สัตว์บก
กินได้ = เคี้ยวเอื้อง, มีกีบผ่า
อูฐ = เคี้ยวเอื้อง, ไม่มีกีบผ่า ❌
กระจงผ่า = เคี้ยวเอื้อง, ไม่มีกีบผ่า ❌
กระต่าย = เคี้ยวเอื้อง, ไม่มีกีบผ่า ❌
หมู = มีกีบผ่า, ไม่เคี้ยวเอื้อง ❌
สัตว์น้ำ
กินได้ = มีครีบ, มีเกล็ด
หอย = ไม่มีครีบ, ไม่มีเกล็ด ❌
กุ้ง = ไม่มีครีบ, ไม่มีเกล็ด ❌
ปลาหมึก = ไม่มีครีบ, ไม่มีเกล็ด ❌
ปลาสวาย = มีครีบ, ไม่มีเกล็ด ❌
ปลาดุก = มีครีบ, ไม่มีเกล็ด ❌
สัตว์ปีก
เลวีนิติ 11 : 13-18 (ขี้เกียจเขียนเยอะจัด)
แมลง
กินได้ = พวกที่คลานสี่ขา และใช้ขากระโดด
ผึ้ง = ไม่ใช้ขากระโดด ❌
ปล. Product ของผึ้งถึงแม้ว่าผึ้งจะถูกระบุว่ามีมลทิน เช่น น้ำผึ้ง อันนี้กินได้ (ไม่รู้ว่าทำไม ต้องไปถามยิวเอา เดาว่าอาจเป็นเพราะว่ามาจากน้ำหวานจากเกสร ไม่ใช่จากผึ้งโดยตรง)
และเรื่องจุกจิกเกี่ยวกับระเบียบการกินอีกมากมาย เช่น ไม่กินเลือด (เนื้อพร้อมเลือด), ไม่ต้มเนื้อในน้ำนม (ไม่กินเนื้อพร้อมกับน้ำนม) ฯลฯ
ในคลิปอาจารย์อธิบายเรื่องวัฒนธรรมการห้ามการกินมีส่วนที่เกี่ยวข้องกับการรักษาอัตลักษณ์เฉพาะกลุ่ม การเลือกที่จะไม่กินอาหารที่ชนเผาคู่ตรงข้ามนิยมเป็นการทำเพื่อแยกจากกันอย่างชัดเจน
#siamstr
