ไปเจอคลิปเก่า ๆ ในห้องซ้อมดนตรีที่เพื่อนผมเคยอัพลงท่อแดงไว้ เป็นช่วงสมัยที่ผมกำลังเรียน ปวช.
ความตลกก็คือ ครั้งแรกที่ไปห้องซ้อมดนตรีมันมาจากความอยากของมือกลองที่อยู่ในคลิปที่อยู่ ๆ จากการนั่งคุยเล่นกันถึงเรื่องเพลงเรื่องวงดนตรีระหว่างพักเที่ยงที่ซุ้มหน้าตึกเรียน อยู่ ๆ มันก็ชวนให้ไปลองทั้ง ๆ ที่มันไม่เคยตีกลองมาก่อนเลยด้วยซ้ำ และพวกเราก็ไม่มีใครเคยเรียนดนตรีกันมาก่อนเลย
ชม. แรก กับค่าห้องซ้อมดนตรี 120 บาท เราเล่นกันไม่เป็นเพลงสักเพลง ให้ตายเถอะ ฮ่า ๆ ๆ นึกย้อนกลับไปแล้วก็ตลกดี กีตาร์สายก็เพียนเพราะวงก่อนเพิ่งจะหมดเวลาซ้อมไป ไม้กลองยืมใช้ก็แตกเป็นเสี้ยนไอ้คนที่ยังตีกลองไม่เป็นก็เลยต้องซื้อไม้กลองใหม่ (โคตรขำ ของมันต้องมี) ส่วนคนร้องมันก็วุ่นวายอยู่กับการปรับเสียงของไมโครโฟน พอกลองตีก็กลบเสียงร้อง พอหยุดตีเสียงร้องก็ดังเกินไป เละเทะมาก ฮ่า ๆ ๆ
เงิน 120 บาทในตอนนั้น เป็นการทดลองที่โคตรคุ้มค่า เดี๋ยวนี้คงไม่ได้ราคานี้แล้ว ต้นทุนในการทดลองทำอะไรคงจะแพงขึ้นอย่างมาก (ไม่เอา ๆ วันนี้เราจะไม่ไปเรื่องนั้นเดี๋ยวยาว)
เป็นช่วงชีวิตที่สนุกดีนะเรียนสายวิชาชีพเนี่ย ในขณะที่เด็ก ม.ปลาย จะต้องเรียนตามตารางเวลา แต่พวกเราบางทีก็ขออาจารย์ได้ว่าจะเรียนเช้าหรือตอนบ่าย (บางทีก็นัดกันโดดทั้งห้อง แฮร่ 😚)
มันได้ลองทำอะไรเยอะเลย และสิ่งที่เรียนก็แทบจะเอาไปใช้ในชีวิตจริงได้เลย การทำสายอากาศ การกัดลายวงจร การตะไบ การเชื่อมโลหะ การใช้งานเครื่องกลึง การเขียนแบบ อื่น ๆ อีกมากมาย เอาจริง ๆ แล้วเผลอ ๆ สำหรับผมมันเป็นช่วงเวลาดีกว่าตอนที่ได้เข้าไปเรียนในมหาลัยซะอีก
#Siamstr
