🙏🏼🙏🏼🙏🏼ขออนุญาตถามเพิ่มเติม
นิพาน และการแหลกสลาย ที่ว่าหมายถึงอะไรครับ
Discussion
เป้าประสงค์ของความเขื่อหรือจุดสูงสุดของฝั่งตะวันออกครับ จริงๆ ผมไม่อยากใช้ว่ามาจาก พระพุทธเจ้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า famous guy ที่บอกว่าจะไม่กลับมาเกิด คือ สิทถัตถะ หลังการตรัสรู้
ซึ่งมันต่างจากความเชื่อเดิมก่อนคริสของตะวันตกครับ
พอมีหนังสือแนะนำเกี่ยวกับ famous guy (พระสัมมาพุทธะ) ที่บอก”ทางจะไม่กลับมาเกิด” แนะนำมั้ยครับ จะลองโจมตีเรื่องที่อ่านดูมั่ง ขอคำชี้แนะหน่อยครับ🙏🏼🙏🏼🙏🏼
จริงๆ มันเป็น Lore ที่เราเรียนกันมานะ ของศาสนาพุทธ ผมว่ามันไม่จำเป็นต้องใช้หนังสือก็ได้นะครับ
แค่คุณเอาคำว่า นิพพาน ไปเสิร์ช ซึ่งแปลว่าดับสลาย ไปตีความคุณก็จะพบว่ามันคือจุดเดียว แห่งการพ้นทุกข์ ของชาวพุทธทั้งหลาย ที่อยากบรรลุถึงพระศาสดา
ไม่คิดว่าจะได้เห็นแง่มุมนี้
“ที่เราเรียนกันมา” ครับ
แต่อ่านคำชี้แนะ แล้วขอไปหา verify
ต่อเองด่วนๆดีกว่า 🙏🏼🙏🏼🙏🏼
ขอบพระคุณมากครับ สำหรับโอกาส
นิพพาน คำเดิมแปลว่า เย็น เป็นคำง่ายๆ ที่ใช้อย่างง่ายๆ
ที่คำนี้ถูกยกให้สูงด้วยภาษาของมนุษย์เมื่อเวลาผ่านไป
การเย็นของมันคือการสงบลงของความร้อน การสั่น ความถี่ ของทุกๆอย่าง
หิวข้าว ได้กินข้าวแล้ว การสั่น ความร้อน ความถี่ของอารมณ์ก็เย็นลง นั้นก็เรียกว่านิพพานแล้ว
นิพพานเกิดได้ทุกๆกิจกรรม ทุกๆเวลา
มันคือการเย็นลงของทุกข์
นิพพาน จาก พุทธทาสภิกขุ สินะ ต้องเข้าใจว่าบริบทที่พุทธทาสพูดมันมีส่วนถูกเพราะมันแกะจาก สิ่งที่เรียกว่าการดับอาการเกิดกิเลส ส่วนการดับสูญที่เอามาใช้ในรูปแบบของการดับสูญของจิตวิญญาณ ซึ่งไอ้การดับสูญของจิตวิญญาณ ที่พระพุทธเจ้าเอ่ยใน Lore ที่เรียนกันก็คนละบริบทกับ นิพพาน ที่แปลว่าเย็น ดังนั้นเราหยิบยกเพียงบริบทของพุทธทาสมาไม่ได้
อันนี้ จากการตีความเรื่องการตายและขันข์ 5
“ที่เรียกว่าตายนั้นก็คือขันธ์ ๕ แตกทำลาย แต่เมื่อขันธ์ ๕ ไม่ใช่เป็นพระอรหันต์ ครั้นขันธ์ ๕ แตกทำลาย ทำไมจึงกล่าวว่าพระอรหันต์ตายสูญ แต่ว่าท่านก็ไม่ได้เฉลยว่า เมื่อไม่ตายสูญแล้วเป็นอย่างไร แต่ว่าได้มีพระพุทธภาษิตแสดงไว้โดยอุปมา ว่าเหมือนอย่างไฟที่ต้องลมพัดดับไป หรือว่าไฟที่สิ้นเชื้อดับไป อันไฟนั้นเมื่อมีเชื้อก็ติดขึ้นมาอีก และเมื่อสิ้นเชื้อก็ดับ และเมื่อไม่มีเชื้อที่จะก่อให้เกิดไฟขึ้นอีก ไฟก็ไม่เกิด แต่ว่าไฟนั้นก็ไม่ควรจะกล่าวว่าสูญ เพราะเมื่อมีเชื้อไฟก็เกิดขึ้นอีก หากไม่มีเชื้อไฟจึงจะไม่เกิดขึ้นมาอีก พระอรหันต์นั้นสิ้นกิเลสซึ่งเป็นเชื้อให้เกิดแล้ว ยกตัณหาขึ้นมาเป็นข้อแสดง ก็คือสิ้นตัณหาแล้ว สิ้นเชื้อที่ให้เกิดแล้ว เพราะฉะนั้น ท่านจึงไม่เกิดอีก แต่ก็ไม่สูญ พิจารณาดูเทียบกับธาตุไฟ เทียบกับไฟดังที่กล่าวมานั้น ตัวธาตุไฟนั้นไม่สูญ คือหมายถึงตัวธาตุที่เป็นธาตุแท้ เมื่อไม่มีเชื้อก็ไม่ติดเป็นไฟขึ้นอีก แต่ว่าธาตุที่เป็นธาตุแท้นั้นก็ไม่ปรากฏ เมื่อเป็นดั่งนี้ พระอรหันต์จึงไม่มีวิญญาณ เมื่อท่านดับขันธ์ปรินิพพานไปแล้ว ไม่มีวิญญาณที่จะท่องเที่ยวอยู่ เมื่อมีวิญญาณที่ยังท่องเที่ยวอยู่ ก็แสดงว่ายังไม่เป็นพระอรหันต์ ยังต้องถือภพถือชาติ คือเกิดในภพชาติอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่ ดังได้มีเรื่องที่เล่าว่า เมื่อพระอรหันต์บางรูปท่านดับขันธ์ปรินิพพาน มารได้ค้นหาวิญญาณของท่าน ว่าวิญญาณของท่านไปในที่ไหน แต่ก็ไม่สามารถจะพบวิญญาณของพระอรหันต์ได้ พระพุทธเจ้าจึงได้ตรัสว่ามารไม่สามารถจะพบวิญญาณของพระอรหันต์ได้ ก็เช่นเดียวกับไม่สามารถที่จะพบรอยต่างๆ เช่นรอยมือรอยเท้าในอากาศได้ เพราะท่านไม่เกิดเป็นอะไรอีก และก็มีแสดงว่า เมื่อดับขันธ์ปรินิพพานแล้ว ก็พ้นสมมติบัญญัติ พ้นทางของถ้อยคำ ที่จะพูดถึงอีกต่อไปว่าเป็นอะไร”
พอดีอ่านแล้วเกิดความสงสัย จากการตีความ
แล้วตอน พระสัมมาสัมพุทธะ หรือ ปัจเจกพุทธะ หรือแม้แต่ อริยะสาวก ตรัส(รู้) นี้ยังไม่เข้าถึง “นิพาน” หรอครับ?
ให้ความรู้สึกเหมือน นิพาน ต้องรอวัดกัน ตอนขันธ์5 ดับแตกแยกกันไป แล้วไปวัดมีวิญญาณมั้ย
หรือตอน เป็นๆ มันสามารถตายจากบุคคลธรรมเป็นอริยะบุคลได้ 🤔
คุณแยกร่างกายกับ mind ของ คุณได้ป่ะละ ผมไม่เข้าใจ คุณ L.Suvann ว่าเรื่องที่เราเถียงๆ กันอยู่นี่มันเกี่ยวกับ eternal Recurrence ยังไง ช่วยอธิบายให้ผมเข้าใจได้ไหม
ผมเกิด ความสงสัย ใน วัฏสงสาร และ eternal recurrence จึงขอคำชี้แนะเพิ่มเติมตามที่ไล่เรียงกันมาเรื่อยๆครับ
ขออภัยที่ไม่ชี้ให้เห็น 🙏🏼🙏🏼🙏🏼
การเวียนว่ายตายเกิด กับ eternal Recurrence ไม่เหมือนกัน เพราะแนวคิด eternal recurrence เป็นของตะวันตกครับ
ประเด็นที่ผมบอกก็คือ การปรินิพพานของพระพุทธเจ้า หรือ การกล่าวออกมา ในรูปแบบนั้น มันไม่สามารถพิสูจน์ได้ ว่าจะไม่เกิด eternal recurrence ประเด็นข้อโต้แย้งของหลักศาสนาที่นำไปสู่ นิพพาน จึงเป็น controversial พอๆกัน กับหลัก ปรัชญา
แต่หลักปรัชญา มันว่าด้วยการทำ thought experiment ต่างๆ ส่วนศาสนามันคือความเชื่อ
สิ่งที่ผมจะสื่อผมกล่าวไปในบทความแทบทั้งหมดแล้ว และผมรู้สึกว่าตัวเองไร้สาระกับคนที่แยกระบบหนึ่งกับสอง ของ action ไม่ออก แล้ว บอกให้คนอื่นใช้ระบบ ที่มีสติเยอะๆ ซึ่งการทำงานแม่งก็ต่างกัน
ในทางโลกแห่งความเป็นจริงยังไงระบบ expression มันแสดงออกได้ชัดกว่า การใช้เวลาเพื่อตั้งสติ และ ไอ้สติที่ท่านพูดมาแม่งคือความเพ้อเจ้อของ ไอ้พวกเชื่อว่าตัวเองสามารถควบคุม จิตใจ รวมถึงร่างกายได้ตอนที่ขาดสติ
ผมคงไม่เถียงว่าการเจริญสติเป็นอีกกลไกที่ผมยังเชื่อว่ามันทำให้คนสามารถ expression ได้ดียิ่งขึ้น แต่หากท่านลองเล่นเกม+3 ขึ้นไป ท่านก็จะพบว่าท่านนั้นดำเนินชีวิตท่ามกลางความไร้สติ ตลอด เวลา
เพิ่มเติมครับ ในเชิงจิตรวิทยาการหลั่ง โดพามีน จากการทำอะไรที่ง่ายๆ ไม่ใช่การเจริญสติ ดังนั้นการช่วยตัวเองไม่ใช่การฝึกสติ แต่คือ “การเล่นกับตัวเอง”
ขอบพระคุณสำหรับ ความเมตตา แลกเปลี่ยนเยี่ยง มิตรเช่นเคย
เห็นธรรม ทุกครั้งที่แลกเปลี่ยน จริงๆ
🙏🏼🙏🏼🙏🏼
ผมชอบแนวคิดพุทธเรื่องการเจริญสติ และ การเห็น(Observer) ที่คล้ายๆแนวคิด Heidegger นะครับ มันทำให้เราตั้งคำถามได้ดี แต่การใช้ชีวิต หรือการดำรงค์อยู่มันไม่ใช่เศษเสี้ยว ของสติจริงๆ
ดังนั้นการค้นหาตามวิถีดั้งเดิมของพระศาสดา จึงเป็นเครื่องมือที่สร้าง Perspective จากด้าน Objectivism ได้ดี มากๆ
ขอบคุณสำหรับการแลกเปลี่ยนอีกเช่นเคยและขอบคุณที่ไม่ถือโทษโกรธถ้อยคำรุนแรง
แยก รูป นาม? รึป่าวที่หมายถึงครับ
😮💨 เวลาฉี่ อดนึกถึงคำคนเฒ่าคนแก่ ไม่ได้
กำลัง “ปลดทุกข์” แต่ถ้ามีสติขณะปลดทุกข์ มันจะละเอียดจนรู้สึกถึงความ เย็น เบา โล่ง ที่ว่ามั้ย น๊า 🙏🏼🙏🏼🙏🏼
เวลาชักว่าว อย่างมีสติ มันจะรู้สึกละเอียดไหมครับ ?
ขอโอกาส
หาก การคลายกำหนัด เป็น อานิสงส์ ของการเจริญสติ จริง
มันคงจะเหมือน ตื่น,รู้สึกตัว, สว่าง
ส่วนความละเอียดของความ”รู้”
สุดแล้วแต่เหตุปัจจัย ของแต่ละท่านที่ทำไว้ในโดยอุบายไม่แยบคลาย ครับ
บางท่านอาจจะ ละอายใจ อันเพราะเหตุของการเกิดความเข้าใจในธาตุ (ดินน้ำลมไฟ) มากขึ้น