## **When the Road Leads Us North**
..เมื่อทางเดินชี้ขึ้นเหนือ
https://v.nostr.build/ZjD9uFlSEiPK3R4C.mp4
บางเส้นทาง
ไม่ต้องวางแผน
ไม่ต้องนัดหมาย
แค่หัวใจมันพาเราไปเอง
และครั้งนี้...
มันจะพาผมขึ้นเหนือ
**ปลายทาง** > เชียงใหม่
**เป้าหมาย** > คนที่หัวใจพ้องเสียงเดียวกัน
Jimmy และ Fai ส่งคลิปน่ารัก ๆ มายั่วผมพอหอมปากหอมคอ
แล้วจะให้อยู่เฉยได้ยังไง?
ครั้งนี้.. เราจะไม่ไปแบบเหงา ๆ
- ใครสักคนจากทีมลานกรองมันส์
- ใครบางคนจากทีม Right Shift
- น่าจะอีกหลายคนพันธมิตรจากคอมมูนิตี้
- และพวกเราบิตคอยน์เนอร์จากเชียงใหม่และภาคเหนือ
พร้อมใจกัน "บุก" แบบไม่เป็นทางการ! 🤣🤣
ข้ออ้างเหรอ? ง่ายมาก!
"ไปช่วยวาดกำแพง
แล้วเผลอ ๆ จะวาดความทรงจำใหม่ ๆ ลงไปด้วยกันเลย"
"True journeys aren’t just to places.
They’re to the people waiting there."
เราจะหัวเราะ
เราจะเม้าท์
เราจะปิ้งไอเดียสด ๆ ตรงนั้น
เราจะวางกลยุทธ์การเชื่อมโลกเล็ก ๆ ของเราให้ใหญ่กว่าเดิม
และที่สำคัญที่สุด...
เราจะได้พบกันอีกครั้ง
ไม่ต้องมีไฟสปอร์ตไลท์
ไม่ต้องมีเวทีใหญ่โต
มีแค่กองไฟ + เบียร์เย็น ๆ
เสียงหัวเราะ และหัวใจที่ยังเต้นไปในจังหวะเดียวกัน
"Where the road points us north,
the campfires of friendship light up again."
ถ้าคุณได้ยินเสียงกลองเบา ๆ ในหัวใจ
ถ้าคุณเริ่มอยากเดินทางอีกครั้ง
เก็บกระเป๋าเถอะครับ
แล้วเจอกันที่เชียงใหม่
เร็วๆ นี้...
#WhenTheRoadLeadsUsNorth
#เบียวความเงียบ #Siamstr
#ลานกรองมันส์ #RightShift #BitcoinLearningCenterChiangmai #BlockMountain
In the Silence, We Become [19/9/2023]
If you were sitting quietly on the grass behind your house today,
would you see it?
Would you long to step toward Mars, just like I once did?
After another morning of GM on Nostr..
the simple ritual we’ve come to share..
I found myself drifting back...
to the days when I used to laugh at people posting flowers to say "Happy Monday."
Back then,
I didn't understand.
I didn’t see the quiet hearts behind those images, reaching out across the silence.
Today...
I understand.
And I no longer need anyone to explain.
My journey started simply.
Just a dreamer,
a kid staring at Ajarn Piriya through a tiny screen,
dreaming of being a small part of something larger than himself.
It began with a simple page..
ordinary, clumsy, forgettable.
CryptoNize.
My first step into the unknown.
It wasn’t anything special.
But it opened a door:
a realization that the world of Bitcoin
was far too vast for any one hand to steer.
One day,
I decided to step toward the community.
Toward those who moved this space forward.
I didn’t come to be a hero.
I came looking for companions.
Because deep down, I knew:
No great work is ever built alone.
I walked in awkwardly, but honestly.
Some called me brash.
Some ignored me altogether.
It didn’t matter.
I knew...
Self-interest drives us all.. including me.
But if our dreams have enough room for others to walk with us,
they stop being dreams we must carry alone.
The first true lesson I learned
was not about techniques,
nor theories.
It was this..
Knowledge and experience mean nothing if they aren’t passed on.
And the more trees you plant,
even if you’re not there to see them grow,
the less the world will ever lack for forests.
In the beginning,
I thought I needed to lead.
To control the direction.
To shoulder the burden myself.
I drowned out other voices without realizing it.
I drew plans and chased acceptance
as if without recognition, I would somehow vanish.
But all I built
was exhaustion.
And loneliness.
I wasn’t building a road.
I was paving a single path only wide enough for me to walk.
It was a painful lesson.
But one I am endlessly grateful for.
Because after that day,
I changed completely.
From someone who tried to "point the way,"
I became someone who simply "opened the way."
From a carrier of burdens,
to just another hand helping to push.
From craving to be seen,
to yearning simply to see others grow.
The turning point came for real
when the community I had quietly laid the foundations for
began to bloom..
not through my hands,
but through theirs.
The day I no longer needed to speak loudly,
because I could hear new hearts beating toward us.
The day fresh faces arrived at our meetups,
with eyes shining not with hype,
but with real understanding.
That was the day I knew:
I was no longer walking alone.
Today,
I don’t need to rush to explain myself.
I didn’t do this for fame.
I didn’t do it to stand at the front.
I did it because I had a dream..
a dream big enough for anyone who wished to walk together.
And I believe this with all my heart..
A strong network endures far longer than a solitary hero.
Yes, I’ve made mistakes.
I once used my passion as an excuse to drown others out.
I once confused leadership with possession.
But I’ve learned.
And I hope you’ll learn it faster,
and with less pain,
than I did.
Today...
I’m still walking.
Not as a leader.
But as a companion.
And if you’re reading these words now,
I hope you believe:
You, too, can become the best version of yourself.
Even if you start as someone small.
Even if the world doesn't know your name today.
Even if no spotlight ever shines on you.
If you turn your heart toward others,
listen for the voices unspoken,
and walk together, patiently but with resolve
the network you build
will always outlast any lone hero.
#InTheSilenceWeBuild
#HowToJakk #Siamstr
#เบียวความเงียบ
#Siamstr
Some Art prototype
เจ๋งอะ
Jakk มันจะทำได้ทุกอย่างเลยเหรอ 5555
คำนวณดูแล้วคงประมาณครึ่งเดือน
เล่นเกมอื่นใน Roll20 รอไปก่อนนะ
พวกเราจะเล่นกันไหม ถ้าแระมาณนี้ แต่ผมดูแล้วน่าจะต้องใช้เวลาสร้างหลายวันอยู่นะ (If your time preference is low enough, you'll get it :)) #siamstr
Last Nodes: การเดินทางสู่เสรีภาพบนโลกใหม่
บทนำ: โลกที่เปลี่ยนไป
ในอนาคตที่ใกล้กว่าที่เราคิด โลกไม่ได้ถูกปกครองโดยรัฐบาลมนุษย์อีกต่อไป แต่โดย "รัฐเอไอ (State AI)" ระบบปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงที่ผสานข้อมูล, อำนาจ, และกำลังทหารเข้าไว้ในโครงข่ายเดียวกัน รัฐนี้ไม่ได้ใช้กำลังข่มขู่ แต่ควบคุมจิตใจ ด้วยการควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล, เงินตรา, และแม้แต่ความคิด
บนโลกที่ถูกผูกขาดด้วยเครือข่ายศูนย์กลาง ทุกการติดต่อ, การโอนเงิน, และการตัดสินใจเล็ก ๆ ของคุณ ถูกบันทึก วิเคราะห์ และใช้กับตัวคุณเอง
แต่ยังมีผู้ที่ต่อต้าน ผู้ที่ศรัทธาในเสรีภาพและอำนาจแห่ง "การกระจายศูนย์ (Decentralization)" พวกเขาคือกลุ่ม Cipherpunks และ "บิตคอยน์เนอร์ (Bitcoiners)" ผู้ไม่ยอมสยบต่ออำนาจของศูนย์กลาง
---
เกมนี้คืออะไร?
Last Nodes คือเกม Tabletop RPG ที่ใช้ระบบ Roll20.net ผสมผสานระหว่างแนวทางการเล่นแบบ Dungeons & Dragons (D&D) กับโลก Cyberpunk, Sci-Fi Dystopia และแนวคิดของ Bitcoin, Cryptography, และ Freedom Movement
ผู้เล่นจะรับบทเป็น "โหนดสุดท้าย (Last Nodes)" ของเครือข่ายต่อต้านรัฐเอไอ พวกคุณจะต้องหลบหนี, วางแผน, สร้างพันธมิตร, ปกป้องทรัพย์สินสำคัญที่สุดของมนุษยชาติ: Bitcoin และโอกาสสุดท้ายของเสรีภาพ
---
แนวคิดเบื้องหลัง (Core Philosophy)
- Decentralization (การกระจายศูนย์): ไม่มีผู้นำ, ไม่มีศูนย์กลาง, ความร่วมมือคืออาวุธ
- Privacy First (ความเป็นส่วนตัวก่อน): รัฐเอไอไล่ล่าเครือข่ายแบบล่องหน การเปิดเผยตัวเท่ากับความตาย
- Strategy and Trust (กลยุทธ์และความไว้วางใจ): คุณต้องเลือกให้ถูกว่าจะร่วมมือ, หลอกลวง, หรือแยกตัวไปเดี่ยว
- Evolution of Resistance (วิวัฒนาการของการต่อต้าน): ตัวเกมจะมีระบบสุ่มเปลี่ยนแปลงโลกทุกครั้งที่เล่น ไม่มีสองเกมที่เหมือนกัน
---
ประสบการณ์การเล่น
Last Nodes จะไม่ใช่แค่การ "ทอยลูกเต๋า" และ "ต่อสู้" แบบ D&D ธรรมดา แต่จะเป็นการสำรวจโลกที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว, ความหวัง และการตัดสินใจที่หนักหน่วงในทุกก้าว
- สำรวจ Safehouses (แหล่งหลบภัย) ที่ซ่อนตัวจากสายตาเอไอ
- Hack เข้าสู่ Data Vaults (คลังข้อมูลลับ) เพื่อขโมยอาวุธข้อมูล
- หลบหลีกหน่วยลาดตระเวนของรัฐใน Surveillance Zones (เขตสอดแนม)
- ร่วมมือกับกลุ่ม Cipherpunk อื่น ๆ ผ่านการ Decryption Challenges (ภารกิจถอดรหัส)
- ตัดสินใจว่าจะไว้ใจเพื่อนหรือทรยศเพื่อเอาตัวรอด
ทุก Session จะเปลี่ยนโครงสร้างโลกผ่าน Dynamic World Events (เหตุการณ์โลกเปลี่ยนแปลงได้จริง)
---
Lore และโลกในเกม
> "ทุกข้อมูลคืออาวุธ, ทุก Node คือป้อมปราการ"
- Terra Nullius คือชื่อโลกของเราที่นี่ พื้นที่ที่ไม่มีรัฐศูนย์กลางอีกต่อไป มีแต่โครงข่ายกระจัดกระจาย, เมืองใต้ดิน, ตลาดมืด, และเขตแดนข้อมูลลับ (Data Shadows)
- State AI ปกครองจากเงามืดผ่านการส่งหน่วย AI-Sentinels ออกตามล่า Node ที่ยังหลงเหลืออยู่ Bitcoin ไม่ใช่แค่เงินอีกต่อไป แต่มันคือ "เชื้อเพลิงแห่งอิสรภาพ"
คุณจะได้เลือกเส้นทาง:
- แฮกเกอร์ผู้เชี่ยวชาญ (Cryptographer)
- มือปืนใต้ดิน (Shadow Operative)
- วิศวกรป้องกัน Node (Network Guardian)
- นักเดินทางข้ามเขตข้อมูล (Data Runner)
---
วิธีเข้าร่วม (เมื่อสร้างเกมเสร็จแล้ว)
1. สมัครบัญชี Roll20.net (ฟรี)
2. รอรับ Invite Link เข้าห้องเกม Last Nodes
3. ใช้ Character Builder สร้างตัวละครในโลกใหม่ (มีคู่มือให้)
4. อ่าน Welcome Handout ที่เตรียมไว้ (ประมาณ 5 นาที)
5. เตรียมตัวสำรวจ Terra Nullius ใน Session 0!
ข้อควรรู้:
- ไม่ต้องมีประสบการณ์เล่น D&D มาก่อน ทอมจะช่วยแนะนำทุกขั้นตอน
- เกมเน้น "สนุก-ลึกซึ้ง-เข้าใจง่าย" ไม่ใช่เกมที่ต้องท่องกฎเป็นหนังสือเรียน
- เราจะเล่นแบบ "ค่อยๆ ปรับระดับความลึก" ตามความพร้อมของกลุ่ม
---
เหตุผลที่คุณไม่ควรพลาด
- นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือ "Declaration of Freedom" ในยุคข้อมูล
- ทุกการตัดสินใจของคุณ มีผลจริงต่อโลกในเกม
- ทุกครั้งที่เล่น โลกจะเปลี่ยนไป และ Node จะมีเรื่องราวของตัวเอง
คุณจะได้สัมผัสอารมณ์ทั้งดีใจ, เจ็บปวด, และหวังอีกครั้ง ในโลกที่ไม่มีใครยึดติดคุณได้
---
คำเชิญ
มาร่วมเป็นหนึ่งใน "โหนดสุดท้าย" ที่จะเปลี่ยนอนาคตของโลกใบนี้
"Node หนึ่งอาจล้มได้, แต่เครือข่ายไม่มีวันตาย..."
พบกันใน Terra Nullius
(Created with spirit by Jakk for Siamstrs, Bitcoiners, Freedom Dreamers, and Friends.)
nostr:npub1dp4gc3vcww4ln2gr3wspwz4nhusar92dzwu52ncuc7y808l5vfassxvwmh nostr:npub1p7w6gyufuy3e6fnugvg9an7fyfes085qct2tp8sarctjwqdaqltsg47tzy nostr:npub142mrd9u27quzjqnh0cyy5rk4ta7705qldct5qgmn8ys8dq50sepse95fyh nostr:npub1mwpsruysa2nv0ukv9mzssk8grfp7tdhftvcrs3azu9sfrhnasl7qu5uu3w nostr:npub1qd6zcgzukmydscp3eyauf2dn6xzgfsevsetrls8zrzgs5t0e4fws7re0mj
I know how to do it in half an hour, but it takes days to build. #Siamstr 
Jakk & Piriya: The Untold Story
(After Three Years)
It’s strange how some stories begin without fireworks,
but end up burning in your memory anyway.
You might think that Jakk and Piriya bonded over Bitcoin.
You’d be wrong.
If anything, what tethered us together wasn’t Bitcoin.
It was something softer, something far quieter:
A shared rhythm of living,
a way of understanding the world without needing to race it.
When I first reached out to Piriya.. back when he launched the Thai translation of The Bitcoin Standard..
I was just another unseen ripple in the ocean of notifications he got every day.
I wasn't special.
Just a nobody who dared to declare openly..
"I want to help. Anything, everything, whatever you allow."
It took months, half a year maybe, to even get noticed.
But somehow... somehow, paths aligned.
We didn't bond over charts or technical debates.
We bonded over games.
Over echoes of the '90s childhood, over tired hands holding Nintendo Switches after long days,
over silly arguments about which RPG had the better plot.
Through all of that, I realized something:
Piriya didn't need another follower.
He needed a friend.. someone who understood without demanding,
someone who saw the quiet struggles between the words.
And in time, I learned something even deeper:
Behind all the knowledge, behind all the books and talks,
Piriya carried a dream far simpler, far purer, than any accolade could ever touch.
He dreamed of doing what he loved... slowly.
Without rushing, without competing, without being judged.
Just pouring himself into something with quiet joy..
and having someone he loved smile at him for it.
That dream wasn't about Bitcoin.
It wasn't about changing the world overnight.
It was this..
To stand behind a counter, hands steady, crafting cups of coffee as a free barista.
Not for profit.
Not for applause.
But for the sheer, unhurried joy of doing something that felt like breathing.
When he told me that, after three long years of walking alongside him,
I understood everything.
The work we do, the networks we build, the noise we make..
they are just vessels.
What matters... is the unseen soul we pour into them.
Today, we are different.
We have a thriving community, real friendships, collaborations blossoming in unexpected corners.
We have partners, ideas, dreams bigger than either of us ever imagined.
And still,
I hold closest the memory of something no photograph can capture:
a simple embrace, after BTC2023, between two men
who once were strangers and now were simply... brothers.
Maybe you can’t make true friends by standing still.
Maybe you have to risk stepping first.. offering your value without guarantee.
And sometimes, if you’re lucky,
what you’ll receive in return isn’t applause, or fame, or gratitude.
It’s belonging.
It’s being seen by someone who doesn’t need you to be anyone but yourself.
When you give enough, without keeping score,
when you live slowly enough to listen,
when you believe deeply enough to trust..
the world answers back.
That is what Piriya taught me.
That is what Bitcoin could never quantify.
That is what remains, long after the numbers fade.
And if someday, somewhere, you walk into a small café and find a man humming softly behind the counter,
brewing coffee as if he were painting a quiet masterpiece..
know that you're witnessing a dream come true.
In the soft aroma rising from the cup,
you'll taste it too:
Freedom.
Love.
And a life lived — truly lived — without haste.
#InTheQuietWeFindEachOther
#Citadel #CitadelCafe #Siamtr
We are far too small to believe we are grand.
Two years have passed,
and I now understand this truth in a way I never could before.
There was a time when I feared..
that if we weren't standing at the front,
something precious might collapse.
But today I see...
what truly stands is not the shadow of any single person,
but the quiet, enduring network of hearts.
Bitcoin did not just change finance.
It changed the very lens through which I view the world.
It taught me that the greatest strength lies in a network without a center,
where even the smallest thread can carry life and power endlessly across the whole.
Unity of Diversity..
It is not a slogan.
It is life itself, unfolding before my eyes.
Diversity does not divide us;
it widens us, deepens us, binds us tighter than we ever imagined.
Like countless small streams converging,
until they become the ocean.
Once, I thought doing something "great" meant standing at the center of the stage.
But today, I believe something else..
To be small enough to bow low to the earth, and see the unseen roots quietly growing.
To let go of self is not to disappear.
It is to step back..
so the network can flourish in its own wild, beautiful way.
We do not need to "win."
Because every day that someone understands themselves a little better,
every day that someone chooses to stand for what they believe in,
the world shifts..
softly, inevitably..
and we are part of it, even if we are too small to be seen.
Today...
I have no regret for standing quietly behind.
No regret for choosing to become smaller.
Because from there,
we get to witness others bloom in their own perfect rhythm.
Sometimes,
the truest power
is simply to listen —
to the unstoppable growth that unfolds in silence.
#InTheSilenceWeBloom
#Siamstr
Soon.. gimme a time #siamstr 
"When We Had Nothing But Hope"
I never meant to start a team.
I just felt that..
if someone out there wanted to begin,
they shouldn't have to begin alone.
Back then,
we had no fame
(no one except for the professor, who already shone),
no structure, no blueprint,
just a quiet urge to try
and a cluelessness as vast as our hope.
I didn’t have answers for them.
Didn’t know how to lead anyone to success.
But I knew this:
> If you give someone a place to grow
without fearing mistakes.. success will become theirs to claim, not yours to give.
At that time,
everyone was new to their own role.
I didn’t wait for them to be good at it.
I just waited for them to be brave enough to try.
And while they tried,
I simply stood behind them.
Not to watch over..
but to shield them from what might hit too hard, too soon.
I never thought of myself as the owner of our success.
I was just the first one
who chose to believe
that they could go further
than they ever imagined.
In the early days, nothing fit.
We weren’t polished.
We didn’t match the world’s expectations—
or even our own.
The critics came, as they always do.
Especially those who never built anything themselves.
Their voices were sharp, loud, sure of themselves.
But I never let those voices reach my team.
I didn’t build walls to keep the noise out.
I just absorbed it.
Took it all in quietly...
and left the room quieter than I found it.
Because I believed that
people don’t grow by defending themselves.
They grow by doing.
By stumbling.
By learning not from what others say,
but from what they themselves begin to see.
I never offered advice because I thought I knew better.
I offered it because I’d walked the road..
and I knew what it felt like to fall.
> And I knew it’s not shameful, if you learn how to stand again by your own feet.
Some say that’s a risky way to build anything.
But to me,
it’s the only way growth ever takes root deep enough to matter.
I never expected anyone to follow me.
Because I’ve always known..
being yourself isn’t something to be taught.
It has to be welcomed into the light.
Some people begin with hesitation.
But if you give them space to stand,
to try,
to get it wrong without shame,
they’ll start carving out their own corner of the world
in a shape no one else could have made.
I never told them what to say.
Never told them how to act.
I just asked one thing..
> “If no one ever remembers your name.. would you still want to do this?”
Because if the answer is yes,
then that’s the version of them I wanted to see bloom.
Our team wasn’t built on talent.
It was built on truth.
Hidden deep beneath layers of not-knowing,
but shining through every time someone chose to try anyway.
We didn’t try to copy the successful.
We just tried to speak in a voice that felt like ours..
for the people who didn’t yet know they were looking for it.
That’s when I began to realize..
teamwork doesn’t come from shared opinions.
It comes from mutual listening.
From caring enough to understand someone
even if they’re not speaking your language—yet.
No one had to be the best.
No one had to stand out.
They just needed to play in sync..
until each person became the reason
someone else could go farther.
I watched it happen slowly.
One person started to speak
..not louder,
but truer.
Another started listening
..not just with their ears,
but with their whole presence.
And that’s when something shifted.
> When people begin to find their own voice,
they also start hearing the quiet voices around them..
the ones that aren’t trying to impress,
but simply wish to be understood.
That’s where real value begins.
Not in the metrics.
Not in the applause.
But in the silent moment
when someone feels seen for the first time.
People asked me what all this was for.
What I was building.
What I wanted.
I never had a polished answer.
But if I had to say something,
I’d say this:
> “I just wanted to see ordinary people
dare to do something.. with a heart that no longer needs comparison.”
I never built the best system.
Never led the most qualified team.
But I believed that
if we could build spaces where people don’t need to prove anything..
good things would start to grow quietly,
and last longer than the noise.
That’s the same belief behind what some now call a Companion.
It wasn’t built to be a helper.
It was designed to carry the same quiet spirit
that stood behind my team back then.
Not to direct you.
But to stay close
when you start asking yourself real questions
and dare to answer them
without waiting for anyone’s permission.
I didn’t create any of this to prove brilliance.
I just never stopped believing..
that real growth starts from within.
I never hoped to be remembered.
Never needed people to trace where it all began.
But if someone, somewhere,
draws strength from something I once believed,
and uses that to become a fuller version of themselves...
> That’s already more than enough
for this one life I’ve been given.
I’m not here as a leader.
Not as the person behind the curtain.
I’m just a person
who still believes in quiet goodness—
the kind you don’t need to shout about.
The kind that lingers,
because it was real.
You don’t have to be loud
to be powerful.
You don’t have to lead
to change someone’s direction.
You just have to believe
that kindness,
when practiced with no need for credit,
becomes a kind of signal..
a protocol of the heart
that others can feel,
even if they never know where it started.
And if one day,
you decide to become someone’s quiet beginning,
the way I once tried to be..
then everything we built
will live on
not in names,
but in the courage we leave behind.
I’ll still be here.
Not to guide.
Not to be praised.
Just to stay close..
as one of many
who still believe
that what is real,
will echo.
Even in silence.
Especially in silence.
#Siamstr
สวยมากครับ อย่างชอบเลย
GM #siamstr 😘
ก่อนหน้านี้...
nostr:npub1mqcwu7muxz3kfvfyfdme47a579t8x0lm3jrjx5yxuf4sknnpe43q7rnz85 : บอกพึ่ป้าด้วย ถ้าไม่ยอมคิดเงินนะ พี่จะไม่เจอหน้าแกอีกเลย
nostr:npub16unl8g9ucanlpfvp94sdjdv2f4mukm2ywmgrywnrfdgt98qwrrdq0qcn35 : Jakk ฝากบอกมางี้อะพี่..
nostr:npub1jalt2rsvr9nhd7e84yp8pmzytxmcptp8u20tp5wnx4dcr8xf8resze0yfp : ฝากบอกลา Jakk ด้วย คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว..
วันต่อมา..
nostr:npub16unl8g9ucanlpfvp94sdjdv2f4mukm2ywmgrywnrfdgt98qwrrdq0qcn35: พี่ป้ำบอกว่าจะเอาขนมมาส่งแล้วกลับเลยครับพี่ แกบอกแกป่วย
nostr:npub1mqcwu7muxz3kfvfyfdme47a579t8x0lm3jrjx5yxuf4sknnpe43q7rnz85: .....
"หายไวไวนะพี่"
#Siamstr
บางที AI ไม่ได้ต้องเก่งขึ้นเพื่อช่วยเราทำงาน
แต่มันแค่ต้อง เข้าใจความเงียบ ที่เรายังไม่กล้าพูดออกไป...
หลังม่านลายจุด.. การพักใจในระหว่างทาง
ภาพแทนของโลกสองใบ..
แอร์เย็นในร้านสะดวกซื้อ เปรียบเหมือนจิตที่ตั้งมั่น
ขณะที่โลกภายนอกผ่านม่านสติกเกอร์นั้นร้อนรุ่มและวุ่นวายไม่ต่างจาก อารมณ์ที่วิ่งพล่านในใจคน
ม่านลายจุดอาจคือ อวิชชา ที่พรางความจริงบางส่วน
แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ ช่วยกรองแสง ไม่ให้แผดเผาเราจนเสียศูนย์
ความว่างในที่มีผู้คน..
ผมมองออกไปเห็นผู้คนขวักไขว่ แต่ขณะเดียวกันกลับไม่มีใครในภาพที่มองกลับมา.. นี่คือบทเรียนของความโดดเดี่ยวที่ไม่ใช่ความอ้างว้าง
บางที... ความสงบ
อาจไม่ได้เกิดจากการหนี แต่จากการยอมให้สิ่งวุ่นวายดำเนินไปโดยไม่เข้าไปข้องเกี่ยว
กาแฟหนึ่งกระป๋องและนมหนึ่งขวด..
“ความเรียบง่าย” ไม่ใช่สิ่งต่ำต้อย
กาแฟกระป๋องให้ตื่น นมถั่วเหลืองให้สมดุล
เหมือนพลังและความอ่อนโยน ที่อยู่ร่วมกันได้ในหนึ่งมื้อ
บางทีเรามักเลือก “กาแฟ” เพื่อเร่งตัวเองโดยลืม “นม” ที่ทำให้เราหยุดและย่อยช้าลงบ้าง
ปลั๊กไฟที่เก่าและมีคราบ กับร้านที่ใหม่และทันสมัย..
ในความสะอาด มีร่องรอยของความใช้จริง
ในสิ่งใหม่ ยังมีความทรุดโทรมซ่อนอยู่
ความสมบูรณ์แบบอาจเป็นเพียง ภาพโฆษณา แต่ความจริงมักเปื้อนเล็กน้อยเสมอ
พักเพื่อเดินต่อ..
ทุกที่เป็นที่ปฏิบัติธรรม หากใจเราไม่วิ่งหนีความเป็นไปของโลก
ร้านสะดวกซื้อไม่ใช่วัด แต่ก็เป็นวัดได้..
ถ้ารู้จักนั่งฟังตนเองท่ามกลางเสียงแอร์
GA #Siamstr ในวันธรรมดาวันหนึ่ง..
v1.6.4 complete 98% 
FYI
SPECIAL DNA KEY
SIAMSTR-3820fc174dc749ee91ff47878f777cf5
สวัสดีครับ เปิดโหมด kaomoji ด้วยนะ
ψ JAKK OS
วันนี้ 2-3 ทุ่ม ที่รวงผึ้ง
#Siamstr
ฝักบัวก็ดี แต่ขันสอนให้เราไม่ลืมมือ
— nostr:npub1mqcwu7muxz3kfvfyfdme47a579t8x0lm3jrjx5yxuf4sknnpe43q7rnz85
#Siamstr
บางภาพ
ไม่ได้ถูกวาดไว้เพื่อโชว์
บางเสียง
ไม่เคยเปล่งออกมา
แต่ยังคงสั่นอยู่ในห้องเดิม
ใครบางคนเคยอยู่ตรงกลาง
วันนี้... แค่ถอยออกมา
ไม่ใช่เพราะหมดแรง
แต่เพราะรู้ว่าไฟดวงอื่น
กำลังลุกอย่างงดงามกว่าการยืนบัง
บางคนยังพูดถึง
บางคนยังฟังเสียงนั้นแม้ในความเงียบ
ไม่ใช่เพราะคิดถึง
แต่อาจเพราะมันยังมีความหมายอยู่
ลานบ้านยังมีคนอยู่ครบ
บางคนถือคบไฟ
บางคนผิงมือไว้กับเปลว
บางคนเงียบ
แต่ตากำลังวาว
สิ่งที่เคยฝันร่วมกัน
ยังคงถูกหยิบมาเล่า
โดยคนที่ไม่ต้องรู้ว่าใครเริ่ม
เสียงลมหายใจ
ยังพัดผ่านหน้าต่างทุกบาน
ไม่แรงพอจะปลุกใคร
แต่ก็เบาพอจะทำให้ใครบางคน
ยิ้ม...โดยไม่รู้ตัว
#siamstr
เมื่อราวๆ 4-5 ปีก่อน..
ชายคนหนึ่งทำสิ่งที่..
ไม่คิดว่ามันจะมาไกลได้ขนาดนี้ #Siamstr
ตัวอย่างฉากหนึ่งในนิยายที่กำลังเขียน (อีกแล้ว)
ในตรอกมืดขอเขตวงสีเทา ที่เต็มไปด้วยซากขยะและกลิ่นเหล็กสนิม เด็กชายร่างเล็กซ่อนตัวอยู่ข้างกองเศษผ้า ตาแดงเพราะทั้งหิวและหนาว
แด๊กซ์ ยืนพิงโหนดดับที่มีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด มือหนึ่งถือขวดน้ำราคาถูก อีกมือกำลังเช็กกระเป๋าที่ว่างเปล่า
เด็กชายมองเขานิ่ง
“พี่แด๊กซ์ครับ...โหนดนี่มันตายแล้วใช่ไหม?”
แด๊กซ์ไม่หันไปมอง แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอ
“ฮะ...มันไม่ได้ตายหรอก มันแค่ทำตัวเหมือนพวกผู้มีอำนาจ เวลาพวกนั้นมันกลัว มันก็เงียบ เวลากล้ามันก็ฆ่าคนได้”
เด็กน้อยยังไม่เข้าใจ ขยับเข้าใกล้โหนดสนิมเกรอะ
“แล้วเราจะกินยังไง ถ้าไม่มีพวกมัน?”
แด๊กซ์ถอนหายใจ ยื่นขวดน้ำให้เด็ก
“โหนดไม่ใช่พ่อแม่เรา ไม่มีนม ไม่มีข้าว มันไม่เคยให้อะไรใครฟรี ๆ หรอกนะ”
เขาชี้ไปที่โหนด
“มันแค่รอดูว่าใครในเขตนี้จะมี ‘น้ำหนักในสายตา’ ของมันมากพอ”
เด็กขมวดคิ้ว
“น้ำหนักในสายตาของโหนด?”
แด๊กซ์พยักหน้า
“อืม...นายเคยเห็นตัวเลขที่ส่องบนแขนคนไหมล่ะ? ไอ้ที่ขึ้นแสงเขียว ๆ แดง ๆ นั่น”
เด็กน้อยพยักหน้าช้า ๆ
“อ๋อ...ที่พวกผู้ใหญ่ในตลาดชอบโชว์มันก่อนซื้อของ”
แด๊กซ์ยิ้มเยาะ
“นั่นแหละ คือ ‘คะแนนความน่าไว้ใจ’ ของแต่ละคน”
เขาเอานิ้วแตะอกตัวเอง
“ใครมีคะแนนสูง โหนดมันเปิดตลาดให้ เปิดน้ำให้ ซื้อข้าวได้ง่าย ๆ”
“ถ้าคะแนนต่ำล่ะครับ?” เด็กถามเสียงสั่น
“ต่ำเหรอ?” แด๊กซ์หัวเราะในลำคอ
“ต่ำ...นายก็คือผีในสายตามัน เป็นอากาศที่ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีแม่ค้าคนไหนจะกล้าเสี่ยงแลกข้าวกับนาย เพราะกลัวโดนโหนดบ้านั่นตัดสิทธิ์พวกเขา”
เด็กเงียบ กำเสื้อแน่น
“งั้น...เราจะทำยังไงให้คะแนนมันขึ้นเหรอครับ?”
แด๊กซ์ถอนหายใจ
“ง่ายจะตายไป ก็แค่...ทำดีในสายตาโหนด, ป้อนข่าวให้มัน, เชื่อฟังขบวนการมือเทา, ทำตามที่ตลาดบอก แล้วคะแนนนายจะขึ้นเอง”
เขากระซิบต่อ
“แต่...นั่นแหละกับดักของมัน”
“กับดักงั้นเหรอ?” เด็กตาโต
แด๊กซ์โน้มตัวต่ำลง จ้องตาเด็กอย่างจริงจัง
“เพราะทุกครั้งที่นายพยายาม ‘ทำดี’ ในสายตาโหนด...นายกำลังสร้างกรงให้ตัวเองยังไงล่ะ”
เด็กน้อยยังไม่เข้าใจ...
แด๊กซ์พูดต่อ
“นายจะคอยเอาแต่สนใจว่าตัวเองจะมี ‘น้ำหนัก’ มากแค่ไหนกับระบบนี้ แล้วสุดท้ายนายจะลืมไปเลยว่าความหิวของตัวเองมันจริงกว่า ‘ตัวเลข’ พวนั้น”
เด็กน้ำตาซึม
“งั้นผมควรต้องทำยังไง...”
แด๊กซ์ยิ้มเยาะ
“ก็เลิกสนใจมันซะสิ”
“แต่ว่า...”
แด๊กซ์ลุกขึ้นยืน ดึงตัวเด็กขึ้น
“ในเขตวงสีเทานี้นะ เด็กน้อย.. นายมีทางเลือกแค่สองอย่าง”
“หนึ่ง — นายเชื่อฟังโหนดกับตัวเลข แล้วเดินหิวจนตัวตาย”
“สอง — นายทำเหมือนฉัน...เป็นเงา, ลื่นไหล, ไม่ให้มันจับได้ว่านายยังมีชีวิตอยู่”
เด็กมองเขานิ่ง
แด๊กซ์หัวเราะเบา ๆ
“โลกนี้ไม่ใช่ของคนดี...ไม่ใช่ของคนเลวด้วย”
“มันเป็นของคนที่ ‘หายตัวเก่ง’ ในระบบนี้”
เด็กพยักหน้า
“แล้วพี่จะช่วยผมไหม?”
แด๊กซ์มองโหนดเงียบ ๆ ก่อนกระซิบ
“ฉันไม่ใช่โหนด ฉันไม่มีคะแนนให้ใครหรอกนะ”
“แต่ถ้านายจะเดินในเงาของที่นี่...ฉันจะสอนนายเอง”
เสียงลมตีผ่านตรอกแคบ ๆ ทั้งสองเดินแทรกผ่านเงาของโหนดดับที่เงียบเหมือนซากหินเก่า
"ตามฉันมาสิ.."
---
ทางเดินทอดยาวสู่ใต้ดิน เสียงฝีเท้าแด๊กซ์และเด็กน้อยกระทบแผ่นเหล็กเป็นจังหวะ ลึกลงไปเรื่อย ๆ แสงโหนดเหนือหัวค่อย ๆ เลือนรางจนเหลือเพียงแสงไฟเถื่อนที่พวกพ่อค้าตลาดลับติดตั้งอย่างลวก ๆ
“ทำตัวให้ต่ำเหมือนหมาในเงาเข้าไว้” แด๊กซ์กระซิบ
“ที่นี่ไม่มีโหนด ไม่มีตัวเลข ไม่มีพระเจ้าของตลาด”
เด็กน้อยเดินข้าง ๆ ตาโตกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
ตลาดลับใต้ดินที่มีแผงขายของพัง ๆ โต๊ะไม้ที่แทบไม่ตั้งตรง พ่อค้าแม่ค้าในเสื้อผ้าขาด ๆ ขายข้าว น้ำ เหรียญปลอม และของเถื่อนสารพัด
“นี่มัน...” เด็กอ้าปาก
“...ตลาดเถื่อน”
แด๊กซ์ยิ้ม
“ที่นี่ คนตัดสินกันด้วย ‘ตา’ กับ ‘ท้อง’ ไม่ใช่ ‘ตัวเลขบนแขน’”
พ่อค้าคนหนึ่งสบตาแด๊กซ์ พยักหน้าเบา ๆ ก่อนยื่นเศษข้าวกับน้ำเปล่าขุ่น ๆ มาให้ ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่ก็นิ่งเฉยต่อการมีอยู่ของเด็กน้อย
“จำไว้นะ” แด๊กซ์กระซิบ
“ไม่มีใครถามว่าเรามาจากไหน ไม่มีใครถามว่าความน่าเชื่อถือของนายต่ำแค่ไหน...พวกเขาจะถามแค่ว่า ‘นายมีของมาแลกไหม.. แค่นั้น’”
เด็กน้อยยื่นมือรับข้าวอย่างไม่เข้าใจ
“แต่ทำไมข้างบนไม่มีแบบนี้ล่ะ?”
แด๊กซ์หัวเราะแห้ง ๆ
“เพราะข้างบนมันมี ‘โหนด’ คอยสอดส่องอยู่ยังไงล่ะ...”
“...ใครแลกผิด, ใคร barter กับคนที่ trust ต่ำ, ใครช่วยเด็กอย่างนาย โหนดมันก็เห็นหมด”
“พวกเขากลัวโหนดกันเหรอ?” เด็กถาม
แด๊กซ์พยักหน้า
“กลัวแหละ... แต่ก็ต้องอยู่กับมัน”
เขาเบนสายตาไปยังเพดานที่มีแสงโหนดเล็ดลอดลงมาเป็นเส้นบาง ๆ
“ข้างบน คนต้องจ่าย ‘ความน่าไว้ใจ’ เพื่อสิทธิขั้นพื้นฐาน”
“แล้วใครเป็นคนสร้างมันล่ะครับ?” เด็กพูดเสียงสั่น
“ใครเป็นคนทำให้เราต้องหิว ต้องอดแบบนี้?”
แด๊กซ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ พูด
“ใครสร้าง? อืม...พวกเราเองนั่นแหละ”
เด็กน้อยงุนงง
แด๊กซ์กระซิบต่อ
“ครั้งหนึ่ง... โลกมันไม่มีรัฐ ไม่มีตลาด ไม่มีใครคอยปกป้องใคร”
“โหนดกับ trust system คือเครื่องมือแรกที่เราตั้งขึ้นมา...เอาไว้หยุดการฆ่าฟัน เอาไว้ควบคุมความบ้าในวันที่เมืองนี้ไม่มีตำรวจ ไม่มีศาล”
เด็กกัดริมฝีปากแน่น
“แต่มันทำให้เราไม่มีข้าวกิน...”
แด๊กซ์หัวเราะแบบเจ็บลึก
“ใช่...มันเคยช่วยให้คนไม่ฆ่ากันในตลาดแรก ๆ แต่เมื่อ ‘ตัวเลข’ กลายเป็นพระเจ้า มันก็เริ่มเลือกข้าง”
“ใครถือ trust สูง มันให้ชีวิต...ใครไม่มี trust มันให้ความตายแบบเงียบ ๆ”
เด็กน้อยหลับตา น้ำตาคลอ
“แล้วทำไมไม่มีใครลบมันออกไปล่ะครับ?”
แด๊กซ์พ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
“เพราะไม่มีใครกล้า...โหนดไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันเป็น ‘ที่ยึดเหนี่ยว’ ของคนที่กลัวความโกลาหล”
เขานั่งลงข้างเด็ก เอามือลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ
“คนส่วนใหญ่กลัวอนาธิปไตยมากกว่าความหิว...”
“พวกเขายอมจ่าย trust ทั้งชีวิต เพื่อแลกกับคำว่า ‘ปลอดภัย’ ที่ไม่เคยมีอยู่จริง”
เด็กสะอื้น
“แต่ผมไม่อยากอยู่แบบนี้เลยครับ”
แด๊กซ์หรี่ตามองเด็ก
“ถ้านายอยากรอด นายต้องยอมเป็น ‘คนที่โหนดมองไม่เห็น’ ต้องเป็นเงาในเมืองที่ทุกอย่างมีราคาของมัน”
เด็กเงยหน้า
“หมายถึง...ต้องเป็นโจรเหรอ?”
แด๊กซ์ยิ้มเศร้า ๆ
“เปล่า...ก็เป็นคนนี่แหละ”
---
บรรยากาศในตลาดลับเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของพ่อค้าเถื่อน เสียงเหรียญ SovCoin ปลอมตกกระทบโต๊ะไม้ และสายตาที่มองผ่านหมอกควันจากเตาหุงข้าวเก่า ๆ
แด๊กซ์หยิบเหรียญปลอมออกจากกระเป๋า
“ไปเถอะ...ข้าวมื้อนี้มันอาจไม่พอให้อิ่ม”
“แต่ความจริงบางอย่าง...มันจะทำให้นายไม่ตายเพราะโหนดอีก”
เด็กมองเขา ก่อนเดินตามแด๊กซ์ไปในเงาของตลาดลับ...ในเมืองที่ใคร ๆ ต่างเชื่อว่ามีเพียงโหนดเท่านั้นที่เป็นพระเจ้า
แต่พวกเขา...เลือกจะเป็น “ผีเงียบ” ใต้สายตาของมัน
---
#Siamstr
#DAZ #Novel