์ และข้าวราคาคงที่ ผักยังคงมีการปรับราคาขึ้นลง

#naturalfood price

🥚 ไข่ไก่ (แผง 30 ฟอง)

-เบอร์0: 155 บาท

-เบอร์1: 145 บาท

-เบอร์2: 140 บาท

.

🥩 เนื้อวัว (1 กิโลกรัม)

-เนื้อวัวสามชั้น: 220 บาท

-สันนอกวัว: 260 บาท

-เนื้อสันในวัว: 300 บาท

-เนื้อแดดเดียว: 200 บาท

.

🍗 เนื้อไก่ (1 กิโลกรัม)

- ไก่ตัว: 75 บาท

- อกไก่: 80 บาท

.

🥓 เนื้อหมู (1 กิโลกรัม)

-หมูเนื้อแดงล้วน: 125 บาท

-สันคอ: 155 บาท

-หมูสามชั้น: 175 บาท

-หมูบด: 110 บาท

-มันหมูแข็ง: 75 บาท

.

🦐 อาหารทะเล (1 กิโลกรัม)

-ปูม้า 5-6 ตัว: 400 บาท

-ปลาหมึกกล้วย 3-4 ตัว: 300 บาท

-กุ้งขาว (50-60 ตัว): 200 บาท

-ปลาทูนึ่ง (2ตัว)/เข่ง: 35 บาท

.

🍚 ข้าวสาร/ข้าวเหนียว (15 กิโลกรัม)

- ข้าวหอมมะลิสุรินทร์: 570 บาท

- ข้าวเสาไห้ 5%: 375 บาท

- ข้าวเหนียวเขี้ยวงู: 555 บาท

.

🥬ผักใบ (1 กิโลกรัม)

-ผักชี: 140 บาท

-ต้นหอม: 60 บาท 🔻-16.67% (-10 บาท)

-ผักคะน้า: 70 บาท 🔺14.29% (+10 บาท)

-แตงกวา: 30 บาท 🔺16.67% (+5 บาท)

-พริกขี้หนู(จินดา): 60 บาท 🔻-16.67% (-10 บาท)

-ใบกระเพรา: 70 บาท 🔺14.29% (+10 บาท)

-ใบโหระพา: 70 บาท

-มะนาวแป้น(เบอร์ใหญ่): 4 บาท

.

#processedfood price

🌭 อาหารแปรรูป (1 กิโลกรัม)

- ไส้กรอกหมู: 160 บาท

- กุนเชียงหมู: 115 บาท

.

#siamstr #Siamstrupdate #ราคาอาหาร #อาหาร

### Phase ที่ 2 ของ #Siamstr

ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่หาที่ทางของตัวเองบนเส้นทางบายพาสสระบุรีกันได้แล้ว (ถ้าใครเข้าใจมุกนี้แสดงว่าคุณเป็นหนึ่งใน #SiamstrOG)

วันนี้ถนนเส้นนี้เริ่มมีรถยนต์หนาตา มีการสัญจรกันมากขึ้นแล้วล่ะนะ

พวกคุณยังจำวันแรกๆ บนทุ่งม่วงกันได้ไหม?

หากวันนี้มีคนมาขอให้คุณเล่าว่า ยุคแรกของ Siamstr เป็นยังไงบ้าง.. คุณจะตอบพวกเขาว่ายังไง?

หลายคนไม่เคยรู้จักมาก่อนด้วยซ้ำว่า Jakk Goodday เป็นใครมาจากไหน แต่หมอนี่ก็โน๊ตนั่นนี่ได้อย่างเป็นบ้าเป็นหลังในช่วงแรกๆ

สลับหน้ากันกับ อาร์ม, หลาม, จิงโจ้, ซุป และทีมงานคนอื่นๆ ที่ทะยอยตามมากันทีหลัง และที่ขาดไม่ได้เลยคือ อ.ตั๊ม ผู้มีพลังดึงดูดมากที่สุดของพวกเรา..

SiamstrOG นับร้อยชีวิตอาจเป็นใครสักคนที่เราคุ้นหน้ากันบนโลกเมนสตรีม แต่สำหรับที่ Nostr พวกเขาทุกคนล้วนเป็นเพื่อนใหม่ สร้างตัวตนใหม่ (หรือตัวตนที่แท้จริง) ขึ้นมาที่นี่

ความพิเศษและอัตลักษณ์เฉพาะตัวของแต่ละคน ได้ผนวกรวมกันเป็นวัฒนธรรมใหม่ที่แสนจะงดงามขึ้นบน Nostr

เราผ่านช่วง "กดตรงไหนครับ?" กันมาแล้ว ผ่านมาแล้วกับช่วงแนะนำการใช้งานเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย

และช่วงที่เราดื่มด่ำกันที่สุดคงเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกเสียจากการ LIVE บน zap.stream ที่มีทั้งเสียงหัวเราะและความอบอุ่นคละคลุ้งเต็มช่องแชท มีตำนาน "เลียแรม" ที่จะถูกเล่าขานไปอีกตราบนานเท่านาน

เราเคยมีกิจกรรม Thailand Zapathon ที่อันตรธานหายไปแล้ว (เนื่องเพราะผมเองที่ไปสนใจอย่างอื่นมากกว่าในช่วงหลัง)

เราเคยมีช่วง "Long-form fever" ที่นับเป็นปรากฏการณ์ที่ผมเองต้องกลับมานั่งวิเคราะห์กันเลยทีเดียว (ส่วนหนึ่งก็คงเพราะผมที่บ้าเขียนอะไรยาวๆ ด้วยในช่วงนั้น)

เราได้รู้จักกับ พี่ป้ำ ปณัย มากขึ้น จนหลายคนคิดว่าตัวเองเป็นหุ้นส่วนท๊อฟฟี่เค้กไปแล้ว

เรายังได้รู้จักกับ "หลาม" ร่างใหม่ และตัวป่วนสะท้านภพอย่าง ประธานสมาคมซักผ้าแห่งประเทศไทย นั่นคือ "สมนึก"

มีหลายคนที่ตอบโต้กับผมบ่อยจนคุ้นหน้ากัน อย่าง ตุ๊กเจษฎาติ๊ก, HipkNox, AdlerNS, PigRoK, Stellar, U, Chontit, Win Vee, Satuser, Richter, Nick, Vaz, Flvke.fix, Pikanet สาวแกร่งอย่าง Riina, JibSiri ฯลฯ

โอ้ยยยยยยยย!!!!

ขออภัยด้วย ผมไล่เรียงไม่หมดจริงๆ ครับ

พวกเราเคยดีใจ สะใจ กระโดดโลดเต้นตอนที่เรามี Relay และ NIP-07 ที่ชื่อ "Siamstr" แม่งเท่เป็นบ้า!!

มันรู้สึกภูมิใจที่คนไทยกูก็มีเหมือนกันโว้ย จนกระทั่งมี Dev ขี้เมาออกมาทำ Wherostr เพิ่มอีกดอก ให้ตายเถอะ เรานี่ไม่ธรรมดากันเลยจริงๆ

เราเคยเห่อไล่ล่า Badge ตามเก็บบทความของ Jakk และ FuckIMF

เราเคยรวมพลังกัน "กดโกรธ" และช่วยกันแชร์เพียงเพื่อต้องการจะเผยแพร่ Nostr ออกไปสู่คนข้างนอก

ทุกคนถูกผมขอให้มีเป้าหมายร่วมกันในการสร้างคอมมูนิตี้ที่น่าอยู่ พวกเราร่วมมือกันอย่างเต็มใจในการต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่คอมมูของเรา

พวกเราไม่อิดออดที่จะ "แนะนำ" หรือ "ให้ความช่วยเหลือ" ผู้มาใหม่แทบทุกคน ทุกคนรู้สึกถึงโอกาส และความเท่าเทียม ที่จะได้แสดงคุณค่าและส่งต่อมันไปให้กับคนอื่นๆ

ทุกคนถูกผมส่งมอบหลักการและแนวคิดของตลาดเสรีผ่านมุมมองออสเตรียนอย่างต่อเนื่อง จนเหมือนว่ามันซึมเข้ากระดูกดำกันไปแล้ว

ผมเคยกล่าวกับพวกท่านเอาไว้ว่า..

วันหนึ่งทุกคนที่นี่จะกลายเป็น SiamstrOG ที่จะต้องมีบทบาทในการส่งต่อคุณค่า และ Legacy ที่เราเคยสร้างเอาไว้ร่วมกันไปสู่คนใหม่ๆ บน Nostr ไม่มากก็น้อย

ทุกๆ 1 คนที่สมาทานเอาแนวคิด Siamstr บน Nostr เข้าไปแล้ว จะสามารถบอกต่อและชักชวนคนอื่นๆ ได้อีกไม่น้อยกว่า 1 คนเพื่อพาพวกเขาเข้ามายังทุ่งม่วง

การเติบโตของเราจะเป็นแบบออร์แกนิกแต่ Exponential

ผมเคยโยนคำถามไปยังทุกคนว่า..

เมื่อเวลานั้นมาถึง พวกเราที่นี่พร้อมที่จะต้อนรับคนใหม่ๆ แล้วหรือยัง เรามีวัฒนธรรมแบบอย่างที่เข้มแข็งพอหรือยัง

เราหนักแน่นและใจกว้างมากพอที่จะปราณีพวกเขาไหม

เรารับกันได้ไหมหากวันหนึ่งจะมีคนที่แตกต่างจากพวกเรา เริ่มเข้ามายังชุมชนของเรา ???

เวลาที่ว่านั้นเริ่มมาเยือนพวกเราแล้วครับ...

---

วันนี้เราจะได้เห็นการทำงานของตลาดเสรี บนประเทศ Siamstr ที่ไร้พรมแดน ปลอด Jurisdiction ปราศจากผู้นำที่เราผลักดันมันมาร่สมกัน

เรากำลังเจอกับคลื่นลูกที่ 2 ของชาวไทยที่จะพากันหลั่งไหลเข้ามาเรื่อยๆ นับจากนี้

ท่านอย่าประหลาดใจ นี่คือสิ่งที่เราเคยคุยกันไว้แล้วว่ามันจะเกิดขึ้น...

ประตูที่พาพวกเขาเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ อาจเป็นประตูคนละฐานกับที่เราเคยผ่านเข้ามา

พวกเขาบางคนอาจไม่เคยรู้จักบิตคอยน์มาก่อน บางคนอาจมองว่าเราเพ้อเจ้อ บางคนอาจมาเพื่อแสวงหาผลกำไรส่วนตน บางคนมาเพื่อปั่นป่วน บางคนมาที่นี่เพื่อระบายบางอย่าง ฯลฯ

แต่เราห้ามมันไม่ได้..

พวกคุณถือ "สิทธิ์" นั้นอยู่ในมือ สิทธิ์ในการที่จะเป็น "อัลกอริทึมของตัวคุณเอง"

เราจะเลือกปัดบางคนทิ้ง หรือเดินเข้าหาเพื่อให้ความช่วยเหลือ ตัดสินใจมันด้วยตัวเราเองครับ

ไม่ว่าผู้คน (ไทย) บนนี้จะมี 2 พัน 5 พัน หรือหมื่นคน คุณเลือกได้ที่จะเห็นเท่าที่คุณอยากเห็น

เลือกได้ว่าอยากสอนและรู้จักกับเพื่อนใหม่คนไหน หรือจะไม่เลือก แต่จีบดะก็คงไม่ผิดแต่อย่างใด

"มือที่มองไม่เห็น" จะพาพวกเราไปสู่อนาคตอย่างที่มันควรจะเป็น

อย่ากังวลหรือตื่นเต้น อย่าคิดว่าคุณจะเจอกับอะไรในวันข้างหน้า

วันนี้คุณแค่มีความสุขกับ GM Note อวดแก้วเบียร์ เชียร์เนื้อทอด กอดแมว แซวสมนึก ฯลฯ เท่านั้นก็พอแล้ว มีความสุขกับทุกๆ วันบนทุ่งม่วง

"ระเบียบที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ" (Spontaneous order) จะจัดการพลวัตรของสังคมให้กับเราเอง

จงแบ่งงานกันทำ ทำสิ่งที่ตัวเองถนัด ชื่นชอบและปรารถนา ทำในสิ่งที่เป็นอรรถประโยชน์ส่วนตน แล้ว Siamstr phase ที่ 2 จะเป็นในแบบที่มันควรจะเป็นไปเองตามธรรมชาติครับ

---

มาเถิดเหล่า SiamstrOG ทั้งหลาย...

มาเล่าและบอกต่อความประทับใจช่วงแรกของพวกคุณใน Siamstr Phase I

จารึกมันไว้ ณ โน๊ตนี้ | โน๊ตศิลาจารึก Siamstr I

ก่อนที่วันเวลาจะค่อยๆ ลักพาเอาความทรงจำของคุณไป..

ทำไมชาวสยามสเตอร์ชอบโพสต์รูปเนื้อยามวิกาลคะ55555