2023, Türkiye

Ben Savaş Cebeci

Ben bir bodybuilderım.

Yıllar boyunca kaslarımı çelikleştirdim, kalbimi taş ettim. Gücün, adaletin yerini aldığına inandım.

Ama o gün, evet, o gün, yumruk değil, kibir yedim.

Sahneye çıktığımda alkışlar gökyüzüne yükseliyordu. Herkes benden zafer bekliyordu; ben de öyle.

Oysa o alkışlar, insanın kulağına en sinsi dualardır. Çünkü seni yüceltirken içinden bir parça eksiltir.

İlk darbeyi hissettiğimde bedenim değil, zihnim sarsıldı.

“Bu bana olamaz,” dedim.

Ama oldu.

Her darbe, bir günahın kefareti gibiydi.

Yere düştüğümde ne kadar kas yaparsam yapayım, gururun kaslara hükmedemediğini öğrendim.

Bedenim ağırlaştı; ama asıl ezilen şey, kendime olan inancımdı.

Bir an sustu kalabalık.

Sanki zaman da utanmıştı.

O sessizlikte içimden şu geçti:

“Bunca yıldır çeliği yoğurdum, ama kalbimi hiç terbiye etmedim.”

O an anladım: 70 kilo birinden de dayak yiyebilir mişim.

Asıl dövüş, insanın kendi nefsiyledir.

Ve ben o gün, ilk kez gerçekten yenildim.

Yere düşerken gözlerim kapanıyordu;

Bir ses duydum içimde, sanki biri fısıldadı:

“Yüzünü nereye dönersen dön, hakikat oradadır.”

O an rahatladım.

Artık güçlü görünmeye ihtiyacım yoktu.

Çünkü sonunda gerçekten insandım.