GM #siamstr สมองหวานอยู่หลายวัน

วันนี้มีประเด็นนี้ผุดขึ้นมาในหัวอีกแล้ว

มันเป็นประเด็นที่เรายังเฝ้าถามตัวเองมาตลอด

.

ตลอดช่วงชีวิตของมนุษย์ เราอยู่ภายใต้การกฎเกณฑ์ การควบคุม ข้อจำกัดอยู่เสมอ

- ช่วงเวลาของแสงแดดที่มีจำกัดใน 1 วัน

- ช่วงอายุขัยของร่างกาย ที่แม้จะไม่เท่ากันในแต่ละคนด้วยปัจจัยภายนอกที่ได้รับ แต่สุดท้ายแล้วเราก็ต้องตาย เราหนีกฎนี้ไปไม่ได้

- ร่างกายเราอยู่ภายในการควบคุมของอากาศ อากาศสามารถทำให้เราอยู่รอดต่อไปได้ ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เราตายได้

.

การไม่ขอกลับมาเกิด ขอนิพพานเพื่อหลุดพ้นจากความทุกข์ของการเกิดนี้

เป็นเพราะต้องการหลุดออกจากการควบคุมหรือพันธนาการทั้งหมดทั้งปวงที่ผูกรั้งเราเอาไว้ในทุกๆช่วงเวลาหรือเปล่า

.

การเกิดในห้วงเวลาที่ต้องถูกบังคับด้วยกฎแห่งธรรมชาติที่ไม่อาจเลี่ยงได้แล้วยังถูกบังคับด้วยมนุษย์ด้วยกันเอง

มันคือความทุกข์ที่แสนสาหัสที่สุดแล้วของมนุษย์หรือยัง หรือ เรายังสามารถทุกข์ได้มากกว่านี้

.

การที่มนุษย์บางส่วนใช้ชีวิตภายใต้กฎการบังคับของธรรมชาติเพียงอย่างเดียว เพราะเขาอยู่เหนือกฎที่ใช้บังคับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน นั้นเลยทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตนี้มันมีความสุขเสียเหลือเกินหรือเปล่า

.

การเกิดเป็นมนุษย์มันคือรางวัลหรือการลงโทษกันแน่นะ

Reply to this note

Please Login to reply.

Discussion

ศาสนาพุทธแบบ รัฐควบคุมทำให้คำถามนี้เกิดขึ้นมา

GM ครับ 🙏🏼

สวัสดีค่ะ

Don't trust, verify ผมชอบนะประโยคนี้ คือเราตรวจสอบตนเองได้ทุกขณะเลย ส่วนผลจะเป็นอย่างไรให้เป็นไปครับ 😊

GM ครับน้องยู..การเกิดมันก็เหมือนเรามาใช้กรรม ใช้กรรมจะกรรมดีกรรมชั่ว เราเลือกไม่ได้ครับ …แต่เรามาสามารถกำหนด ใช้เวลาที่มีค่านั้นทำอะไรได้ด้วยตัวเอง จะนั่งทนทุกข์กับกรรมหรือโชคชะตา มีอะไรในโลกเยอะแยะที่เราไม่สามารถปรับเปลี่ยนหรือทำอะไรกับมันได้ หรือเราจะมองไปข้างหน้าว่าเราจะทำอะไร ให้มีความสุข สร้างคุณค่า Proof of Work ทุกเวลาให้มีคุณค่าดีกว่าครับ หรือมุ่งวิถีการนิพพานไม่ให้เวียนว่ายตายเกิด มันก็อยู่ที่เราครับ🙂

ผมสมองหวาน เพราะอ่านโน้ตนี้ครับ 5555

ผมก็คิดนะ สาระของมนุษย์คืออะไร คนเล่นเกมส์ทั้งวันกันคนทำงานทั้งวัน ใครมีประโยชน์กว่ากัน มันก็ไม่ต่างกันหรือเปล่า ทำตัวเป็นประโยชน์คืออะไร เพราะสุดท้ายเราก็แค่แก่งแย่งชิงดีกันเฉยๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองไปอยู่ต่ำกว่าคนอื่น ตั้งแต่ระดับMicro ไปจนถึงMacro ตั้งแต่เพื่อน คนข้างบ้าน คู่แข่งธุรกิจ ไปจนถึงประเทศกับประเทศ หรือจักลวานเรากำลังแข่งกับอีกจักรวาลนึงอยู่

^^

มันเหมือนกับว่าเรากำลังอยู่ในห้องสอบห้องหนึ่ง เงื่อนไขที่เราจะได้ออกไปจากห้องสอบห้องนี้คือการส่งคำตอบของคำถามที่ถูกต้องเท่านั้น

ประเด็นคือเวลาในห้องสอบมันได้ผ่านมาเนินนาน พวกเราไม่สามารถที่จะส่งคำตอบที่ถูกต้องเพื่อที่จะได้ออกไปจากที่นี่ และเนินนานจนพวกเราลืมไปแล้วว่าคำถามในข้อสอบมันคืออะไร ซ้ำร้ายจากเงื่อนไขเดียวที่เราเคยมีคือ “ส่งคำตอบที่ถูกต้องแล้วออกไปจากที่นี่” เรายังสร้างระบบนิเวศภายในห้องสอบด้วยกฎเกณฑ์ของเหล่านักเรียน และสนใจแค่กฎเกณฑ์เหล่านั้น มีชีวิตเพื่อเวียนว่ายอยู่กันภายในห้องสอบโดยที่ลืมไปแล้วว่าจริง ๆ พวกเราเคยอยากจะออกไปจากห้องสอบห้องนี้

การเริ่มตั้งคำถามและแสวงหาคำตอบเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ในขณะที่ใครอีกหลายคนยังคงไม่รู้ตัว

สวัสดียามบ่ายครับคุณยู :)

สวัสดียามบ่ายค่ะ

ไม่มีรางวัล ไม่มีการลงโทษ

มีเพียงเหตุและผลแห่งเหตุนั้น