หูยยยยยยยยย

สวยจัง เค้ามีกลิ่นไหมคะอาจารย์

แล้วหายยังครับ อาจารย์โบ

Ugly cycle / วงจรอุบาต

When we grow ,We receive information on health care from the mainstream media. Which really doesn't improve your health at all. From the statistics, we have been getting sicker every year for the past 50 years, even though they told us that doing this would make us healthy.

When our health deteriorates ,We wonder why our health is still bad if we follow this. And then we go back and find information from the mainstream media in an endless loop.

When our health deteriorates to the point of being sick. In spite of doing as the main media recommends We have to enter the medical health system to receive treatment. But when treatment is business When we were cured that they lost customers. Making you better but not cured happens. So we hear the words "When u have ........ disease , You have to take medicine forever and you'll never get better." Even though it can be healed without using medicine or the words "u are cured. But I have to take birth control pills forever." That is, it's gone, but why do I have to take pills? Keep going around.

And when you feel better but may not recover with some belief You can go back and follow the advice of the mainstream media. Then it circled back to the beginning again.

What is happening here? Do you live in this cycle?

----------------------

เมื่อเราเติบโต เราได้รับข้อมูลในการดูแลสุขภาพจากสื่อหลัก ซึ่งจริงๆมันไม่ได้ช่วยให้สุขภาพดีขึ้นเลย จากสถิติที่เราป่วยมากขึ้นทุกปี มาตลอด 50 ปี ทั้งๆที่เขาบอกเราว่าทำแบบนี้แล้วจะสุขภาพดี

เมื่อเราสุขภาพแย่ลง เราก็สงสัยว่าในเมื่อเราทำตามแล้วทำไมสุขภาพเรายังแย่อยู่หรือแย่ลง แล้วเราก็กลับไปหาข้อมูลจากสื่อหลักวนไปอย่างนั้นไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อสุขภาพเราแย่ถึงจุดที่ป่วย ทั้งๆที่ทำตามที่สื่อหลักแนะนำ เราก็ต้องเข้ามาในระบบสุขภาพทางการแพทย์ เพื่อรับการรักษา แต่เมื่อการรักษาคือธุรกิจ การที่เราหายคือเขาเสียลูกค้า การทำให้คุณดีขึ้นแต่ไม่หายจึงเกิดขึ้น เราจึงได้ยินคำว่า " เมื่อเป็นแล้ว จะต้องทานยาตลอดไป ไม่มีวันหาย" ทั้งๆที่มันสามารถหายได้โดยไม่ต้องใช้ยา หรือ คำว่า " หายแล้วนะครับ แต่ต้องทานยาคุมตลอดไป" คือหายแล้วแต่ทำไมต้องทานยาล่ะ วนเวียนไปเรื่อยๆ

และเมื่อคุณรู้สึกดีขึ้นแล้วแต่อาจจะไม่ได้หาย ด้วยความเชื่อบางอย่าง คุณก็กลับไปทำตามคำแนะนำของสื่อหลักต่อ แล้วมันก็วนกลับไปที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นี้ คุณอยู่ในนั้นด้วยหรือเปล่า

WTF..............

#fastingfatdentist

#หมอบ่นfiat

#health

#nutrition

#fiat

#siamstr

#bitcoin

ถ้าไม่ว่างแนะนำให้ทำสิ่งที่ทำอยู่ก่อนครับเสร็จก่อนครับ เสร็จแล้วก็ไม่ต้องดูไลฟ์พี่ซุปหรอกครับ ไม่มีอะไรเลย

เย็นนี้อีกสักจี่มั้ยครับ

#Siamstr

ขอ share ความในใจ แทน รุ่น พ่อแม่ ครับ :)

ความเห็น

(สืบเนื่องมาจากความเชื่อ หรือ ความไม่รู้)

ทำให้

เกิดการกระทำ

...

ลูกๆ หลายคนที่ ได้รับความรู้ ใหม่ พยายาม ส่ง (share) ต่อ ให้ พ่อแม่ ด้วยความปรารถนาดี โดยเฉพาะด้านสุขภาพ เป็นหลัก เพียงเพราะอยากอยู่กับท่าน นานๆ

แต่ด้วย ข้อมูลนั้น มันช่างตรงกันข้าม กับ ความเห็น หรือ ความเชื่อเดิม ของท่าน

แล้วจะทำอย่างไรดี ?!?

...

ขอทำตัว เป็นทนาย แก้ต่าง ให้รุ่น พ่อแม่ ดังกล่าว (ด้วยทุกวันนี้ ผมก็อยู่ในฐานะพ่อคนหนึ่ง)

หาก โภชนาการ ที่ผ่านมา ผิด หรือ ไม่เหมาะสม กับความเป็น มนุษย์ ทำไม คนรุ่นก่อน ก็ยังมีอายุเฉลี่ย ถึง 70-80 ปี ได้

ขอถาม ว่า

ด้วย โภชนาการใหม่ ที่บอกว่าดีหรือ ถูกต้อง กว่า นั้น จะทำให้อายุ ยืนยาว ไปอีก กี่สิบ ปี ?!?

เข้าใจว่า เป้าหมาย คือ 120 ปี ตามที่มีหลายสำนัก พยายาม โปรโมท หรือ โฆษณา ชวนเชื่อ กัน

ความสุขของมนุษย์ ไม่ใช่ แค่ อายุยืนยาว บางครั้ง แค่ ได้เห็น หน้า หลานๆ วิ่งเล่น ปู่ย่าตายาย ก็มีความสุข แล้ว

หรือ

การได้กิน อาหาร ผลไม้ หรือ ขนม ที่ชอบ ก็เป็นความสุข อย่างหนึ่ง เช่นกัน

ความจริงแล้ว ไม่ว่า สิ่งใด ถ้า มากเกินไป หรือ น้อยเกินไป ล้วน ทำร้ายร่างกายเรา ทั้งนั้น

เช่น นอนมากไป นอนน้อยไป หรือ กินมากไป กินน้อยไป ฯลฯ

หากใช้แนวทาง ของ ทางสายกลาง คือ ไม่ตึงไป ไม่หย่อนไป น่าจะให้ผลที่ ไปได้ไกลกว่า การเลือกไปข้างใดข้างหนึ่ง ไม่ใช่หรือ ?

ลูกๆ ก็ควร เข้าใจ พ่อแม่ ให้มากขึ้น และค่อยๆ อธิบาย เท่าที่จะทำได้ เพราะ ท่าน คือ บุพการี ของเรา และคงอยู่กับเรา ไปได้อีกไม่นาน เท่ากับความต้องการของเราแน่

ความรู้ใหม่ นี้ ควรส่งต่อให้รุ่นลูก ซึ่งน่าจะง่ายกว่า เพราะเราที่เป็น พ่อแม่ สามารถเป็น role model ให้ลูกเห็น ได้ง่ายกว่า การที่เราจะเป็น role model ให้พ่อแม่เห็น ครับ

Family =

Father And Mother I Love You

ก็... ฤดูฝนอ่านะ #Siamstr

Taxi : หนูร้อนมั้ย? พอดีข้างหน้ามันหนาว ป้าเลยหรี่แอร์

ผม : อ่า ไม่ร้อนครับ ข้างนอกฝนมันตกด้วย

Taxi : ถ้าร้อนบอกป้านะ ป้าจะเร่งแอร์ให้

ผม : ครับ :)

Taxi : หนู... ป้าขออนุญาตเปิดนิยายฟังหน่อยนะ?

ผม : ได้เลยครับ เปิดฟังตามสบายเลยนะครับ :)

เสียงของการพากย์บรรยาย การพูดคุยกันของตัวละครภายในนิยาย กำลังคลอไปกับเสียงฝนที่กระหน่ำลงมา แสงไฟท้ายสีแดง สลับกับแสงสีส้มของไฟเลี้ยว กำลังเคลื่อนตัวกันไปอย่างช้า ๆ

พวกเราออกจากจุดที่รับส่งคน เมื่อห่างออกมาจากตรงนั้นสักพัก ผมสังเกตุเห็นตัวเลขบนมิเตอร์ค่าโดยสารที่ยังคงไม่ขยับออกจากราคา 35 บาท ที่เป็นราคาเริ่มต้นของค่าโดยสาร

"แน่ ๆ ... ไม่ได้เอารถไปปรับมิเตอร์มาแน่ ๆ"

ผม : ป้าครับ...ผมขอถามอะไรหน่อยสิ รถนี่ได้เอามิเตอร์ไปปรับมายังอ่าครับ

Taxi : มันคืออะไรหรอ

ผมงงเล็กน้อยกับคำตอบที่ได้ "ทำไมคนขับรถแท็กซี่ถึงไม่รู้เรื่องนี้"

ผม : คือ รู้สึกจะเป็นเมื่อต้นปี เขามีการให้เอารถแท็กซี่ไปปรับมิเตอร์ค่าโดยสารนะครับ

Taxi : ป้าเช่ารถเขาขับหน่ะ เจ้าของอู่เขาหน้าจะทำแล้วนะ

ผมไม่ได้ถามอะไรต่อ ได้แค่นึกสงสัยถึงวิธีการทำธุรกิจอู่เช่ารถแท็กซี่ "จะมีประโยชน์อะไรกับการไม่ยอมเอารถไปปรับมิเตอร์ เจ้าของอู่ยังไงก็ได้ค่าเช้ารถอยู่แล้วเมื่อหมดเวลาวิ่งรถตามสัญญาเช่ารายวัน 700 - 1000 บาท หรือถ้ารถใหม่ ๆ ค่าเช่าอาจจะแพงกว่านี้" มันเป็นข้อมูลที่ผมเคยได้คุยกับพี่คนขับแท็กซี่คนอื่น ๆ

ผมได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่ผมคิด "ถ้าหากจะหาวิธีสักอย่าง ให้พวกที่เช่ารถขับไม่มีวันเปลี่ยนไปทำอาชีพอื่น? ก็ทำให้พวกเขาไม่มีวันรวยขึ้นจากอาชีพที่เขากำลังทำอยู่ ด้วยการเช่ารถออกไปวิ่งแล้วยังขาดทุนยังไงละ" ความคิดในหัวผมที่โคตรจะสารเลวผุดขึ้นมา "ผมหวังว่ามันจะไม่เป็นอย่างนั้น แล้วถ้ามันจริงละ? ถ้าหากว่าเงินจะต้องมาก่อนสิ่งอื่น พวกเขาจะสนอะไรนอกจากตัวเงินที่เขาเห็นว่าเขาได้รับ"

เราเคยเห็นโลกที่ใช้วิธีการแบบนี้มาแล้วในระบบที่ใหญ่กว่านี้ผ่านเรื่องราวของ IMF, Central Bank แล้วถ้ามันกำลังเกิดขึ้นในระบบเล็ก ๆ นี้ด้วยเหมือนกันละ?

"ถ้าเราเป็นเพียงกบที่กำลังถูกใครบางคนต้มในหม้อ เรา ที่เป็นกบด้วยกันเองก็กำลังแล่เนื้อเถือหนังกบตัวอื่น ๆ เพียงเพื่อเอาแค่ตัวเองรอดไปอย่างนั้น?"

ผมอาจจะคิดมากไปก็ได้ เรื่องราวจริง ๆ ที่ผมไม่มีวันรู้ คำถามที่ผมไม่กล้าจะถามป้าคนขับแท็กซี่ต่อ เราไม่สามารถที่จะรับผิดชอบได้ไหวถ้าหากจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นกับคน ๆ หนึ่ง เพียงเพราะคำพูดของเราที่ไม่ได้รู้เรื่องนี้ดีพอ ป้าคนขับแท็กซี่ยังคงดูมีความสุขอยู่กับนิยายที่ถูกเปิดฟังระหว่างทางที่เราเดินทางกันมา ผมที่กำลังจะถึงจุดที่จะต้องลงไปจากรถ

Taxi : 151 บาท นะหนู

"ผมจำราคาเวลาขึ้นรถคันอื่น ๆ ได้ ถึงแม้จะเป็นในช่วงที่ไม่มีรถติด ราคาค่าโดยสารมันจะอยู่ที่ประมาณ 170 บาท"

ผม : ผมให้ป้า 200 นะครับ ไม่ต้องทอนผมนะ

Taxi : โอ้ย ขอบคุณมาก ๆ เลยนะ

ผม : ไม่เป็นไรครับ ฝนตกแบบนี้มันหารถกลับยาก ถือว่าช่วย ๆ กันนะครับ

ในวันที่ฝนโปรย ใครหลาย ๆ คนคงกำลังเดินทางกลับจากการทำงานอันแสนเหน็ดเหนื่อย เราบ่นกันว่าฝนตกนั้นอีกแล้วถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่เพียงเรื่องของฤดูกาล อาจจะเป็นวิถีชีวิตของเราเองที่ไม่ยอมปรับตามฤดูกาลที่เปลี่ยนไป

และในเวลาแบบนี้ยังคงมีใครบางคน ที่คอยทำหน้าที่ขับรถ เพื่อรับส่งพวกเราให้กลับถึงบ้าน

GN Nostr, ขอให้ความอ่อนล้าจงมะลายไปในความฝัน

แต่บทความนี้ ผมเขียนห่วยนะครับ ต้องให้ทีม บก เรียบเรียงใหม่

ขอโทษคะอาจารย์โบ พิมพ์ผิด😅

สเต๊กแต่เช้าเลย โหดแท้ครับ

ของผมไม่สวยเท่า แต่แพงกว่าแน่นอน 55