nostr:nevent1qqsxjatvaehrpayfl9yr900k6j0p6ht0f9flag8rr4jqljyndxe8lzqprpmhxue69uhhyetvv9ujuumfv9khxarj9e3k7mf0qgsdsv8w0d7rpgmykyjykau6lw60z4nn8laceper2zrwy6ctfesu6csrqsqqqqqpuhg5v8

คุณอาจจะงงว่าเคล็ดวิชากระบี่ไม้มันมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องราวของตัวละครปิรันย่า?

ย้อนไปเมื่อต้นปี 2021 ซึ่งช่วงนั้น nostr:npub1prya33fnqerq0fljwjtp77ehtu7jlsjt5ydhwveuwmqdsdm6k8esk42xcv ถูกให้ฉายาว่าเป็น "ปิรันย่า"

อาจจะเพราะ อ. พูดจาได้อย่างคมคายหรือจะเป็นเพราะฝีปากกรรไกรก็มิทราบได้ แต่ถ้าจำไม่ผิด มันมีใครสักคนที่คอมเม้นต์เข้ามาระหว่างไลฟ์ ซึ่งแทนที่จะพิมพ์ว่า Piriya เขาดันนิ้วเบียดจนกลายเป็น "ปิรันย่า" ไปซะอย่างงั้น

เพจ Piranha33 (เดิม) ของเรา ก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากกระแสเรียกขานในตอนนั้นนั่นเอง

เราพูดคุยกันถึงคอนเทนต์ที่คนรับจะย่อยได้ง่าย มีการนำเสนอแนวคิดกันเอง ว่าควรใช้ตัวละครน่ารัก ๆ ในการเล่าเรื่อง ซึ่งน่าจะช่วยให้ได้รับประสบการณ์ที่ดีกว่า (ได้แรงบันดาลใจจาก Little Hodler ของคุณ Lina มาอีกทอดนึง)

ผมที่ฮอร์โมนกำลังพลุ่งพล่าน และต้องการจะเผาไหม้พลังงานของตัวเองทิ้งไปบ้าง เสนอตัวว่าจะลองดราฟท์คร่าว ๆ มาให้ทุกคนได้เลือกลงความเห็นกัน

เรื่องตลกก็คือ.. จริงๆ แล้วครั้งแรก ผมลงมือวาดเป็นปลาปิรันย่าจริง ๆ เลยด้วยซ้ำ คือแบ่บ.. ปลาที่ว่ายในน้ำเลยนั่นล่ะ

แน่นอนว่าไอเดียนี้ไปไม่รอด..

อ.ตุ้ย nostr:npub1jmgyx98jkel68qpnu9lfcgsahk5mghvxgavyvw48ljk6m64nv0rsk79z5s มือวาดพระกาฬของเรา ก็เริ่มส่ายหัว พร้อมกับทำน้ำเสียงไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก

เราจะเขียนอริยาบทของตัวละครนี้ให้หลากหลายได้ยังไง คงจะแค่บิดตัวงอไปงอมา หรือไม่ก็แสดงออกทางสีหน้าเพียงเท่านั้นน่ะเหรอ?

มันเลี่ยงไม่ได้ที่ผมจะต้องจับมาทำเป็นปิรันย่ากึ่งมนุษย์เหมือนอย่างที่เราเห็น มีลำตัว มีแขน มีขา มีหัว ซึ่งตอนแรกก็มีครีบบนหัวเสียด้วยซ้ำ และที่ขาดไม่ได้เลยคือฟันแหลม ๆ หลาย ๆ ซี่นั่น

เหตุผลที่ผมต้องออกแบบในตอนนั้นให้แขน-ขาของมันออกมาดูลีบ ๆ ก็เพราะไม่ต้องการให้ใครจำผิด ไปจำซ้ำกับตัวละครของคุณ BitToon เอาว่าอย่างน้อยที่สุดของเราก็ควรจะฟันแหลมเอาไว้ก่อน

หลังจากนั้นผมก็ลองดราฟท์ตัวละครรอง ๆ เพิ่มเข้ามาอีก ซึ่งก็มี หมู หมี อินทรีย์ วัว ฯลฯ เพื่อให้เห็นทิศทางของการสร้างสรรค์เรื่องราวมากขึ้น..

เอาจริง ๆ ตอนนั้นเรามีไอเดียว่าจะลองทำการ์ตูน 4-6 ช่องกันด้วยนะ (แบบ Lina) ตัวละครเลยอาจต้องแสดงอริยาบทได้มากกว่าแค่ที่ปลาทำได้

เราเคยมีผลงานในตอนนั้นที่ยังไม่เคยออกสู่สายตาผู้ใดมาก่อน และก่อนที่มันจะถูกลืมเลือนไปเสียสิ้น ผมขอเอามาเปิดให้พวกเราได้ดูเลยก็แล้วกันนะครับ..

เราเริ่มคิดถึงกลยุทธ์การตลาดสนุก ๆ ในการนำเสนอมาสค็อตของเรา การสร้างแบรนด์ และสร้างคอนเทนต์ต่าง ๆ ที่จะช่วยเสริมความน่าสนใจและได้รับการจดจำ เราพยายามจะทำให้มันถูกวิธี

ทั้งหมดที่ว่ามานี้เป็นไปตามตำราแทบทุกกระเบียด

เมื่อคุณจะสร้างแบรนด์ใหม่ หรือแคแรคเตอร์ใหม่ และต้องการแนะนำให้กลุ่มเป้าหมายของคุณได้รู้จักกับมัน เพื่อหวังจะไล่ล่า Royalty หรืออะไรต่อมิอะไรต่าง ๆ นานา คุณจะเริ่มทำเหมือน ๆ กับที่ใคร ๆ เค้าก็ทำกัน

ซึ่งแนวทางปฏิบัติที่ได้รับการการันตีกันมาแล้วจากหนังสือการตลาดและไลฟ์โค้ชทั่วโลก หรือออนไลน์มาร์เก็ตติ้งคอร์สเรือนแสนที่ไหน ๆ ก็คงจะสอนให้คุณทำแบบเดียวกันนี้ทั้งนั้น..

Piranha33 ในตอนนั้นยังคงเป็นเพียงเรื่องสนุก เป็นงานอดิเรก เป็นแพสชั่นเพลิน ๆ ของพวกเรา Founder

แน่นอนว่าเราที่ยังไม่ได้มีเป้าหมายอะไรชัดเจนนัก ก็ค่อย ๆ ไล่ทำตามวิธีที่ถูกสอน ๆ กันมา กระทั่งแขนขาที่เริ่มอ้วนมากขึ้นนั้น ก็เพราะเราคำนึงถึงตอนที่อาจต้องเอาไปทำเป็นตุ๊กตา

ไอเดียส่วนใหญ่มาจากการคุยสนุกกันเอง 3-4 คน จากนั้นผมก็จะรับหน้าที่ไปลองขีด ๆ เขียน ๆ ลายเส้นหยาบ ๆ ออกมา เมื่อเป็นที่พอใจกันแล้ว เราจึงจะส่งมันไปให้ อ.ตุ้ย กระทำชำเราให้เรียบร้อย แน่นอนว่าโคตรศิลปินรายนี้ก็มักจะทำได้เกินจินตนาการของเราอยู่เสมอ

เราทำแบบนั้นมาเรื่อย ๆ ค่อย ๆ วิวัฒน์และพัฒนาตัวเองไปตามกระแสสังคมโซเชียล แม้เราจะมีแก่นของการนำเสนออยู่บ้าง แต่รูปแบบของพวกเราก็ยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางกันมากนัก

ช่วงหนึ่งเราเคยนำโควทเด็ด ๆ ของ อ.พิริยะ มาใส่ลงไปในงานศิลปะขั้นเทพของ อ.ตุ้ย ซึ่งหลายท่านก็อาจชื่นชอบและคงผ่านตากันมาหมดแล้ว

พอมานั่งนึกย้อนกลับไปแล้ว ผมก็ขำตัวเองอยู่เหมือนกัน

เราไม่ต่างอะไรกับจอมยุทธเห่อวิชาที่ยังคงถือกระบี่เหล็กนิลอยู่ในมือ ที่ตามคัมภีร์เขาว่ามายังไง เราก็จะพยายามทำให้ได้ตามนั้น บางอย่างก็ครีเอทขึ้นมาเอง แต่ในจิตลึก ๆ ก็ทำไปเพื่อชัยชนะส่วนตน

แม้บางอย่างเราจะครีเอทกันขึ้นมาเอง แต่ "คุณค่า" ของเราในตอนนั้น ผมรู้สึกว่ามันยังน้อย เราไม่ได้โฟกัสในสิ่งที่เราควรเป็น..

---

เมื่อผ่านเวลามาเรื่อย ๆ กระบวนท่าและกระบี่ในมือของเราเริ่มเปลี่ยนลีลาไปตามศัตรูที่เราต้องคอยประมือ

Facebook เริ่มทำตัวได้น่ารำคาญมากขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังขยันปรับเปลี่ยนกฏเกณฑ์เป็นว่าเล่น เริ่มลดการมองเห็นของเพจเราลงแบบสุดกระโชกโฮกฮาก

ผลงานที่พวกเราสรรค์สร้างกันออกมาแต่ละชิ้นนั้น ไม่มีชิ้นไหนที่เราได้มาโดยง่าย ต้องมีการไปรื้อดูคลิป อ่านเพิ่ม ค้นคว้า คัดสรร เรียบเรียงบทความ สร้างสรรค์ออกมาเป็นงานภาพ วาดผิดวาดถูก ฯลฯ

เราใช้เวลานานมากกว่าจะผลิตกันออกมาได้แต่ละชิ้น เพียงเพื่อพบว่าเราจะโดนลดการมองเห็นจนมันกลายเป็นคอนเทนต์ไร้ค่า

เราไม่อาจส่งต่อคุณค่าไปถึงมือผู้รับได้อย่างที่ใจเราอยากจะทำ..

ผมเริ่มได้สติ เริ่มตระหนักได้มากขึ้นแล้วในช่วงนั้น

แทนที่ผมจะเสียเวลาไปกับการค้นหาวิธีเอาอกเอาใจอัลกอริทึม ผมควรจะเอาเวลาไปคิดทำ ไปสร้างคุณค่าแบบอื่นจะดีเสียกว่า

ผมเริ่มแพร่กระจายความคิด "ฉีกตำราทิ้งแม่งให้หมด" ไปสู่น้อง ๆ ในทีมงาน Right Shift

ซึ่งมันอาจคล้ายว่าผมกำลังเลือกใช้อารมณ์ขิงตัวเองเป็นที่ตั้ง แต่ในความเป็นจริง นั่นเป็นการตัดสินใจที่เต็มไปด้วยเหตุและผลที่ผ่านการคิดวิเคราะห์มาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

ตำราจะมีค่าอะไร เมื่อเราทำตามแล้วมันไม่ได้ผล?

ถึงเวลาแล้วที่เราจะโยนกระบี่เหล็กนิลทิ้งไป หันไปทำความเข้าใจกับจุดอ่อนในจุดอ่อนของศัตรู หยิบเอากระบี่ไม้ไผ่ขึ้นมาร่ายรำ ฟาดฟันพวกแม่งให้ขาลายกันไปเลย

เมื่อเราเลือกที่จะไม่อยู่ให้ใครมาครอบงำ กฏเกณฑ์ต่าง ๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อบังคับขู่เข็ญจินตนาการของพวกเราก็ดูจะสิ้นท่าไปในที่สุด

วันนี้..

หากเราเชื่อว่าอะไรมีคุณค่า เราจะทำสิ่งนั้น

อะไรที่อาจยังไม่ใช่ เราจะยังไม่ทำ

เราจะเลือกทำด้วยตัวเอง ผ่านการรับฟังความต้องการที่แท้จริงของตลาด ไม่สนว่าใครจะขุดคลองเอาไว้ยังไง เราจะเดินไปในทางของเรา ในแบบเรา เพราะที่ Nostr พวกเราได้รับอิสรภาพทางออนไลน์มาแบบเต็มขั้นแล้วนั่นเอง

ผมเน้นให้ทีม "ฝึกฝน" ตัวเองให้มากพอ ไม่ต้องไปสนใจเทรนด์อะไรอีกแล้วทั้งนั้น คิดเอง วิเคราะห์เอง ทำเอง ลองแก้ปัญหาเอง โดยผมและ อ. จะคอยให้กำลังใจและคำแนะนำแก่น้อง ๆ ตามสมควร เมื่อคราวจำเป็น

การฝึกเอง ช่วยพัฒนาทักษะเฉพาะตัว ทำให้พวกเขาค้นพบท่วงท่าในการร่ายรำกระบี่แบบใหม่ ๆ

ตัวอย่างก็เช่น อ.ตุ้ย ที่ได้ฝึกวาดมาทั้งชีวิต ปกคลิปต่าง ๆ งานวิชวลระดับเอกอุสไตล์ปิรันย่าที่เราได้เห็นกันในตอนนี้ มันมาจากจินตนาการอันลึกล้ำของ อ.ตุ้ย แทบทั้งสิ้น

สวยไม่สวยก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ที่มันล้ำลึก และผมยังไม่ค่อยเข้าใจเลยก็คือตุ้ยวาดมันออกมาได้ยังไง ในเมื่อเจ้า nostr:npub16hpaqcm8zhc6n4d79tu2mtsf9464093r4v3r7l5hq5tpsng3txesw3tu5f มันบรีฟได้เห่ยซะขนาดนั้น?

มันแสดงให้เห็นว่า.. เมื่อคุณเชี่ยวชาญเพลงกระบี่ และเข้าใจในสิ่งที่ต้องเจอมากพอ คุณจะเริ่มรับมือกับมันได้อย่างง่ายดาย มันเป็นพลังที่ได้รับอานิสงส์มาจาก Proof of Work ของคุณอย่างแท้จริง

โยนตำราทิ้งไป..

ตำราให้เบสิคบางอย่างแก่เรา แต่คงไม่สามารถจะ Apply มันได้กับทุกเรื่องที่ล้วนแล้วก็มีคุณลักษณะบางอย่างแตกต่างกันไปไม่มากก็น้อย

สิ่งที่เราควรทำ คือ วิเคราะห์และทำความเข้าใจกับ "สิ่งนั้น" และบริบททั้งหมดให้ได้ด้วยตัวเราเอง มองหาคุณค่าบางอย่างที่เข้ากันได้อย่างดีกับสิ่ง ๆ นั้น แทนที่จะคอย Copy & Paste จากคนที่เคยสำเร็จอย่างที่เราเคยทำ

เราควรให้ในสิ่งที่คนรับจะอยากได้ ออกแบบในสิ่งที่จะเกิดคุณค่ากับเพื่อนมนุษย์และตัวเราเอง

กระบี่ไม้ไผ่ จึงเป็นท่วงท่าที่เราจะประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง เพื่อสนองตอบต่อบริบทที่เรากำลังต้องรับมือ มันจะไม่ซ้ำใคร ไม่เคยมีใครเขียนมันเอาไว้ก่อน เรานี่แหละที่จะต้องคิดค้นมันแบบ Real-time

มันจะเป็นตำราที่เราเป็นคนเขียน ที่แม้นจะมีใครได้อ่านมันจนจบ ก็จะไม่มีทางนำไปปฏิบัติแล้วให้ผลลัพธ์ได้แบบที่เราเคยทำเอาไว้

คุณค่าที่ไม่เหมือนใคร

อย่างเช่น ตุ๊กตา Skin ใหม่นี้

คุณค่าไม่ได้มีแค่สิ่งที่คุณเห็น

แต่มันรวมอยู่ในเรื่องราวทั้งหมด ที่ส่วนหนึ่งก็ได้ถูกนำมาเปิดเผยแล้วในโน๊ตนี้ ส่วนหนึ่งผสมอยู่ในสิ่งต่าง ๆ ที่พวกเราและ อ. พิริยะเคยได้ทำตลอด

และแน่นอนที่สุด.. ในหงาดเหงื่อของน้อง nostr:npub1eahsj3ngx39s3dvk78frad0dwsw09q8nqprudy8vld4sjqd8uafsu362ah

ขอบพระคุณชาว #Siamstr #SiamstrOG ทุกท่านที่รักใน "ปิรันย่า" ทุกท่านที่ชื่นชอบและติดตามผลงาน คอยสนับสนุนพวกเรามาโดยตลอดครับ 🙏

nostr:npub15l5mxmljftnnqur8gf2nkjj2yuemqy2kuly7yc29lx7x598svx5s447rgk

เอาล่ะ นี่คือ เรื่องเล่าการเลึยงไก่ฉบับอิสระชน

ไก่ของเราเป็นไก่แจ้ เพศเมีย 1 ตัว ไร้ชื่อ

เริ่มเลี้ยงด้วยการซื้อบ้านหลังย่อมๆให้เค้าอยู่ ด้วยความไม่ทำการบ้าน ก็เปย์อาหารเม็ด ไข่ใบน้อยก็ทะยอยออกมา จาก 1 ตัว เป็น 21 ตัว ภายใน 1 ปี

เราไม่รู้เลยว่าไก่ตัวเมียมีลูกได้ เราแค่รู้ว่าบ้านคุณลุงคนสวนเค้ามีไก่ตัวผู้

อยู่มาวันนึง มีเพศผู้ตัวนึงสถาปนาตัวเองเป็นจ่าฝูง เราเรียกมันว่า เคียฟ เพื่อเป็นการมาร์คช่วงเวลาในการเลี้ยง และสีมันสวยกว่าไก่ตัวอื่น เดินสวย ดูมีพลัง

เราเลี้ยงแบบเช้าเปิดกรง ปล่อยเดินเล่นตามอิสระ

ห้าโมงเทอาหาร เป็นข้าวเปลือกผสมอาหารเม็ด เทกะกะไป ไม่รู้ว่าพอหรือไม่พอ รู้แค่ว่าเทเยอะก้เหลือ เทน้อยก็เหลือ แต่ถ้าห้าโมงไม่เท จะมีการตั้งแถวมองหน้า ถ้าถึงบ้านแล้วไม่แวะเทจะเดินตาม...เฮ้ะ

วันนึงประชาชนไก่ก้ค่อยๆหายไป เคียฟทำหน้าที่ผู้นำได้ดีจนวันสุดท้าย เค้าส่งเสียงดัง กระพือปีก บินสู้ เพื่อบอกตัวอื่นว่ามีศัตรูใกล้เข้ามา สุดท้ายเค้าก้ไม่รอด

ศัตรูของไก่แถวนี้ หมาบ้าง ยาฆ่าแมลงบ้าง จากไก่เป็นตัวๆที่เริ่มหาย วันนึงไข่ในกรงก็หายไปด้วย เราพบจระเข้น้อยๆ เดินป้วนเปี้ยน แถวๆกรงอยู่พักนึง

ตอนนี้เหลือ เมีย1 ผู้2 และลูกของพวกเค้า หญิง1 ชาย 1 (ระบุเพศแล้ว) เราก้ยังเลี้ยงปล่อยเหมือนเดิม

เช้าเดินเล่น เดินไปขี้ไป คุ้ยหญ้าตายเป็นวงๆ

เช้าถอยรถเดินตัดหลัง

เย็นกลับบ้านเดินตัดหน้า

เราปรับอาหารเน้นข้าวเปลือกมากขึ้น ดูจะชอบมากกว่า แต่ก้กินเหลือเหมือนเดิม

กระต้ากปวดไข่ทุกวัน แต่หาไข่ไม่เจอ

ไข่ไม่เป็นที่ ไข่บนเตาแก็ส ไข่ในตะกร้าจักรยาน ไข่บนกรงหมา พอเก็บไข่มาใส่กรงก็ไม่กกให้

ไข่ประมาณลูกปิงปอง ไอ่จะกินก้คงไม่อิ่ม

พอมันไม่กก ผู้ใหญ่บ้าน ก้เลยเอามาเข้าตู้ฟัก 2 ใบ ได้มาตัวนึง น่าร้ากกกกกก ขมิ้นตั้งชื่อว่าโกโก้ พอเริ่มโตก้เอาไปเล่นใกล้ๆฝูง แล้วก้เอาไปเข้าอีกกรง เอาไว้นอกบ้าน

ลูกไก่ที่ไม่เคยนอนนอกบ้าน ใช่แล้ว มันไม่รอด

รุ่นล่าสุดนี้พวกเราก้เลยทำใจ เลี้ยงแบบปล่อยยิ่งกว่าเดิม เพราะไม่อยากผูกพัน ไข่ก็ไข่ ไม่กกก็ไม่กก

เช้าขันทักทาย กะต้ากปวดไข่

เดินผ่านเอียงคอ มองหน้า

ไม่เทข้าวเดินตาม

พระอาทิตย์ใกล้ตก เดินเข้ากรงเอง

จอดรถผิดที่ เดินสำรวจ

โยนขนมให้ วิ่งมากิน เฮ้ะ

นี่มันไก่กลายพันธุ์ปะเนี่ย

ไม่รู้ว่าเลี้ยงแล้วได้อะไร

แต่เพลินดี แถมต้นไม้โตดีด้วย

รัฐอิสระไก่ สอนอะไรเราบ้าง?

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdk4kYy41mAYIVrSBRpiJTnYESiRA1LKj8IFxuI_xWzhuImEg/viewform?usp=sharing