ผมเคยเจอแบบที่สมองเค้าเหมือนเฟิร์มแวร์ติดบั๊กอยู่คนสองคนครับ แต่ไม่รู้ศัพท์เรียกทางการแพทย์ อาการพวกนี้คงมีอยู่ทั่วไป ขึ้นอยู่กับว่ามันจะหนักขนาดกระทบต่อการใช้ชีวิตหรือเปล่าเท่านั้นเอง

ผมเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งครับ เพราะแยกไม่ออก จริงๆ

เคยเจอคนใกล้ตัวอ้างว่าเป็นซึมเศร้าอยู่คนนึ่ง

แต่ท้ายที่สุด พบว่ามันแกล้งเป็นครับ เรียกร้องความสนใจ มีปมที่บ้านกับพ่อ มีปมที่มหาลัยอีก จะฆ่าตัวตายหลายครั้งด้วย

ก่อนจะทำแบบนั้นต้องมีคนเห็นก่อน ก่อนจะทำต้องมีคนอยู่ใกล้ๆ ให้พาไปโรงบาลทัน พบหมอซึมเศร้าอยู่ช่วงนึ่ง ช่วงสั้นๆ

ทุกวันนี้ใช้ชีวิตปกติ ไม่ได้พอหมอ แต่ย้ายที่เรียนใหม่

ในตำราจิตเวชเองก็มีสองฝ่ายครับ

ฝ่ายที่เชื่อว่ามี และ ฝ่ายที่เชื่อว่าไม่มี

ประสบการณ์ชีวิตผม ผมขอแบ่งเป็นคนสองกลุ่ม

กลุ่มแรก = คิดว่าตัวเองเป็นจริงๆ แต่ระดับของคนที่คิดว่าตัวเองเป็นซึมเศร้า เขาแค่เป็น stress reaction หรือเต็มที่ก็ adjustment disorder ทั้งสองอย่างนี้ คนที่เป็นคือเครียดจริง แต่เขายังไม่ถูก code ว่าเป็นโรคซึมเศร้า

กลุ่มที่สองเป็นโรคสมองอะไรซักอย่างทำให้สารสื่อประสาทผิดปกติแสดงอาการชัดเจนว่าเป็นซึมเศร้า ประเภทหลังนี้คือเป็นจริงๆ แต่คนป่วยจะไม่ยอมรับว่าตัวเองป่วย

บทสรุปประสบการณ์ผมในห้องฉุกเฉินคือ

คนที่คิดว่าตัวเองเป็นซึมเศร้า มักจะไม่เป็น

แต่คนที่คิดว่าไม่เป็นโรค นั้นแหละคนป่วยของจริง

เป็นแค่มุมมองผมนะครับ ไม่มีสถิติอะไรมาให้ดู

มีนะ มีมาตั้งแต่รุ่นพ่อ-แม่เลย

แต่เขาไม่มีชื่อเรียกกัน

ยิ่ง Mainstream social media = อัตราเร่ง⬆️ ให้หนักขึ้นเรื่อยๆ

ให้เขาลบโซเชียลเน็ตเวิคแล้วโรคซึมเศร้าจะหายกันเยอะครับ เชื่อผมสิ

ถ้าตามหลักแล้วเมื่อสมองเราเครียดสะสมเป็นเวลานาน ระบบการหลังฮอโมนแห่งความสุขมันจะผิดเพี้ยน ทีนี้ก็เลย เกิดเป็นคำว่าโรคซึมเศร้า

แต่จริงๆ มันเป็นโรคที่แก้ไขได้ไม่ยากเลย มายเซ็ตต้องเปลี่ยนก่อน ต้องคิดว่ามันไม่ใช่โรค แต่เป็นการที่เราสะกดจิตตัวเองจนเราเป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะฉนั้นถ้าอยากหายจากโรคนี้ ต้องฝึกการปรับมายเซ็ตการมองโลกแบบใหม่ ไม่ใช่พึ่งยา

ผมเคยเครียดเป็นปีจนถูกวินิฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า แต่พอเจอบิตคอยกลับมองโลกตามความเป็นจริงมากขึ้น มีความหวัง ความเครียดหายไปเลย ทุกสิ่งมันก็เป็นเช่นนั้นแหละ ทุกข์สุขมันเป็นมายา

ขอบคุณทุกคอมเมนท์มากๆครับ😍