เวลาที่เรารู้สึกวิตกกังวลใจมากๆ

ความวิตกกังวลนั้นจะกลายเป็นเหมือนกับ “พายุ”

ที่โหมกระหน่ำเข้ามาในใจและทำให้เรา “ตั้งตัวไม่ติด”

.

ในสถานการณ์แบบนี้ หลายคนจะพยายาม

ทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้ “พายุ” ความกังวลหายไป

(หรืออย่างน้อยก็ลดระดับความเข้มข้นลง)

.

ไม่ว่าจะเป็นการสั่งใจตัวเองให้ “หยุดกังวล”

การเบี่ยงเบนความสนใจไปที่อย่างอื่น (ที่ไม่ใช่ความกังวลนั้น)

ฯลฯ

.

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไร

ดูเหมือนว่า “พายุ” ความกังวล

ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหายไปได้เลย

.

วันนี้ ผมมีเทคนิคเล็กๆมานำเสนอครับ

.

มันเป็นเทคนิคที่อาจจะไม่สามารถกำจัด

ให้ “พายุ” ความกังวลหายไปจากใจเราได้ก็จริง

แต่มันเป็นเทคนิคที่สามารถช่วยลดระดับ

ความเข้มข้นของ “พายุ” ความกังวลนี้ลงได้อยู่บ้าง

.

เทคนิคนี้คือการ “ตั้งชื่อ” ให้กับ “พายุ” ความกังวล

ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในใจเราครับ

.

สมมติว่าเรากำลังจะนำเสนองาน

ต่อหน้าคนเป็นจำนวนมากในวันพรุ่งนี้

และเรารู้สึกกังวลว่าเราจะนำเสนอได้ไม่ดี

ส่งผลให้คนที่นั่งฟังอยู่ตัดสินเราว่า

“เธอพูดอะไรของเธอน่ะ ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย!”

.

เราอาจจะลองใช้เวลานั่ง “ฟัง”

เสียงของ “พายุ” ความกังวล

ที่ดังก้องอยู่ในใจเราสักระยะหนึ่ง

.

“ฟัง” จนเรารู้ว่าเสียงๆนี้มี “น้ำเสียง” อย่างไร

“ฟัง” จนเรารู้ว่าเสียงๆนี้มี “เนื้อหา” อะไร

.

จากนั้น เราก็ค่อยๆทบทวนดูว่า

หากเราจะตั้งชื่อให้กับเสียงๆนี้

อะไรคือชื่อที่น่าจะเหมาะสมกับเสียงๆนี้ที่สุด

.

บางคนอาจจะใช้ชื่อของตัวละครในการ์ตูน

บางคนอาจจะใช้ชื่อของนักการเมืองชื่อดัง

บางคนอาจจะใช้ชื่อของเพื่อนสมัยประถมฯ

.

เราจะตั้งชื่อยังไงก็ได้ครับ ขอเพียงแค่มัน

เป็นชื่อที่สะท้อน character ของ “พายุ”

ความกังวลนั้นได้ชัดเจนก็พอครับ

.

ยกตัวอย่างเช่น

ถ้าเป็นกรณีข้างบน เราก็อาจจะตั้งชื่อ

ให้กับเสียงของความกังวลในใจว่า

“กระต่ายตื่นตูม”

เป็นต้น

.

หลังจากที่เราตั้งชื่อเสร็จแล้ว

หากในอนาคต ในใจเรามีเสียงของ

“พายุ” ความกังวลดังกล่าวดังขึ้นมาอีก

สิ่งหนึ่งที่เราสามารถทำได้

คือการพูดกับตัวเองในใจว่า

.

“เอาละ ตอนนี้ กระต่ายตื่นตูม

กำลังส่งเสียงดังขึ้นมาในใจฉันอีกแล้ว”

.

และเราก็จะพบว่า “พายุ” ความกังวล

ที่เคยโหมกระหน่ำเข้ามาอย่างเข้มข้นในอดีตนั้น

ตอนนี้ มันลดระดับความเข้มข้นลง

อย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียวครับ

.

อ้างอิง