bitcoin 4th halving day วันที่สามารถเปลี่ยนชีวิตของคนคนหนึ่ง

สำหรับ Bitcoin Halving day มันอาจเป็นเพียงแค่วันธรรมดาวันหนึ่งของคนทั่วๆไป แต่สำหรับคนที่เข้าใจ bitcoin ไม่ว่าจะได้เหตุผลอะไร มันเป็นวันที่ถูกยกระดับความสำคัญขึ้นมา เพื่อเฉลิมฉลองให้กับสิ่งที่มันมีความหมายมากกว่าเงินตรา

แต่ผมเชื่อว่านอกเหนือจากการเฉลิมฉลอง สำหรับใครก็ตามที่ได้มาในงาน bitcoin Halving Day เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมามันเป็นอะไรที่มากกว่านั้น

ผมเป็นคนนึงที่ไม่ได้เข้าใจ bitcoin อะไรลึกซึ้งมากนัก เป็นเพียงคนๆนึงที่สนใจในหลักการในแนวคิดที่มันมีอยู่ใน bitcoin นั่นคือคำว่า Fiat และคำๆนี้เองทำให้ผมได้มาอยู่ในสังคม bitcoin นับเวลาได้ก็น่าจะ2ปีแล้วมั่งหรือมากกว่านั้นไม่แน่ใจ

แต่ใครจะคิดว่าจากแค่สนใจเสาะหา wealth จากสิ่งที่เรียกว่า bitcoin จนได้มาอยู่ในสังคมนี้จนได้มาเจอ right shift จากแค่เป็น unknow จนตอนนี้ผมได้มาเป็น someone ไม่ใช่แค่ใน bitcoin แต่รวมไปถึงใน Mainstream ด้วย

จากที่หลายๆคนคงพอทราบ ผมเป็นคนที่ sef esteem ต่ำ เมื่อมาอยู่ในสังคมนี้มันทำให้ผมได้พัฒนาตัวไปอีกขั้นจากการที่พวกเราหลายๆคนได้ส่งมอบคุณค่าให้กับผมผ่านช่องทางต่างๆไม่ว่าจะ right shift nostr และช่องทางต่างๆมาก โดยเฉพาะ right shift โดยเฉพาะลงไปอีกก็คือคุณตั้ม ที่ฉุดลากล่อลวงพยายามส่งมอบภารกิจเพื่อที่จะให้ผมได้แสดงตัวเพื่อให้พวกเราได้ส่งมอบคุณค่าให้กับผม

การที่ผมได้วิ่งเล่นอยู่ในทุ่งม่วงมาตั้งแต่ที่มีคนไทยวิ่งกันอยู่ไม่ถึง 10 คนจนถึงวันนี้ มันทำให้ผมได้รู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำมันมีคุณค่าจากการที่พวกเราทุกคนได้ส่งมอบให้ แต่ใครคิดว่าเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา งานที่มีคนถึง 300 คนมาร่วมงานที่ผมสามารถพูดได้เต็มปากว่าคนที่ผมเคยเห็นหน้ามาก่อนมีแค่ประมาณ 10 คน เมื่อได้เข้าไปในงานกลับมีคนมากมายที่ต้อนรับผมจากความคิดวูบแรก ก็คงมีแต่ right shift มั้งที่จะได้พูดคุยกัน กลับกลายเป็นว่าในทุกพื้นที่ที่เราได้เดินเข้าไปในงาน มีคนมากมายที่ต้อนรับทักทายโอบกอดกันอย่างเป็นมิตรอย่างจริงใจ ราวกับเราเป็นเพื่อนมาเนิ่นนานเป็นคนดัง เป็นคนมีชื่อเสียง ทั้งๆที่เราเป็นแค่ someone

คนที่ self esteem ต่ำอย่างผม แค่วันนี้ Rightshift ให้เกียรติก็ ok แล้ว แต่ในคืนนั้นมันทำให้ผมต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า ผมมีคุณค่ามากขนาดนั้นเลยหรอ ที่พวกเราทุกคนต่างให้เกียรติให้ความเคารพ จากเราแค่ตั้งใจที่จะมาเจอแค่เพื่อนไม่กี่คน กลับกลายเป็นว่า เกือบทุกคนในงานอยากเจอผม อยากพูดคุย ต่างให้เกียรติผม สายตาที่ทุกคนมองมา อันเต็มไปด้วยความดีใจ ยินดี มีความสุข มันส่งออกมาอย่างเต็มเปี่ยม จากตัวเป็นๆไม่ใช่แค่เสียงหรือตัวอักษร

ใครจะคิดว่าในวันเสาร์ที่ผมต้องตื่นแต่เช้าเพื่อขับรถมากรุงเทพฯมีบรรยายตอนเช้าถามว่าเหนื่อยไหมก็เหนื่อยนะเสร็จแล้วก็มาต่อกับพวกเราในงาน แต่ไม่อยากจะคิดเลยว่าความเหนื่อยที่มีมาตั้งแต่เช้ามันได้หายไปตั้งแต่คำทักทายแรก กอดแรก แล้วหลังจากนั้นทุกอ้อมกอด ทุกคำทักทาย มันเติมเต็มคุณค่าในชีวิตผมที่ก็ไม่รู้ว่าจะหาได้จากที่ไหนอีก

ทุกคำทักทาย ทุกประโยคที่พูดคุย ทุกคำถาม ผมไม่คิดเลยว่า มันจะทำให้ผมนั่งคุยนั่งเล่าและนั่งบ่นยาวตั้งแต่เข้าถึงงานไปจนถึงเกือบตี 2 มีความรู้สึกว่าทุกสายตาที่ผมได้มองไป มันเต็มไปด้วยพลังของเขาแล้วมันส่งมาที่ผมใครจะคิดว่าจะบ้าพลังได้ขนาดเป็นกลุ่มสุดท้ายที่อยู่ตรงนั้น ขนาดเจ้าของร้าน(พี่ชิต)ก็กลับไปแล้ว 5555555

กลับมาถึงที่พัก ผมมานั่งถามตัวเองว่านี่กูบ้าอะไรวะ ทำไปได้ไง เช้าบ่ายบรรยาย ตกเย็นมาบ้าพลังบ่นต่อยันตี 2 มันเหมือนฝันมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกที่ผมไม่คิดว่าผมจะได้สัมผัสถึงความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่เรารู้สึกว่าสิ่งที่เราทำตลอดมา แม่งโคตรมีคุณค่าขนาดนี้เลยหรอ

จาก nobody สู่ someone ที่มีคนอยากคุยด้วย ที่มีคนอยากจะพาไปแนะนำให้คนอื่นรู้จัก คนที่มางานแม้จะไปงาน bitcoin แต่กลับอยากจะมาฟังผมบ่น หรือแม้กระทั่งอยากให้ผมได้คุยได้พูดกับครอบครัวหรือแม้กระทั่งลูกของเขา ผมต้องมีคุณค่าขนาดไหนถึงมาในจุดนี้ได้ มันไม่เคยอยู่ในหัวผม แต่คืนนั้นมันกลับเกิดขึ้นกับผม คืนที่ทุกคนส่งคุณค่าให้ผมได้สัมผัสได้รับรู้และได้รับการเยียวยาจิตใจ

ผมบ่นมาถึงตรงนี้ไม่ได้มีอะไรมาก แค่อยากจะบอกว่า ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองที่เหมือนแค่การเอาคนบ้าในเรื่องอะไรสักอย่างมารวมตัวหาเรื่องแดกเหล้าแดกเบียร์ แต่แม่งโคตรมีคุณค่ากับคนๆหนึ่ง ก็คือผมคนนี้มากมายจริงๆ

พิมพ์ต่อไม่ไหวแล้ว ขออภัย