یکی از دلایل اینه که برای کارکردهای مختلف حدهای بالاتری نیاز هست و اگر توسعهدهندهها بخوان برای هر بار بالا بردن حد دور هم بشینن و تصمیم بگیرن، وقتی رو که میتونستن روی کدنویسی و بهبود بیتکوین بذارن، مجبورن روی مناظره روی تغییر حد بذارن و بعداً که حد بیشتری برای یه کاربرد عملی مورد نیاز شد، مجبورن دوباره این مناظرات رو تکرار کنن.
توی این مدت، ماینرایی که حد بالاتری رو قبول میکنن کافیه خارج از بلاکچین پول دریافت کنن یا اجازهی ارسال چنین تراکنشی روی چند نود وجود داشته باشه تا این تراکنش بالاخره ماین بشه.
این وسط فقط ماینری ضرر میکنه که این تراکنش رو قبول نکرده و از هزینهی تراکنشش بهره نبرده.
مورد دوم سادهسازی کد هست و تعداد خطوط کد رو کمتر میکنه و نگهداری ازش رو راحتتر.
مورد سوم هم اینه که حتی همهی نودها دست به یکی کنن (حتی ماینرها) و تراکنش بالاتر از ۸۰ بایت رو به ممپول راه ندن، تراکنشایی که نیاز به دادهی بیشتری داشته باشن با ارسال چند آپریترن یا، یه حالت مخرب، با ایجاد
bare multisig
و ساختن تراکنشی به ظاهر مالتیسیگ که پابلیککیش نمایندهی یه دادهی بزرگتر هست این داده رو روی بلاکچین ذخیره کنن. پس عملاً این کار جلوی نوشتن داده روی بلاکچین رو نمیگیره. پس بیهودهست.
