When we think of the word ‘capitalism’, many of us focus on the power of entrepreneurs, or capitalists (especially the big ones).

But many of us ignore the power of the consumers.

How did these big capitalists become so big the first place? Isn’t that because we, the consumers, collectively made the decision to buy goods and services from these big capitalists?

And why did we, the consumers, choose to buy from these big capitalists? Not because we like these big capitalists, but because these big capitalists provide us with high-quality goods and services (at low prices).

So, one day, if there’s a new player in the game, who can provide us goods and services at higher quality and lower prices, we, the consumers, will ditch the old big capitalists and turn towards the new player in a heartbeat.

This is why the capitalists need to always improve. This is why we hear news about layoffs. This is why we hears news about machines replacing people. This is why we hear news about each employee being constantly pressured to be ‘more productive’. The is why we hear news about companies ‘squeezing’ their suppliers.

It’s all because these capitalists want to please us, the consumers, so that we will be more willing to buy their goods and services.

Each of us collectively ‘holds the power' over the capitalists.

#economics #capitalism

เป็นประเด็นที่น่าสนใจจริงๆครับ

ผมคิดว่า “ทุนนิยม” คือชื่อที่ไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก เพราะมันสื่อเป็นนัยผ่านชื่อของมันว่า ในสังคมทุนนิยม ผู้มีอำนาจคือนายทุน

แต่ในทางปฏิบัติแล้ว ในสังคมทุนนิยมที่แท้จริง (ซึ่งทุกวันนี้ ไทยเรายังห่างไกลจากคำว่า “ทุนนิยมที่แท้จริง” อยู่มากนัก) ผู้อำนาจคือผู้บริโภคแต่ละคนมากกว่า

ลองนึกถึงธุรกิจขนาดใหญ่ที่ “ไม่มีใครสู้ได้” สิครับ

อะไรที่ทำให้ธุรกิจขนาดใหญ่นี้ “ไม่มีใครสู้ได้”?

เพราะผู้บริโภคแต่ละคน (ซึ่งก็คือพวกเรา) ร่วมใจกันไปซื้อสินค้าบริการของรายใหญ่นี้ มากกว่าที่จะไปซื้อสินค้าบริการของคู่แข่ง

และที่ผู้บริโภคอย่างเราๆเลือกซื้อสินค้าบริการของรายใหญ่นี้ ก็เพราะรายใหญ่นี้ขายสินค้าบริการในราคาที่ดีกว่าคู่แข่ง และมีคุณภาพมากกว่าคู่แข่ง

และหากวันหนึ่ง คู่แข่งสามารถขายสินค้าบริการได้ในราคาที่ถูกกว่า และมีคุณภาพดีกว่า ผู้บริโภคอย่างเราๆก็พร้อมใจกันเฮละโลไปซื้อสินค้าบริการของคู่แข่งเหมือนกัน

เหมือนอย่างกรณีสุกี้เอ็มเคที่ถูกสุกี้ตี๋น้อยแซงหน้า เหมือนอย่างกรณีการบินไทยที่ถูกสายการบินเจ้าอื่นๆแซงหน้า เหมือนอย่างกรณีโชว์ห่วยประจำหมู่บ้านถูกแทนที่ด้วย 7-11

การที่ผู้บริโภคอย่างเราๆ “ใจง่าย” เช่นนี้จึงบีบให้ผู้ประกอบการทุกคน (ไม่ว่าจะขนาดเล็กหรือใหญ่) จำเป็นต้องหาหนทางในการผลิตสินค้าบริการที่มีคุณภาพ โดยที่มีต้นทุนต่ำๆตลอดเวลา

ฉะนั้น เวลาที่เราได้ยินเรื่องราวของบริษัทที่ลดพนักงานและซื้อเครื่องจักรมาทดแทน เวลาที่เราได้ยินเรื่องราวของบริษัทที่ไล่ทีมผู้บริหารเก่าๆที่ทำงานกับบริษัทมานานหลายปี เวลาที่เราได้ยินเรื่องราวของบริษัทที่ “เคี่ยว” เรื่องราคากับ supplier ส่วนสำคัญก็เพราะแรงบีบจากผู้บริโภคอย่างเราๆนั่นเอง

ถ้าผู้บริโภคอย่างเราๆไม่ “ใจง่าย” เช่นนี้ บริษัทต่างๆก็คงจะไม่ “โหด” ขนาดนี้

นี่เองครับคืออำนาจของผู้บริโภคในสังคมทุนนิยม (ที่แท้จริง) ครับ

#siamstr

One thing I disagree is the idea that driving without fastening one’s seat belt is considered illegal. Furthermore, if we drive a car that has no seat belts, that’s also illegal too.

Those who personally know me might find it strange that I disagree with this idea because I personally fasten my seat belt everytime I drive my car, even if it’s only a 1-mile drive.

Why then do I disagree with something I personally do?

Because this idea is telling us, “Even if what you’re doing poses no harm to others (only to yourself), but we, the government, know what’s good for you. So, you need to do what we tell you to do.”

If we accept the ‘principle’ behind this kind of law, we’re giving the government the power to order us to do things that are ‘bad for us (but cause no harm to others)’.

This means that one day, the government might make junk food illegal. One day, the government might ban us from using our phones more than 5 hours a day. One day, the government might make horoscope illegal.

The people in government might, one day, become tyrants.

This is why it’s important for us, the people, to draw the line and do not allow the government, with its ‘good intentions’, to pass laws that might ‘cross the line’.

#economics #law #government

"ฉันเป็นห่วงเธอนะ ฉะนั้น เธอจงจ่ายเงินมาให้ฉันเสียดีๆ โทษฐานที่เธอไม่ทำตามข้อบังคับที่เกิดจากความหวังดีของฉัน"

หนึ่งในกฎหมายที่ผมไม่เห็นด้วยมากที่สุดคือการทำให้การขับรถโดยไม่คาดเข็มขัดนิรภัยเป็นเรื่องผิดกฎหมาย

นอกจากนี้ หากเราซื้อรถสักคันที่ไม่มีเข็มขัดนิรภัย และเราขับรถคันนั้น นี่ก็ถือว่าผิดกฎหมายอีกด้วย

การที่ผมไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้อาจจะฟังดูประหลาดนะครับ

อันที่จริง การที่ผมไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้จะยิ่งประหลาดเข้าไปอีกสำหรับคนที่รู้จักผมเป็นการส่วนตัว

เพราะทุกครั้งที่ผมขับรถ ผมจะคาดเข็มขัดนิรภัยทุกรอบ ต่อให้มันเป็นการขับรถภายในระยะทางไม่ถึง 1 กิโลเมตรก็ตาม

ทำไมผมถึงไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ตัวผมเองก็ปฏิบัติในชีวิตส่วนตัว

เพราะกฎหมายนี้กำลังบอกว่า “แม้สิ่งที่คุณทำจะไม่สร้างภัยอันตรายกับคนอื่นก็ตาม (การไม่คาดเข็มขัดนิรภัยมีแต่จะทำให้เกิดอันตรายกับตัวผมเอง แต่จะไม่สร้างอันตรายให้คนอื่นบนท้องถนน) แต่รัฐรู้ดีว่าอะไรคือสิ่งที่ดีสำหรับคุณ ฉะนั้น คุณต้องทำสิ่งที่รัฐรู้ดีนี้เสีย”

หากเรายอมรับ “หลักการ” ที่อยู่ในกฎหมายนี้ นั่นเท่ากับเรากำลังยอมให้รัฐเข้ามามีอำนาจในการชี้นิ้วสั่งเราในเรื่องอื่นๆที่ “ไม่ดีกับตัวเรา (แต่ไม่เดือดร้อนคนอื่น)” ด้วย

ถ้าเรายอมรับ “หลักการ” ที่อยู่ในกฎหมายนี้ วันหนึ่ง รัฐก็สามารถเอา “หลักการ” นี้มาทำให้การกินอาหารขยะเป็นเรื่องผิดกฎหมายได้ รัฐก็สามารถเอา “หลักการ” นี้มาทำให้การใช้โทรศัพท์มือถือหรือ tablet วันละเกิน 5 ชั่วโมงเป็นเรื่องผิดกฎหมายได้ รัฐก็สามารถเอา “หลักการ” นี้มาทำให้การดูดวงเป็นเรื่องผิดกฎหมายได้ ฯลฯ

จะเห็นได้ว่า หากเรายอมรับ “หลักการ” นี้ รัฐก็จะสามารถเข้ามามีอำนาจบงการชีวิตเราได้หลายอย่างเลยทีเดียว

และมันมีความสุ่มเสี่ยงมากที่พฤติกรรมของรัฐจะใกล้เคียงคำว่า “ทรราชย์” มากขึ้น

ดังนั้น ต่อให้กฎหมายทำนองนี้จะฟังดูดีขนาดไหน จะฟังดูเป็นห่วงประชาชนขนาดไหน ผมมองว่าเราก็จำเป็นต้อง “ขีดเส้น” กับรัฐให้ชัดเจนว่า รัฐจะใช้ “ความหวังดี” มาเป็นข้ออ้างในการออกกฎหมายที่สุ่มเสี่ยงจะ “ล้ำเส้น” ประชาชนแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดครับ

#siamstr

In practice, the rich have the resources to lobby politicians so there will be some 'loophole' in the tax code. They can also hire accountants to exploit said 'loophole'.

That way, they won't even have to pay taxes at such a progressive rate in the first place!

So, the idea of progressive tax rate doesn't actually affect the very rich in any significant way!

One of the things that hinder a country’s economic growth is the idea of progressive tax rates.

Many people who support this idea believe this to be a way of taking the rich’s money to help the poor (they believe the rich have more than they need anyways).

This sounds kinda nice but let’s examine this in more detail.

Suppose I put a gun to your head and say, “You have more money than you’re ever going to need. So, you need to give me some of your money and I’ll use that money to help orphans.”

Would my behavior be acceptable? Of course not!

But that’s what the government’s doing via progressive tax rate!

If the rich don’t pay their taxes at the progressive rate, the government will fine them. And if the rich refuse to pay the fine, the government will send someone to the rich’s house. And if the rich refuse to let that person into their house, that someone’s going to force themselves into the rich’s house.

The idea of progressive tax rate might be well-intentioned but forcing someone to ‘do good’ or ‘help others’ is not a good idea.

Even if the rich can somehow be successfully coerced into ‘helping others’, do you think the rich will be happy to see their money being spent on other people?

They will not.

The rich, who was basically robbed, will be more likely to feel resentful.

They might even move to tax haven countries, like Singapore and Switzerland.

And when their companies move to another country, many employees will be laid off, causing unemployment to spike.

Furthermore, progressive tax rate significantly affects people’s desire to work.

Why would people want to work hard when they’re going to get taxed to death?

These are some of the reasons why, I believe, a flat tax rate is preferable to a progressive tax rate.

#economics #tax #government

หนึ่งในปัจจัยที่ขัดขวางความเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจของประเทศมากที่สุดคืออัตราภาษีก้าวหน้า

หลายคนที่สนับสนุนอัตราภาษีก้าวหน้ามองว่า นี่คือหนทางในการเอาเงินของคนรวย (ซึ่งน่าจะมีเงิน “มากเกินพอ” อยู่แล้ว) มาช่วยเหลือคนจน

ฟังดูดีนะครับ

แต่ลองสำรวจจุดนี้เพิ่มเติมกันสักหน่อยดีกว่า

สมมติว่าผมเอาปืนไปจ่อหัวคุณและพูดกับคุณว่า “คุณมีเงินเหลือกินเหลือใช้อยู่แล้วนะ คุณส่งเงินก้อนนั้นมาให้ผมเสียดีๆ และผมจะเอาเงินไปช่วยเหลือเด็กกำพร้า”

พฤติกรรมของผมในข้างต้น “ใช้ได้” หรือไม่?

แน่นอนครับว่า “ใช้ไม่ได้”!

อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมข้างต้นคือพฤติกรรมที่รัฐบาลกำลังทำอยู่ผ่านอัตราภาษีก้าวหน้าครับ!

เพราะถ้าคนรวยไม่ยอมจ่ายภาษีด้วยอัตราก้าวหน้า รัฐบาลก็จะมีค่าปรับ และหากคนรวยไม่ยอมจ่ายค่าปรับ รัฐบาลก็จะส่งเจ้าหน้าที่รัฐมาหาคนรวยที่บ้านเพื่อบีบให้คนรวยจ่ายค่าปรับให้ได้ และหากคนรวยไม่ยอมให้เจ้าหน้าที่รัฐเข้ามาในบ้าน ในที่สุดแล้ว เจ้าหน้าที่รัฐก็ต้องใช้กำลังเพื่อบีบให้คนรวยเปิดประตูบ้านต้อนรับให้ได้

ถึงอัตราภาษีก้าวหน้าจะมีเจตนาดีขนาดไหน แต่การใช้กำลังบีบคับให้ใครสักคน “ทำความดี” หรือ “ช่วยเหลือคนอื่น” มันไม่ใช่หนทางที่ดีเลย

เพราะต่อให้เราจะใช้กำลังบังคับคนรวยให้ “ช่วยเหลือคนอื่น” ได้สำเร็จ คิดหรือครับว่าคนรวยจะรู้สึกดีใจเมื่อเห็นว่าเงินตัวเองได้ช่วยให้คนอื่นมีชีวิตที่ดีขึ้น?

ไม่หรอกครับ

คนรวยที่ถูก “ปล้น” ไปนั้น มีแต่จะรู้สึกคับข้องใจ

เผลอๆ คนรวยอาจจะไม่พอใจมากจนตัดสินใจย้ายประเทศหนีไปอยู่ที่อื่นที่เป็น tax haven

ส่งผลให้บริษัทของคนรวยเหล่านี้ต้องเลิกจ้างคนในประเทศจำนวนไม่น้อย

ซึ่งก็ส่งผลกระทบทางลบกับสภาวะความเป็นอยู่ทางเศรษฐกิจของคนในประเทศเข้าไปอีก

และนี่ยังไม่รวมผลกระทบของอัตราภาษีก้าวหน้าที่มีต่อความหิวกระหายในการที่จะหารายได้ของผู้คนอีกด้วยนะครับ!

เพราะพอเรามีอัตราภาษีก้าวหน้า หลายคนที่มีความหิวกระหายอยากจะทำงานหารายได้เพื่อยกระดับสถานะทางเศรษฐกิจของตัวเอง เขาก็จะเริ่มคิดแล้วว่า

“ฉันจะทำงานหนักๆ หาเงินเยอะๆไปเพื่ออะไร? ในเมื่อทำไป ฉันก็โดนภาษีเก็บจนไม่เหลือถึงมือของฉันเท่าไหร่อยู่ดี?”

พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ อัตราภาษีก้าวหน้า “ดับไฟ” ในการทำงานหนักของคนจำนวนมากลง

ด้วยเหตุนี้ หากจะต้องมีการเก็บภาษีกันจริงๆ ผมมองว่าการเก็บภาษีแบบอัตราคงที่น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เมื่อเทียบกับการเก็บภาษีแบบอัตราก้าวหน้าครับ

#siamstr

Why do we need money?

When we work (e.g. farming) and we want to exchange the product of our labor with something we want (e.g. exchanging the rice we produced with some eggs), it’s difficult to find someone who has the eggs that we want...and also happen to want some rice at the same time!

With the creation of money, we no longer need to find someone who has something that we want (e.g. eggs)…and also want to have something we have (e.g. rice) at the same time.

We just take the product of our labor and exchange it with money instead. And then, we can use that money to get something we want.

In other words, money is the vessel that holds economic energy.

Nowadays, the vessel that we have has a problem. It is leaking.

Years ago, we could work as a simple clerk and our monthly salary held enough economic energy to buy at least 3 ounces of gold.

If we decided to save that monthly salary, how many ounces of gold can that amount of money buy today?

Not even 20% of a single ounce of gold can be bought!

Our money is clearly leaking!

Who then made our vessels leak?

The government!

The more money printing it does, the less economic energy remains in each single banknote of ours.

This is clearly theft!

But this theft has been ‘covered up’ with narratives like => ‘We need a little inflation to stimulate economic growth’

This kind of narrative is, of course, false.

Even if this kind of narrative is true, what this sentence really means is this => ‘We need to drain a little of economic energy in your vessels so that we can all get richer’

What a load of contradictions!

#economics #inflation #money

ทำไมเราถึงต้องมีเงิน?

เวลาที่เราทำงานบางอย่าง (เช่น ปลูกข้าว) และเราอยากจะเอาผลผลิตของงานที่เราทำไปแลกกับสิ่งที่เราอยากได้ (เช่น อยากเอาข้าวไปแลกไข่ไก่)

มันลำบากเหมือนกันครับที่จะเจอคนที่มีไข่ไก่…ที่กำลังอยากได้ข้าวอยู่พอดี

ฉะนั้น เงินจึงถูกสร้างขึ้นมา

เวลาที่เราทำงานบางอย่าง (เช่น ปลูกข้าว) และเราอยากเอาผลผลิตของงานที่เราทำไปแลกกับสิ่งที่เราอยากได้ (เช่น อยากเอาข้าวไปแลกไข่ไก่)

เราไม่จำเป็นต้องไปหาคนที่มีไข่ไก่…ที่กำลังอยากได้ข้าวอยู่พอดีอีกแล้ว

เราเพียงแค่เอาผลผลิตของการทำงานเรา (เช่น ข้าว) ไปแลกกับเงินแทน

และเราก็ค่อยเอาเงินนั้นไปแลกกับสิ่งที่เราอยากจะได้อีกที (เช่น ไข่ไก่)

พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ เงิน = ภาชนะเก็บ economic energy

แต่ทุกวันนี้ ภาชนะเก็บ economic energy ของเรามันมีปัญหาอยู่อย่างนึง

ปัญหานั้นก็คือ…มันเป็นภาชนะที่ “ก้นรั่ว”

เมื่อหลายสิบปีก่อน เราทำงานเป็นข้าราชการ 1 เดือน เราได้รับภาชนะเก็บ economic energy ในปริมาณมากพอที่จะซื้อทองคำได้เป็นบาท

จะเกิดอะไรขึ้นหากเราเก็บเงินก้อนนั้นไว้เฉยๆ?

ทุกวันนี้ เงินหรือภาชนะเก็บ economic energy ก้อนนั้น…เอาไปซื้อทองคำไม่ได้แม้กระทั่งครึ่งสลึง

ถ้านี่ไม่เรียกว่าเป็นภาชนะ “ก้นรั่ว” ผมก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรแล้วจริงๆ

คำถามคือ แล้วใครเป็นคนไป “เจาะรู” ให้ภาชนะมัน “ก้นรั่ว” ได้แบบนี้?

คำตอบคือรัฐบาลครับ

การพิมพ์เงินเพิ่มของรัฐบาลทำให้ economic energy ที่ถูกบรรจุไว้ในเหรียญบาทแต่ละเหรียญของเรา…เอาไปแลกซื้อของได้น้อยลงเรื่อยๆ

มันคือการโจรกรรมชัดๆ!

อย่างไรก็ตาม การโจรกรรมนี้มักจะถูก “ปกปิด” ด้วย narrative สวยหรูว่า “เราต้องมีเงินเฟ้ออ่อนๆ เศรษฐกิจถึงจะดี”

ซึ่งแน่นอนครับว่า narrative นี้มันไม่เป็นความจริงเลย

และต่อให้มันเป็นความจริง ถ้าจะเอา narrative นี้มาแปลกันจริงๆ เจ้า narrative นี้กำลังบอกว่า “เราต้องยอมให้ economic energy ที่ถูกบรรจุไว้ในเหรียญบาทแต่ละเหรียญของเราถูกปล้น เราจึงจะรวยขึ้น”

มันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย!

#siamstr

When we spend our own money, we tend to spend it more wisely, compared to when we spend other people’s money.

I don’t anybody will disagree with that statement.

However, when we’re trying to solve problems in our society, our go-to method is to ask the government to do something to solve these problems.

And whose money will the government use to solve these problems?

The government’s? No! The government doesn’t have any money. We, the people, have the money.

It’s the money that the government gets from us which will be used to solve these problems.

In other words, when we ask the government to solve problems, we’re essentially asking the politicians and the bureaucrats to spend other people’s money (ours) solving these problems.

Is it so surprising that the money has been unwisely spent by these politicians and bureaucrats?

If we really want to solve the problems in our society, one thing we need to unlearn is the default habit of asking the government to solve problems for us.

For instance, instead of asking to ministry of education to solve problems of low-quality education, we need to learn to demand that our money (which has been unwisely spent to solve these problems) be returned to us so we can start using that money to solve these problems ourselves.

If we can’t unlearn this default habit of ours, things aren’t likely to get better.

#economics #government #money

เวลาที่เราใช้เงินของเราเอง เรามีแนวโน้มที่จะใช้เงินอย่างคุ้มค่า

เวลาที่เราใช้เงินของคนอื่น ความคุ้มค่าในการใช้เงินของเรามีแนวโน้มที่จะน้อยลง (เมื่อเทียบกับกรณีที่เราใช้เงินของตัวเอง)

ผมเชื่อว่าสิ่งที่ผมเขียนข้างบน…คงไม่มีใครที่จะไม่เห็นด้วย

อย่างไรก็ตาม เวลาที่เราคิดจะแก้ไขปัญหาต่างๆในสังคม ไม่ว่าจะเป็นปัญหาด้านการศึกษา สาธารณสุข หรือปัญหาด้านอื่นๆก็ตาม สิ่งที่เรามักจะทำโดย default คือการส่งเสียงเรียกร้องให้รัฐบาลทำอะไรบางอย่างเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้

แล้วคนในรัฐบาลใช้เงินของใครในการแก้ไขปัญหาเหล่านี้? เงินของรัฐบาลหรือ?

ไม่มีหรอกครับเงินของรัฐบาล…มีแต่เงินของประชาชนที่รัฐบาลเก็บไปเท่านั้น!

พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ การส่งเสียงเรียกร้องให้รัฐบาลทำอะไรบางอย่างเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆในสังคม มันคือการส่งเสียงเรียกร้องให้นักการเมืองและข้าราชการเอาเงินของคนอื่น (ประชาชนทุกคน) มาใช้จ่ายเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านั้น

มันน่าแปลกใจด้วยหรือที่เงินก้อนนั้นจะถูกใช้จ่ายไปอย่างไม่คุ้มค่า?

ถ้าเราคิดจะแก้ไขปัญหาต่างๆในสังคม ผมมองว่าสิ่งแรกที่เราต้อง unlearn คือพฤติกรรมการส่งเสียงเรียกร้องให้รัฐบาลทำอะไรบางอย่างเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้โดย default

ยกตัวอย่างเช่น

เวลาที่เรามีปัญหาเรื่องคุณภาพการศึกษา แทนที่เราจะส่งเสียงเรียกร้องให้รัฐบาลช่วยจัดบริการการศึกษาที่ “มีคุณภาพ” เพื่อแก้ปัญหานี้

เราควรจะเรียกร้องให้รัฐบาลคืนเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เก็บไปจากประชาชน (เพื่อนำไป “พัฒนาคุณภาพการศึกษา”) และให้ประชาชนเอามาใช้ในการแก้ไขปัญหานี้กันเองมากกว่า

เป็นต้น

#siamstr

Today, politicians talk a lot about tariffs.

They say they want to protect entrepreneurs from their countries by taxing goods imported from other countries, giving their entrepreneurs a chance to be more competitive than foreign entrepreneurs.

But politicians like to omit one important fact.

Tariffs create more inequality.

Tariffs are good for big businesses, but deadly for small businesses.

That’s because a lot of imported goods aren’t consumer goods. They are ingredients businesses use to produce their goods (e.g. imported cocoa beans are used to make chocolate bars).

So, when these ingredients become more expensive (due to tariffs), big businesses can still afford them (because they have a lot of money) but small businesses can’t afford them (because they don’t have a lot of money).

So, small businesses go out of business while the big players keep playing the game.

Not only that, these big businesses can now claim the market share that once belonged to those small businesses.

This is the price we pay for tariffs, which the politicians conveniently choose to omit when they’re out in the public “selling” their tariff policies.

#economics #tariff #politicians

หนึ่งในนโยบายที่นักการเมืองใช้ในการหาเสียงกับประชาชนบ่อยที่สุดคือการตั้งกำแพงภาษีกับสินค้าที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ

นักการเมืองบอกว่านโยบายนี้จะช่วยปกป้องผู้ผลิตภายในประเทศ เพราะกำแพงภาษีนี้จะทำให้สินค้านำเข้ามีราคาแพงมากขึ้น ส่งผลให้ผู้ผลิตภายในประเทศแข่งขันกับสินค้านำเข้าได้ง่ายขึ้น

แต่สิ่งที่นักการเมืองไม่ค่อยพูดถึงก็คือ นโยบายนี้คือหนึ่งนโยบายที่จะสร้างความเหลื่อมล้ำ

มันคือนโยบายที่เอื้อกับผู้ประกอบการรายใหญ่ และ “ฆ่า” ผู้ประกอบการรายเล็กทางอ้อม

นั่นเป็นเพราะว่า สินค้านำเข้าหลายอย่างคือสินค้าที่ผู้ประกอบการในประเทศซื้อมาเป็น “วัตถุดิบ” ในการผลิตสินค้าของพวกเขา (เช่น นำเข้าผงโกโก้มาใช้เป็น “วัตถุดิบ” ในการผลิตช็อกโกแลต)

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อ “วัตถุดิบ” มีราคาแพงขึ้น (เพราะกำแพงภาษี)?

ผู้ประกอบการรายใหญ่ (ที่มีทุนหนา) ก็จะยังคงนำเข้าสินค้าเหล่านี้ได้อยู่ แต่ผู้ประกอบรายเล็ก (ที่ทุนไม่หนา) ก็มีแนวโน้มที่จะ “สู้ราคา” ไม่ไหว

ผู้ประกอบการรายใหญ่ก็จะยังคงดำเนินธุรกิจต่อไปได้ ส่วนผู้ประกอบรายเล็กก็จะปิดกิจการลงไป

ส่งผลให้ผู้ประกอบการรายใหญ่ “กินส่วนแบ่งตลาด” ที่เคยเป็นของผู้ประกอบการรายเล็กไปหมด

นี่แหละครับคือ “ราคา” ที่เราต้องจ่ายสำหรับนโยบายภาษีนำเข้า

เราใช้กำแพงภาษีในการปกป้องผู้ผลิตบางส่วนในประเทศ (ซึ่งเป็นผู้ผลิตที่ "ไม่เก่ง" เพราะสู้ต่างประเทศไม่ได้) พร้อมกับสร้างสังคมที่ความเหลื่อมล้ำทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นในเวลาเดียวกัน

#siamstr

I always wonder why government officials feel the need to “protect investors”.

Well, some government officials like to say they’re worried for investors. They don’t want investors to get hurt. They don’t want investors to lose money.

But that’s the nature of investing. Investing comes with risks. Every investor knows that.

It’s not any of the government officials’ business to stop investors from taking risks.

It’s not right for the government to spend our taxpayers’ money (collected from everyone in the country) implementing various measures to “protect investors” (which are just a group of people in the country).

It’s not fair.

Furthermore, since government officials are rather risk-averse in nature (otherwise, they would be working as investors or businessmen), they then are more likely to block a lot of investment opportunities, causing investors to put in a lot more time and energy finding and investing in attractive investment opportunities.

And what happens when investors become successful in their investing endeavors?

These government officials will swoop in and tax the investors.

Not only do the government officials become hindrances to investors, they also want a cut when investors become successful, despite the many roadblocks created by the officials too!

These are very disgusting behaviors.

#economics #government #tax #regulations #investing

เวลาที่เจ้าหน้าที่รัฐออกมาตรการนู่นนี่นั่นเพื่อ “คุ้มครองนักลงทุน”

ผมมักจะสงสัยอยู่ในใจนะครับว่า “ทำไมต้องคุ้มครองด้วย?”

โอเคแหละครับ ทางฝั่งเจ้าหน้าที่รัฐก็จะชอบพูดว่า “เราเป็นห่วงนักลงทุน เราอยากจะป้องกันไม่ให้นักลงทุนเจ็บตัว”

แต่ผมมองว่า ธรรมชาติของการลงทุนนั้น มันมาพร้อมกับความเสี่ยงอยู่แล้ว

ทุกคนที่ลงทุนรู้ดีว่าตัวเองกำลังแบกรับความเสี่ยง

มันใช่หน้าที่ของเจ้าหน้าที่รัฐหรือที่จะเข้ามาห้ามว่า พวกเราแต่ละคนแบกรับความเสี่ยงอะไรได้ หรือแบกรับความเสี่ยงอะไรไม่ได้?

มันเหมาะสมหรือที่เจ้าหน้าที่รัฐจะเอาภาษี (ซึ่งเก็บมาจากทุกคนในประเทศ) มาใช้จ่ายเพื่อออกมาตรการปกป้องนักลงทุน (ซึ่งเป็นคนกลุ่มเดียวในประเทศ)?

มันดูไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากเจ้าหน้าที่รัฐมีแนวโน้มที่จะเป็นคนไม่กล้าเสี่ยง (ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงเป็นนักลงทุน หรือนักธุรกิจไปแล้ว พวกเขาคงไม่ได้มาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐหรอกครับ) เจ้าหน้าที่รัฐจึงมีแนวโน้มที่จะ block โอกาสในการลงทุนเยอะไปหมด

ส่งผลให้นักลงทุนต้องออกแรงเยอะ กว่าจะพาตัวเองไปหาโอกาสการลงทุนได้

นอกจากนี้ สมมติว่านักลงทุนพาตัวเองไปหาโอกาสลงทุนได้ และเกิดการลงทุนประสบความสำเร็จขึ้นมา

เราก็จะเห็นเจ้าหน้าที่รัฐที่โผล่หน้ามาเก็บภาษีจากผลการลงทุนนั้นอีก

เรียกได้ว่า รัฐทั้งปฏิบัติตนเป็น “จระเข้ขวางคลอง” ไม่ให้การลงทุนเกิดขึ้นโดยสะดวก (ในนามของการปกป้องนักลงทุน) และพอนักลงทุนเกิดพาตัวเองก้าวข้ามอุปสรรคของรัฐไปลงทุนและประสบความสำเร็จขึ้นมา รัฐก็จะเข้ามาไถเงินอีก

มันเป็นพฤติกรรมที่น่ารังเกียจมากๆเลยครับ

#siamstr

One of the seemingly logical ideas is the idea of progressive tax.

The poor get taxed very little. The middle class get taxed more than the poor. The rich get heavily taxed.

Proponents of progressive tax think that the rich should “give back to society” since the reason they got rich was because they “took from society” in the first place.

Does this mean that the rich owe the society?

Let’s consider how the rich got rich in the first place.

They got rich because the value of their work is higher than the value of their consumption.

In other words, people in society value the rich’s contribution to the society so much that they’re willing to give the rich a lot of money in exchange for the goods and services produced by the rich.

On the other hand, people in society value the rich’s consumption so little that they’re willing to take just a few dollars from the rich in exchange for the goods and services that the rich consume.

In this sense, we can see that the rich don’t owe the people in society at all. In fact, the rich’s contribute to the society is a lot more than the rich’s consumption. That’s why people give the rich a lot of money. All this money are, in a sense, IOUs.

The fact that the rich have a lot of money (or IOUs) indicate that other people owe the rich!

This is why the idea of progressive tax and the idea of wanting to the rich to “give back to society” is ridiculous!

Furthermore, what’s going to happen when progressive tax is implemented?

A lot of capable people are not going to want to work hard. Why would they want to work hard when they’re going to get punished for their hard work anyway?

This is going to result in a lot of people just slacking off, or many capable people moving to other countries where their hard work’s not going to get punished as hard.

That’s why progressive tax is one of the factors responsible for destroying a country’s productivity.

And one day, if this keeps going, a country will find itself without any capable people left and there will be no rich people to leech off of (via progressive tax).

That’s when a country will start tearing itself apart.

#economics #tax #policy #government

หนึ่งในสิ่งที่ดูเหมือนจะสมเหตุสมผล (แต่จริงๆแล้วมีความ “อิหยังวะ”) คือการเก็บภาษีแบบขั้นบันได

กล่าวคือ คนที่มีรายได้น้อยก็จะถูกเก็บภาษี % ต่ำ คนที่มีรายได้ปานกลางก็จะถูกเก็บภาษี % สูงขึ้น คนที่มีรายได้สูงก็จะถูกเก็บภาษี % สูงขึ้นไปอีก

คนที่สนับสนุนการเก็บภาษีแบบขั้นบันไดมองว่า คนที่มีรายได้สูงควรที่จะ “ตอบแทนสังคม” เพราะที่ผ่านมา คนที่มีรายได้สูง “ได้จากสังคม” มาเยอะ (เขาเลยมีรายได้สูง)

คำถามสำคัญก็คือ เจ้าคำว่า “ได้จากสังคม” นี้คืออะไร?

มันคือการที่คนมีรายได้สูง “ติดหนี้สังคม” หรือ?

เพราะถ้าคนที่มีรายได้สูง “ติดหนี้สังคม” มันก็อาจจะสมเหตุสมผลที่จะพวกเขาจะต้อง “ตอบแทนสังคม” บ้าง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว คนที่มีรายได้สูงไม่ได้ “ติดหนี้สังคม”

คนที่มีรายได้สูงเขามีรายได้สูงเพราะมูลค่าการทำงานของพวกเขาสูงกว่ามูลค่าการบริโภคของพวกเขาต่างหาก

พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ คนในสังคมให้คุณค่ากับการทำงานของพวกเขาสูง (คนในสังคมจึงจ่ายเงินซื้อสินค้าและบริการที่พวกเขาขายเป็นจำนวนมาก) แต่คนในสังคมให้คุณค่ากับการบริโภคของพวกเขาต่ำ (พวกเขาจึงจ่ายเงินซื้อสินค้าและบริการที่คนในสังคมขายเป็นจำนวนน้อย)

หรือถ้าจะมองในอีกแง่หนึ่ง คนในสังคมต่างหากที่ “ติดหนี้” คนที่มีรายได้สูง คนในสังคมจึงพร้อมใจกันจ่ายเงินให้คนมีรายได้สูงเป็นจำนวนมากกว่าที่คนมีรายได้สูงต้องใช้ในการบริโภค!

ฉะนั้น การเก็บภาษีแบบขั้นบันได และบอกว่าคนที่มีรายได้สูงจำเป็นต้อง “ตอบแทนสังคม” เพราะที่ผ่านมา พวกเขา “ติดหนี้สังคม” มาเยอะนั้น

มันคือแนวคิดที่ “อิหวังวะ” อย่างชัดเจน!

ยิ่งไปกว่านั้น หากเราเก็บภาษีแบบขั้นบันได อะไรคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น?

เรากำลังทำให้คนที่เก่งๆไม่อยากทำงานในประเทศนี้

เพราะทำไปก็จะเจอภาษีอยู่ดี ไม่รู้จะทำงานเหนื่อยไปเพื่ออะไร

คนที่เก่งๆจึงมีแนวโน้มที่จะทำงานแบบ “เช้าชามเย็นชาม” มากขึ้น

หรือไม่ พวกเขาก็ย้ายไปทำงานที่ประเทศอื่นที่ภาษี “เป็นธรรม” กับพวกเขามากกว่านี้

ดังนั้น ภาษีขั้นบันไดจึงเป็นสิ่งที่บ่อนทำลาย productivity ของประเทศชาติ

และเมื่อวันหนึ่ง ประเทศชาติไม่เหลือคนเก่งๆที่คอยสร้าง productivity ให้คนอื่นในสังคม “สูบ” ผ่านภาษีแบบขั้นบันไดอีกต่อไปล่ะ?

วิกฤตแน่ครับ

#siamstr

Many people hate it when big businesses compete against SMEs.

Many people then try to put pressure on the government, asking the government to ‘protect the SMEs’.

But how can the government protect the SMEs? Where does the government get the resources necessary to protect the SMEs?

Of course, the government will have to tax all of us in various ways.

Income tax, VAT, inflation, etc.

In other words, we all need to pay, in order to protect the SMEs.

But consider this.

Why do the SMEs need the protection in the first place? Because the SMEs can’t beat the big businesses.

Why can’t the SMEs beat the big businesses? Because we, or at least the majority of us, choose to buy goods and services from the big businesses instead of the SMEs.

Our financial behaviors suggest that we don’t care if the SMEs go bankrupt.

Why then do we need to pay (via taxes) in order to protect the SMEs when our behaviors indicate that we really don’t care about protecting the SMEs?

The people who are vocal about wanting the government to protect the SMEs say that they want to ‘level the playing field’. They say that they care about fairness.

However, there is nothing fair about forcing people to support a cause (via taxes) that they actively decide to not support (by choosing to buy goods and services from big businesses)!

#economics #government #SME