เมื่อโตขึ้น ฝันสวยงาม และ สงบมากขึ้น

แต่พอตื่นมามันเจ็บปวดกว่าเดิม เพราะโลกที่ตื่นมาเจอ มันสวนทางกับความฝันแบบสุดโต่ง

ผมไม่ฝันเลย...

ใน 365/366 วัน จะมีวันที่ผมฝันอยู่ราวๆ 3-5 วันได้ และไม่เคยสนใจหรือคิดจะจำมันด้วย

ผมหลับสนิทมาก และไม่เกี่ยวกับเหนื่อยหรือไม่เหนื่อย ผมรู้สึกว่าผมใช้เวลานอนน้อยมากๆ รู้สึกว่านอนไปแป๊บเดียวก็ตื่นแล้ว (หลับสนิท)

เหมือนจะไม่ดี.. แต่จริงๆ ผมก็โดนปลุกง่ายเหมือนกัน มีเสียงผิดปกติหรือคนเรียก ผมก็ตื่นนะ (คนที่บ้านไม่เคยบ่นว่าปลุกยาก)

แต่เมื่อก่อน (สัก 10 กว่าปีก่อน) ผมเป็นแบบในโน๊ตเลย ฝันมันทุกวัน ฝันสัพเพเหระ แล้วยังเก็บมาตีความเป็นตุเป็นตะ ..เรารู้สึกว่าการนอนมันทรมาน ต้องมาฝัน กว่าจะได้ตื่น

หลังจากนั้นก็ศึกษาเรื่องการวิปัสสนากรรมฐาน จนกระทั่งได้เจอว่า มันไม่ต้องถึงขั้นนั่งสมาธิ แค่ใช้สติระลึกรู้ทุกขณะจิต ทุกๆ สิ่งที่ทำในชีวิตประจำวันทั่วๆ ไป

ฝึกจัดการความคิดตัวเอง ฝึกให้คิด และฝึกให้สมองหยุดคิดจนสามารถควบคุมมันได้จริงๆ ระดับที่เมื่อถึงเวลานอน ผมจะบอกตัวเองว่า..

เอาล่ะ.. ร่างกาย เรามาพักผ่อนกันเถอะ ไม่ว่ามีอะไรติดค้างอยู่ในใจ วางมันลง พรุ่งนี้มีแรงเราจะกลับมาคิดต่อ

"ตั้มหลับแล้วหรอ? ทำไมหลับไวจัง?"

เมียผมบ่นเวลาต้องพูดอยู่คนเดียว (บ่นให้ฟังตอนเช้า)

เคยไหม... แบบหัวถึงหมอนแล้วหลับได้ทันที

ผมชอบฝันว่าลืมทำการบ้าน แต่กำลังจะถึงเดดไลน์แล้ว

ในฝันเครียดมาก พอตื่นมาโคตรโล่งเลยว่า มันเป็นแค่ฝัน 555