2-3 วันที่ผ่านมานี้ ฉันต้องดีลกับฮอร์โมนวัยรุ่นตลอดเวลา
อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นช่วงรอประกาศผลสอบเข้า ม.4 ลูกสาวฉัน นางอยากเข้าสาขาแฟชั่นดีไซน์ POW ของนางก็มากพอสมควรเลยล่ะ จริงๆฝีมือนางดีกว่าคนรุ่นฉันตอนอายุเท่านางอีก
แต่พอตอนสอบจริงนางกลับรู้สึกว่าทำได้ไม่ดีเลย บังเอิญโจทย์มาแบบคาดไม่ถึงด้วย (โจทย์งาน sketch design ออกมาให้พับกระดาษเป็นชุด ที่สะท้อนถึงโคลงกลอน มัสมั่นแกงแก้วตา แค่ฟังโจทย์ก็งงแล้ว 5555)
นางไม่มีความมั่นใจเลยซักนิด 2-3 วันมานี่ อยู่ๆนางก็นั่งร้องไห้ กลัวไม่ติด นางบอกอึดอัดมากแล้วกับสายวิทย์ (ถ้าสอบไม่ติด มันจะเหลือตัวเลือกเดียว คือกลับไปโรงเรียนเดิม)
ฉันพยามเล่าให้นางเห็นภาพ ว่าถึงไม่ติดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตอนนี้ mindset เราได้แล้ว เราเข้าใจเรื่อง POW แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน mindset นี้จะพาเราไปถึงเป้าหมายได้
เหมือนนางจะเข้าใจ อารมณ์ดีขึ้น แต่ซักพักเดียวเริ่มต้นร้องไห้ใหม่อีกละ วนไปวนมาอย่างนี้วันละ 3-4 รอบ เป็นมา 2-3 วันแล้ว
เมื่อคืนเป็นช่วงประกาศผล สติสตางค์เรียกว่าไม่อยู่กับตัวเองละ เว็บไซต์โรงเรียนล่มตั่งแต่ 5 ทุ่ม นางนอนกดรีเฟรชทั้งคืนจนกระทั่งน่าจะตี 4 นางมาปลุกผมแล้วบอกว่า “หนูติดแล้ว“
คนเป็นพ่อแม่เห็นลูกมีความสุข นั่นมันมากกว่าความสุขที่เราสร้างของเราขึ้นมาเองหลายเท่านัก
โดยเฉพาะเป็นความสำเร็จที่ได้จากการเก็บสะสม POW มาด้วย มันน่าจะสอนอะไรนางได้เยอะจริงๆ
แต่นางจะรู้มั้ย ว่าชีวิตยังอีกยาวไกลมาก และไม่รู้ว่าจะเรียกตรงนี้ว่าเพิ่งเริ่มต้นได้หรือไม่ด้วยซ้ำ
GD
#siamstr 
