ผมมีเรื่องหนึ่งที่ suffer มาทั้งตลอด

ผมคุยกับใครไม่ค่อยรู้เรื่อง มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก

ก่อนนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจโลก ยังไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเป็นธรรมชาติที่คนเราแตกต่างกัน คนเรามีเรื่องที่สนใจไม่เหมือนกัน แต่มันก็แปลกเหมือนกันนะ ที่มีคนที่ชอบเรื่องเดียวกับเราอยู่น้อยเหลือเกิน

กลายเป็นเรารู้สึกเหมือนไม่ได้การยอมรับจากสังคม พอบ่อยครั้งเข้าบางทีการแสดงออกของเรามันดูเป็นการเรียกร้องความสนใจ

เสียงสะท้อนที่เพื่อนสมัยวัยรุ่นพูดถึงตัวผมก็คือ อารมณ์ร้อน พูดจาขวานผ่าซาก ขี้แอ๊ค ซึ่งมันก็จริง อัตตาเรามันสูงมาก ยิ่งไม่มีคนให้ค่าอัตตาเรา เรายิ่งเร่งมันเข้าไปอีก เป็นวัยรุ่นเกรียนๆคนนึงเลย มีเรื่องประจำ

เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันเป็นการพยายามปกปิดปมในใจของเราเอง

ผมเริ่มคิดเรื่องนี้ได้บ้างก็สมัย ม.ปลายละ เพราะมันเหลือเพื่อนน้อยเหลือเกิน คนคุยกับเราเข้าใจน้อยเหลือเกิน

มันทำให้ตัวผมค่อยๆถอยตัวออกมาจากสังคม (จริงๆก็ไม่ได้ถอยหรอก คนรอบตัวเค้าค่อยๆถอยห่างออกไปมากกว่า) กลายเป็นอยู่กับตัวเองซะเยอะ แต่อัตตาของเราก็ไม่ได้ลดลงไปหรอก แค่เก็บมันเอาไว้

จนกระทั่งผมเข้ามหาลัย ผมเรียนสถาปัตย์ ผมเหมือนเจอที่ของผม ผมเหมือนได้กลับบ้าน เพื่อนเกือบทุกคนคุยเรื่องคล้ายๆกัน ชอบอะไรคล้ายกัน เข้าใจสิ่งที่เราสื่อสาร อัตตาของเราและเพื่อนๆเรากลายเป็นมีคนคอยรับรองให้ซึ่งกันและกัน

มันเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมากจริงๆ เมื่อเรามีตัวตนจริงๆที่ไหนซักแห่ง มันไม่จำเป็นต้องพยามแสดงออกความเป็นตัวเราเพื่อให้คนอื่นยอมรับ เราเข้าใจกันจริงๆอย่างลึกซึ้ง

ผมกล้าพูดว่าผมแทบจะเปลี่ยนเป็นคนละคนกับสมัยมัธยม มันก็น่าเสียใจอยู่นะ แค่เพราะเราไม่เข้าใจธรรมชาติคน มันส่งผลถึงพฤติกรรมของเรา ส่งผลให้เราทำอะไรโง่ๆในวัยรุ่นมากมาย

ที่เราเปลี่ยนได้ไม่รู้ว่าเพราะตกผลึกชีวิตได้ หรือบังเอิญได้อยู่ในที่ๆถูกต้อง

ผมรักเพื่อนสมัยมหาลัยของผมมาก เลข47 คือเลขรุ่นของผม รถทุกคันที่บ้านผม ทะเบียน47 แพงแค่ไหนฉันก็จ่าย ก็ฉันรักของฉัน(จริงๆไม่แพงนะ ซี้ กะ เจ๊ง มันไม่ค่อยมีใครเอา)

งานเลี้ยงรุ่นของชั้นปี ผมไม่มีทางพลาด แม้แต่หลายๆครั้งที่เพื่อนๆเจอกันแมทช์เล็กๆ ผมก็ยินดีขับรถเข้ากรุงเทพฯตอนเย็น นั่งคุยกันจนเช้า(โดยที่ผมไม่กินเหล้านะ) แล้วขับรถกลับชลบุรีมาทำงานต่อ

“ก็มันเป็นที่ของเราอะ”

ถ้าเราเสียที่ตรงนี้ไป มันจะส่งผลให้พฤติกรรมเราเปลี่ยนอีกมั้ยก็ไม่แน่ใจ

จริงๆทุกวันนี้ได้มีโอกาสเจอเพื่อนๆกลุ่มนี้น้อยลง ความรู้สึกถึงการมีคนเข้าใจเรามันน้อยลงไปเรื่อยๆอีกแล้ว ยิ่งโดยเฉพาะเราเป็นบิทคอยเนอร์ด้วย นับคนที่คุยกับผมรู้เรื่องได้เลย

เชื่อไหม วันที่ผมได้ไปงาน BTC2023 มันพาความรู้สึกนั้นกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกถึงการมีอยู่ของตัวเรา และยิ่งโดยเฉพาะในตอนที่ผมได้เข้ามาเดินในทุ่งม่วงนี้ด้วยแล้ว มันเหมือนเราได้กลับมาอยู่บ้านอีกครั้ง มันรู้สึกปลอดภัย มันรู้สึกเชื่อใจ มันรู้สึกว่านี่คือที่ที่ฉันมีที่ยืน

“คอมมูนิตี้บิทคอยเนอร์คือบ้านสำหรับผม

และผมมั่นใจว่าผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้คนเดียว”

แล้วมันจะรู้สึกดีขนาดไหนถ้าเราได้มาเจอกัน เราได้คุยกันในเรื่องที่เราต่างก็หาคนคุยด้วยไม่ได้

มันต้องเหมือนได้ไปงานเลี้ยงรุ่นอีกครั้งแน่ๆ

มาเจอกันมั้ย

2-3 ธันวาคม (หรือใครเห็นเหมาะสมวันอื่นเสนอมาเลย)

ที่ไหนไม่รู้ ชลบุรี พัทยา ระยอง เดี๋ยวว่ากัน แต่สะดวกคนส่วนใหญ่แน่นอน (เสนอมาเลยกะดั้ย)

ขอแค่มากันเถอะนะ

“ใครมาได้ช่วยกันส่งเสียงหน่อย”

ถ้าพอรู้จำนวนคน เรื่องสถานที่ก็ง่ายละ หรือใครจะลังเลยังไงก็ยกมือกันมาก่อนก็ได้ จะได้ไม่มีสถานการณ์ที่ไม่พอ

งานนี้ไม่มีตัวตั้งตัวตีนะ ไม่มีกิจกรรมอะไรชัดเจน แค่นัดเจอกัน คุยกัน แต่เอาให้แบบตาแจ๊ตกะตาโจ้กลับไปเขียนรีวิวให้อ่านกัน 7 วัน 7 คืนก็ไม่จบ (รีวิวยังไงให้ยาวกว่างานจริง 555555)

ต้องขอเสียงทุกคนแล้วล่ะ ตลาดเสรีต้องทำงานแล้ว ถ้ารู้จำนวนคนคร่าวๆ เดี๋ยวมันต้องมีคนอยากเจอกันจัดๆช่วยเสนอสถานที่และประสานงานเอง

///////////////////////////////////////////

สรุปๆ เผื่อว่าฉันพาหลงประเด็น

Meet up ภาคตะวันออก

2-3 ธันวาคม

….ใครมาได้บ้างช่วยบอกหน่อย…

ตอบๆไปในเมนท์นี่แหละ เดี๋ยวฉันนับเอง

#ทีมตรู่

#coffeechain

#Siamstr

ปล.รูปงานเลี้ยงรุ่นปีล่าสุดของผม ธีมงานบาร์บี้ โคตรมัน เวลาได้อยู่กับกลุ่มคนที่คุยกันรู้เรื่องนี่มันดีจริง

#Siamstr #ภาคตะวันออก ว่าไงครับ

พี่ตั้มบอกอย่าคิดเยอะ ลุยเลย ปะ 😂

GN

แก้วที่ 3 แล้วนะ

ละทำไมฉันต้องมากินถึงแปดริ้วด้วย 🙄

#coffeechain

#Siamstr

#wherostr

---

GM Nostr, ☀️☀️☀️

#Siamstr 😏ไม่พูดเยอะ, เจ็บคอ

Love is proof of hardship

วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ 15 ของผมพอดี บังเอิญดีเหลือเกินที่มันเกือบจะเป็นวันเดียวกับที่ซาโตชิประกาศ bitcoin white paper

ผมไม่จำเป็นต้องจำเลยว่าวันไหน ยังไงก็มีคนทั้งโลกช่วยเตือนความจำให้ แถมเป็นกิมมิคเล็กๆเอาไว้คุยกับลูกได้ด้วย

“พ่อกับแม่แต่งงานกันมานานเท่าๆกับอายุของบิทคอยนั้นแหละ” 55555

“บิทคอยแข็งแกร่งได้เพราะ POW ชีวิตรักของพ่อกับแม่ก็ POW ล้วนๆเหมือนกัน”

ผมเจอกับแฟนครั้งแรก ตอนนั้นผมอายุ 15 แฟนอายุ 13 (5555555 โคตรเด็ก ลูกสาวฉันตอนนี้ยัง 14 แล้วเลย)

มันเป็นรักแรกพบ เหมือนในหนังเลย แฟนผมเป็นน้องสาวเพื่อนสนิทผม ผมเข้ากรุงเทพไปกินนอนอยู่บ้านเค้าเดือนนึงเพื่อจะเรียนพิเศษสอบเข้า ม.ปลาย

เป็นช่วงชีวิตที่ไม่มีวันลืม และจะไม่ยอมแลกด้วยอะไรทั้งสิ้น แน่นอนว่านางยังเด็ก นางไม่ได้สนใจผมหรอก มีผมที่รู้สึกเบิกบานอยู่คนเดียว

ผมกับเพื่อนต่างแยกย้ายกันไปคนละโรงเรียน เมื่อก่อนไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ เวลาเราเปลี่ยนโรงเรียนแล้วแทบไม่มีโอกาสได้ติดต่อเพื่อนเก่าเลย ยิ่งคนละจังหวัดด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึง

แต่นี่พี่เขยในอนาคตของผม ผมไม่เคยปล่อยให้ขาดการติดต่อ

เป็น 10 ปี ที่ผมโทรหามันอยู่เรื่อยๆ หวังว่าน้องสาวเค้าจะรับโทรศัพท์ซักครั้ง หรือพยามหาเรื่องเข้ากรุงเทพไปหามัน เผื่อว่าจะมีโอกาสได้เจอน้องสาวมันอีกซักครั้ง

เขื่อไหม เป็น 10 ปี ที่ผมพยามทำแต่ไม่เคยแม้แต่จะได้ยินเสียงน้องเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ตอนนี้มันคงฟังดูปัญญาอ่อน แต่เมื่อก่อนการจะเจอใครซักคนมันไม่ง่ายเลยจริงๆ

วันนึงเพื่อนผมมาชวนไปขายประกัน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่ามันก็ชวนน้องมันมาทำด้วย ผมลาออกจากงานประจำทันที 55555 (ปกติถ้าใครถามว่าทำไมมาขายประกัน ผมจะตอบไปว่าอยากเรียนรู้ทักษะการขาย แต่จริงๆคือติดหญิง 55555)

ผมมีโอกาสไปทานข้าวกับแฟนผมครั้งแรก เอาแบบที่พอจะเรียกว่าออกเดทนะ ตอนผมอายุ 25 นั่นก็ 10 ปีพอดี ไม่นานเค้าก็ยอมเป็นแฟนกับผมและนี่คือ POW นี่ไม่ใช่ดวงหรือโชคชะตา

ที่บ้านเราฐานะไม่ได้ดีด้วยกันทั้งคู่ มันเป็นเรื่องใหญ่มากที่วันนึงแฟนผมท้อง ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องยากไปหมด ลำพังต่างคนต่างหาเลี้ยงตัวเองก็ลำบากแล้ว นี่กำลังจะกลายเป็นผมคนเดียวต้องเลี้ยง 3 คน ยังไม่รวมที่ต้องจัดงานแต่ง ค่าคลอดลูก(ที่ผมยังต้องยืมพี่สาวแม้จะคลอดโรงบาลรัฐแล้วก็ตาม)

ผมฝืนอยู่ที่กรุงเทพจนลูกสาวอายุ 1 ขวบ ตัดสินใจขอร้องให้แฟนไปอยู่ด้วยกันที่เมืองชล

นี่ผมกำลังขอร้องให้ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพเกือบทั้งชีวิตทิ้งทุกอย่างแล้วไปวัดดวงกันที่ต่างจังหวัด

บ้านที่เมืองชลผมเล็ก เมื่อรวมแฟนกับลูกผมเข้าไปด้วยกลายเป็นอยู่กันรวม 6 คน ไม่มีความเป็นส่วนตัวใดๆทั้งสิ้น โดยเฉพาะกับแฟนผมที่แทบจะเป็นคนนอกคงต้องอึดอัดมาก จนผมไม่กล้าจะบอกว่าเข้าใจความรู้สึก ผมนับถือความเสียสละของเค้าครั้งนี้อย่างสุดหัวใจมาตลอด

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่นางแสดงออกถึงความไม่มั่นใจในตัวผม มีทะเลาะกันอยู่เรื่อยๆตามปกติ แต่นางไม่เคยแสดงออกเลยว่านางคิดผิดที่มาอยู่กับผม แม่ว่าผมจะพาให้ลำบากมาตลอดทาง

ในเวลาที่ทะเลาะกันหนักๆ ผมชอบหยิบความรู้สึกที่ได้เจอกันใหม่ๆ เรื่องที่เค้ายอมเสียสละเพื่อครอบครัว หรือเหตุการณ์ที่เราผ่านความยากลำบากมาด้วยกันมาพิจารณา มันทำให้สุดท้ายเรายอมแพ้กับ POW ที่เราสองคนข่วยกันทำมา มันมากพอที่จะทำให้ลืมเรื่องที่ทะเลาะกันได้เลย

ทุกๆครั้งที่เราพบกับเรื่องที่มันใหญ่ มันหนัก มันทุกข์มากๆแล้วผ่านมันไปได้ด้วยกัน ผมสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่มันค่อยๆแน่นแฟ้นขึ้นทุกครั้งๆ เรารู้สึกเข้าใจกันมากขึ้นทุกครั้ง ความสัมพันธ์ที่แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆนี้ มันเป็นผลมาจาก POW มั้ย

จนทำให้ผมเข้าใจความหมายของคำว่า”ร่วมทุกข์ร่วมสุข”เป็นอย่างดี มันช่างลึกซึ้งมาก

เราคงเคยเห็นคนเอาหลักปรัชญาของการร่วมทุกข์ร่วมสุขมาใช้อยู่บ่อยๆ อย่างการรับน้องในมหาลัย มันน่าทึ่งมากที่สามารถสร้างความรักภายในชั้นปีได้อย่างรวดเร็ว แต่แน่นอนมันมีราคาที่ต้องจ่าย

อย่างการซ้อมกีฬาประเภททีม ยิ่งหนัก ยิ่งรักกัน

ทุกวันนี้กลุ่มเพื่อนอันน้อยนิดของผม ก็เป็นนักบาสเก่าด้วยกันมาทั้งนั้น