เรื่องนึงที่ผมรู้สึกผิดมาตลอดคือ ผมส่งลูกสาวเข้าสู่โรงงานผลิตแรงงานเฟียตตั้งแต่นางอายุ 4 ขวบ

ผมมีลูกเร็ว ตอนนางถึงวัยเข้าโรงเรียน (วัยนี้มันมีจริงๆรึ) ผมยังเรียกว่าตั้งตัวไม่ได้เลย ทั้งผมและแฟนทำงานกันวันนึงมากกว่า 12 ชม. ไม่ต้องพูดถึงเรื่องมีเวลาเลี้ยงลูก รีบพลักดันส่งนางเข้าโรงเรียน ตั้งแต่ยังเล็ก

โรงเรียนที่นางเรียนก็เน้นวิชาการกันหนักๆเลย มีคาบแรกตั้งกะ 7:30 ก่อนเคารพธงชาติอีก กว่าจะเลิกเรียนคาบสุดท้ายก็ 5 โมงกว่า เป็นแบบนี้จบจน ป.6

เข้ามัธยมก็ดันสอบติดโรงเรียนวิทยาศาสตร์แถวเมืองชลอีก (แต่สอบติดแบบตัวสำรองอันดับไกลๆเลยนะ)

ไอ้โรงเรียนนี้ก็ดันเน้นเรียนกันจริงจังอีก แถมเป็นโรงเรียนประจำด้วย สารภาพตามตรง ตอนนั้นผมดีใจมาก เพราะโรงเรียนให้ทุนเรียนฟรีนักเรียนทุกคน และผมก็จะได้มีเวลาทำงานเยอะขึ้น อารมณ์ว่าฝากโรงเรียนเลี้ยงลูก

ในความโง่และเห็นแก่ตัวของผม ยังพอมีความโชคดีอยู่บ้าง ลูกสาวผมนางดื้อมาก นางไม่ค่อยยอมทำอะไรที่นางไม่ชอบ นางเรียนไม่เก่ง นางไม่ค่อยทำการบ้าน ถ้ามีรายชื่อนักเรียนที่ไม่ส่งงานให้ผู้ปกครองช่วยตาม จะมีชื่อ ด.ญ.เหนือน้ำ เสมอ

และมีสิ่งหนึ่งที่ขัดเจนมากคือ นางสามารถใช้เวลาอยู่กับการวาดรูปได้เป็นชั่วโมงๆ นางชอบอะไรสวยๆงามๆ ชอบแต่งหน้า แต่งตัว

วันที่ผมรู้ตัวว่าผมส่งลูกสาวไปใช้เวลากับเรื่องไร้สาระ และไม่ใช่สิ่งที่เป็นตัวตนของนางอยู่เป็น 7-8 ปี ผมแทบเขกกะโหลกตัวเอง

วันพรุ่งนี้นางจะไปสอบเข้าเรียน ม.4 สาขาแฟชั่นดีไซน์ น่าดีใจมากที่มีโรงเรียนในระบบที่มีแนวคิดแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นแค่การตลาดหรือตั้งใจเปิดโอกาสให้เด็กได้เรียนรู้ตามความสนใจจริงๆ

และโรงเรียนก็รับน้อยซะเหลือเกิน

ถ้า POW ของนางมากพอ นางคงจะได้ใช้เวลาหลังจากนี้กับสิ่งที่นางรักจริงๆ

และผมก็อาจจะรู้สึกผิดน้อยลงและคงพอจะให้อภัยตัวเองได้บ้างซะที

“สู้เค้านะเด็ก POW ของหนูมันมากกว่าที่พ่อเคยทำตอนอายุ 14 ไปเยอะเลย พ่อว่าน่าจะสู้เค้าได้แหละ”

GN

#siamstr

ปล.เตรียม EE ไป 30 กว่าแท่ง มันเยอะไปมั้ยคะลูก..!😑