ขอบคุณค่า

น้องชายเราพึ่งโดนเหมือนกันเลยค่ะ เมื่อวานซืนนี้ โทรไปธนาคารก็บอกรอท72ชม. เหมือนกันเลย

ขอบคุณค่า 🤧🙏🏻

ขอบคุณค่ะ ยังไม่หายเลยค่ะ ไอหนักมาก 😂🙏🏻

ขอบคุณนะคะ ☺️

ขอบคุณค่ะ ☺️

ยังแย่อยู่เลยค่ะ 😂😷

เทสแล้วค่ะ ไม่ใช่โควิด แต่อาการคล้ายมากๆเลย

ขอบคุณทุกคนนะคะ

ป่วยมาก อยู่ดีๆก็ป่วย นอนตื่นมาแล้วป่วยเลย ไข้ขึ้น ปวดหัวสุดๆ ทำไมเป็นไข้แล้วถึงปวดหัวหนักตลอด ปวดจนคิดว่าจะตายไหมเนี่ย ในขณะที่แฟนก็ป่วยเหมือนกัน เป็นไข้เหมือนกันแต่ทำไมเขาไม่ปวดหัวเหมือนเราเลย ส่วนลูกๆชิวสุด ไม่ป่วยทั้งคู่ มีแต่พ่อกับแม่ที่ป่วย 😷

กลองศึก

น่านน้ำทะเลไทย2507....กลองศึก จังเกิ้ลดรัมพ์ โค๊ตการฝึกรบร่วม นย.ไทย กับ นย.อเมริกัน. การฝึกรบร่วมของกองทัพเรือ

เรือ US APK. เรือลำเลียงพลขนาดใหญ่. มีสนามบาสเกตบอลล์โรงภาพยนต์ ร้านค้าชีฟสโตร์ ห้องอาหารขนาดใหญ่โต๊ะเก้าอี้สวยงาม. ทหารไทยอยู่รวมกัน ที่ห้องชั้นดาษฟ้า เวลาอาหารจะไปรอที่หน้าห้องอาหาร วันนั้นสูทกรรมหิ้วหม้อสตูว์มา ร้องว่าเมกอะโฮล. วิศิษฏ์หันมาถาม ฝรั่งให้ทำรูทำไม. ใครไม่รู้ตะโกนขอทางหน่อย ทหารไทยเดินเข้าคิวรับถาดอาหาร มีสเต๊กหมูสตูว์ไก่แอ๊ปเปิ้ลขนมปัง(ขนมปังหยิบได้ตามชอบ ฝรั่ง2ชิ้นไทย6-7ชิ้นมันถึงจะอยู่ท้อง) วันฝึกยกพลขึ้นบก จ่ายเรชั่น1แพค(อาหารกระป๋อง ใต้ป๋องมีเชื้อไฟจุดอุ่นร้อนพอดี) 1แพคมี6ป๋อง สเต๊กสตูว์4ขนมปัง2

เมื่อเป็นนักเรียนจ่าออกฝึกสนามจ่ายเรชั่น กล้วยน้ำหว้ากับข้าวตัง ฝึกร่วมกับเศรษฐีนี่ ค่าอาหารเขาวันละ25บาท ของเราวันละ3บาท(3มื้อ) ฝึกร่วมกัน ทัพเรือต้องจ่ายค่าอาหารเพิ่มวันละ22บาท ทหารไทยพูดฝรั่งสำเนียงไทยไอฟังไม่รู้ รู้ก็โน ไม่รู้ก็โน(know no)

วันหนึ่ง กลับจากฝึกยกพลขึ้นบกที่หาดบางเบิด. สมาร์ทเพื่อนทหารฝรั่ง ข้อศอกบวมเขียวช้ำผมเอายาหม่องทานวดให้บอกวอรี่กูด บ่นปวดหัว(คงแพ้อากาศตากแดดถูกฝน) ผมเอายาหม่องทาขมับให้บอกวอรี่กูด กินอาหารเย็นแล้วบอกปวดฟัน ผมเอา

ยาหม่องอุดฟันให้ บอก โน โน โนกูด ขอยาหม่องผมไปเอาหัวเข็มขัดเขาให้ผม(คงเอาไปไว้เป็นของที่ระลึก)

ทหารไทย. ในเป้สะพายหลัง.มีอาหารกระป๋องเบียร์กระป๋องบุหรี่กระป๋อง (ซื้อร้านชีฟสโตร์ราคาถูกมาก) ใส่เป้สะพายหลังกลับจากฝึกรบร่วม - กลองศึก

ทิดส่ง

*นย. นาวิกโยธิน (ทหารเรือ)

#siamstr #บันทึกคุณปู่

แอบปลื้มใจ ขอบคุณค่ะ ☺️🙏🏻

60

ชอบคำนี้มากเลยค่ะ “เค้าจะหยิบตัวตนของตัวเองมาสร้างคุณค่าได้เอง”

เป็นคำตอบของคำถามว่า ถ้าไม่มีวุฒิ แล้วโตไปลูกจะทำงานอะไร ในมุมของเราที่มองว่างานต้องสอดคล้องกับชีวิต ไม่อยากให้งานเป็นสิ่งที่ต้องทนทำเพื่อให้ได้เงิน ลูกจะทำงานอะไรในอนาคต พ่อแม่ก็ไม่สามารถตอบได้หรอก เพราะเอาจริงๆก็ไม่มีใครสามารถรู้ได้เลยว่าในอนาคตจะมีงานแบบไหนให้ทำ หรืองานแบบไหนที่จะหายไป

แต่ตัวตนของตัวเองที่สร้างคุณค่าอะไรบางสิ่งขึ้นมา จริงๆนั่นก็คืองาน มันก็จะมีใครบางคนที่ชื่นชอบหรือต้องการในคุณค่านั้น และเขาจะเอาอะไรสักอย่างที่เป็นคุณค่าที่ได้จากงานของเขา พวกเขาจะเอามันมาแลกกัน

คิดอยู่นานว่าจะสื่อความหมายนี้ออกมายังไงดี แต่ก็คิดไม่ออก ขอบคุณคุณโบว์มากค่ะ กระจ่างเลย

การเลี้ยงลูก หรือการกระตุ้นความใฝ่รู้ให้เด็กๆ หลักจิตวิทยานั้นสำคัญมาก นับเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง

ในวัยเด็กเล็ก ให้เด็กเล่นให้มาก ให้เขาเรียนรู้ผ่านการเล่น ยิ่งเล่นมาก ประสบการณ์ยิ่งมาก การจดจำความสุขในรูปแบบต่างๆที่เกิดขึ้นผ่านการเล่นก็ยิ่งมาก ทำให้เขาสามารถค้นหาตัวตนได้ดีขึ้นในวัยถัดไป

วัยเด็กโต เด็กๆจะเริ่มมีความชอบส่วนตัว ความสนใจที่แตกต่างกัน กระทั่งความถนัดต่างๆ ที่สั่งสมมาจากการเล่นในวัยก่อนหน้า บางคนชอบคิดวางแผน บางคนชอบลงมือทำ ไม่มีแบบไหนดีกว่ากัน เพราะผู้คนแตกต่างกัน เราถึงได้ทำหน้าที่ที่ต่างกันออกไปในแบบของตัวเอง

วัยรุ่น วัยแห่งพลัง ที่ต้องปีกกล้า ขาแข็ง ในรูปแบบของตัวเอง เพื่อสร้างความพร้อมที่จะเป็นผู้ใหญ่ เริ่มมีความเป็นตัวของตัวเองอย่างมาก เขาจะลองผิดลองถูก เพื่อพัฒนาตัวตนและความสามารถในแบบของตัวเอง เพราะโดยธรรมชาติแล้ว อีกไม่นานเขาต้องออกจากอ้อมอกของพ่อแม่ไปตามเส้นทางของตัวเอง เพราะพ่อแม่ไม่ได้อยู่กับเขาไปตลอด ความหมายคือ เขาจะไม่เป็นเด็กอีกต่อไป สิ่งหนึ่งที่จะเชื่อมความสัมพันธ์ของวัยรุ่นกับพ่อแม่ไว้ได้นั้น คือความรักความอบอุ่นที่พ่อแม่ได้มอบไว้ให้ลูกตั้งแต่วัยก่อนหน้านี้ สิ่งนี้จะทำให้เขารักและเห็นคุณค่าของตัวเอง เขาจะคิดทบทวนให้ดีก่อนที่จะเดินไปผิดทาง

ไม่ว่าจะทำโฮมสคูล หรือไม่ทำโฮมสคูลนั้น จริงๆแล้วยังไม่ใช่จุดสำคัญหลัก แต่ที่สำคัญคือพ่อแม่ได้มีเวลาให้กับลูกในแต่ละช่วงวัยหรือไม่ ได้เอาใจใส่เขาเพียงพอหรือไม่ ถ้าเพียงพอก็คงไม่มีปัญหา ไม่ว่าจะส่งลูกไปโรงเรียนหรือทำโฮมสคูล แต่ส่วนมากการส่งลูกไปโรงเรียน ทำให้เวลาใน 1 วันสำหรับครอบครัวนั้นเหลือน้อยมากจริงๆ

ทั้งยังสภาพแวดล้อมที่อยู่เหนือการควบคุม สำหรับในวัยที่ลูกยังเด็ก สภาพแวดล้อมนั้นเป็นส่วนหนึ่งที่หล่อหลอมตัวตนของมนุษย์คนนึงขึ้นมา การส่งลูกไปโรงเรียนเหมือนการทอยลูกเต๋า ว่าสภาพแวดล้อมจะหล่อหลอมเด็กคนนึงให้ไปในทิศทางใด ไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่ดีนะคะ แต่หมายถึงว่าปัจจัยตรงนี้อยู่เหนือการควบคุมของพ่อแม่ เหมือนกับทอยลูกเต๋า มันอาจจะดีหรือไม่ดี เราควบคุมไม่ได้

บางคนอาจจะคิดว่าการปกป้องลูกทุกอย่าง เหมือนไข่ในหิน จะทำให้ลูกไม่แข็งแกร่ง แต่ส่วนตัวเรามองว่า วัยเด็กไม่ใช่วัยที่จะต้องเผชิญความโหดร้ายเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง แต่เป็นวัยที่พ่อแม่ต้องสร้างมาตรฐานของชีวิตให้กับลูก พ่อแม่เป็นส่วนสำคัญที่ต้องปกป้องและให้ความปลอดภัยในวันที่ลูกยังเด็ก การสร้างมาตรฐานให้ลูก ทำให้ลูกรู้ว่า ความปลอดภัยนั้นดีอย่างไร ความมีอิสระนั้นมีค่าแค่ไหน และการตัดสินใจในสิ่งที่ต่างออกไปจากผู้อื่นไม่ใช่เรื่องที่ผิด

พอเขามีมาตรฐานชีวิตที่เป็นอิสระ มีทัศนคติที่ไม่ถูกตีกรอบ สิ่งนี้จะเป็นมาตรฐานของชีวิตเขา วันหนึ่ง เมื่อเขาไปเจอกับสิ่งที่ต่ำกว่ามาตรฐานที่เขาเคยโตมา เขาจะตั้งคำถามกับสิ่งนั้น เขาจะหลีกเลี่ยงมัน เขาจะไม่ทำอะไรเพียงเพราะผู้คนทำตามๆกัน

ไม่ได้ว่าการไปโรงเรียนเลวร้ายหรือไม่ดีนะคะ แต่ถ้าเลือกได้เราก็ไม่อยากทอยลูกเต๋า และวัยสำหรับการหล่อหลอม ก็คือวัยเด็ก วัยที่เล่นอะไรก็สนุกที่สุด วัยโลกทั้งใบยังเป็นmagic วัยที่กำลังต้องการพ่อแม่มากที่สุด มันมีแค่ไม่กี่ปี และหลังจากนั้น แม้เราจะอยากให้เขาอยู่กับเรามากแค่ไหน เขาก็จะต้องออกไปจากอ้อมอกเราอยู่ดี

nostr:note16pr8rraxrr8ya2fkdrtrzpk4296g27899ar3l076m2cymv8y7dgqlclgzk

อนาคตอาจจะต้องเขียนถึงอดีตแบบว่า เมื่อครั้งที่โลกยังมีเงินเฟียต 😅

นั่นสิคะ 55

ในขณะที่ทุกคนโชว์เนื้อฉ่ำๆ แต่ของเรา ลูกเดินมาบอก แม่ อยากกินพิซซ่า 😂 แม่จัดให้ชีสจุกๆ

#siamstr

https://nostrcheck.me/media/public/nostrcheck.me_9325331471055878501698247990.webp

ยินดีมากเลยค่ะ

บันทึกคุณปู่

คุณปู่ของฉัน ท่านเกิดในปีพศ2473 และหมดสิ้นภารกิจทั้งหมดทั้งมวลเมื่อเมษายน2565 รวมเวลาทั้งหมด 92ปี

บันทึกสุดท้ายของท่าน ถูกเขียนเสร็จก่อนท่านจะหลับไปตลอดกาลเพียง 1วัน (เขียนเสร็จแล้วก็หลับยาวเลย) รวมบันทึกทั้งหมดราวๆ ร้อยกว่าเรื่อง ความทรงจำของคุณปู่นั้นดีมากจวบจนวันสุดท้ายของชีวิตเลย

ฉันคือหลานสาวของคุณปู่ คุณปู่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เกิด ฉันจึงรักคุณปู่มาก ฉันดูแลคุณปู่และอยู่กับท่านจนวันสุดท้าย บันทึกที่คุณปู่เขียนไว้จึงตกทอดมาอยู่ในมือของฉัน ฉันรู้สึกว่าบันทึกของคุณปู่มีประโยชน์และคุณค่า ข้อความทั้งหมดเป็นบันทึกที่ถูกเขียนโดยคุณปู่เองทั้งหมด ไม่มีการแต่งเติมเสริมเพิ่มใดๆ

คุณปู่ เป็นลูกชายของคุณเต็งเกียว(หมอแก้ว) กับคุณทองอยู่ เป็นบุคคลที่มีอยู่จริง ถ้าคุณผ่านไปแถวถนนประชาสงเคราะห์(ดินแดง) ซอยประชาสงเคราะห์31 หรืออีกชื่อคือ ซอยหมอแก้ว หมอแก้วคือพ่อของคุณปู่ หรือทวดของฉันเอง

สำหรับคนที่สนใจเรื่องราวในอดีต ที่คุณปู่เป็นคนเขียนไว้ ก็สามารถตามอ่านได้จาก #บันทึกคุณปู่ นะคะ ขอบคุณค่ะ

#siamstr