Avatar
Naphat09
8b2ff7ceb4a1ea558bb929ce0d3513dfeca2cab712fd149551a961c822ace218
Founder of WelB

บัคค่อนข้างเยอะเลย ที่ผมเจอบ่อยๆคือเปิดดู profile คนอื่นแล้วค้างกับปรับขนาดตัวอักษรก็ค้าง

จะว่าไปอีกแนวที่กลับไปเล่นคือทำฟาร์มนี่แหละ story of season friend of mineral town ที่เป็นเหมือน remakeมาจากภาค ps1 อีกทีอันนี้ก็ชอบมาก เหมือนย้อนอดีตเลย

เมื่อก่อนเล่น fps ที่ fast paced หน่อย อย่าง CoD แต่ตอนนี้ติดแนว soul like ชอบความคุ้มค่าในการเล่น ฟาร์มแล้วฟาร์มเล่าเจอบอสฆ่าก็ฟาร์มใหม่

Replying to Avatar Jakk Goodday

# วันนี้ผมอายุ 39 ปีบริบูรณ์พอดีครับ

การเปิดเผยตัวเลขจะช่วยให้ง่ายขึ้นสำหรับทุกท่านในการเรียกขานผม

จะเรียกคุณ เรียกพี่ เรียกน้อง เรียกน้า เรียกลุง เชิญตามสะดวกเลยนะครับ อย่าเรียก “ไอ้” ก็พอ แบบนั้นมันดูจะโหดร้ายไปหน่อย

ผมไม่เคยซีเรียสกับตัวเลข ลาภ ยศ อะไรพวกนี้ มันเป็น “คุณค่า” มากกว่าที่ผมมักจะให้ความสำคัญเสมอ

วันนี้ผมเจอข้อคิดดีๆ โดย “นุสนธิ์บุคส์” ซึ่งค่อนข้างตรงกับสิ่งที่อยู่ภายในใจ

เพราะผมเป็นคนที่มักจะโดนกระแหนะหกะแหนหรือถูกมองว่า “โง่” ไม่ก็ “เปลืองตัว” เสียเวลาทำความดีกับคนนั้นคนนี้แต่ไม่เคยได้ดี.. อยู่เป็นประจำ

“อย่าเสียใจที่เคยทำดีกับใคร

ไม่ว่าจะรู้สึกว่า ดูคนผิด

ไม่ว่าจะ ถูกทรยศ

ไม่ว่าจะถูก แทงข้างหลัง

เพราะการทำดีที่คุณมีต่อเขา

ไม่ได้หมายความว่าเขาคนนั้น

ดีมากเพียงใด แต่เป็นเพราะคุณมีดี

แคร์มากก็เหนื่อยมาก

ไม่แคร์ก็ไม่เหนื่อย

บางครั้ง.. คนที่ทำให้เราเหนื่อย

ก็ไม่ใช่คนอื่น เราเองนั่นแหละ

ที่ไม่เคยวางความรู้สึก.. ของตัวเองลง”

คนใกล้ตัวมักจะถามผมเสมอ “ผมทำแบบนี้ไปทำไม?” ทุกคนมักจะสงสัยว่าผมทำตัวเป็นพ่อพระเพื่อต้องการให้คนมาขอบคุณหรือชื่นชมผมน่ะเหรอ?

เปล่าเลย.. มันเป็น Self interest เป็นความมุ่งหมายส่วนตัวที่จะลบล้างความผิดในอดีต ความผิดที่กระทั่งวันนี้ผมก็ยังลืมมันไม่ลง..

## รุ่นที่ 3

คุณ “ยายทวด” ของผม มีลูกเกือบ 10 คน ด้วยกัน.. เค้าสร้างครอบครัวใหญ่ได้ขนาดนั้น ในขณะที่ทุกวันนี้ การมีลูกสักคนกลายเป็นปัญหาระดับโลกไปแล้ว

คุณยายของผมเป็นลูกคนกลางๆ ท่านมีลูกอีก 6 คน เสียชีวิตไปตั้งแต่เยาว์วัย 2 คน หนึ่งในนั้นคือลูกชายเพียงคนเดียว คือคนที่เป็นแบบอย่างให้กับวัยรุ่นทั้งหมู่บ้าน คนแรกที่สำนึกรักบ้านเกิดและทำผ้าป่ากลับมาพัฒนาชุมชน

น้าของผมจากไปด้วยอุบัติเหตุในวัยเพียง 28 ปี ณ ขณะที่ผมพึ่งจะพ้นอนุบาลไปหมาดๆ เท่านั้น..

ลูกหลานทั้งขโยงของยายทวดจะมีกันหลาย Generation ซึ่งผมคือรุ่นที่ 3 ของตระกูลชาวนาเต็มขั้น แต่ผมผ่าเหล่านิดหน่อยตรงที่เกิดมาพร้อมกับความเฉลียวฉลาดมากกว่าใครๆ ในยุคนั้น

ด้วยความหัวไว ผมจึงถูกญาติๆ เรียกว่า “ศรีธนญชัย” และได้รับการคาดหมายว่าจะโตขึ้นมาแทนที่น้าผู้ชายที่จากไปก่อนวัยอันควร.. ซึ่งถึงแม้ผมจะไม่ใช่คนโตที่สุดในรุ่น 3 (ที่มีราวๆ 20 คน) แต่บริบทต่าง ๆ ก็เหมือนจะส่งเสริมให้ผมต้องเป็น “หัวโจก” ของรุ่นมาตั้งแต่เริ่มจำความได้

ถ้าถามว่า Leadership Skill ของผมมันเริ่มมาจากตรงไหน แน่นอนว่าผมเกิดมาเพื่อรับหน้าที่นี้ตั้งแต่ต้นแล้ว..

ในวันที่ผู้ใหญ่กำลังทำไร่ไถนากันแข็งขัน ผมคือหัวโจกพาทั้งรุ่นเล่นสนุกสารพัดอย่างตามท้องทุ่ง ทั้งมีสาระและสุ่มเสี่ยง คนที่โดนไม้เรียวมากที่สุดก็ผมนี่เอง

ผมไม่เคยให้ใครต้องถูกต่อว่า.. ทุกครั้งผมจะเดินออกมาข้างหน้าแล้วรับผิดด้วยตัวคนเดียวเสมอ แม้นผู้ใหญ่จะรู้ว่ามันไม่ได้เริ่มมาจากผม แต่บทเรียนที่พวกท่านมอบให้ก็ทรงคุณค่ามากพอที่จะทำให้ผมรับรู้ได้ว่า..

ผู้นำต้องรับผิดชอบกับผลลัพธ์ทั้งหมดของคนในทีม ตราบใดที่คุณยังโดนลงโทษ คุณยังไม่ใช่ผู้นำที่ลีดทีมได้ดีพอ และคุณต้องกล้าที่จะรับโทษ ไม่งั้นก็จงกลับไปยืนหลบอยู่ท้ายแถว..

อย่าพาใครเดินไปข้างหน้าถ้ายังปล่อยให้คนข้างหลังต้องหล่นลงเหว

ผมไม่รู้ว่านี่เป็นหลักการแนวคิดที่ถูกหรือผิด แต่ผมก็ถูกหล่อหลอมขึ้นมาแบบนั้น…

ด้วยภาวะแวดล้อมแบบนี้ ทำให้ผมจำเป็นต้องขวนขวายความรู้ คิดวิเคราะห์ วางแผนและรับมือกับปัญหาต่าง ๆ มาตั้งแต่ยังเด็ก สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มนุษย์ต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ผมเองก็เช่นเดียวกัน ไขว่คว้าความอยู่รอดของตัวเองในฐานะ หัวหน้าแก๊งค์

สิ่งต่าง ๆ ดำเนินไปทรงเดิม ไม่ว่าจะอนุบาล ประถม หรือมัธยม ผมไม่ใช่คนที่มีร่างกายกำยำ แต่ก็มีเพื่อน ๆ คอยรายล้อมและปกป้องอยู่ตลอดเวลา ทุกเผชิญกับปัญหา ทุกคนจะชี้นิ้วมาที่ผม มันเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะต้องอ้าแขนผายมือเปิดรับความท้าทายต่าง ๆ มันผ่านมานานเกินไปจนผมก็จำไม่ได้แล้วว่า ปรารถนาของผมคือสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้.. ถึงจะพอจำมันได้ เด็กคนนั้นก็เป็นเพียงร่างต้นของผมในวันนี้เท่านั้น ไม่สามารถนำมาอธิบายตัวตนของผมได้ทั้งหมด

- - -

## ความโหยหาในสิ่งที่ขาด

ชีวิตวัยเด็กที่โดนแสงสปอร์ตไลท์กลางท้องทุ่งส่องกระทบตัวอยู่ตลอดเวลาเริ่มทำให้ผมเบื่อหน่าย

ผมหาคำตอบไม่เคยได้เลยว่าทำไมผมจึงเป็นคนที่ถูกความคาดหวังพุ่งเข้าถาโถมจากผู้คนรอบกาย

ผมรู้สึกเหนื่อยล้ากับความรับผิดชอบเหล่านั้น ที่เราเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะให้ประโยชน์อะไรกับเรา..

มันเป็นพวกเขา..

พวกเขาต่างหากที่จะได้นำเรื่องราวของผมไปบอกต่อได้อย่างภาคภูมิใจ นี่คือความหวังของฉัน ผลผลิตของฉัน เด็กน้อยคนนี้เอาชนะเด็กของพวกคุณได้ทั้งหมด

พวกเขาจะรู้สึกหน้าใหญ่ใจโต ท่ามกลางเสียงปรบมือที่เคลือบแฝงไปด้วยความอิจฉาริษยาในสังคมของพวกเขา

ในขณะที่ผมเป็นเพียงตัวละครหนึ่งในเรื่องราวเหล่านั้น พวกผู้ใหญ่ไม่เคยเข้าใจความต้องการที่แท้จริงของเรา..

นั่นคือสิ่งที่ผมเริ่มคิดในวัยแตะ ๆ 18 ฝน

ทำความเข้าใจกันก่อนว่า.. บุพการีของเราถูกปลูกฝังค่านิยมกันมาแบบไหน โดยเฉพาะในพื้นที่ไกลปืนเที่ยงอย่างบ้านเกิดเมืองนอนของผมนั้น การเป็นผู้พิชิต การได้เป็นเจ้าคนนายคน คือปรารถนาระดับเดียวกับการบรรลุนิพพาน

เมื่อมองย้อนกลับไป ผมไม่เคยโทษวิธีการของพวกเขาเลย แต่ผมกลับสงสารและตระหนักได้ถึงสิ่งที่กำลังกัดกินความเป็นมนุษย์และสภาพสังคมของพวกเรา

ช่วงท้ายของวัยมัธยมปลาย คือช่วงที่ผมทำให้ตัวเองที่เคยเป็นดาวโรจน์กลายเป็นดาวร่วง

ความคิดและแรงปรารถนาของเรามักจะมีสองด้านขนานกัน หนึ่งคือสว่าง และอีกหนึ่งคือด้านมืด ช่วงเวลาตุ้มไม่เข้าใจพ่อนั่นเอง ที่ค่อย ๆ ลักพาเหรียญด้านสว่างไปจากผม เหรียญด้านมืดจึงค่อย ๆ เริ่มถูกเปิดเผยออกมา

ผมเริ่มต้องการจะใช้ชีวิตในแบบที่ไม่เคยสัมผัส ผมอยากรู้ว่าเด็กเกเรมีแรงจูงใจอะไร ทำไมพวกเขาเลือกจะเกเร และทำไมผมจึงโดนห้ามว่าไม่ควรจะทำแบบนั้นแบบนี้?

วีรกรรมทั้งหมดที่เคยทำนั้นมากมายเหลือเกิน หากต้องสรุปให้สั้นที่สุดผมคงบอกได้แค่ว่า สิ่งเดียวที่ผมยังไม่เคยทำคือปลิดชีพใครสักคน ซึ่งก็เฉียดมาแล้วหลายรอบ

ผมยังจำวันสุดท้ายของผมในโรงเรียนที่ต้องใส่ขาสั้นได้อยู่เลย พวกเราเขียนเฟรนด์ชิพให้กันและกัน เราสละเสื้อตัวหนึ่งให้เพื่อนคนไหนก็ได้หยิบปากกามาละเลงเล่น หนึ่งในนั้นเขียนเอาไว้ว่า..

“กูดีใจที่มึงยังมาให้พวกกูเห็นหน้าในวันสุดท้าย..”

ทั้งหมดนั้นแลกมากับความเจ็บปวดของคนเป็นพ่อเป็นแม่..

ผมในวัยเด็กถูกเลี้ยงเยี่ยงไข่ในหิน เป็นเหมือนดั่งพิราบที่มีเพียงแค่กิ่งไม้เล็กๆ ให้ยึดเกาะภายในกรงทองอันหรูหรา เมื่อถึงวันที่พิราบน้อยได้ออกโบยบินด้วยตัวมันเอง คุณคงไม่อาจจินตนาการได้เลยว่ามันจะใช้ปีกคู่นั้นของมันอย่างไร

เจ้าพิราบน้อยทำทุกอย่างที่คนจะมีอนาคตที่ดีไม่ควรทำ มันโหยหาสถานที่ ๆ มันไม่เคยไป สัมผัสทุกเรื่องราวเพื่อตอบสนองต่อความสงสัยใคร่รู้ของตน มันได้เจอกับสิงห์สาราสัตว์สารพัดสายพันธุ์

โลกภายนอกกรงทองนั้นเกินวิสัยที่เครือญาติของมันจะให้ข้อมูลหรือคำแนะนำอะไรได้ มันบินไปไกลกว่าที่ทุกคนในกรงขิงมันจะเคยได้ไป มันต้องหาคำตอบให้กับสิ่งใหม่ ๆ ที่เจอนั้นด้วยตัวมันเอง

คำตอบที่ส่งผลต่อตัวมันเองมากที่สุดนั่นคือ..

บนฟากฟ้าไม่ได้มีเพียงแค่นกพิราบ.. มันยังมีเหยี่ยวเจ้าเวหา กระทั่งพญาอินทรีย์จอมราชันย์ เจ้าเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงเท่านั้นเจ้านกน้อยพึ่งหัดบิน..

- - -

## ผิดให้มากพอจนกว่าจะรู้ว่าอะไรถูก

ผมมีเกือบ 10 ปีแห่งความเสื่อมทรามในช่วงวัยหนึ่งของชีวิต ผมทำบาปเอาไว้เยอะมากจนไม่รู้สึกว่าผมจะมีวันที่สามารถลบล้างมันได้

โดยเฉพาะกับคนที่รักผม ผมทำร้ายจิตใจพวกเขาอย่างไม่ควรได้รับการอภัยโทษ จากตัวความหวัง ผมกลายเป็นดั่งลูกไฟที่ขยายใหญ่ยิ่งกว่า Snow ball กลิ้งเผาผลาญความรู้สึกของใครต่อใครไปทั่ว

ผมมือไม้สั่น ณ ขณะที่กำลังรำลึกเหตุการณ์เพื่อถ่ายทอดมันออกมา..

แต่อย่ากระนั้นเลย.. ในอีกด้านหนึ่งของเหรียญที่มืดสนิทมันก็มีด้านสว่างที่ควรจดจำ..

ทุก ๆ เหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยสาเหตุและผลลัพธ์ ได้ให้อะไรกับผมเอาไว้เยอะ ทุก ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ทำให้ผมนั้น “เข้าใจคนแต่ละประเภท” มากยิ่งขึ้น

บ่อยครั้งที่ผมมักจะกลับมานั่งวิเคราะห์ถึงแรงจูงใจและการตัดสินใจของผู้คน รวมถึงพฤติกรรมของตัวผมเอง มันถึงจุดที่ผมสามารถยับยั้งตัวเองก่อนจะทำบางสิ่งบางอย่างได้ไปโดยปริยาย

ทุกครั้งที่ปฏิทินวนมาถึงครบรอบวันเกิด ผมมักจะหาที่เงียบ ๆ เพื่อระลึกถึงความผิดที่ตนเคยกระทำ ความเจ็บปวดที่เคยฝากไว้กับบุพการี โอกาสตอบแทนคุณที่ไม่เคยมี..

ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เหมือนกัน.. ถึงแม้พ่อแม่จะไม่มีต้นทุนที่ดีพอส่งต่อมาให้เรา มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปล่อยปละละเลยพวกเขาได้ไม่ใช่หรือ?

เราจะตอบแทนพวกท่านยังไง ในเมื่อวันนี้เราทำงานเกือบตายยังแทบเอาตัวไม่รอด.. นั่นเองคือบาปที่อยู่ในใจ

“พ่อแค่หวังว่าลูกจะกลับตัวกลับใจมาเป็นคนดี เป็นเด็กที่พ่อเคยภาคภูมิใจ.. ลูกทำได้ไหม?”

ผมน้ำตานองหน้าทุกครั้ง เมื่อนึกถึงคำที่พ่อเอ่ยกับผมไว้ เมื่อครั้งต้องรดน้ำสังข์ให้กับลูกชายที่กำลังจะกลายไปเป็นหัวหน้าครอบครัว

- - -

บทความนี้คงมีพื้นที่ไม่พอให้ผมได้ถ่ายทอดแรงจูงใจทั้งหมด ที่ส่งผมมาให้กลายเป็นพ่อพระในสายตาของคนทั่วไป

ผมเลือกจะ “ทำดี” ถึงแม้บ่อยครั้งมันจะเป็นตัวเลือกที่อยู่ในด้านตรงข้ามกับ “สันดานดิบ” ของตัวผมเอง..

ผมเข้าใจว่าคนสำนึกผิดนั้นปวดร้าวมากแค่ไหน.. ผมไม่อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้เกิดขึ้นกับใคร..

วันนี้ผมมีโอกาสที่จะยับยั้งมันได้ ผมมีทางเลือกที่จะสร้างสรรค์ความดีงาม ผมแค่ต้องการจะไขว่คว้ามันเอาไว้

ผมใช้เวลาเกือบ 7 ปี กว่าคนใกล้ตัวจะเข้าได้ใจว่า.. ผมเลือกเปลืองตัวไปทำไม

ผมไม่เคยบอกกับใครในเรื่องนี้.. ผมแค่อยากให้พ่อกลับมาภาคภูมิใจในตัวผม

เท่านั้นเอง…

ไม่รู้ว่าพ่อจะอยู่กับผมได้อีกนานแค่ไหน..

วันนี้ผมจะไปที่ทุ่งนา

ไปทานข้าวกับพ่อของผมครับ

มีโอกาสอยากคุยกันตัวเป็นๆซักครั้งครับ ผมชอบวิธีการมองคนของคุณจักร ตอนที่เล่าในสภายาส้มว่าแต่ละคนมารวมเป็น rightshift ผมชอบมากอยากมองคนให้ได้ประมาณนี้ซัก70%ก็ยังดี

Plebstr มันเสถียรสุดแล้วสำหรับผม ไม่ค่อยเจอบัคแต่ก็ไม่อัพเดตด้วย555

ช่วงก่อน 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมใช้ plebstr เป็น client หลักในการเล่น nostr บนมือ ios มาตลอด ถึงแม้มันจะ zap ไม่ได้ผมก็เลือกที่จะไม่ทำ zapple pay เนื่องจากครั้งแค่อยาก like ไม่ใช่ zap

แต่ช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมย้ายกลับมาใช้ damus ตัว testflight อีกครั้ง เพราะมันสามารถ zap by content ได้อีกครั้ง แต่ผมรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เช่น เนื่องจากช่วงหลัง #siamstr มีคนหน้าใหม่ๆเข้ามาเล่นมากขึ้นผมจึงกด unfollow #siamstr เพราะอยากเห็นแค่คนที่กด follow ไว้

แต่มันก็ยังคงขึ้น feed คนที่ไม่ได้ follow เอาไว้อยู่ดี บางครั้งถึงขั้นเห็น feed ที่เป็นภาษาไทยแต่ไม่ติด #siamstr เลยด้วยซ้ำ จึงลองสลับไปเล่น iris กับ primal บ้างบางที จนนึกขึ้นได้อีกเหตุผลนึงที่ feed ของ damus ยังไม่ถูกใจผมเพราะมันไม่โชว์note ที่ข้อความยาวๆๆๆๆ อย่างวันนี้เป็นวันเกิดคุณ nostr:npub1mqcwu7muxz3kfvfyfdme47a579t8x0lm3jrjx5yxuf4sknnpe43q7rnz85 ผมจึงได้เห็นว่าnote หลายอันที่ทรงคุณค่าจะ zap ดันถูก hide ไว้ เพราะมันยาวบน damus

สุดท้ายต้องกลับมาซบอก plebstr และ zap by profile เหมือนเดิม

ต้องโหลดจากแอพ testflight อีกทีครับ และน่าจะต้องมี invite ก่อนมั้งครับถึงจะใช้ได้

กินให้เลือดลมมันเดินครับ หน้าแดงตัวร้อนกันเป็นแถว

คิดถึงบรรยากาศตอนทำงานในครัวเลย เป็นบรรยากาศที่ไม่เหมือนที่ไหน สบายทุกครั้งที่ได้ตีเค้ก ถึงแม้ครัวแห่งนั้นจะไม่อยู่อีกแล้วเพราะปิดตัวไป windsor suite hotel #siamstr

ยังไม่ขายครับ ไม่มีเวลาทำเลย

ออกมารับไอแดดซะไกลแต่ดันใกล้ที่จัดงาน #East101 ซะได้

#siamstr

อดเจอคุณUเลย ว่าจะเอาเกลือที่แนะนำไปฝาก 5555

มันไม่ได้ลบออกจาก relay ครับ หรืออาจเป็นขอให้ relay ที่เราเชื่อมต่อไว้ลบให้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะลบให้เรา หรือต่อให้เขาลบ ข้อมูลนั้นๆมันอาจจะถูกส่งต่อไปให้ relay อื่นๆแล้ว จริงอยู่ที่เรามองไม่เห็นแต่คนอื่นยังมองเห็นอยู่นะครับ

ความพิเศษของ nostr มันมีหลายอย่างนะครับ หนึ่งในนั้นคือมันไม่สามารถแก้ไขหรือลบได้ ไม่ว่าจะเป็นข้อความรูปหรือวิดีโอ เพราะเข้าตรงจุดนี้ด้วยนะครับ

ก่อนหน้าที่จะรู้จักbitcoin ผมเป็นคนขี้อิจฉา อิจฉาคนรวยอิจฉาคนที่มีเงินเยอะๆ หากเฉพาะเจาะจงอีกหน่อยคือ อิจฉาคนที่มีกำลังซื้อมหาศาล เห็นคนใน X เอากำไรการเทรดมาโชว์กันจนเราเองจิตตก เห็นเขาซื้อบ้านจากกำไรในการเทรดก็อิจฉา

แต่พอเข้าใจbitcoin หลงใหลใน POW สมาทานแนวคิดV4V สิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาคือ ผมสนุกกับการทำงานมากขึ้น สนุกกับการแก้ไขปัญหา สนุกกับการหาอะไรทำเพื่อเพิ่มproductivity โดยไม่สนกำไร ไม่สนว่าเรากำลังทำงานเกินหน้าที่ เกินเงินเดือน เราสนแค่ไม่เข้าเนื้อมากเกินไป และไม่ตายก็พอ

เพราะในตอนนี้ผมไม่อิจฉาคนที่มีเงินเยอะๆอีกแล้ว ผมอิจฉาป้าน้อยขายอาหารตามสั่งข้างโรงงาน ผมอิจฉาป้าน้อยที่มีลูกค้าเยอะแยะ ผมไม่ได้อิจฉากำไรที่ป้าน้อยทำได้ แต่อิจฉา productivity ที่ป้าน้อยมอบให้กับชุมชน อิจฉาร้านขายของชำที่ขายถ้วยโฟมที่7 ฝั่งตรงข้ามไม่มีขาย อิจฉาร้านส้มตำที่ทำลาบน้ำตก

ผมอยากเป็นแบบนั้นอยากสร้าง product ให้กับสังคมอยากนำเสนอผลงานของเราเองกับ community อยากเห็นน้ำพักน้ำแรงมันเป็นรูปเป็นร่างในฐานะ product ที่มีคนยอมเอา proof of work ของเขามาแลก

(Note เดิมจบที่ตรงนี้)

แต่สุดท้ายมันก็ต้องเลื่อนแล้วเลื่อนอีกเนื่องจากโน๊ตเดิมคือโน๊ตที่ตั้งใจจะเขียนเก็บเอาไว้ในวันที่เริ่มขาย หมูลุยไฟ(แบรนด์หมูแดดเดียวของผม) แต่สุดท้ายมันก็ยังไม่ออกขายสักที เนื่องจากผมมีภาระความรับผิดชอบมากขึ้นจากงานประจำ

งานประจำของผมคือ legacy ที่พ่อผมรับมาต่อจากปู่ ผมต้องดูแลมันให้ดี มันไม่ต่างจากหมูลุยไฟที่ผมพยายามปลุกปั่นมัน เราต้องใส่ใจกับมันมีคนรับเงินเดือนจากที่นี่หลายสิบคน หากเราพลาดมีจะมีคนลำบาก เราต้องมีความรับผิดชอบ

หมูลุยไฟจึงถูกเลื่อนออกไป เพราะอย่างน้อยยังไม่มีใครลำบากถ้าไม่มีมัน มีเพียงความน่าเสียดายของผมเองที่ยังไม่มีโอกาสขายมันอย่างเป็นกิจลักษณะทั้งทีมันคือความตั้งแรกในชีวิตเลยด้วยซ้ำที่เราอยากสร้าง legacy ด้วยตัวเราเอง #siamstrOG #siamstr

รู้สึกเหมือนกันใช่มั้ยจารย์ มันช่างสดใหม่เสียเหลือเกินนนน