ผมทำมานานแล้วจำไม่ได้ว่ากี่ปีแต่เกิน 1 ปี
ไม่ได้สม่ำเสมอทำตามความพร้อม
และโอกาสของร่างกายแต่ก็พยายามทำ
เกือบทุกวัน
ทำเกือบ 1 ชั่วโมง ส่วนใหญ่จะทำประมาณ
3:30 - 4:30 รู้สึกได้พักจริงที่การนอนให้เรา
ไม่ได้มันเหมือนหลุดไปอยู่อีกโลก
แต่พยายามระลึกไว้ที่กาย เพราะมัน
คือการเกิดและดับของจิตสังขาร
บางวันก็นั่งไม่สงบเลยฟุ่งอะไรก็ไม่รู้
ใจมันอยากเลิกนั่งไปทำอย่างอื่น
บางวันสงบนิ่งนั่งได้เรื่อย ๆ แต่เวลาจำกัด
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่เวลาออกจากสมาธิ
บางครั้งมองที่ขาเวลาเหยียด มันดูชืด ๆ
ยังกะศพ
ที่แน่ ๆ เวลาฟังหลวงปู่ท่านเทศน์เกี่ยวกับ
การปฏิบัติมันเข้าใจมากขึ้นเองเรื่อย ๆ
ไม่รู้เพราะจิตมันเอามาเทียบกับตอนปฏิบัติ
หรือไม่
เมื่อนานมาแล้วซึ่งตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว
ตอนนั้นทำเล่นในรถยนต์ตอนเช้า
จิตรวมเข้าสู่ความสงบมาก ๆ
มันว่าง ๆ เหมือนเป็นอีกโลกจริง ๆ
แต่มีสติสมบูรณ์ อยากรู้อารมณ์ทางกาย
มันเลือกได้สัมผัสค่อยข้างชัดเจน
ไม่ว่าเสียง แสง แต่มันอยู่ห่างออกไป
แต่เราเลือกที่จะรับรู้หรือไม่ก็ได้
เคยถามผู้สอนธรรมะท่านหนึ่งได้คาดเดาว่า
น่าจะเผลอเข้าอัปนาสมาธิ
หากท่านใดมีคำแนะนำเพื่อพัฒนาต่อไป
จะขอบคุณมากครับ
#m=image%2Fjpeg&dim=1024x1024&blurhash=UCCG0oNG01xt%7EnWC9Ht602oe%7EUj%3F4poe%5E*oe&x=7a7f962d3c01158a1d85e35ae9ea91a03de5c9da954bd89b25103b0bc6842443