ขออนุญาตแชร์ความเห็นส่วนตัวนะครับ

เช่นเมื่อ โกรธ

รูปเป็นปัจจัยให้เกิด นาม = เห็นหน้าเลยหมั่น(โกรธ)

นามเป็นปัจจัยให้เกิดรูป = หมั่น หน้าเลยตึง

ลองนึกถึงเวลาโกธร จริงๆ มันไม่มี รู้ตัวครับมันไม่เห็น มันเลยไม่ปล่อย ณ ตอนเราโกรธ สภาวะ”ไม่รู้“ ตัวกูจึงโกรธ แต่พอ “รู้” โกรธมันดับ ทันที ครับ

ที่ดับก็เพราะมีสติ ”รู้“เห็นตามธรรม เลยปล่อยได้ ตามแบบที่พี่ว่ามาเลย แต่มันอารมแบบว่างๆโล่งๆ ผมเลยถือวิสาสะ แนะนำให้หาเหตุปัจจัยต่อ

ส่วนหลักพิจารณา

-พิจารณากระบวนการและเหตุปัจจัย เมื่อมี ขณะที่มันเกิด จึงต้องใช้ “สติ” รู้เห็นเข้าใจสว่างแจ่มแจ้งด้วยเหตุปัจจัย (สติมาปัญญาเกิด)

-พิจารณาหลังเกิด ”ใช้ความคิด“ ตึกตรองใช้สมองเหตุผลทางโลก

🙏🏼🙏🏼🙏🏼 เกิดดับรัวๆ ถ้าเรื่องโกรธ ไม่ทัน มีเรื่องอีกให้พิจารณาเล่น ได้ทุกขณะ ทุก อริยาบท เลยครับ