ฟาโรห์ เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง มีความต้องการ “เวลา+พลังงาน” จากมนุษย์คนอื่น ๆ จึง ‘อุปโลกน์’ ตนเองขึ้นเป็นเทพเจ้า และจับมนุษย์คนอื่น ๆ ให้มาเป็นแรงงานทาสของตน, สถาปนาอาณาจักร สร้างสิ่งก่อสร้าง รูปเคารพ ราชวัง สิ่งยิ่งใหญ่ต่าง ๆ ที่กล่าวอ้างว่าตนเองเป็นผู้สร้างขึ้นเอง ทั้ง ๆ ที่หินสักก้อนที่เป็นรากฐานของวิหารไม่เคยออกแรงสกัดด้วยตัวเอง สิ่วที่ใช้สลักอักษรจากรึกเกียรติยศไม่เคยได้จับต้อง ‘เราคือเทพเจ้าผู้โบยตีด้วยแส้’ เหลิงอำนาจยกตนขึ้นสูงเทียมฟ้า แต่กลับพังทะลายลงทั้งอาณาจักรเมื่อไร้ซึ่ง “ทาส” แรงงานสำคัญที่เป็นรากฐานแท้จริงของความยิ่งใหญ่

ฟาโรห์ล้มลงเช่นใด ข้าราชการของฟาโรห์ก็จะล้มลงเช่นนั้น

เมื่อรัฐชาติ และข้าราชการแห่งรัฐมองไม่เห็นความเป็นจริงของสิ่งที่ก่อร่างวางรากฐานให้แก่รัฐชาติ หลอกลวงตัวเองให้เชื่อมั่นในอำนาจของตน หลงระเริงในอำนาจที่หยิบยืมมา กดขี่ผู้คนที่เป็นรากฐานแท้จริงของระบบ ในวันหนึ่งนั้น เมื่ออิฐที่เป็นรากฐานได้ถูกถอนดึงออกไปจากก้อนสู่ก้อน ประวัติศาสตร์ก็จะเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิม

รัฐชาติที่ล้มลงเช่นใด ข้าราชการแห่งรัฐก็จะล้มลงเช่นนั้น