1368. Calculated

เมนทอสเพื่อนรัก

เลือกปัญหาที่เข้ามาในชีวิตไม่ได้ฮะ และ จะไม่หนีปัญหา ช้าเร็วทุกปัญหามีทางออกแน่นอน 🥹

🌾 ที่สุดแห่งโลก มิได้อยู่ที่ปลายทาง

แต่อยู่ในกายนี้ ที่ประกอบด้วยสัญญาและใจ

⸻

บทนำ : คำถามที่พระพุทธเจ้าไม่ทรงตอบด้วยการพาไป “ที่ไหน”

ในพระพุทธวจน มีคำถามหนึ่งที่มนุษย์ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า คือ

“ที่สุดแห่งโลกอยู่ที่ไหน?”

“จะไปถึงโลกที่ไม่เกิด ไม่แก่ ไม่ตาย ได้อย่างไร?”

แต่พระพุทธเจ้า ไม่เคยตรัสตอบด้วยแผนที่

ไม่เคยชี้ทิศ

ไม่เคยบอกระยะทาง

ไม่เคยกล่าวว่า “ต้องไปให้ถึง”

ตรงกันข้าม พระองค์ตรัสตัดความเข้าใจเดิมของมนุษย์อย่างสิ้นเชิงว่า

“เราไม่กล่าวว่า ใคร ๆ จะรู้ จะเห็น จะถึงที่สุดแห่งโลก

ด้วยการไป”

คำว่า “ไป” ในที่นี้ มิได้หมายถึงการเดินทางธรรมดา

แต่หมายถึง การแสวงหาด้วยการเคลื่อนออกนอกกายนี้

⸻

๑. “โลก” ในพุทธวจน มิใช่จักรวาลทางกายภาพ

ในพุทธวจน คำว่า “โลก” มิได้หมายถึง

ดาว

จักรวาล

หรือมิติทางฟิสิกส์

แต่หมายถึง โลกแห่งประสบการณ์ ที่เกิดขึ้นเพราะ

• ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ

• รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์

• และการรับรู้ที่เรียกว่า วิญญาณ

พระพุทธเจ้าตรัสว่า

“โลกย่อมมีเพราะอายตนะทั้งหก”

เมื่อมีผัสสะ → มีเวทนา

เมื่อมีเวทนา → มีตัณหา

เมื่อมีตัณหา → โลกจึงปรากฏขึ้น

ดังนั้น

โลกเกิดขึ้นในประสบการณ์ ไม่ใช่ในแผนที่

⸻

๒. ที่สุดแห่งโลก = ความดับของโลก

พระพุทธเจ้าไม่ได้ปฏิเสธว่า “ที่สุดแห่งโลก” ไม่มี

แต่ทรงปฏิเสธว่า ไม่อาจไปถึงได้ด้วยการเดินทาง

เพราะ “ที่สุดแห่งโลก” ในพุทธวจน คือ

ความดับของผัสสะ

ความดับของเวทนา

ความดับของตัณหา

ความดับของการปรุงแต่ง

ซึ่งทั้งหมดนี้ ไม่ได้เกิดนอกกายนี้เลย

⸻

๓. กายยาวประมาณวาหนึ่ง : จักรวาลทั้งมวลย่ออยู่ตรงนี้

พระพุทธเจ้าตรัสถ้อยคำที่ลึกยิ่งว่า

“ในกายนี้ ที่ยาวประมาณวาหนึ่ง

อันยังประกอบด้วยสัญญาและใจนี้เอง

เราบัญญัติโลก เหตุให้เกิดโลก

ความดับของโลก

และทางดำเนินให้ถึงความดับของโลก”

นี่คือหัวใจของพระพุทธศาสนา

• โลก → อยู่ในกายนี้

• เหตุเกิดโลก → อยู่ในกายนี้

• ความดับโลก → อยู่ในกายนี้

• มรรค → อยู่ในกายนี้

ไม่มีสิ่งใดต้องไปหา “ข้างนอก”

⸻

๔. เหตุเกิดโลก : ไม่ใช่สิ่งอื่น นอกจากตัณหา

ในพุทธวจน เหตุแห่งโลกไม่ใช่พระเจ้า

ไม่ใช่ชะตากรรม

ไม่ใช่กรรมเก่าอย่างเดียว

แต่คือ ตัณหา

ความอยากในรูป

ความอยากในเสียง

ความอยากในความเป็น

ความอยากไม่เป็น

ตราบใดที่ยังมีตัณหา

โลกยังถูกสร้างซ้ำทุกขณะ

ไม่ต้องรอชาติหน้า

โลกเกิดเดี๋ยวนี้

ทุกครั้งที่ใจ “เอา”

⸻

๕. ความดับของโลก : ไม่ใช่การทำลาย แต่คือการไม่ปรุง

พระพุทธเจ้าไม่ทรงสอนให้ “ทำลายโลก”

ไม่ทรงสอนให้หนีโลก

แต่ทรงสอนให้ ไม่สร้างโลกซ้ำ

เมื่อผัสสะเกิด → รู้ว่าผัสสะ

เมื่อเวทนาเกิด → รู้ว่าเวทนา

ไม่ต่อด้วยตัณหา

ไม่ยึด

ไม่ปรุง

ตรงนี้เอง

โลกดับ

⸻

๖. มรรค : ทางดำเนินที่ไม่ต้องไปไหน

มรรคในพุทธวจน ไม่ใช่เส้นทางลึกลับ

ไม่ใช่พิธี

ไม่ใช่การบรรลุด้วยความเชื่อ

แต่มรรคคือ

• สัมมาทิฏฐิ : เห็นโลกตามความเป็นจริง

• สัมมาสติ : รู้ทันผัสสะ เวทนา ใจ ธรรม

• สัมมาสมาธิ : ใจตั้งมั่นไม่ไหลตามตัณหา

เมื่อมรรคเกิด

การสร้างโลกหยุด

ความดับของโลกจึงปรากฏ

⸻

บทสรุป : ที่สุดแห่งโลก ไม่ได้อยู่ไกล

พระพุทธเจ้าไม่ได้พาเรา “ไปให้ถึง”

แต่พาเรา หยุดสร้าง

ที่สุดแห่งโลก

ไม่ใช่ปลายจักรวาล

ไม่ใช่แดนลี้ลับ

ไม่ใช่โลกอื่น

แต่คือ

ขณะที่ใจไม่ปรุง

ขณะที่ตัณหาดับ

ขณะที่โลกไม่ถูกสร้างขึ้นอีก

และทั้งหมดนี้

เกิดได้

ในกายนี้

เดี๋ยวนี้

ไม่ต้องไปไหนเลย

⸻

๗. ปัญหาที่ลึกที่สุดของมนุษย์

คือการ “เข้าใจผิดว่าโลกอยู่นอกตัว”

มนุษย์โดยสามัญสำนึก

เข้าใจว่าโลกคือสิ่งที่อยู่นอกกาย

— ภูเขา

— แผ่นดิน

— ผู้คน

— เหตุการณ์

— เวลาและอนาคต

จึงคิดว่า

หากจะพ้นโลก

ต้องออกจากโลก

ต้องไปอีกภพหนึ่ง

ต้องไปแดนอื่น

แต่พระพุทธเจ้า ทรงตัดความเข้าใจนี้โดยสิ้นเชิง

พระองค์มิได้ตรัสว่า

“โลกอยู่นอกกายแล้วต้องหนี”

แต่ตรัสว่า

โลกเกิดเพราะอายตนะ

และเมื่ออายตนะยังทำงานด้วยอวิชชา

โลกย่อมถูกสร้างขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

⸻

๘. อายตนะ : โรงงานผลิตโลก

ในพุทธวจน

โลกไม่ใช่สิ่งที่ “มีอยู่ก่อน”

แต่เป็นสิ่งที่ ถูกผลิต

โรงงานผลิตโลกคือ

• ตา + รูป

• หู + เสียง

• จมูก + กลิ่น

• ลิ้น + รส

• กาย + โผฏฐัพพะ

• ใจ + ธรรมารมณ์

เมื่ออายตนะกระทบ

→ ผัสสะเกิด

→ เวทนาเกิด

→ ตัณหาเข้าไปยึด

ตรงจุดนี้เอง

โลกจึงถือกำเนิด

พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า

“เมื่ออายตนะดับ โลกย่อมดับ”

ไม่ต้องทำลายจักรวาล

ไม่ต้องรอวันสิ้นโลก

เพียงไม่สร้างโลกขึ้นมาใหม่

⸻

๙. เวทนา : จุดตัดระหว่างโลกกับนิพพาน

เวทนาเป็นจุดสำคัญที่สุดในกระบวนการนี้

พระพุทธเจ้ามิได้ตรัสว่า

โลกเกิดที่ผัสสะ

แต่ตรัสว่า

โลกตั้งมั่นได้เพราะตัณหาที่เกาะเวทนา

เวทนาในพุทธวจนมีเพียง ๓ อย่าง

• สุขเวทนา

• ทุกขเวทนา

• อทุกขมสุขเวทนา

เมื่อเวทนาเกิด

หากมีสติรู้เวทนา

โลกไม่ขยาย

แต่หากเวทนาถูก “เอา”

ถูก “อยาก”

ถูก “ผลักไส”

ตรงนั้นเอง

โลกถูกสร้าง

⸻

๑๐. ตัณหา : ผู้สร้างโลกโดยไม่รู้ตัว

พระพุทธเจ้าตรัสชัดว่า

“ตัณหา เป็นเหตุให้เกิดโลก”

ไม่ใช่รูป

ไม่ใช่เสียง

ไม่ใช่เหตุการณ์

แต่คือ ความอยากต่อประสบการณ์

ตราบใดที่ยังมี

อยากได้

อยากเป็น

อยากไม่เป็น

โลกจะไม่ดับ

แม้จะนั่งอยู่เฉย ๆ

แม้จะปิดตา

แม้จะหนีสังคม

โลกก็ยังเกิด

เพราะตัณหายังทำงานอยู่ในใจ

⸻

๑๑. ความดับของโลก : ไม่ใช่การหายไปของสิ่งทั้งหลาย

ตรงนี้เป็นจุดที่คนเข้าใจผิดมากที่สุด

“โลกดับ”

ไม่ใช่

– โลกแตก

– สิ่งทั้งหลายหายไป

– ไม่มีอะไรเหลือ

แต่คือ

การที่ใจไม่เข้าไปยึดถือสิ่งทั้งหลายว่าเป็นโลกของตน

รูปยังปรากฏ

เสียงยังได้ยิน

กายยังรู้สึก

แต่ไม่มี

“โลกของเรา”

“เรื่องของเรา”

“ตัวเราในโลกนั้น”

นี่แหละคือ

โลกดับโดยไม่ต้องทำลายอะไรเลย

⸻

๑๒. มรรค : การหยุดการผลิตโลก

พระพุทธเจ้ามิได้สอนมรรคเพื่อ “ไปให้ถึง”

แต่สอนมรรคเพื่อ หยุดการปรุง

มรรคในพุทธวจน คือ

• เห็นผัสสะตามความเป็นจริง

• รู้เวทนาโดยไม่ยึด

• เห็นตัณหากำลังจะเกิด

• ไม่ตาม ไม่ต้าน ไม่ปรุง

เมื่อมรรคทำงาน

โลกไม่ถูกสร้าง

เหตุแห่งโลกสิ้นไป

ความดับของโลกจึงปรากฏ

⸻

๑๓. นิพพาน : มิใช่โลกใหม่ แต่คือความไม่ถูกโลกครอบงำ

นิพพานในพุทธวจน

ไม่ใช่สถานที่

ไม่ใช่โลกอีกใบ

ไม่ใช่ภพพิเศษ

แต่คือ

สภาพที่โลกไม่ครอบงำจิต

พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า

นิพพานไม่เกิด

ไม่ดับ

ไม่มา

ไม่ไป

เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ถูกสร้างตั้งแต่ต้น

⸻

บทสรุปภาคต่อ :

ที่สุดแห่งโลก คือจุดที่ “ไม่มีใครอยู่ในโลกนั้นอีก”

พระพุทธเจ้าไม่ได้พาเรา

ออกจากโลก

แต่พาเรา

ออกจากความหลงว่าโลกเป็นของเรา

เมื่อไม่มีผู้ยึด

โลกย่อมไม่มีที่ตั้ง

เมื่อไม่มีที่ตั้ง

โลกย่อมดับ

และทั้งหมดนี้

เกิดขึ้นได้

ในกายนี้เอง

ที่ยาวประมาณวาหนึ่ง

ซึ่งยังประกอบด้วยสัญญาและใจ

#Siamstr #nostr #พุทธวจน #ธรรมะ

GM^^

#Siamstr

GM^^

#Siamstr

GM #siamstr #gm ทักทายกันวันหยุดกับกาแฟแก้วเดิมๆ แต่มีความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัวครับ☕️..ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันหยุด รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ

“การจดบันทึกมีอำนาจเหนือการกระทำ เพราะจะต้องระดมทั้งประสาทตาและกล้ามเนื้อสั่งการ ทำงานประสานกัน ดังนั้นการจดบันทึกจึงช่วยให้ข้อมูลฟังแน่นในสมองมากยิ่งขึ้น”….โจอาคิม เดอ โพซาดา

I will zap you 10000 sats if you can articulate why Venezuela is any of Washington DC’s business

ไม่รู้ว่าสิ้นหวังหรือมีหวัง แต่คำติดปากปี 2026 ดันเป็นคำว่า "มาเหอะ อะไรก็ได้" 5555555

"Watching the day go down, with no regrets."

#siamstr

ขอขอบพระคุณที่ยังคงเป็นเช้าอันสงบสุข นั่งสมาธิ + จิบชาร้อน เพียงพอ 🙂‍↕️

ขอให้วันนี้ผ่านไปด้วยความสงบ

ช่วงนึงของชีวิต ทำโอทีจนมีคำถามว่า "หรือว่าการตาย เป็นหนทางแห่งความสงบสุขที่แท้จริง"

ว่าไปคุณน้ำส้มสายชู ก้เตรียมบุกกาซ่าตั้ง 18 ปีแล้วนิ

#siamstr

nostr:note1sdddaw9mxaqyc984avuhm08nnwu2e3vghtks9wdgg654thg24q2s4yan68

GM #siamstr #gm ดื่มกาแฟนอกสถานที่วันนี้☕️..ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันเสาร์แรกของปี 2026 ดูแลสุขภาพกันดีๆนะครับ❤️

“วิธีเดียวที่รับประกันความสำเร็จคือ การให้บริการที่มากและดีเกินกว่าที่คนอื่นคาดหวังไว้ ไม่ว่าสิ่งที่คุณทำอยู่จะเป็นอะไรก็ตาม”….อ็อก แมนดิโน

ไม่เกิน 6 เดือนค่าาา เลือกกินตัวที่ขาด ปล. ตรวจเลือดเพื่อรับทราบว่าตัวเองขาดอะไรก่อนว◌างแผนการกินค่ะ ถ้าไม่ตรวจ = สุ่มกิน อาจไม่ได้ตามเป้าหมายที่หว้งไว้

“ส่งความสุข” — วิเคราะห์เชิงลึกอิงพุทธวจน

(ในแนวคำสอนของ พุทธทาส ภิกขุ แต่ยึดแก่นจากพระพุทธวจนโดยตรง)

“ฉันไม่มีสุขไปไหน ส่งใครดอก

มีแต่บอกให้ประนม แล้วก้มหัว

ถือพระธรรมเป็นพระเจ้า เลิกเมามัว

ความสุขแท้ เกิดในตัว ทั่วกันเอย”

ถ้อยคำสั้น ๆ นี้ มิใช่คำปลอบใจ

มิใช่คำอวยพรแบบโลก ๆ

แต่เป็นการ ตัดความเข้าใจผิด เรื่อง “ความสุข” อย่างถึงราก

⸻

๑. ในพุทธวจน — ไม่มีใคร “ส่งความสุข” ให้ใครได้

พระพุทธเจ้ามิได้ตรัสว่า

ความสุขเป็นสิ่งที่ ให้กัน หรือ ยืมกัน

ตรงกันข้าม พระองค์ตรัสชัดว่า

“สุขหรือทุกข์ ย่อมเกิดเพราะเหตุ”

(ยทิทํ สุขํ ทุกฺขํ ตทปิ ปจฺจยา)

ความสุขในพุทธวจน

ไม่ใช่วัตถุ ไม่ใช่พลังงาน ไม่ใช่สิ่งของ

แต่เป็น เวทนา ที่อาศัยเหตุปัจจัยเกิดขึ้นในจิต

ดังนั้น

ไม่มีใคร “ส่งสุข” ออกไปนอกตัวได้

เพราะสุข ไม่เคยอยู่ข้างนอกตั้งแต่แรก

⸻

๒. “มีแต่บอกให้ประนม แล้วก้มหัว” — ความหมายเชิงธรรม

คำว่า ประนมมือ ก้มศีรษะ

มิใช่พิธีกรรม

แต่คือ ท่าทีของจิตที่ยอมรับความจริง

ในพุทธวจน การก้มลง ไม่ใช่การยอมแพ้

แต่คือการ วางอัตตา

“อัตตาหิ อัตตโน นาโถ”

ตนแล เป็นที่พึ่งของตน

การก้มศีรษะในทางธรรม

คือการยอมรับว่า

• ไม่มีใครพาเราพ้นทุกข์ได้

• ไม่มีใครแบกสุขมาให้เรา

นอกจาก การเห็นตามจริงด้วยตนเอง

⸻

๓. “ถือพระธรรมเป็นพระเจ้า” — ไม่ใช่เทวนิยม

ประโยคนี้ลึกและคมมาก

ในพุทธวจน

พระพุทธเจ้าไม่ทรงสอนให้พึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ไม่ทรงสอนให้วิงวอน

ไม่ทรงสอนให้รอความเมตตาจากภายนอก

แต่ตรัสว่า

“ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา”

การถือ พระธรรมเป็นพระเจ้า

จึงหมายถึง

• ยอมรับกฎเหตุปัจจัย

• ยอมรับอริยสัจ

• ยอมรับความจริงของไตรลักษณ์

ไม่ใช่การนับถือบุคคล

แต่คือการน้อมชีวิตให้ตรงกับความจริง

⸻

๔. “เลิกเมามัว” — เมาอะไร?

ในพุทธวจน พระพุทธเจ้าตรัสถึง ความเมา (มทะ) ๓ อย่างคือ

• เมาในวัย

• เมาในสุขภาพ

• เมาในชีวิต

ทั้งหมดคือความหลงว่า

“ยังไม่ถึงเรา”

“ยังไม่เป็นเรา”

“เราคุมได้”

การเลิกเมามัว

จึงไม่ใช่การเลิกอบายมุขอย่างเดียว

แต่คือการเลิก หลงว่าความสุขต้องมาจากภายนอก

⸻

๕. “ความสุขแท้ เกิดในตัว” — ตรงกับพุทธวจนอย่างไร

พระพุทธเจ้าตรัสถึง สุข หลายระดับ

แต่สุขที่ไม่ถูกพราก คือสุขที่เกิดจาก

• ความไม่ยึดถือ

• ความดับตัณหา

• ความสิ้นอุปาทาน

“นิพพานัง ปรมัง สุขัง”

นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง

นิพพานในพุทธวจน

ไม่ใช่สถานที่

แต่คือ สภาพที่จิตไม่ถูกบีบคั้น

สุขนี้

ไม่ต้องรอใครให้

ไม่ต้องรอโลกเปลี่ยน

ไม่ต้องรอเงื่อนไขสมบูรณ์

เพราะมันเกิดจาก

การดับเหตุแห่งทุกข์

⸻

๖. “ทั่วกันเอย” — สุขแท้ไม่เลือกชนชั้น

ประโยคสุดท้ายสำคัญมาก

ความสุขทางโลก

• แข่งกัน

• แย่งกัน

• ไม่พอทั่ว

แต่ความสุขในพุทธวจน

เกิดจากการ ไม่เอา

ไม่ใช่การ ได้มากกว่า

ใครก็ตาม

ไม่ว่าจนหรือรวย

ไม่ว่ามีหรือไม่มี

ถ้าเห็นเหตุแห่งทุกข์ และดับมันได้

สุขนั้นเกิดได้เสมอ และเท่ากัน

⸻

บทสรุป

คำว่า “ส่งความสุข”

ในทางพุทธวจน

ไม่ใช่การส่งออก

แต่คือการ ชี้กลับเข้ามา

• ไม่มีใครส่งสุขให้เราได้

• ไม่มีใครแบกทุกข์ออกไปจากเราได้

• มีแต่เรา ที่จะรู้หรือไม่รู้เหตุแห่งทุกข์

และเมื่อรู้แล้ว

ไม่ต้องส่งอะไรให้ใคร

เพราะความสุขแท้

เกิดขึ้นเอง ในใจที่ไม่หลง

⸻

๗) สุขในพุทธวจน = เวทนา ไม่ใช่เป้าหมาย

พระพุทธเจ้าตรัสชัดว่า

สุขเป็นเพียง เวทนา

เวทนาคือสิ่งที่ “ถูกรู้” ไม่ใช่สิ่งที่ควร “ยึด”

สุขเวทนาเกิด → แปรปรวน → ดับ

ทุกขเวทนาเกิด → แปรปรวน → ดับ

อทุกขมสุขเวทนาก็เช่นเดียวกัน

ดังนั้น “สุข” ในความหมายพุทธ

ไม่ใช่ของมีค่าให้สะสม

แต่เป็น สิ่งให้เห็นความไม่เที่ยง

ผู้ที่ยัง “ไล่สุข”

ย่อมยังอยู่ในวงจรเดียวกับการ “หนีทุกข์”

⸻

๘) สุขที่พระพุทธเจ้าสรรเสริญ = สุขจากความคลาย

ในพระสูตร พระองค์ไม่ทรงสรรเสริญสุขจากการเสพ

แต่ทรงสรรเสริญสุขจากการ คลาย

• คลายกำหนัด

• คลายความยึด

• คลายความเป็นตัวกู–ของกู

สุขแบบนี้

ไม่ได้รู้สึก “หวือหวา”

แต่มีลักษณะ เบา โล่ง ไม่ถูกบีบ

นี่คือสุขที่ ไม่ต้องรักษา

เพราะไม่มีอะไรให้กลัวหาย

⸻

๙) ทำไม “ส่งสุข” จึงเป็นความเข้าใจผิดเชิงธรรม

การอวยพรว่า “ขอให้มีความสุข”

ในทางโลกไม่ผิด

แต่ในทางพุทธ ถ้าเข้าใจผิด จะกลายเป็นการชี้ออกนอก

เพราะฟังเหมือนกับว่า

• สุขเป็นสิ่งที่ให้กันได้

• สุขมาจากคนอื่น

• สุขขึ้นกับเหตุภายนอก

ทั้งที่พระพุทธเจ้าตรัสตรงข้ามว่า

สุข–ทุกข์ เกิดเพราะ อวิชชา ตัณหา อุปาทาน

และดับเพราะ ปัญญา

ฉะนั้น การ “ส่งสุข” ที่ถูกต้องในทางธรรม

คือการ ชี้เหตุแห่งสุข

ไม่ใช่ส่งความรู้สึก

⸻

๑๐) “เลิกเมามัว” = เลิกเมาในความหวัง

คำว่า เมามัว ในที่นี้ ลึกกว่าการเมาสุรา

แต่คือการเมาในความคิดว่า

• เดี๋ยวจะดีขึ้นเอง

• เดี๋ยวสุขจะมา

• เดี๋ยวโลกจะเปลี่ยน

พระพุทธเจ้าตรัสว่า

ผู้ไม่ประมาท คือผู้เห็นความเกิด–ดับ เดี๋ยวนี้

ไม่รอ

ไม่ผลัด

ไม่หวัง

การเลิกเมามัว

คือการหันมาเห็นจิตตรงหน้า

ในขณะนี้

โดยไม่ขออะไรเพิ่ม

⸻

๑๑) สุขแท้ไม่ต้อง “รู้สึกดี” แต่ต้อง “ไม่ถูกครอบงำ”

นี่คือจุดที่ลึกมาก

สุขในพุทธวจน

ไม่จำเป็นต้องเป็นความรู้สึกสบายเสมอไป

แต่คือ สภาพที่จิตไม่ถูกลาก

• มีเวทนา แต่ไม่ถูกเวทนาพาไป

• มีโลก แต่จิตไม่จมโลก

• มีเหตุ แต่ไม่หลงเหตุ

จิตแบบนี้

แม้เจอทุกข์ทางกาย

ก็ไม่ทุกข์ทางใจ

นี่แหละที่พระองค์เรียกว่า

พ้นจากโลกธรรม

⸻

๑๒) “ทั่วกันเอย” — ความเสมอภาคในทางธรรม

ในทางโลก

ความสุขไม่เคยทั่ว

เพราะต้องแย่ง ต้องมี ต้องได้

แต่ในทางพุทธ

ความสุขแท้ไม่ต้องแย่ง

เพราะเกิดจากการ ไม่เอา

ใครก็ตาม

• ไม่ว่าชาติไหน

• ไม่ว่าฐานะใด

• ไม่ว่าการศึกษาสูงหรือต่ำ

ถ้าเห็นตามจริง

สุขนั้น เกิดได้เสมอ และเสมอกัน

นี่คือความยุติธรรมสูงสุดของธรรมะ

⸻

บทสรุปสุดท้าย

คำว่า “ส่งความสุข”

ในสายตาพุทธวจน

ไม่ใช่การให้

แต่คือการ เตือน

เตือนว่า

• อย่าหลงหานอกตัว

• อย่าฝากชีวิตไว้กับเงื่อนไข

• อย่ารอความสุขจากโลก

เพราะความสุขที่พระพุทธเจ้าชี้

ไม่ต้องรอใครส่ง

ไม่ต้องรอใครอนุญาต

มันเกิดขึ้นเอง

เมื่อจิต หยุดหลง

#Siamstr #nostr #พุทธวจน #ธรรมะ