วันนี้กลับบ้านมาเจอกับบรรยากาศที่น่าคิดถึง

ซึ่งเป็นช่วงที่เป็นฤดูการเกี่ยวข้าวพอดี

แม้จะเจออุบัติเหตุนิดหน่อย แต่ก็ไม่ไ้ด้รับบาดเจ็บใด ๆ

"ชุมชนแข็งแกร่งแล้วคาดแค่เงินที่แข็งแกร่ง

- เป็นความคิดแรกที่ผมนึกขึ้นมาได้

เอามื้อ - การเข้าไปช่วยงานเกษตรสวนคนอื่น

ซ้ายมื้อ - การที่มีคนเข้ามาช่วยแช้วต้องกลับไปช่วยสวนเขาคืน

เป็นรูปแบบการพึ่งพาอาศัยกันในชุมชนของพวกเรา

ซึ่งกระบวนการนี้ไม่เกิดการแลกเปลี่ยนสินค้า/แรงงานใด ๆ ด้วยเงิน แต่เป็นการสร้าง "เครดิต" กันเองในชุมชนนั้น ๆ

ถ้าไม่เกิดการแทรกแทรงใด ๆ จากรัฐ ผมเชื่อว่าชุมชนผมจะเป็นชุมชนหนึ่งที่มั่งคั่ง....

แต่กลับกัน ทุกวันนี้แต่ละคนต่างเต็มไปด้วยหนี้สินจสกการทำเกษตรเชิงเดี่ยว...

Reply to this note

Please Login to reply.

Discussion

#siamstr

สภาพการอยู่อย่างง่าย ไม่น่าต้องมีเรื่องให้เสียเงินเยอะ แต่กลับ ยิ่งทำยิ่งจน ทั้งๆที่อาชีพแบบนี้คืออาชีพพื้นฐานของมนุษย์ชัดๆเลย เกษตรเนี้ย

เพราะระบบการศึกษาที่แย่งคนหนุ่มสาวออกไปจากชุมชนครับ ทำให้เกษตรกรต้องจ้างคนจ้างรถเกี่ยวข้าวแทนการช่วยกันเหมือนเก่า

จากเมื่อก่อนช่วยกันทีนึง 20-30 คนอย่างต่ำ

แต่ตอนนี้ 10 คนก็เก่งแล้ว...

ทำให้ต้นทุนสูงขึ้นแถมเงินเฟ้อ ภาษี และการปลูกเชิงเดี่ยวเยอะเกินไปด้วย ยิ่งทำยิ่งเป็นหนี้...

รุงรังสุดๆ

ประเด็นคือ มันเอามื้อไม่ได้ เพราะคนหนุ่มสาวที่เหมาะกับแรงงาน เขาไปเรียนจบป.ตรี ทำงานสบายรายได้ดีในห้องแอร์กันหมดแล้วไงคะ 😂

ผมทันสมัยเด็กๆ ช่วยลงแขกเกี่ยวข้าว กับชุมชนแถวบ้าน ไม่มีการจ้าง สมัยนั้นช่วยมาช่วยกลับไม่โกง

เลี้ยงข้าวเที่ยง เลี้ยงข้าวเย็น เครื่องดื่มของเมา สนุกสนาน สานความสัมพันธ์ชุมชน ทุกวันนี้ไม่เหลือแล้วบรรยากาศนั้น มีแต่หนี้ที่เพิ่มขึ้นในชุมชน

ใช่ครับ โชคดีที่บ้านผมยังมีมิตรภาพดี ๆ แบบนี้

ผมจะรักษาไม่ให้มันหายไปครับ

ภาษาเหนือ

เอามื้อ

ซ้ายมื้อ

อิสานแถวบ้านพี่เรียกลงแขก😊

ถึงจะถูกเฟียตกลืน แต่ยังพอมีเหลือให้เห็น

เป็นสิ่งนึงที่อยากจะรักษาไว้ ปีนึงรวมตัวช่วยกันครั้งนึงก็ยังดี🫂

อ่านประโยค หนี้สิ้นจากเกษตรเชิงเดี่ยว แล้วเศร้าแทนจริง ๆ มันใช่เลย ปัจจุบันยังหลงในวงจรอุบาทว์นี้กันอีกเยอะ