สุขภาพคือรูรั่วที่ใหญ่ที่สุดของชีวิต

ที่ดินไร่ล้ะ400 "

ข้อความจากนี้ไม่ได้มีเจตนาโอ้อวดแต่ประการใด

ต่อ ×

ฟังไม่ผิด

ตัวผมเอง ได้มี โอกาส คุยกับคุณปู่

"ปกติก็คุยกันบ่อย"คุณปู่ อายุปัจจุบัน 72 ปี

คุณปู่ซื้อที่ แปลงนี้ไว้เท่าไหร่

คุณปู่ บอกว่า ไร่ล้ะ 400 เรานี่ ห้ะ!!!

400 ราคานี้มีอีกไหม อยากได้อีกสั้ก200-300ไร่ คิดในใจ

คุณปู่ ซื้อไว้เมื่อไหร่

ปู่ตอบ ตอน อายุ 21-22 ได้มั่ง ขายวัว มาซื้อ

ทั้งหมด 40ไร่ ทั้งหมด16,000บาท สมัย 50 ปีที่แล้ว

ปัจจุบัน ที่ดิน แถวนี้ ราคา ขึ้นไปถึง ไร่ล่ะ 370,000บาท

เราก็ถามว่า คุณ ปู่ มีที่เยอะจัง ทำไมถึงเอาไว้เยอะขนาดนี้ ปู่ บอกว่า กลัวลูกหลานลำบากเหมือนรุ่นปู่

ย้อน กลับไป 50 ปีเอง เวลา มันไวมาก แต่ราคาที่ดินมาไกลขนาดนี้

ตอนนี้ กลมๆ ก็ ประมาณ 270ไร่ เอาจริงๆคนรวยกว่านี้เยอะแยะ 🥹

แต่ลอง คำนวน เล่นๆ ว่า 270*200,000ต่อไร่ พอ เป็นที่ดิน ที่สามารถซื้อขายได้

ก็ ประมาณ value 50mthb.

จะซื้อสั้ก10ไร่ ตอนนี้ ก็ต้องใช้เงิน อย่างน้อย 2-3 ล้านบาท ลำพัง ถ้ากินเงินเดือน 20,000-30,000 ก็ต้อง ผ่อนสั้ก30 ปี

คำว่า General wealth เป็นเรื่องของการมองการไกลจริงๆ และเป็นการเก็บออมระยะยาว

และสุดท้าย เงิน fiat ที่มี inflation

ถ้า เรายังเก็บเป็นเงินกระดาษแบบเดิม

พลังงานและเวลา มันก็ระเหย

ออกไปโดยที่เราโดนทำร้ายจาก

กลุ่มคนไม่กี่คนแน่นอน

เก็บเป็น Hard asset ที่ดิน ทองคำ Bitcoin

เพื่อความมั่งคั่งของลูกหลาน และเราในอนาคต

🧡🧡🧡🧡🧡

#siamstr

#nostr

… เป้าหมาย ความฝัน และหนทางหลุดออกจากระบบ …

มานั่งทบทวนเวลาที่ผ่านไป ก็แอบเสียดายเวลาร่วม 20 ปี ที่เข้าใจหนทางออกจากระบบนี้ผิดมาโดยตลอด

ในอดีตผมก็พอรู้สึกได้ว่ามีระบบเน่าๆรอบตัวมานานละ แค่ไม่เคยเข้าใจเหตุผลกลไกของมัน และเสียเวลาไปกับความพยายามไล่ตามความฝันและเป้าหมายแบบผิดๆไปมากกว่า 20 ปี

เคยเข้าใจตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆว่า การจะออกจากระบบได้ คือการหาเงินให้ได้มาก มากกว่าคนอื่นๆ เราถึงจะมีเงินมากพอจะไม่ต้องทำตามระบบ โดยตั้งเป็นตัวเลขเงินที่ชัดเจนเป็นเป้าหมาย ว่าการเก็บเงินที่อายุ 40 ,45 ,50 เราจะมีเงินกี่บาท มันถึงจะพอในภาระชีวิตช่วงนั้น ได้แต่บอกตัวเองด้วยความเข้าใจผิดว่าจะเกษียณตอน 50 และพึ่งจะมาเข้าใจว่า นั่นเพราะเราเบื่อระบบนั่นละ เราถึงอยากหยุดปั่นวงล้อที่น่ารังเกียจนี้

ในช่วง 10 ปีแรก ช่วงอายุไม่เกิน 30 ผมทำทุกวิถีทาง ทำงานตั้งแต่ตื่นยันหลับวนไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และเพราะตัวเองไม่ได้ฉลาดมากนักจึงต้องใช้วิธีทำงานให้มันมากกว่าคนอื่นๆ เคยลองนับดู นับได้ว่าตัวเองทำงานมามากกว่า 25 อาชีพ ซึ่งที่ผ่านมาก็ต้องแลกกับความสูญเสียหลายๆอย่าง ที่ตัวเองเคยคิดว่ามันจำเป็นต้องแลกมาเพื่อความสำเร็จ มันควรจะเป็นเรื่องปกติของความสำเร็จสิ แล้วระบบเน่าๆนี้ก็ค่อยๆทำให้ทุกอย่างรอบตัวแย่ลงๆ ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ในครอบครัวกับพ่อแม่ หรือแม้กระทั่งกับภรรยา ยิ่งเวลาสังสรรค์กับเพื่อนนี่ไม่ต้องพูดถึง ผมโยนมันทิ้งไปเองทั้งหมด แต่ผมยังไม่คิดจะหยุดนะ เพราะมันยังไม่ถึงเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ทั้งนิ

ผมทำงานเพื่อเป้าหมายการเงินในวัย 40 สำเร็จได้แบบทันเวลาพอดี แลกมากับที่ร่างกายมันบอกกับผมว่า พอเถอะ มันไม่ไหวละ แต่ทำยังไงได้ ผมยังมีเป้าที่ต้องทำให้สำเร็จในเป้าอายุ 45 ซึ่งมันยากกว่าเดิม และภาระต่างๆรอบตัวเหมือนจะเพิ่มขึ้นๆตามวัย โชคยังดีที่ผมไม่ได้ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนัก และผมชอบการออมเพราะชอบที่จะเห็นตัวเลขในบัญชีมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

พึ่งจะ 4 ปีนี้เองสินะ ที่ได้รู้จักและพอเริ่มเข้าใจ Bitcoin จึงเริ่มมองเห็นทางออก ก่อนหน้านั้นแม้งานจะราบรื่นดีแต่ผมเริ่มหมดหวังในเป้าหมายของผม เพราะเป้าหมายที่เริ่มยากเกินไป และภาระที่มากขึ้นมันก็เพิ่มขึ้นสวนทางกับเวลาที่เหลือน้อยลงๆทุกวัน

ผมใช้เวลาตลอด 4 ปี ศึกษาอย่างจริงจังโดยแบ่งเวลาทำงานทุกวัน วันละ 2 ชม. มาเรียนรู้ในทุกๆด้านที่เกี่ยวข้องกับ Bitcoin ผมจำเป็นต้องเริ่มปรับเวลาทำงานให้ลดลง ประชุมน้อยลง ใช้เวลาในการทำงานอย่างจำกัดขึ้น หลังจากศึกษาต่อเนื่องจนเข้าใจว่า Bitcoin คืออะไรแล้ว จึงไม่หวั่นไหวกับราคาอีกต่อไป แค่ตั้งใจทำงาน ออมเงินที่เรามั่นใจว่าดี และถือมันแน่นๆต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความมั่นใจ ผ่านมาจนถึงตอนนี้ ผมกลับเลิกตั้งเป้าหมายเป็นตัวเลขเงินออมเป็นเงินบาทไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ที่เลิกตั้งเป้าหมายเป็นตัวเลขเงินบาทที่จะเกษียณในอนาคตไปแล้วนั้น ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันแน่ อาจเป็นเพราะผมไม่เห็นคุณค่าของเงิน Fiat แล้ว หรืออาจเพราะ ผมพอใจกับความรู้สึกมั่นคงที่ได้รับจากเงินที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ อย่าง Bitcoin กันแน่

ท้ายสุด…Bitcoin กลับทำให้ผมมหัศจรรย์ใจที่สุดตรง พอมาคิดๆดูแล้ว มูลค่าของ Bitcoin ที่ย้อนกลับมาเขียวขจี คล้ายๆจะเป็น Bullrun ในตอนนี้ กลับทำให้มูลค่าที่ผมออมเป็น Generation Wealth นี้ สูงขึ้นได้ตามเป้าหมายที่ผมเคยวางไว้เป็น Fiat เพื่อเกษียณได้ทันตามแผนเดิม เพราะมูลค่าที่ยิ่งถือนานยิ่งทวีคูณ เพียงแค่เราถือมันไว้ให้นานมากพอ

แต่มาถึงตอนนี้ผมก็ไม่เคยคิดที่จะขายมันอีกต่อไป เพราะ Bitcoin ทำให้ผมได้ทำงานอย่างมีความสุขเพราะรู้สึกถึงความมั่นคง และได้คืนเวลาให้ผมได้ทำงานตามความฝันของผมต่อไปด้วย และหากเรามีความสุขที่จะทำงานในฝันของเราแล้ว ใครจะคิดเกษียณล่ะ ??? ผมก็พร้อมจะทำงานอย่างสนุกในทุกๆวัน โดยที่ไม่ต้องนึกถึงระบบเน่าๆรอบๆตัวเราอีกต่อไป

💜🧡 ขอบคุณ Bitcoin ที่คืนเวลา คืนความสุข คืนความฝัน คืนความรัก คืนอนาคต ให้ผม 🧡💜

#siamstr

#escapethematrix

#siamesebitcoiners

# วันนี้ผมอายุ 39 ปีบริบูรณ์พอดีครับ

การเปิดเผยตัวเลขจะช่วยให้ง่ายขึ้นสำหรับทุกท่านในการเรียกขานผม

จะเรียกคุณ เรียกพี่ เรียกน้อง เรียกน้า เรียกลุง เชิญตามสะดวกเลยนะครับ อย่าเรียก “ไอ้” ก็พอ แบบนั้นมันดูจะโหดร้ายไปหน่อย

ผมไม่เคยซีเรียสกับตัวเลข ลาภ ยศ อะไรพวกนี้ มันเป็น “คุณค่า” มากกว่าที่ผมมักจะให้ความสำคัญเสมอ

วันนี้ผมเจอข้อคิดดีๆ โดย “นุสนธิ์บุคส์” ซึ่งค่อนข้างตรงกับสิ่งที่อยู่ภายในใจ

เพราะผมเป็นคนที่มักจะโดนกระแหนะหกะแหนหรือถูกมองว่า “โง่” ไม่ก็ “เปลืองตัว” เสียเวลาทำความดีกับคนนั้นคนนี้แต่ไม่เคยได้ดี.. อยู่เป็นประจำ

“อย่าเสียใจที่เคยทำดีกับใคร

ไม่ว่าจะรู้สึกว่า ดูคนผิด

ไม่ว่าจะ ถูกทรยศ

ไม่ว่าจะถูก แทงข้างหลัง

เพราะการทำดีที่คุณมีต่อเขา

ไม่ได้หมายความว่าเขาคนนั้น

ดีมากเพียงใด แต่เป็นเพราะคุณมีดี

แคร์มากก็เหนื่อยมาก

ไม่แคร์ก็ไม่เหนื่อย

บางครั้ง.. คนที่ทำให้เราเหนื่อย

ก็ไม่ใช่คนอื่น เราเองนั่นแหละ

ที่ไม่เคยวางความรู้สึก.. ของตัวเองลง”

…

คนใกล้ตัวมักจะถามผมเสมอ “ผมทำแบบนี้ไปทำไม?” ทุกคนมักจะสงสัยว่าผมทำตัวเป็นพ่อพระเพื่อต้องการให้คนมาขอบคุณหรือชื่นชมผมน่ะเหรอ?

เปล่าเลย.. มันเป็น Self interest เป็นความมุ่งหมายส่วนตัวที่จะลบล้างความผิดในอดีต ความผิดที่กระทั่งวันนี้ผมก็ยังลืมมันไม่ลง..

—

## รุ่นที่ 3

คุณ “ยายทวด” ของผม มีลูกเกือบ 10 คน ด้วยกัน.. เค้าสร้างครอบครัวใหญ่ได้ขนาดนั้น ในขณะที่ทุกวันนี้ การมีลูกสักคนกลายเป็นปัญหาระดับโลกไปแล้ว

คุณยายของผมเป็นลูกคนกลางๆ ท่านมีลูกอีก 6 คน เสียชีวิตไปตั้งแต่เยาว์วัย 2 คน หนึ่งในนั้นคือลูกชายเพียงคนเดียว คือคนที่เป็นแบบอย่างให้กับวัยรุ่นทั้งหมู่บ้าน คนแรกที่สำนึกรักบ้านเกิดและทำผ้าป่ากลับมาพัฒนาชุมชน

น้าของผมจากไปด้วยอุบัติเหตุในวัยเพียง 28 ปี ณ ขณะที่ผมพึ่งจะพ้นอนุบาลไปหมาดๆ เท่านั้น..

ลูกหลานทั้งขโยงของยายทวดจะมีกันหลาย Generation ซึ่งผมคือรุ่นที่ 3 ของตระกูลชาวนาเต็มขั้น แต่ผมผ่าเหล่านิดหน่อยตรงที่เกิดมาพร้อมกับความเฉลียวฉลาดมากกว่าใครๆ ในยุคนั้น

ด้วยความหัวไว ผมจึงถูกญาติๆ เรียกว่า “ศรีธนญชัย” และได้รับการคาดหมายว่าจะโตขึ้นมาแทนที่น้าผู้ชายที่จากไปก่อนวัยอันควร.. ซึ่งถึงแม้ผมจะไม่ใช่คนโตที่สุดในรุ่น 3 (ที่มีราวๆ 20 คน) แต่บริบทต่าง ๆ ก็เหมือนจะส่งเสริมให้ผมต้องเป็น “หัวโจก” ของรุ่นมาตั้งแต่เริ่มจำความได้

ถ้าถามว่า Leadership Skill ของผมมันเริ่มมาจากตรงไหน แน่นอนว่าผมเกิดมาเพื่อรับหน้าที่นี้ตั้งแต่ต้นแล้ว..

ในวันที่ผู้ใหญ่กำลังทำไร่ไถนากันแข็งขัน ผมคือหัวโจกพาทั้งรุ่นเล่นสนุกสารพัดอย่างตามท้องทุ่ง ทั้งมีสาระและสุ่มเสี่ยง คนที่โดนไม้เรียวมากที่สุดก็ผมนี่เอง

ผมไม่เคยให้ใครต้องถูกต่อว่า.. ทุกครั้งผมจะเดินออกมาข้างหน้าแล้วรับผิดด้วยตัวคนเดียวเสมอ แม้นผู้ใหญ่จะรู้ว่ามันไม่ได้เริ่มมาจากผม แต่บทเรียนที่พวกท่านมอบให้ก็ทรงคุณค่ามากพอที่จะทำให้ผมรับรู้ได้ว่า..

ผู้นำต้องรับผิดชอบกับผลลัพธ์ทั้งหมดของคนในทีม ตราบใดที่คุณยังโดนลงโทษ คุณยังไม่ใช่ผู้นำที่ลีดทีมได้ดีพอ และคุณต้องกล้าที่จะรับโทษ ไม่งั้นก็จงกลับไปยืนหลบอยู่ท้ายแถว..

อย่าพาใครเดินไปข้างหน้าถ้ายังปล่อยให้คนข้างหลังต้องหล่นลงเหว

ผมไม่รู้ว่านี่เป็นหลักการแนวคิดที่ถูกหรือผิด แต่ผมก็ถูกหล่อหลอมขึ้นมาแบบนั้น…

ด้วยภาวะแวดล้อมแบบนี้ ทำให้ผมจำเป็นต้องขวนขวายความรู้ คิดวิเคราะห์ วางแผนและรับมือกับปัญหาต่าง ๆ มาตั้งแต่ยังเด็ก สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มนุษย์ต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ผมเองก็เช่นเดียวกัน ไขว่คว้าความอยู่รอดของตัวเองในฐานะ หัวหน้าแก๊งค์

สิ่งต่าง ๆ ดำเนินไปทรงเดิม ไม่ว่าจะอนุบาล ประถม หรือมัธยม ผมไม่ใช่คนที่มีร่างกายกำยำ แต่ก็มีเพื่อน ๆ คอยรายล้อมและปกป้องอยู่ตลอดเวลา ทุกเผชิญกับปัญหา ทุกคนจะชี้นิ้วมาที่ผม มันเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะต้องอ้าแขนผายมือเปิดรับความท้าทายต่าง ๆ มันผ่านมานานเกินไปจนผมก็จำไม่ได้แล้วว่า ปรารถนาของผมคือสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้.. ถึงจะพอจำมันได้ เด็กคนนั้นก็เป็นเพียงร่างต้นของผมในวันนี้เท่านั้น ไม่สามารถนำมาอธิบายตัวตนของผมได้ทั้งหมด

- - -

## ความโหยหาในสิ่งที่ขาด

ชีวิตวัยเด็กที่โดนแสงสปอร์ตไลท์กลางท้องทุ่งส่องกระทบตัวอยู่ตลอดเวลาเริ่มทำให้ผมเบื่อหน่าย

ผมหาคำตอบไม่เคยได้เลยว่าทำไมผมจึงเป็นคนที่ถูกความคาดหวังพุ่งเข้าถาโถมจากผู้คนรอบกาย

ผมรู้สึกเหนื่อยล้ากับความรับผิดชอบเหล่านั้น ที่เราเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะให้ประโยชน์อะไรกับเรา..

มันเป็นพวกเขา..

พวกเขาต่างหากที่จะได้นำเรื่องราวของผมไปบอกต่อได้อย่างภาคภูมิใจ นี่คือความหวังของฉัน ผลผลิตของฉัน เด็กน้อยคนนี้เอาชนะเด็กของพวกคุณได้ทั้งหมด

พวกเขาจะรู้สึกหน้าใหญ่ใจโต ท่ามกลางเสียงปรบมือที่เคลือบแฝงไปด้วยความอิจฉาริษยาในสังคมของพวกเขา

ในขณะที่ผมเป็นเพียงตัวละครหนึ่งในเรื่องราวเหล่านั้น พวกผู้ใหญ่ไม่เคยเข้าใจความต้องการที่แท้จริงของเรา..

นั่นคือสิ่งที่ผมเริ่มคิดในวัยแตะ ๆ 18 ฝน

ทำความเข้าใจกันก่อนว่า.. บุพการีของเราถูกปลูกฝังค่านิยมกันมาแบบไหน โดยเฉพาะในพื้นที่ไกลปืนเที่ยงอย่างบ้านเกิดเมืองนอนของผมนั้น การเป็นผู้พิชิต การได้เป็นเจ้าคนนายคน คือปรารถนาระดับเดียวกับการบรรลุนิพพาน

เมื่อมองย้อนกลับไป ผมไม่เคยโทษวิธีการของพวกเขาเลย แต่ผมกลับสงสารและตระหนักได้ถึงสิ่งที่กำลังกัดกินความเป็นมนุษย์และสภาพสังคมของพวกเรา

ช่วงท้ายของวัยมัธยมปลาย คือช่วงที่ผมทำให้ตัวเองที่เคยเป็นดาวโรจน์กลายเป็นดาวร่วง

ความคิดและแรงปรารถนาของเรามักจะมีสองด้านขนานกัน หนึ่งคือสว่าง และอีกหนึ่งคือด้านมืด ช่วงเวลาตุ้มไม่เข้าใจพ่อนั่นเอง ที่ค่อย ๆ ลักพาเหรียญด้านสว่างไปจากผม เหรียญด้านมืดจึงค่อย ๆ เริ่มถูกเปิดเผยออกมา

ผมเริ่มต้องการจะใช้ชีวิตในแบบที่ไม่เคยสัมผัส ผมอยากรู้ว่าเด็กเกเรมีแรงจูงใจอะไร ทำไมพวกเขาเลือกจะเกเร และทำไมผมจึงโดนห้ามว่าไม่ควรจะทำแบบนั้นแบบนี้?

วีรกรรมทั้งหมดที่เคยทำนั้นมากมายเหลือเกิน หากต้องสรุปให้สั้นที่สุดผมคงบอกได้แค่ว่า สิ่งเดียวที่ผมยังไม่เคยทำคือปลิดชีพใครสักคน ซึ่งก็เฉียดมาแล้วหลายรอบ

ผมยังจำวันสุดท้ายของผมในโรงเรียนที่ต้องใส่ขาสั้นได้อยู่เลย พวกเราเขียนเฟรนด์ชิพให้กันและกัน เราสละเสื้อตัวหนึ่งให้เพื่อนคนไหนก็ได้หยิบปากกามาละเลงเล่น หนึ่งในนั้นเขียนเอาไว้ว่า..

“กูดีใจที่มึงยังมาให้พวกกูเห็นหน้าในวันสุดท้าย..”

ทั้งหมดนั้นแลกมากับความเจ็บปวดของคนเป็นพ่อเป็นแม่..

ผมในวัยเด็กถูกเลี้ยงเยี่ยงไข่ในหิน เป็นเหมือนดั่งพิราบที่มีเพียงแค่กิ่งไม้เล็กๆ ให้ยึดเกาะภายในกรงทองอันหรูหรา เมื่อถึงวันที่พิราบน้อยได้ออกโบยบินด้วยตัวมันเอง คุณคงไม่อาจจินตนาการได้เลยว่ามันจะใช้ปีกคู่นั้นของมันอย่างไร

เจ้าพิราบน้อยทำทุกอย่างที่คนจะมีอนาคตที่ดีไม่ควรทำ มันโหยหาสถานที่ ๆ มันไม่เคยไป สัมผัสทุกเรื่องราวเพื่อตอบสนองต่อความสงสัยใคร่รู้ของตน มันได้เจอกับสิงห์สาราสัตว์สารพัดสายพันธุ์

โลกภายนอกกรงทองนั้นเกินวิสัยที่เครือญาติของมันจะให้ข้อมูลหรือคำแนะนำอะไรได้ มันบินไปไกลกว่าที่ทุกคนในกรงขิงมันจะเคยได้ไป มันต้องหาคำตอบให้กับสิ่งใหม่ ๆ ที่เจอนั้นด้วยตัวมันเอง

คำตอบที่ส่งผลต่อตัวมันเองมากที่สุดนั่นคือ..

บนฟากฟ้าไม่ได้มีเพียงแค่นกพิราบ.. มันยังมีเหยี่ยวเจ้าเวหา กระทั่งพญาอินทรีย์จอมราชันย์ เจ้าเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงเท่านั้นเจ้านกน้อยพึ่งหัดบิน..

- - -

## ผิดให้มากพอจนกว่าจะรู้ว่าอะไรถูก

ผมมีเกือบ 10 ปีแห่งความเสื่อมทรามในช่วงวัยหนึ่งของชีวิต ผมทำบาปเอาไว้เยอะมากจนไม่รู้สึกว่าผมจะมีวันที่สามารถลบล้างมันได้

โดยเฉพาะกับคนที่รักผม ผมทำร้ายจิตใจพวกเขาอย่างไม่ควรได้รับการอภัยโทษ จากตัวความหวัง ผมกลายเป็นดั่งลูกไฟที่ขยายใหญ่ยิ่งกว่า Snow ball กลิ้งเผาผลาญความรู้สึกของใครต่อใครไปทั่ว

ผมมือไม้สั่น ณ ขณะที่กำลังรำลึกเหตุการณ์เพื่อถ่ายทอดมันออกมา..

แต่อย่ากระนั้นเลย.. ในอีกด้านหนึ่งของเหรียญที่มืดสนิทมันก็มีด้านสว่างที่ควรจดจำ..

ทุก ๆ เหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยสาเหตุและผลลัพธ์ ได้ให้อะไรกับผมเอาไว้เยอะ ทุก ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ทำให้ผมนั้น “เข้าใจคนแต่ละประเภท” มากยิ่งขึ้น

บ่อยครั้งที่ผมมักจะกลับมานั่งวิเคราะห์ถึงแรงจูงใจและการตัดสินใจของผู้คน รวมถึงพฤติกรรมของตัวผมเอง มันถึงจุดที่ผมสามารถยับยั้งตัวเองก่อนจะทำบางสิ่งบางอย่างได้ไปโดยปริยาย

ทุกครั้งที่ปฏิทินวนมาถึงครบรอบวันเกิด ผมมักจะหาที่เงียบ ๆ เพื่อระลึกถึงความผิดที่ตนเคยกระทำ ความเจ็บปวดที่เคยฝากไว้กับบุพการี โอกาสตอบแทนคุณที่ไม่เคยมี..

ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เหมือนกัน.. ถึงแม้พ่อแม่จะไม่มีต้นทุนที่ดีพอส่งต่อมาให้เรา มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปล่อยปละละเลยพวกเขาได้ไม่ใช่หรือ?

เราจะตอบแทนพวกท่านยังไง ในเมื่อวันนี้เราทำงานเกือบตายยังแทบเอาตัวไม่รอด.. นั่นเองคือบาปที่อยู่ในใจ

“พ่อแค่หวังว่าลูกจะกลับตัวกลับใจมาเป็นคนดี เป็นเด็กที่พ่อเคยภาคภูมิใจ.. ลูกทำได้ไหม?”

ผมน้ำตานองหน้าทุกครั้ง เมื่อนึกถึงคำที่พ่อเอ่ยกับผมไว้ เมื่อครั้งต้องรดน้ำสังข์ให้กับลูกชายที่กำลังจะกลายไปเป็นหัวหน้าครอบครัว

- - -

บทความนี้คงมีพื้นที่ไม่พอให้ผมได้ถ่ายทอดแรงจูงใจทั้งหมด ที่ส่งผมมาให้กลายเป็นพ่อพระในสายตาของคนทั่วไป

ผมเลือกจะ “ทำดี” ถึงแม้บ่อยครั้งมันจะเป็นตัวเลือกที่อยู่ในด้านตรงข้ามกับ “สันดานดิบ” ของตัวผมเอง..

ผมเข้าใจว่าคนสำนึกผิดนั้นปวดร้าวมากแค่ไหน.. ผมไม่อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้เกิดขึ้นกับใคร..

วันนี้ผมมีโอกาสที่จะยับยั้งมันได้ ผมมีทางเลือกที่จะสร้างสรรค์ความดีงาม ผมแค่ต้องการจะไขว่คว้ามันเอาไว้

ผมใช้เวลาเกือบ 7 ปี กว่าคนใกล้ตัวจะเข้าได้ใจว่า.. ผมเลือกเปลืองตัวไปทำไม

ผมไม่เคยบอกกับใครในเรื่องนี้.. ผมแค่อยากให้พ่อกลับมาภาคภูมิใจในตัวผม

เท่านั้นเอง…

ไม่รู้ว่าพ่อจะอยู่กับผมได้อีกนานแค่ไหน..

วันนี้ผมจะไปที่ทุ่งนา

ไปทานข้าวกับพ่อของผมครับ

วันนี้ไม่ใช่วันเกิดโพ้มมมมม Facebook มันอ๋องงงง แต่นั่งขำรูปกล้ามมาซักพักละ😂🤣

ตุบพุง สาย 2 #siamstr #foodstr

Good morning everyone, first post in this application. Nice to meet you all

#Siamstr #nostr #Thailand

ถ้าคุณพบเห็นสิ่งเหล่านี้บน Nostr

ของชาว #siamstr คุณมาถูกที่แล้ว

- ตากแดดตอนเช้า

- ย่างเนื้อ

- กินไข่เกิน 2 ฟอง

- กินน้ำมันหมู

- กินเบียร์

- เดินเท้าเปล่า

- หลัง 4 ทุ่มไม่ค่อยมีข้อความภาษาไทย (คนไปนอนกันแล้ว)

- ส่งข้อความทักทายกัน GM / GA / GN / GD

- ใครก็ไม่รู้มาพิมพ์ตอบโพสของคุณ ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน ไม่ได้ follow กัน

- โพสยาวๆ ตัวหนังสือเยอะๆ

- ไม่มีดราม่าให้เสพย์

- ไม่มีโฆษณา

- ไม่มีข่าวดารา

มันช่างแตกต่างกับแพลตฟอร์มอื่นๆซะเหลือเกิน คนที่นี่บ้าไหมเนี่ย กินแปลกๆ ใช้ชีวิตแปลกๆ

มันเพราะ...

ที่นี่เราเป็นตัวเองในแบบที่เราอยากเป็น

ที่นี่คุณไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่น เป็นใครก็ไม่รู้คนที่สังคมบอกให้คุณต้องเป็น

เพื่อความนิยม เพื่อยอด like ยอด share

ที่นี่ตัวตนที่แท้จริงของเรา ล้วนมีคุณค่ากับใครบางคน

เราส่งต่อความรู้สู่กันและกัน

ด้วยแนวคิด ”ไม่ต้องเชื่อ แต่ลองทำดูเอง“

ยินดีต้อนรับสู่การกลับมา...

“กลับมาเป็นคุณ คนที่คุณเคยอยากเป็น”

เพิ่งสวบเตี๋ยวไก่มาละโดนไก่แถวนั้นจอเข้ฟาดหางขาแดงรูปตีนไก่ #siamstr

นอนครับคุณโอเว่น … ตี 1 จะได้มาดูไลฟ์กัน 😊

55555 เดะตามไปวอร์ทีหลังนะครับ ตอนนั้นน่าจะกำลังฝันเปียก 😆

เครื่องชั่งพังแน่เลยครับพี่นิ่ม 55555

ส่วนทางนี้ ออกกำลังกายมา1เดือน นน. ขึ้นมา3โล🥴😂