31/10 Whitepaper

03/01 Genesis Block

.

03/11 Right Shift

ผมว่าตัวเลขนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ

East in mind | ทะเล • เพลง • ความทรงจำ

พี่ป้ำชวนเพื่อน ๆ ไปเจอกันที่โซนตะวันออก? | อ๋อ.. อีกไม่นานแล้วสินะ 2-3 ธันวา ที่กำลังจะถึงเร็ว ๆ นี้เอง

พี่เขาเขียนรีวิวมาแล้ว เราก็ขอรีโพส แล้วเจาะในส่วนของเราแล้วกัน (จริงๆ คือตอนนี้ยังง่วงและเพลียอยู่เลย ตอนแรกกะจะปล่อยพรุ่งนี้ แต่น่าจะยุ่งและกลัวลืม ด้นสดมันตรงนี้แหละ ทนอ่านเอานะครับ555)

*วันเสาร์ที่ 4 พย 66 10.00น.

ผมขับรถมาถึงคาเฟ่ที่นัดหมายกันไว้ ผมมีความเกร็งๆพอสมควรเพราะปกติ เข้าสังคมเจอคนที่ไม่รู้จักไม่ค่อยเก่งแถมยังเป็นคนที่เราดู live ประจำอีก เหมือนอย่างกับเจอดาราว่าไปนั่น แต่มันก็เกร็งจริงๆนะ คือมันบิทคอยน์เนอร์นะเว้ยมึง ความคิดแต่ละคนก็รู้กันอยู่ 555+ บอกตัวเองใจดีสู้เสือเข้าไว้ อย่าคิดมาก เป็นตัวเราเองดีที่สุด

- ผมยกมือไหว้สวัสดี ทุกคนมาถึงก่อนผมหมดแล้ว พี่ตั้มมองหน้าผม นี่ใครเอ่ย ผมก็บอก Win Vee ครับ

- ผมเริ่มชวนคุยไม่เก่งนัก โดยเฉพาะกับคนที่ยังไม่รู้จักด้วย บรรยากาศเป็นไปแบบง่ายๆสบายๆ พี่ตั้มชวนคุยสไตล์แกแหละ ลึกๆหน่อย ฉีกๆนิดนึง ไกลๆแบบ ไกลจนเรานึกไม่ถึงอะซึ่งมันเป็นแบบที่่เราเห็นเวลาแกมาในไลฟ์เลย 555+ ตื่นเต้นๆ ส่วนพี่จิงโจ้ออกแนวนั่งเงียบๆ หน้าเข้มๆ แต่ว่าจริงๆแล้วก็ยิ้มได้นะ ไม่ได้ดูดุอะไรเหมือนใน live ส่วนคุณเอ็มส่วนตัวมีคุยในดิสคอทบ้างพอรู้ว่า เขาเป็นคนรันโหนดเหมือนกัน และป้ายยา start9 ให้ผมเต็มๆ ตอนนั้นผมกำลังเบื่อ mynode พอดีเลยซิ้งบล้อคใหม่เลยสนุกดี 555+

- มีพี่แคน เจ้าของร้านคาเฟ่ เข้ามาร่วมวงด้วย ซึ่งพี่แคนยังไม่ได้ลงหลุมกระต่าย และเปิดคำถามรัวๆ ใส่พี่จิง้โจ้และพี่แจ้ค กู้ดเดย์ (ไม่อยากเรียกพี่ตั้มแล้วอะ บรรยากาศมันให้) ผมนั่งฟังอย่างตั้งใจ เก็บรายละเอียดไปเรื่อยๆ จนรู้สึกว่า เฮ้ย สิ่งที่พี่แคนถามนั้น คำถามที่กุเคยถามก่อนจะรู้จักบิทคอยน์ทั้งนั้นเลยนี่หว่า แต่มันต่างตรงที่ ตอนนั้นเราเลือกที่จะศึกษาต่อเอง แบบ ดูยูทูปหาหนังสืออ่าน โดยที่ไม่เคยกล้าคุยกับบิทคอยน์เนอร์เลย เพราะแรกๆรู้สึกทุกคนดูดุและโหด 555+ กลัวไปทะเลาะกับเขาไม่ใช่อะไร

ซึ่งการที่พี่แคนได้มีโอกาสมาคุยกับทีม RS สองท่านนี้นั้นโชคดีมากๆ เวลาไม่ถึงชั่วโมง พี่แคนได้คำตอบที่ชัดเจน ตรงประเด็น ไปอย่างครบถ้วน ในแบบที่ผมเองต้องใช้เวลาศึกษาเป็นปี (โหโชคดีชิบหายเลยวะ แต่เจ้าตัวจะหัวบวมไหมนั่นเป็นเรื่องของเขาแล้ว ผมนึกตอนนั้น)

- ระหว่างนั้นผมก็พลางนึกกันไปว่าเออ เราก็อยากจะป้ายยาหรือให้คนรอบข้างเราได้เข้าใจบิทคอยน์ไวๆบ้างจัง พยายามนึกหา solution ต่างๆ คิดอยู่ในใจว่าบิทคอยน์นั้นมีเรื่องเยอะแยะมากมายเหลือเกินที่จะให้คนแต่ละคนเข้ามาพบเจอมันได้ มันเหมือนมีประตูหลายๆบาน จากมุมหลายๆมุม ให้ทุกคนได้เปิดเข้ามาจากด้านต่างๆ โดยมีบิทคอยน์อยู่ตรงกลาง แต่จะทำยังไงละ? นั่นเป็นคำถามที่ผมตัดสินใจ กล่าวออกไปถามพี่ตั้ม ซึ่งแกก็ให้คำตอบมาประมาณว่า เราไม่ต้องเร่งรัดอะไร ทุกอย่างมันจะเป็นไปของเขาเอง แต่ใจเราลึกก็แหม่เวลาเห็นคนใหม่ๆเขาได้เข้ามา ไอเราก็อยากให้คนรู้จักเราได้เข้ามาลองดูบ้าง ชอบไม่ชอบ อินไม่อิน ก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้ได้แง้มประตูส่องเข้ามาดูสักหน่อย... ถือสะว่าเอออย่างน้อยเราเคยกล่าวถึงบ้างแล้วนะ

*พักเที่ยง เราไปต่อกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยว

- ขอบคุณคุณเอ็มที่แอบไปจ่ายเงิน เลี้ยงค่าก๋วยเตี๋ยวพวกเราโดยไม่บอกกล่าว ผมรู้สึกละอายใจข้างในสุดๆ เฮ้ยให้เขาเลี้ยงเราได้ไงวะ ไม่ได้ละ เดี๋ยวต้องถือโอกาส zap คืนไปเสียหน่อย 555+

*ช่วงเย็น ร้านอาหาร 17.00

- คราวนี้ผมมาถึงก่อนใครๆ คุยกับพนงที่ร้านว่ามีคุณ..จองไว้ไหมครับ พนงที่ร้านทำหน้างง แบบมึงมาคนแรกของร้านเลยนะวันนี้ ผมจึงโทรไปหาคุณเอ็ม สรุปพนักงาน จัดโต๊ะให้ใหญ่มาก 555+ ผมนึกในใจ กุมากันแค่ 4 คนเอ้ง

- ร้านคือโคตรดี ผมเริ่มด้วยการสั่งขาหมูเยอรมันเพราะแอบดูรีวิวมาแล้วเห็นภาพมันน่ากินดีเลยจัดไป1 พี่ตั้มสั่งเนื้อแดดเดียวไป1 ส่วนคุณเอ็มยังเลือกไม่ได้ น้องพนงก็ขายเก่งสัส 555+ เมนูนี้อร่อยนะคะ นู่นก็ดีนะคะ แนะนำอาหารทั้งแนวกับแกล้ม จัดหนัก ว่ากันไป คุณเอ็มเลือกได้สั่ง .... สั่งอะไรวะผมลืมแล้ว (ดีนะเราถ่ายสลิปตอนกินเสร็จมาด้วย เปิดดูแปป...) ประเด็นคือผมรุ้สึกได้ว่าที่คุณเอ็มสั่งช้าไม่ใช่อะไร คุณเอ็มกำลังดูอยู่ว่าเออใครสั่งอะไรบ้างแล้ว จะได้ไม่สั่งซ้ำๆ หรือไม่อยากให้มีอาหารคล้ายๆกันเกินไปจะได้ไม่เลี่ยน ผมรู้สึกได้ถึงดีเทลเล็กๆตรงนี้ที่คุณเอ็มตั้งใจเลือกเมนูมาก สุดท้ายคุณเอ็มก็สั่ง ยำปลากระพงกรอบ!! ซึ่งมาพร้อมกับยำมะม่วงมีรสชาติตัดเลี่ยนได้ดี และเมื่ออาหารมาเสิร์ฟ เอะ ทำไมปลากระพงมันทอดน้ำปลามาวะ 555+

- ผมเริ่มรู้สึกว่า เราเลือกที่นั่งผิดตอนฟ้าเริ่มมืดลง และร้านเปิดเพลงเสียงค่อนข้างดัง ผมหันหลังไปดู ชิบหายเรานั่งหน้าเวที 555+ เออช่างมันลองดูสิจะสู้เสียงพวกกูได้มั้ย ซึ่งมันไม่ได้ 555+ ขอโทษที่ตั้มจริงๆ เสียงพี่ตั้มเบาไปหน่อย และนั่งเยื้องกันผมพยายามฟังอยู่จับใจความได้บ้างไม่ได้บ้าง เป็นครั้งคราว จะรู้สึกอีกทีก็คือพี่ตั้มบอกว่า อยากขอเพลงวง Carpenter ผมนึก เอเขาจะขอเพลงทำไมนะ วงยังไม่ขึ้น สรุปวงขึ้นตั้งนานแล้ว แต่นักร้องร้องเพราะมาก จนผมนึกว่าเขาเปิดเพลงจากคาราโอเกะประมาณนั้น พี่นักร้องน่าจะรุ่นๆ สัก 50-60+ ตอนแรกแกก็ร้องเพลง ดา เอ็นโดรฟินงี้ พอพี่ตั้มขอวงคาเพนเตอผมมั่นใจเลยว่าเข้าทางแกสุดๆ และมันก็เป็นอย่างที่คิด พี่นักร้องผู้หญิงและพี่ผู้ชายที่เป็นทั้งนักดนตรีและร้องเพลงเองด้วย ร้องเพลงไปเรื่อยจนไปจนถึงยุค เอลวิส ผมก็ฟินเลยทีนี้ เป็นเพลงที่เคยฟังเพราะพ่อกับแม่พาฟังตั้งแต่ยังเด็กๆ... ไม่น่าเชื่อว่า พวกเราทุกคน หยุดการสนทนาลงตลอด การร้องเพลงของสองท่านนี้ไปประมาณ 4-5 เพลงได้ และทุกๆที่เพลงจบ พี่จิงโจ้และพี่ตั้มก็ปรบมือให้ แบบถูกใจยิ่งนัก พี่ตั้มถึงกับเอ่ยออกมาว่ากู กูอยากจะ Zap!! 555+

- สิ่งที่คุยกันหลักในช่วงหัวค่ำวันนั้นคือ พี่ตั้มถามความเห็นของผมกับเอ็มว่า รู้สึกยังไงกับการจัดทำรายการต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่เน้นที่สภายาส้ม ผมก็เอ้าเข้าทางแล้ว เรื่องนี้ฉันคุยได้ ผมนั้นได้บอกไปแล้วว่า ผมชอบสุดๆเลยคือช่วงที่ ทางทีมงาน ได้จัด สภายาส้มแบบ live ได้แล้ว ไม่รู้ใครเป็นเหมือนผมไหมนะ แต่ทุกๆประเด็นในทุกๆ ep ของสภา มันควรไลฟ์อะ เพราะฉันนั้นอยากจะคอมเม้นคุยด้วย เรื่องมันมีทั้งข่าวอัพเดทต่างๆ เรื่องใหม่ๆที่เราไม่เคยรู้มาก่อน หรือเรื่องที่เออกูรู้แล้วแหละ แต่ไม่เคยคิดลงไปลึกในรายละเอียดขนาดนี้ ขอร้องมีแบบ live ด้วยเถอะ

พี่จิงโจ้อยู่ขอนแก่น .. พี่ตั้มอยู่บุรีรัมย์

“มากินเบียร์โคราชมั้ยครับพี่ ตรงกลางพอดี .. มีร้านคราฟเบียร์ด้วยนะครับ 😊”

บทหนึ่งในบทสนทนาที่ผมเป็นคนคอมเมนท์เสนอให้กับพี่จิงโจ้แบบขำ ๆ หลังจากพี่จิงโจ้พิมพ์ว่า “หิวเบียร์” เมื่อประมาณเกือบสี่เดือนก่อน

อันที่จริงผมก็ไม่ได้เสนอขำ ๆ หรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าผมอยู่โคราชและก็ไม่ค่อยสะดวกเดินทางไปไหนมาไหนเท่าไหร่ หากต้องเดินทางก็จะต้องเฮไปกันทั้งครอบครัว … แต่ถ้าโคราชเราพอแว๊บไปแว๊บมาได้ … ก็เลยเสนอเป็นเมืองย่าโมนั่นแหละ 🤣

.

แน่นอนว่าเรื่องนี้พี่แจ๊คกู๊ดเดย์ของเราเค้าเอาจริง แต่ก็ยังไม่มีกำหนดรายละเอียดอะไรชัดเจน จนผมคิดว่าคงจะเป็นไปได้ยากแล้ว เพราะทุกคนมีภารกิจกันตลอด

กระทั่งวันนึงพี่แจ๊คกู๊ดเดย์ก็แซตมาบอกว่า “พี่อยากจัดเวิร์คช็อป+มินิมีตติ้ง โคราช“

เท่านั้นแหละ … ผมก็พร้อมเสนอไอเดียง่าย ๆ ของผมให้พี่ตั้มได้เลยในเวลาแค่วันเดียว โดยใช้ความคิดส่วนตัวล้วน ๆ ว่าร้านนี้น่าจะเหมาะ … ร้านนั้นดูดี 5555 😖🫠

.

แต่ด้วยระยะเวลาตัดสินใจเพียงไม่กี่วันหลังจากได้ข้อสรุป .. ทำให้เพื่อน ๆ หลายคนอาจจะพลาดโอกาสได้ และก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ดังนั้นคนที่ได้มาด้วยนอกจาก 3 แกนนำหลักก็คือ “คุณวิน” ครับ

ขอหยุดตรงนี้ซักครู่ … ที่จริงแล้วจะมีคุณไผ่มาด้วยอีกหนึ่งท่าน แต่เนื่องด้วยเหตุจำเป็นมาก ๆ ที่คุณแม่ของน้องล้มป่วยกระทันหัน เลยทำให้น้องไผ่ไม่ได้มาจอยกับพวกเรา … พี่ ๆ ทุกคนขอให้คุณแม่น้องไผ่หายป่วยเร็ว ๆ ครับ ❤️

.

โดยปกติแล้วผมเคยจัดร้านรับคณะอะไรแบบนี้มาก่อน ก็จะมีการวางแผนจำนวนคน นัดร้าน สั่งอาหารเผื่อ นู้นนี่นั่น … แต่ในวันที่ประชุมแผนกันพี่ตั้มบอกว่า “ไม่ต้องเตรียมอะไรเลย แค่รู้ร้านที่้เราจะไป รู้ช่วงเวลาที่ไป แค่นั้นพอ! ที่เหลือปล่อยให้เป็นธรรมชาติ“

รู้มั้ยว่าสิ่งนี้มันทำให้ผมที่เป็นเจ้าบ้านรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เหลือแค่ลุ้นว่าร้านทุกร้านเค้าเปิดบริการเป็นพอ 55555

.

ร้านกาแฟ The Libreria Co-reading space and cafe ☕️

เป็นร้านกาแฟของรุ่นพี่ผมเอง เค้าเป็นที่มีความรู้รอบตัวเยอะมาก ชอบอ่านหนังสือ มีแนวความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลและมีความ make sense ในทุก ๆ เรื่อง อีกอย่างคือเค้าสนใจในเรื่องของเศรษฐศาสตร์ … ผมไม่อยากให้แกเสียโอกาสเลยเอาโอกาสไปให้แกถึงที่! 😂😂

และก็หวังว่าคนอย่างแกจะเกิดความ “เอ๊ะ!” แล้วตกลงมาในหลุมกระต่ายเหมือนพวกเราแน่นอน 😘

ปล.ผมโคตรอิจฉาแกเลยที่ได้เริ่มต้นการศึกษาบิตคอยน์ด้วยการพูดคุยกับพี่จิงโจ้ และมีพี่ตั้มคอยเปิดประเด็นประกอบเป็นช่วง ๆ และก็ขอบอกว่าหลาย ๆ ประเด็นที่ได้ฟังพี่จิงโจ้พูดในวันนั้นมันคือสภายาส้มแบบแรร์เลยทีเดียว 😊

.

เวลา 3-4 ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับว่าเราพึ่งกล่าวสวัสดีกันเมื่อกี้เอง … เราก็ไปต่อกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวคาเฟ่ตามแผน …. ร้านนี้ไม่มีอะไรมาก เราทั้ง 5-6 คนก็ได้พูดคุยกันต่อในประเด็นต่าง ๆ เรื่อย ๆ ผมได้อาศัยจังหวะนี้แหละ แอบเดินไปจ่ายเงินค่าอาหารให้ เพราะอยากจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนที่ได้มีโอกาสมาพบเจอกัน 😂😏

ปล.บอกตามตรงว่าผมเลือกที่จะเลี้ยงร้านก๋วยเตี๋ยวเพราะมันถูกกว่าเลี้ยงเบียร์ครับ 5555 😂🤣 และทุกคนรู้ ๆ อยู่ว่าพวกเรานั้นแทบจะเปลี่ยนเงินเฟียตเป็น satoshi ทุกบาททุกสตางค์ … แต่ค่าอาหารมื้อนั้นมันคุ้มค่ายิ่งกว่าการ stack sat! 🧡

.

และก็มาถึงร้านไฮไลท์ของงาน “HOP Beer House” ผมมาถึงงานคนสุดท้ายเพราะต้องอาบน้ำให้น้องอุ้มก่อน … อ้อ ผมลืมบอกไปว่า น้องอุ้มติดตามผมไปทุกร้านเลย อันที่จริงร้านช่วงเย็นก็จะไปด้วยแหละ แต่วันทั้งวันเธอยังไม่นอน ผมก็เลยต้องให้อยู่บ้านกับคุณแม่ดีกว่า 🥹

ณ ร้านนี้ผมก็คาดหวังไม่ได้ว่าพี่ตั้มกับพี่จิงโจ้ รวมถึงคุณวิน จะแฮปปี้หรือป่าวนะ ยิ่งร้านมีจุดเด่นเรื่องเบียร์ แต่คุณวิน ”ไม่ทานเบียร์!!!“ อีกอย่างคือบังเอิญมาก ๆ ที่เราได้เจอ ”น้องเตย“ เด็กเสริฟสาวน้อยน่ารักที่มาต้อนรับพร้อมให้คำแนะนำดีมาก ขยันทำงานแบบสุด ๆ … เดินเติมแก้วโต๊ะเราไม่หยุด (หรือน้องอาจจะได้ฟังบทสนทนาของพวกเราแล้วอยากมาร่วมแจมก็เป็นได้) ประกอบกับคู่หูคุณลุงคุณป้ามาบรรเลงเพลงประกอบบรรยากาศที่เพราะมากกกก … มากจนกระทั่งพี่แจ๊คกู้ดเดย์ออกปากชม 👍👍👍

วินาทีนั้นผมบรรลุวัตถุประสงค์ของงานแล้วครับขอบอก … ผมเห็นทุกคนยิ้ม ทุกคนหัวเราะ ทุกคนพร้อมใจกันปรบมือให้กับคุณป้านักร้อง และแน่นอนว่า ”พวกเราพูดคุยกันไม่หยุด .. เมื่อมีคนเริ่มเงียบจะมีคนเปิดประเด็นขึ้นมาใหม่เสมอ และเมื่อมีคนพูด ทุกคนที่เหลือจะตั้งใจ … ไม่มีการหยิบมือถือมาดูไลน์เหมือนหลาย ๆ งานเลี้ยงที่ผมเคยสัมผัส“

มันคือ “ช่วงเวลาที่มีคุณค่าอย่างแท้จริง” ❤️

.

เอาหล่ะ … ผมน่าจะกล่าวถึงภาพรวมไปพอสมควรแล้ว ต่อมาผมอยากจะขอพูดถึงแต่ละท่านบ้างสักเล็กน้อย 😘

.

ผมมีเรื่องหนึ่งที่ suffer มาทั้งตลอด

ผมคุยกับใครไม่ค่อยรู้เรื่อง มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก

ก่อนนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจโลก ยังไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเป็นธรรมชาติที่คนเราแตกต่างกัน คนเรามีเรื่องที่สนใจไม่เหมือนกัน แต่มันก็แปลกเหมือนกันนะ ที่มีคนที่ชอบเรื่องเดียวกับเราอยู่น้อยเหลือเกิน

กลายเป็นเรารู้สึกเหมือนไม่ได้การยอมรับจากสังคม พอบ่อยครั้งเข้าบางทีการแสดงออกของเรามันดูเป็นการเรียกร้องความสนใจ

เสียงสะท้อนที่เพื่อนสมัยวัยรุ่นพูดถึงตัวผมก็คือ อารมณ์ร้อน พูดจาขวานผ่าซาก ขี้แอ๊ค ซึ่งมันก็จริง อัตตาเรามันสูงมาก ยิ่งไม่มีคนให้ค่าอัตตาเรา เรายิ่งเร่งมันเข้าไปอีก เป็นวัยรุ่นเกรียนๆคนนึงเลย มีเรื่องประจำ

เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันเป็นการพยายามปกปิดปมในใจของเราเอง

ผมเริ่มคิดเรื่องนี้ได้บ้างก็สมัย ม.ปลายละ เพราะมันเหลือเพื่อนน้อยเหลือเกิน คนคุยกับเราเข้าใจน้อยเหลือเกิน

มันทำให้ตัวผมค่อยๆถอยตัวออกมาจากสังคม (จริงๆก็ไม่ได้ถอยหรอก คนรอบตัวเค้าค่อยๆถอยห่างออกไปมากกว่า) กลายเป็นอยู่กับตัวเองซะเยอะ แต่อัตตาของเราก็ไม่ได้ลดลงไปหรอก แค่เก็บมันเอาไว้

จนกระทั่งผมเข้ามหาลัย ผมเรียนสถาปัตย์ ผมเหมือนเจอที่ของผม ผมเหมือนได้กลับบ้าน เพื่อนเกือบทุกคนคุยเรื่องคล้ายๆกัน ชอบอะไรคล้ายกัน เข้าใจสิ่งที่เราสื่อสาร อัตตาของเราและเพื่อนๆเรากลายเป็นมีคนคอยรับรองให้ซึ่งกันและกัน

มันเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมากจริงๆ เมื่อเรามีตัวตนจริงๆที่ไหนซักแห่ง มันไม่จำเป็นต้องพยามแสดงออกความเป็นตัวเราเพื่อให้คนอื่นยอมรับ เราเข้าใจกันจริงๆอย่างลึกซึ้ง

ผมกล้าพูดว่าผมแทบจะเปลี่ยนเป็นคนละคนกับสมัยมัธยม มันก็น่าเสียใจอยู่นะ แค่เพราะเราไม่เข้าใจธรรมชาติคน มันส่งผลถึงพฤติกรรมของเรา ส่งผลให้เราทำอะไรโง่ๆในวัยรุ่นมากมาย

ที่เราเปลี่ยนได้ไม่รู้ว่าเพราะตกผลึกชีวิตได้ หรือบังเอิญได้อยู่ในที่ๆถูกต้อง

ผมรักเพื่อนสมัยมหาลัยของผมมาก เลข47 คือเลขรุ่นของผม รถทุกคันที่บ้านผม ทะเบียน47 แพงแค่ไหนฉันก็จ่าย ก็ฉันรักของฉัน(จริงๆไม่แพงนะ ซี้ กะ เจ๊ง มันไม่ค่อยมีใครเอา)

งานเลี้ยงรุ่นของชั้นปี ผมไม่มีทางพลาด แม้แต่หลายๆครั้งที่เพื่อนๆเจอกันแมทช์เล็กๆ ผมก็ยินดีขับรถเข้ากรุงเทพฯตอนเย็น นั่งคุยกันจนเช้า(โดยที่ผมไม่กินเหล้านะ) แล้วขับรถกลับชลบุรีมาทำงานต่อ

“ก็มันเป็นที่ของเราอะ”

ถ้าเราเสียที่ตรงนี้ไป มันจะส่งผลให้พฤติกรรมเราเปลี่ยนอีกมั้ยก็ไม่แน่ใจ

จริงๆทุกวันนี้ได้มีโอกาสเจอเพื่อนๆกลุ่มนี้น้อยลง ความรู้สึกถึงการมีคนเข้าใจเรามันน้อยลงไปเรื่อยๆอีกแล้ว ยิ่งโดยเฉพาะเราเป็นบิทคอยเนอร์ด้วย นับคนที่คุยกับผมรู้เรื่องได้เลย

เชื่อไหม วันที่ผมได้ไปงาน BTC2023 มันพาความรู้สึกนั้นกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกถึงการมีอยู่ของตัวเรา และยิ่งโดยเฉพาะในตอนที่ผมได้เข้ามาเดินในทุ่งม่วงนี้ด้วยแล้ว มันเหมือนเราได้กลับมาอยู่บ้านอีกครั้ง มันรู้สึกปลอดภัย มันรู้สึกเชื่อใจ มันรู้สึกว่านี่คือที่ที่ฉันมีที่ยืน

“คอมมูนิตี้บิทคอยเนอร์คือบ้านสำหรับผม

และผมมั่นใจว่าผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้คนเดียว”

แล้วมันจะรู้สึกดีขนาดไหนถ้าเราได้มาเจอกัน เราได้คุยกันในเรื่องที่เราต่างก็หาคนคุยด้วยไม่ได้

มันต้องเหมือนได้ไปงานเลี้ยงรุ่นอีกครั้งแน่ๆ

มาเจอกันมั้ย

2-3 ธันวาคม (หรือใครเห็นเหมาะสมวันอื่นเสนอมาเลย)

ที่ไหนไม่รู้ ชลบุรี พัทยา ระยอง เดี๋ยวว่ากัน แต่สะดวกคนส่วนใหญ่แน่นอน (เสนอมาเลยกะดั้ย)

ขอแค่มากันเถอะนะ

“ใครมาได้ช่วยกันส่งเสียงหน่อย”

ถ้าพอรู้จำนวนคน เรื่องสถานที่ก็ง่ายละ หรือใครจะลังเลยังไงก็ยกมือกันมาก่อนก็ได้ จะได้ไม่มีสถานการณ์ที่ไม่พอ

งานนี้ไม่มีตัวตั้งตัวตีนะ ไม่มีกิจกรรมอะไรชัดเจน แค่นัดเจอกัน คุยกัน แต่เอาให้แบบตาแจ๊ตกะตาโจ้กลับไปเขียนรีวิวให้อ่านกัน 7 วัน 7 คืนก็ไม่จบ (รีวิวยังไงให้ยาวกว่างานจริง 555555)

ต้องขอเสียงทุกคนแล้วล่ะ ตลาดเสรีต้องทำงานแล้ว ถ้ารู้จำนวนคนคร่าวๆ เดี๋ยวมันต้องมีคนอยากเจอกันจัดๆช่วยเสนอสถานที่และประสานงานเอง

///////////////////////////////////////////

สรุปๆ เผื่อว่าฉันพาหลงประเด็น

Meet up ภาคตะวันออก

2-3 ธันวาคม

….ใครมาได้บ้างช่วยบอกหน่อย…

ตอบๆไปในเมนท์นี่แหละ เดี๋ยวฉันนับเอง

#ทีมตรู่

#coffeechain

#Siamstr

ปล.รูปงานเลี้ยงรุ่นปีล่าสุดของผม ธีมงานบาร์บี้ โคตรมัน เวลาได้อยู่กับกลุ่มคนที่คุยกันรู้เรื่องนี่มันดีจริง

The sun is up.

The flock is out.

Things look chaotic yet in order.

Such beauty of mother nature.