Just finished teaching a class of 8 years old about the evolution of money

We started with a simple question, what is money?

The answers I get from these kids are pretty cool.

"It's something you use to buy things with"

"It's a medium of exchange"

"It's used in trades"

"It's made of paper and paper is made from trees."

"It's made if a special kind of paper that only the government can use."

Moving on, we did a lot of tole playing through the ages.

Starting off with bartering, childrens were asked to keep track of all the different exchange rates for each items from each seller/buyer.

Then we changed to seashells, childrens were using bags of seashells to buy stuff they want. But it's a bit cumbersome.

So we move on to gold nuggers, the the verification and measurement process takes a lot of time.

To help speed up trades childrens have the option to turn their gold nuggets into gold (chocolate) coins at the mint.

But then commerce grew and now the whole country is trading and transporting gold coins can be too risky.

So the mint, now a bank, offers paper money in exchange for gold coins. Only kids holding paper money can travel from their table to buy stuff from other tables. (I imposed a bit if a travel rule here)

But then I stepped in and offer to buy the goods at a higher price, but I don't have any money so I borrowed gold coins from the bank and exchanged my coins for paper money.

I was able to buy up all the cool toys, the seller became rich and I resell them at higher prices.

Kids who wants to compete are forced to also take out loans, leading to the bank printing more money.

The room is swimming in money.

Then I pose the question.

"Why do these paper money have value?"

"Do you think the bank have enough gold to cover all these paper money?"

To my surprise, this sparked a bank run. And only a few kids were able to redeem their chocolate gold coins.

The rich scalpers were left holding a bunch of worthless paper money.

And thus concludes the lesson.

That there is a difference between money and credit, and when shit hits the fan, it's always better to hold the harder and more liquid asset. And that banks and government should not be trusted just for convenience.

# ใครทานข้าว ทำธุระเสร็จก่อนสองทุ่ม มีบุญ

#อนาคตที่เราเลือกเองได้ #บ่นเป็นบทความ

เลิกโอดครวญกับอดีตกันได้แล้วครับ เราเปลี่ยนอะไรมันไม่ได้หรอก แต่อนาคตเราเลือกได้ เลือกได้แน่นอน เริ่มจากสิ่งที่อยู่ในมือตอนนี้ก่อนเลย...

ถ้าผมบอกว่าใน 1 เดือนผมไม่มีวันหยุด ไม่มีวันไหนที่ไม่ทำงานเลยพวกเราจะเชื่อกันไหม?

เปล่านะ... ผมไม่ได้กำลังจะเริ่มบ่นเรื่องเวลาส่วนตัวอะไรทั้งนั้น.. ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะผมเองนี่แหละที่เลือกหาเหาให้ตัวเอง ถึงจะเหนื่อยแต่มันก็สนุกเป็นบ้าเลย

ผมรู้ว่าวันพรุ่งนี้ วันต่อๆ ไป ผมจะตื่นไปทำอะไร ทำไปทำไม ดังนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา คำถามทำนองว่า เราเกิดมาทำไม? เรายังหายใจอยู่เพราะอะไร? เทือกนี้ ไม่เคยอยู่ในหัวผมเลย..

เมื่อเรามีฝัน เรามีเป้าหมาย เรามีความมุ่งมั่นมากพอที่จะทำมันให้สำเร็จ เราจะไม่มีสมาธิเหลือพอสำหรับเรื่องลบๆ หรือเรื่องบั่นทอนจิตใจอะไรทั้งนั้น

ผมพบว่ามันค่อนข้างเสียเวลากับการมานั่งหาคำตอบในสิ่งที่เมื่อเรารู้ไปแล้วก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไร ชีวิตเราไม่ได้เปลี่ยนไปแต่อย่างใด ผมเลือกเอาเวลาไปทำอย่างอื่น

ตัดกลับมาที่เรื่องในมือของเราตอนนี้...

ณ ขณะที่เวลานี้ผมกำลังพิมพ์ข้อความยิกๆๆ บนมือถือ พวกเราเองก็กำลังอ่านมันบนมือถือในช่วงเวลาให้หลัง.. บทความที่ผมเขียนตอนนี้ให้คุณได้อ่านมันในอนาคต (พูดให้งงทำไมนะ)

มันคือการเลือกเอา "เวลา" ของเรามาใช้ไปกับการ "ให้คุณค่า" ในอะไรสักอย่าง ในที่นี้ก็คือคุณให้คุณค่ากับสิ่งที่ผมได้เขียนขึ้นมา เมื่ออ่านจนจบคุณจะรับรู้ได้เองถึง "ความคุ้มค่า" ไม่ว่ามีนจะมีอยู่หรือแทบไม่มีก็ตาม

การต้องยอม "เสียโอกาสทำสิ่งอื่น" (ต้องเอาเวลามาอ่านบทความผมแทน) นั้น มันให้อะไรกับคุณบ้าง?

นี่คือคำถามที่ผมถามตัวเองบ่อยมากๆ ตลอด 4-5 ปีให้หลังมานี้ ผมใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ไปกับการ ไถๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฟิล์มกันรอยบนหน้าจอมือถือ ผมรับเอาข้อมูลข่าวสารที่ทั้งดีและไม่มีห่าอะไรเลยเข้ามาในสมองจำนวนมาก หลังจากนั้นต้องมาคอยนั่งฟลัดทิ้งพวก Data ขยะทั้งหลาย

เสียเวลาไปแล้วตั้งไม่รู้เท่าไหร่

ใน 1 เดือนมานี้ผมหมกตัวอยู่กับ #Nostr ของค่อนข้างมาก ผมลดการใช้งานทั้ง Facebook, Twitter, IG, TikTok ลงไปอย่างมหาศาล โอ้.. พระเจ้า รู้งี้ผมทำไปตั้งนานแล้ว

เรารู้สึกได้เลยว่านี่แหละ คือ โลกโซเชียลที่เราออกแบบมันเองได้

ฉันจะดูแต่สิ่งที่ฉันอยากเห็น ฉันจะเป็นในแบบที่ฉันปรารถนา ฉันจะเสียเวลาให้กับเฉพาะคนที่ฉันอยากติดตาม ฉันแทบไม่ไถฟีดหรือปัดจอทิ้งๆ อีกต่อไป เพราะทั้งหมดนั้นฉันเลือกเองที่จะเห็นมัน!

ผมกำลังบอกพวกเราว่า... เราเลือกอนาคตให้กับสิ่งที่จะปรากฏบนจอมือถือของเราได้.. เราเลือกอนาคตในแบบที่เราจะใช้เวลาไปกับโลกโซเชียลมีเดียได้

ช่างหัวอดีตมันสิ!! อนาคตคือสิ่งที่เราจะทำในแบบที่อยากทำ

โอ้... มันเกิดความย้อนแย้งขึ้นในจิตใจผมในท้ายที่สุด ผมอยากจะลบมันเหลือเกิน ไอ้โซเชียลเมนสตรีมหอกหักทั้งหลาย ผมไม่อยากเห็นมันบนจอของผมอีก ..แต่

ผมนึกขึ้นได้ว่าผมเป็นใคร ผมมายืนตรงนี้ด้วยภารกิจอะไร (ที่ก็ผมนี่แหละที่หาเรื่องเอง) บนนั้นยังมีคนอีกมากมายหลายล้านคนที่ติดอยู่ในวังวนของสังคมเฟียตๆ ผมยังอยากจะช่วยพวกเขา ผมจะเดินดุ่มๆ ไปลากใครมาคงไม่ได้ แต่ผมแนะนำหรือยังคงเสนอทางเลือกให้กับพวกเขาได้

โดยเฉพาะกลุ่มคนรุ่นใหม่อายุน้อยกว่า 25 ปี ที่ผมไม่อยากทนเห็นพวกเขาต้องถูกสนตะพายลากซ้ายละม้ายขวาอีกต่อไปแล้ว..

ถอนหายใจเข้า-ออกยาวๆ เมื่อรู้ว่าเรายังคงทิ้งใครเอาไว้เบื้องหลังไม่ได้

อ่า... นี่มันไม่เคยใช่เรื่องของผมเลย

ผมเป็นใครถึงคิดว่าตัวเองคือคนที่ต้องมาทำภารกิจนี้? ผมเป็นใครถึงคิดเอาเองว่าทุกคนจะอยากได้รับความช่วยเหลือ?

ผมคิดไปเองหรือเปล่า?

ผมสำคัญตัวเองมากเกินไปหรือเปล่า?

ผมมองอย่างเหม่อลอยไปที่ผนังห้องทำงานเฟียตของตัวเอง.. ตาผมเริ่มเบลอกับการพยายามหาคำตอบต่างๆ นานา..

ผมเห็นลางๆ ว่าแมลงอะไรซักอย่างกำลังดิ้นรนสุดชีวิตภายใต้เครือข่ายมรณะของใยแมงมุม.. เจ้า 8 ขาเพชรฆาตกำลังเดินย่างสามขุมอย่างช้าๆ เข้ามาเพื่อหวังจะปลิดชีพของมัน

นี่เป็นกลไกธรรมชาติอันน่าสลดหดหู่

เราเลือกอนาคตได้ว่า.. เราจะนั่งดูมันจนถึงนาทีสุดท้าย หรือเสือกตัวเองเข้าไปเพื่อหยุดกับดักนี้...

มันก็ขึ้นกับว่า.. เราอยากเห็นอนาคตแบบไหนนั่นแหละครับ