เวลาที่เราเห็นคนใกล้ตัว

(เช่น พี่น้อง แฟน เพื่อนสนิท)

กำลังลำบาก

หลายคนก็จะเป็นห่วง

และอยากยื่นมือเข้าไปช่วย

.

ซึ่งหากพวกเขาไม่สามารถ

ยื่นมือเข้าไปช่วยได้ตรงๆ

อย่างน้อยที่สุด

พวกเขาก็จะอยากช่วยเหลือ

ด้วยการให้คำแนะนำ

.

แต่ถ้าคำแนะนำของเราเป็นคำแนะนำที่…

.

(1) เจ้าตัวเขาไม่ได้ร้องขอ

(2) มีโทนของการบังคับ (เช่น “เธอต้องทำแบบนี้เท่านั้นนะ!”)

(3) เพิกเฉยต่อมุมมองของเจ้าตัว (เช่น เจ้าตัวอยากลดน้ำหนัก แต่เราบอกเจ้าตัวว่า “ไม่ต้องลดหรอก”)

.

…คำแนะนำของเรามีแนวโน้มที่จะถูก “ต่อต้าน” ครับ

.

ฉะนั้น ก่อนที่เราจะให้คำแนะนำกับใคร

เราอาจจะลองถามตัวเองดูก่อนนะครับว่า

.

“ทำไมฉันถึงอยากช่วยเขา?”

“ฉันเคารพการตัดสินใจของเขาหรือไม่?”

“ถ้าเขาไม่ทำตามคำแนะนำของฉัน ฉันจะยังสามารถรับฟังเขาได้อยู่หรือเปล่า?”

.

คำถามเหล่านี้จะช่วยให้เราสามารถ

ให้คำแนะนำได้ดีขึ้นเยอะเลยครับ

.

ไม่ใช่เพราะมันช่วยให้เรา

คิดคำแนะนำเจ๋งๆได้เพิ่มขึ้นหรอกนะครับ

.

แต่เป็นเพราะมันช่วยให้ใจเรา “นิ่ง”

ระหว่างที่เราเข้าไปช่วยเหลือคนใกล้ตัวมากกว่า

.

อันที่จริง

หลังจากที่พวกเขาได้ถาม

คำถามเหล่านี้กับตัวเองแล้ว

หลายคนก็ได้ค้นพบว่า…

.

บางที สิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขาทำได้ไม่ใช่การให้คำแนะนำ

แต่คือการนั่งอยู่ข้างๆและรับฟังด้วยหัวใจครับ

.

อ้างอิง