"ตลอดประวัติศาสตร์ มนุษย์ส่วนใหญ่ล้วนเข้าใจว่าหากคุณใช้เวลาช่วงเยาว์วัยไปกับการสร้างครอบครัวที่ดี คุณก็มีโอกาสที่จะมีผู้คนที่คุณรักอยู่เคียงข้างและคอยดูแลคุณในบั้นปลายชีวิต ความต้องการมีลูกเป็นความต้องการตามสัญชาตญาณทางธรรมชาติสำหรับผู้คนส่วนมาก ความสุขที่ได้รับจากเด็ก ๆ นั้นก็เป็นอีกสิ่งที่กระตุ้นให้หลาย ๆ คนอยากมีลูก

"แต่น้อยคนนักที่จะมองว่าการมีลูกคือการเตรียมพร้อมสำหรับวัยชรา ทุกวันนี้มันกลับเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้คนจะยืดช่วงวัยหนุ่มสาวของพวกเขาออกไปอย่างไม่มีกำหนด และยอมเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ ไม่มีประโยชน์ และให้ความสนุกเพียงชั่วครู่ แต่ปราศจากซึ่งความมั่นคง ความพึงพอใจ หรือความอิ่มเอมใจอย่างยั่งยืนในชีวิต"

"The Fiat Standard บทที่ 7 : วิถีชีวิตแบบเฟียต" เสร็จส่งซีเอ็ดแล้ว เตรียมลุยต่อกับบท 8 สุดเดือดอย่าง "ฟักกิ้งเฟียตฟู้ด" !!

#siamstr #FiatStandard #Bookstr

ผมหลีกหนีเรื่องน่าหดหู่ ตวามเกลียดชังด้วยการซักผ้าลูกเดียวเลยครับ ได้ผลดีมาก เราจะยุ่งและเมื่อยจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น ส่วนมากจะคิดแค่เรื่องด่าเมียในใจ

ผมขอเถียงขาดใจกับใครก็ตามที่คิดว่าการแจกเงินดิจิทัล คือการกระทำชุ่ยๆ คิดตื้นๆ มักง่าย

แบบก็เสือกลั่นไปแล้วให้ทำไง มันก็ต้องทำมั้ย ไม่งั้นเสียหน้าตาย ความนิยมที่พังไปใครจะรับผิดชอบ

การแจกเงินดิจิทัล 10,000 และการแจกเงินอื่นๆ ที่จะตามมาอีกมากมาย ไม่ได้เกิดจากความสิ้นคิดไร้สมองแน่นอน แต่มันคือความตั้งใจ ถูกคิดมาแล้วอย่างดี ทุกอย่างคือแผนการที่ถูกวางเอาไว้เพื่อให้บรรลุ 1 ในเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ที่รัฐบาลต้องการในอนาคต

.

นั่นคือการปูทางไปสู่...

ค่าแรงขั้นต่ำ 600 บาทในปี 2570

โดยที่ราคาข้าวของจะแพงคืออย่างน้อยเท่าตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

สรุปง่ายๆ คือ "จนลง" นั่นเอง

.

อ่ะว่ากันตรงๆ ลองทำสมาธิตั้งจิตวิตถารดูดีๆ

การที่รัฐจะเพิ่ม productivity มหาศาล เพื่อให้กลไกค่าแรงปรับตัวสูงขึ้น 1 เท่าตัวภายใน 3-4 ปี โดยไม่ทำให้เกิดเงินเฟ้อ

มันยากซะยิ่งกว่าลุงพิริยะเมากาว ทะลึ่งประกาศตัวว่าเป็น Shitcoinner และโพสต์อวยชิบะรัวๆ อีกนะครับ

.

ดังนั้น เมื่อเราคิดอย่างละเอียดรอบคอบครบทั้ง 84ล้านมุมแล้ว จะพบว่า

หนทางเดียวที่จะผลักค่าแรงขั้นต่ำขึ้นไปเป็น 600-700 บาทได้ตามเป้า

คือการผลักด้วยกลไกของ "เงินเฟ้อ" ยังไงล่ะ ไม่เสกเงินเพิ่มก็ต้องกู้เพิ่มไง ง่ายๆ แค่นี้

.

เราได้ค่าแรงเชิงตัวเลขเพิ่มขึ้นเท่าตัว แต่ซื้อข้าวของได้น้อยลงกว่าเดิมอย่างน้อยครึ่งนึง ฟังดูโคตรอย่างเจ๋งไปเลยนะครับพ่อหนุ่มหน้ามน สู้ๆ

#Siamstr #ThailandZapathon #Thainostrich

#zapathon #bitcoin #nostr

โซเชียลมีเดียแบบเดิม ๆ ย้ำกับเราว่า :

❌คุณไม่มีความสุขหรอก คนอื่นสุขกว่า

❌คุณไม่มีคุณค่าอะไรหรอก คนอื่นเขาประสบความสำเร็จกันหมดแล้ว

❌คุณมันขี้เกียจ คนอื่นเขามีกิจกรรมเท่ ๆ กันเต็มไปหมด

❌คุณมันรสนิยมห่วย คนอื่นดูหนังดี ๆ ฟังเพลงเก๋ ๆ กันทั้งนั้น

❌คุณกินอาหารชั้นต่ำ คนอื่นเขากินของดี ๆ แพง ๆ กันหมดแล้ว

❌คุณมันโง่และเลวที่ไม่แสดงออกทางการเมือง คนอื่นเขาเสียสละ call out ด่าพ่อล่อแม่กันแล้ว

❌คุณมันสวะไม่รักโลก คนอื่นเขาตื่นตัววัวตดจนโลกร้อนกันขนาดไหนกันแล้ว!

❌และอีกเพียบที่ตอกย้ำว่าเราแม่งกระจอก ต่ำต้อย ไม่มีความสุข และไม่คู่ควรจะมีความสุข

..

ตัดภาพมา #Nostr

⚡โลกนี้ช่างอิสระ แม้บางมุมจะป่าเถื่อนไปบ้าง แต่เราก็อย่าอ่อนแอเองด้วยสิวะ

⚡โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ มีอะไรให้เรียนรู้ได้ไม่จบไม่สิ้น โดยไม่มีใครสาระแนมาตัดสินแทนเราในนาม fact-checker

⚡โลกนี้ช่างสวยงาม มีธรรมชาติที่สงบ มีผู้คนที่ปรารถนาดี มีชุมชนที่น่ารัก

⚡โลกนี้ช่างสงบ ไร้เสียงรบกวน ชวนให้เรากลับมาโฟกัสกับที่มีมีคุณค่าจริง ๆ และอยากให้เปลี่ยนพลังของเราสร้างสิ่งมีคุณค่าให้คนอื่นเช่นกัน

..

ไม่น่าเชื่อ มือถือก็เครื่องเดิม คอมฯ ก็จอเดิม แต่เพียงเปลี่ยน #protocol ทุกอย่างก็เปลี่ยน และเปลี่ยนไปในทิศทางที่เต็มไปด้วยความหวัง

นี่สินะกลิ่นอายของ #freedom & #hope

สูดมันให้เต็มปอด

🟠

ก่อนนอนวันนี้นึกอยากจะแชร์มุมมองหนึ่งซึ่งว่ากันด้วยเรื่อง "โชคชะตา" ✨

ไม่แน่ใจว่าหลายคนในที่นี้มีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไงแต่ผมอยากจะลองแชร์ของผมให้ฟังกันนะครับ 🤩

โชคชะตาแรกที่เกิดขึ้นในชีวิต และ ทำให้มันหล่อหลอมความเชื่อในส่วนนี้ขึ้นมา คือ การที่ผมเกิดในยุคหลังความเจริญรุ่งเรืองของครอบครัว หรือ เรียกได้ว่าช่วงยุคมือที่ทุกอย่างลงเหว จากบ้านที่เคยมี sound money อย่างทองคำกับกลายเป็นมีหนี้ท่วมหัวเพราะการพนัน ผมไม่เคยเอ่ยปากขออะไรแล้วก็ได้ทันทีเหมือนตอนรุ่นพี่ๆ แต่ผมก็ไม่ใช่ว่าผมไม่ได้อะไรเลยจากพ่อกับแม่ พวกเขาก็ยังดูแลผมอย่างดี และเอาจริงๆ ผมไม่ได้รู้สึกน้อยใจอะไรส่วนนี้ เพราะผมมีชีวิตวัยเด็กที่มีความสุขมากเพราะครอบครัวของผม ซึ่งการที่โชคชะตาเล่นตลกเกิดมาผิด timing นี่แหละเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมคิดว่าแล้วผมจะทำยังไงให้ครอบครัวกลับไปมั่งมี หรือ สุขสบายเหมือนแต่ก่อน

โชคชะตาที่สอง ก็คือ การที่ผมได้มาเจอเพื่อนๆในปัจจุบันของผม ทั้งเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ ซึ่งทุกอย่างมันเริ่มมาจากการที่ผมเคยให้สัญญากับแม่ว่าผมจะตั้งใจเรียนตอนเด็กๆ เพราะอย่างที่รู้ว่าเราก็อยากช่วยครอบครัวให้มาสบายเหมือนเดิมอะเนาะ เราก็เลยถูกปลูกฝังว่าต้องเรียนให้เก่งนะ แล้วจะได้มีงานดีๆทำและมีเงินมาเลี้ยงดูคนในครอบครัว ซึ่งตามประสาเด็กเราก็ให้สัญญาไปงั้นแหละ แต่มีช่วง ป.4 ที่ไม่รู้อะไรเข้าสิง ผมกลับมาตั้งใจเรียนและได้เขยิบขึ้นมาห้องต้นๆ (แต่เอาจริงก็เหมือนแค่พยายามรักษาสัญญาที่ให้กับแม่แค่ช่วงนั้น ไม่ได้คิดจะตั้งใจเรียนให้เก่งจริงๆ) และ ได้เจอกับเพื่อนๆในปัจจุบันของผม ซึ่งก็เหมือนเพื่อนแท้เลยทีเดียว การตัดสินใจในวันนั้นก็ส่งผมให้ได้มาอยู่ในสภาพแวดล้อมสังคมดีที่ดี ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆเรื่อย ได้เห็นมุมมองที่กว้างขึ้น คิดไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าไม่มีแรงฮึดตอน ป.4 ตัวเองจะไปอยู่จุดไหน 🤓

โชคชะตาที่สาม ก็คือ การที่ผมสอบติด มหาลัยที่ผมอยากเข้าได้โดยโอกาสที่จะได้แทบจะไม่มีเลยตอนนั้น และ ช่วง ม.6 เป็นช่วงที่ผมเหลวแหลกมากที่สุดแล้ว 555555 คะแนน admission ใน เว็บเด็กดี บอกว่าผมไม่มีทางติดแน่ๆ แต่ผมก็ยังดึงดันเลือกไป เพราะความชอบส่วนตัว ซึ่งตอนที่รอผลประกาศ admission ตอนนั้น ช่วง 3 วิ ก่อนที่เว็บ True จะประกาศ ผมคิดในใจว่า "คนเราจะได้อยู่ที่ไหนก็คงได้อยู่ที่นั่น" ปรากฏว่ามันติดเฉยเลย ผมอึ้งจริงๆ แบบแทบน้ำตาไหล เพราะอย่างน้อยก็เอาไปอวดแม่ได้ ทำให้แม่ภูมิใจได้ ซึ่งที่ผมคิดว่าเป็นโชคชะตาเพราะภายหลังผมมารู้ว่าคะแนนผมผ่านมาแค่นิดเดียวแบบรองสุดท้าย แต่สุดท้ายตอนจบก็ถือว่าเกียรตินิยมนะเคิ้บ (ไม่รู้ได้ไง) ซึ่งการได้ไปเรียนที่มหาลัยนี้ก็ส่งผลให้ผมไปเจอเพื่อนมหาลัยที่ดีมากๆเลย ซึ่งทุกวันนี้เราก็ยังสนิทและนี่มีแอบป้ายยาเรื่อง Bitcoin บ้าง 55555 😆

โชคชะตาสุดท้าย คงเป็นเรื่องการมา Canada ซึ่งเรารู้กันดีว่าในช่วงปีหรือสองปีที่ผ่านมา กระแสการย้ายประเทศหนักมาก ฝ่ายซ้ายต่างๆ บลาๆ เราคงไม่ต้องพูดเรื่องนี้เยอะ แต่เอาจริงๆ ส่วนตัวผมอยากลองมาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศอยู่แล้วแค่กระแสก็เป็นส่วนหนึ่งที่ผลักดันขึ้นมาอีก ที่มันเป็นโชคชะตาเพราะผมไม่คิดหรอกว่าจะได้มา เพราะ ตอนทำวีซ่าก็เรียกได้ว่ามีปัญหาเยอะแยะไปหมด เพราะครอบครับผมไม่ได้มี statement ที่จะยื่นรองรับค่าเรียนได้ เลยต้องไปยืมของน้าสาวมา และ ระหว่างนั้นก็มีปัญหาเรื่องเอกสารที่เรียกได้ว่า มีโอกาสที่จะไม่ผ่านแบบ 50/50 แต่สุดท้ายวีซ่าก็ได้ approve แบบ งงๆ และได้มาอยู่ที่นี่กว่า 10 เดือนแล้ว 💪🏻

และต่อจากนี้ก็น่าสนใจว่าโชคชะตาจะพาผมไปไหน เพราะ ที่มา Canada ก็เรียกได้ว่าผิดช่วงมากๆ Inflation เอย regulation ต่างๆ ที่อาจจะไม่เอื้อตอนการขออยู่ยาว (Permanent Resident) งานที่หายากมาก เพราะ immigrants มาเยอะกันมากๆ และ เห็นว่าเรื่องการเมืองที่นี่ก็หวั่นๆว่าจะมีเรื่องอยู่ระหว่างฝ่ายซ้ายและขวา (ยังไม่ได้ไปตามข่าว เดะตามแล้วมาเล่าให้ฟังนะครับ)

ที่เล่ามาทั้งหมดก็ต้องยกเครดิตให้ตัวเองด้วยแหละที่พยายามมาได้ขนาดนี้ อาจจะไม่สุดความสามารถแต่อย่างน้อยเราก็พยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อให้มันเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าบางช่วงเวลาของชีวิต มันมีเรื่องโชคเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างอธิบายไม่ได้ บางครั้งอาจจะทำให้ชีวิตง่าย บางครั้งอาจจะยาก ก็แล้วแต่เส้นชะตาของชีวิต

แล้วเพื่อนๆใน #Siamstr ละครับ มีเรื่องโชคชะตาอะไรมาแชร์กันบ้าง💖

สำหรับคืนนี้ต้องนอนแล้ว GN ครับ ทุกท่าน 🌙✨

## Write-thing like Jakk II

### The Art of Analogy

ผมไม่เก่งพอจะอธิบายเรื่องยากๆ ให้คนเข้าใจได้?

มันมีเทคนิคที่คนไทยเรียกว่า "การอุปมาอุปไมย" แต่ผมไม่ชอบใช้คำนี้สักเท่าไหร่ ผมขอใช้คำว่า 'Analogy' ก็แล้วกันครับ

"Analogy" หรือ "การเปรียบเทียบ" คือ วิธีอธิบาย 'A' โดยใช้การเปรียบเทียบกับ 'B' ที่คนจะรู้จักหรือเข้าใจมันได้ง่ายขึ้น

มันเหมือนกับการสร้างสะพานเชื่อมระหว่างเกาะ เกาะแรกคือสิ่งที่คุณต้องการจะอธิบาย (ซึ่งมักเป็นเรื่องที่คนทั่วไปทำความเข้าใจได้ยาก) และอีกหนึ่งเกาะคือสิ่งที่คนอื่นเข้าใจมันดีอยู่แล้ว

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณต้องการอธิบายวิธีการทำงานของฮาร์ดไดรฟ์ (Hard drive ) ให้คุณยายฟัง แต่คิดว่าต้องทำคุณก็อยากลาตายแล้ว แต่เดี่ยวก่อน... ถ้าคุณลองใช้การเปรียบเทียบมันกับตู้เก็บเอกสารล่ะ?

คุณจะเก็บเอกสารในแฟ้มต่าง ๆ และลิ้นชักในตู้เก็บเอกสาร เช่นเดียวกับคอมพิวเตอร์ ที่จะเก็บไฟล์ในโฟลเดอร์ต่าง ๆ ไว้บนฮาร์ดไดรฟ์

การใช้ Analogy จะช่วยให้คนฟัง/คนอ่านเข้าใจไอเดียที่ซับซ้อนหรือยังไม่คุ้นเคยได้ง่ายขึ้น

> มันเหมือนกับการเปิดไฟในที่มืดๆ เพื่อให้คนได้เห็นและเข้าใจสิ่งที่อยู่ภายในนั้น

เอาล่ะ พวกเราพร้อมที่จะสร้าง "สะพาน" ของความเข้าใจกันแล้วหรือยัง? 😊

---

สมมุติว่าคุณเป็น Developer ที่กำลังนั่งโค้ดอย่างขยันขันแข็ง ทันใดนั้นลูกชายวัย 8 ขวบของคุณก็เดินเข้ามาเป็นเด็กเกาะเบาะ..

"พ่อพิมพ์อะไรอยู่ฮะ? หนูอ่านไม่เห็นรู้เรื่องเลย.."

"แล้วไอ้ที่เขียนอยู่นี่ มันทำงานยังไงเหรอพ่อ?"

บนจอของคุณเต็มไปด้วยไดเรกทอรี่และไฟล์หน้าตาไม่ค่อยเป็นมิตรกับคนทั่วไปนัก ในแต่ละไฟล์มีภาษาคอมพิวเตอร์ที่ไม่ต่างอะไรกับภาษาเอเลี่ยน

คุณจะเล่ายังไงให้ลูกคุณเข้าใจ?

---

### มาลองดูตัวอย่างกันครับ 😊

"โอเค.. ค่อยๆ จินตนาการตามที่พ่อพูดนะ.."

พวกนี้คือเอกสารที่พ่อเขียนให้คอมพิวเตอร์อ่าน ว่าพ่ออยากให้มันทำอะไรให้เรา สุดท้ายมันจะรวมกันเป็น AI Chatbot สำหรับมือถือ..

Authentication -- ชื่อมันอ่านยากใช่ไหม?

ไม่ต้องไปสนใจหรอก ไอ้นี่มันเหมือนประตูบ้าน 🚪 เราต้องทำให้แน่ใจว่ามันเปิด-ปิด ล็อกบ้านได้อย่างปลอดภัย ก่อนที่เราจะซื้อเฟอร์นิเจอร์เข้ามาในบ้าน ไม่งั้นคนจะมาขโมยโซฟาเรา

UserManager -- เมื่อประตูบ้านเราแน่นหนาแล้ว เราต้องทำให้แน่ใจว่าใครกันจะได้ถือกุญแจบ้าน 🗝️

RequestHandler -- ResponseProcessor

มันเหมือนกับคนส่ง Grab 🚴‍♂️ ที่เอากาแฟจากร้านเราไปส่งให้ลูกค้า เขาต้องรู้ว่าจะเอาอะไรไปส่ง และเข้าใจวิธีรับเงินจากลูกค้า

DatabaseManager -- ไอ้นี่คือตู้หรือห้องนิรภัย 🗄️ ที่เราจะเอาไว้เก็บของมีค่าของเรา (chat history, user profiles, etc.)

WebSocketManager -- มันเหมือนโทรศัพท์บ้าน 📞 เรากดโทรหาใครก็ได้ในทันที

SettingsManager -- นี่เป็นแผงควบคุมทุกระบบภายในบ้าน 🎛️ เราชอบแบบไหนเราก็ตั้งค่ามันแบบนั้นได้จากตรงนี้

CostCalculator -- นี่เป็นสมุดบัญชี 📚 เอาไว้ดูว่าเราจ่ายเงินไปแล้วเท่าไหร่ เงินเราเหลือเท่าไหร่

ChatRoomManager -- มันเหมือนห้องต่างๆ ในบ้านเราแหละ 🛏️ แต่ละห้องก็เอาไว้ทำกิจกรรมแตกต่างกัน

PluginManager -- นี่ห้องเล่นเกมส์ 🎮 หรือเอาไว้ดูหนังก็ได้ 🎬 เป็นห้องพิเศษที่เราอยากจะใส่อะไรเข้าไปก็ได้ บ้านเราจะได้มีอะไรให้ทำมากขึ้น

MarkdownAndCodeManager -- มองว่ามันเป็นชั้นหนังสือ 📚 หรือห้องเรียนรู้ก็ได้ 📖 ในนร้จะมีความรู้และอุปกรณ์การเรียนเยอะแยะ

MemoryManager -- อัลบั้มรูป 📸 หรือไดอารี่ 📔 เราเก็บภาพหรือความทรงจำของเราไปนานๆ ได้

ฯลฯ

"อ๋อ... พอเข้าใจแล้วครับ แบบนี้นี่เอง.."

---

การสร้าง "สะพาน" หรือ "Analogy" ที่ดีและแก้ปัญหาให้ได้ผล มันก็คล้ายกับการเป็น "ช่างไม้" ที่เก่ง คุณต้องรู้จักเลือกเครื่องไม้เครื่องมือทางการช่าง และวัสดุก่อสร้างที่เหมาะสม และต้องมีทักษะในการสร้างสิ่งที่คนอื่นจะเข้าใจและสามารถใช้งานมันได้..

เราต้องมีความเข้าใจที่ดีทั้งสองฝั่ง เราต้องเข้าใจทั้งสิ่งที่เร่ต้องการจะอธิบาย และสิ่งที่คนจะรู้จักหรือเข้าใจได้ง่าย มันต้องมีความชัดเจนและเหมาะสม มันควรเป็นสิ่งที่ทำให้คนเข้าใจได้ง่ายขึ้น ไม่ใช่ไปทำให้เค้าสับสนยิ่งกว่าเดิม

พยายามทำให้มันเรียบง่ายและตรงไปตรงมา เพราะถ้า Analogy ดูซับซ้อนเกินไป มันจะทำให้ให้เกิดผลลัพธ์ตรงกันข้าม ดังนั้น Keep it simple ควรเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่รู้จักหรือมีประสบการณ์กับมันเป็นอย่างดี

สิ่งต่อมาคือเราต้องมีความยืดหยุ่น เพราะบางครั้งคุณอาจจะต้องปรับ Analogy ให้เหมาะสมกับผู้ฟัง/ผู้อ่าน หรือใช้หลายๆ การเปรียบเทียบเพื่ออธิบายมุมมองที่ต่างกัน

ด้วยคุณสมบัติเหล่านี้ คุณจะสามารถสร้าง "สะพาน" ของความเข้าใจที่แข็งแรงและปลอดภัย ทำให้คนสามารถ "เดินทาง" ไปยังความรู้ใหม่ๆ ได้ง่ายขึ้นครับ 😊

#Siamstr

## Write-thing like Jakk

มีคนขอมา ก่อนหน้านี้ก็มีคนสนใจว่าผมเขียนยังไงถึงด้นสดๆ ออกมาได้แล้วยังทำได้ดีในแง่ของสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ผมจะไม่บอกว่าผมทำมันได้ดีกว่าใครนะครับ และถ้าคุณไม่ได้ชอบไสตล์ที่ผมเขียนอะไรมากขนาดนั้น คุณสามารถ Skip โน๊ตนี้ไปได้เลย..

แต่สำหรับคนที่สนใจการเขียนในแนวทางต่างๆ อย่างจริงจัง นี่ก็เป็นอีกหนึ่งในสิ่งที่คุณจะสามารถศึกษาเอาจากประสบการณ์ของผมไปปรับใช้เองได้ครับ (ถ้าชอบอะนะ)

ผมควรเริ่มจากเรื่องง่ายๆ ไม่ซับซ้อนก่อนเป็นอันดับแรก (ซึ่งก็น่าจะซับซ้อนอยู่ดี) เพราะมันประกอบไปด้วยหลายส่วนที่คงต้องผ่านการทำมามากพอจนเข้าใจ จึงจะสามารถผสมผสานพวกมันออกมาได้อย่างลงตัว

### My writing is not just write, but speak

ถ้าคุณพูดได้ดีแค่ไหน คุณจะเขียนได้ดีในแบบเดียวกัน เมื่อคุณแค่เขียนสิ่งที่อยากจะพูดทั้งหมดออกมา..

เรื่องนี้ค่อนข้างตรงไปตรงมา เพราะสไตล์หลักๆ ของผม คือ การเล่าเรื่องในมุมมองบุคคลที่ 1 มันคือมุมมองที่มาจากการผ่านตาของผมไปยังสิ่งที่เห็นเองตรงหน้า (ในภาพจินตนาการนั้น) ไม่ใช่การลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้วมองลงหาเห็นทุกอย่างทั้งหมด (มุมมองบุคคลที่ 3)

การเล่าเรื่องในลักษณะนี้ จะให้ความรู้สึกกับคนอ่านเหมือนเขากำลังกลายเป็นตัวผู้เขียนไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว นั่นขึ้นลีลากับการสะกดคนอ่านไว้ในสถานะนั้นของคุณด้วย (สร้างสถานการณ์ให้ผู้อ่านต้องแทนตัวเองเป็นผู้เขียน) คุณจะทำมันได้นานแค่ไหน

ใช่ครับ.. มันต้องผ่านการฝึก หรืออ่านงานสไตล์นี้มามากพอ

การฝึก.. ในความหมายของผมนั้นไม่ใช่การฝึกเขียน แต่เป็นการฝึกพูด ..ผมกำลังฉีกตำราทิ้งไปต่อหน้าต่อตาของทุกคนในตอนนี้ เพราะนี่คงไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสอนคุณ ก็เพราะมันคือสไตล์ของผมเองที่ตกผลึกด้วยตัวเอง

การฝึกพูดที่จะเกิดประสิทธิผล ก็คือการสื่อสารที่สาส์นจากเรา (ที่ต้องการจะสื่อ) ถูกส่งต่อไปยังผู้รับได้อย่างครบถ้วน และเขาย้อยข้อมูลนั้นกลืนลงท้องได้อย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งมันไม่ใช่คำพูดหรูหราที่ฟังเพลินมาก แต่ดันจับใจความอะไรไม่ได้เลย

คุณจะพูดมากพอจนจับทางตัวเองได้ว่า.. การพูดแบบไหนที่ทำให้การสื่อสารเกิดผลสัมฤทธิ์ แล้วหลังจากนั้นคุณจะหยิบเอาการพูดแบบนั้นเขียนออกมาเป็นตัวอักษร นี่คือเหตุผลว่าทำไมการเขียนของผมจึงเหมือนว่าคุณกำลังได้ฟังเสียงของผมพูดอยู่จริงๆ ก็เพราะมันเป็นการพูดออกมาผ่านตัวอักษร..

ที่สุดแล้วมันจึงไม่เหมือนใคร ก็เพราะใครจะพูดได้เหมือนอย่างเราล่ะ?

เรามักจะมีวรรคทองเป็นของเราเอง มีวลีที่ติดปาก คำอุทานที่เคยชิน สไตล์การพูดที่คนจดจำเราได้ สิ่งเหล่านี้เป็นธรรมชาติอยู่คู่ตัวตนเราที่ใครก็เอามันไปไม่ได้ และเราเท่านั้นที่ทำมันได้

เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่คุณพยายามจะทำเหมือน "คนอื่น" มันคือ "คนอื่น" ที่จะถูกผู้คนจดจำ มันไม่มีใครจำได้หรอกว่า "เงาเสียง" ของ พี่เสก โลโซ คือใคร จริงไหมล่ะครับ?

การเขียนให้มี Signature ก็คือการเขียนออกมาให้ได้ในแบบที่เราพูดนั่นเองครับ

### Natural of the readers

ถ้าคุณอ่านมามากแค่ไหน คุณก็จะเข้าใจคนอ่านได้มากแค่นั้น

คุณต้องเป็นนักสังเกตและคอยจดจำ คุณต้องรู้จักคิดวิเคราะห์แยกแยะว่าทำไมเราจึงชอบงานเขียนในแบบของ 'X' แต่กลับไม่ชอบงานเขียนของ 'Y' ??

ความเข้าใจสิ่งละอันพันละนิดเหล่านี้เหมือนชิ้นเลโก้ที่จะค่อยๆ ก่อร่างสร้างปราสาทแห่ง "ความเข้าใจในคนอ่าน" ให้คุณเอง แต่เป็นความเข้าใจที่เราจะวางตัวเองเป็นกลาง ไม่อิงแอบกับรสนิยมของเราเองจนมากเกินไป..

ถ้าเราจะวัดเอาตามความชอบของตัวเราเองเป็นที่ตั้ง แล้วใช้ความเข้าใจนั้นเขียนออกมา ผมแนะนำให้เราไปเขียนไดอารี่เก็บมันไว้อ่านเองจะดีกว่า เพราะเรากำลังทำให้ตัวเองพึงพอใจอยู่ฝ่ายเดียว เราไม่ได้นึกถึงคนอื่นๆ ที่จะได้อ่านมันเลย

แล้วธรรมชาติของคนอ่านทั่วไปเขาเป็นยังไงกันเหรอ?

ผมไม่ได้กำลังพูดถึงรสนิยม ความชอบ แต่ผมกำลังหมายถึงการอ่านแบบเพียวๆ

คุณเชื่อไหมว่า เราไม่ได้อ่านออกเสียงกันแค่ทางปาก แต่เรามักจะอ่านออกเสียงก้องในใจของเราด้วย!? งงไหมล่ะครับ?

ณ ขณะที่คุณกำลัง "อ่านในใจ" อยู่นั้น.. จริงๆ แล้วสมองของคุณกำลังจำลองการ "อ่านออกเสียง" แบบไร้เสียงให้กับตัวคุณอยู่ คุณไม่ได้แค่อ่าน แต่คุณกำลังฟังมันด้วย

ดังนั้นมันจึงไม่ต่างอะไรกับการอ่านทางปากเลยแม้แต่น้อย ถ้าประโยคนั้นคุณอ่านแล้วเกิดอาการ "ลิ้นพันกัน" ประโยคเดียวกันนั้นก็จะไปทำให้รอยหยักสมองของคุณยุ่งเหยิง เมื่อคุณต้องอ่านมันในใจ

ไม่เชื่อลองดูตอนนี้เลยก็ได้ครับ..

1. สติสตังค์ผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเองเลยครับ คุณน่ารักมากจังครับผม

2. สติสตังค์ของผมมันมักไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก ให้ตายเถอะ

แบบไหนทำให้คุณอ่านติดๆ ขัดๆ เหมือนลิ้นพันกันแม้กระทั่งตอนอ่านในใจ?

คำว่า "ลิ้นพันกัน" ไม่ได้หมายความว่าลิ้นต้องพันกันจริงๆ แต่เราจะรู้สึกถึงความตะกุกตะกัก มันไม่ไหลลื่นแบบอ่านพรวดเดียวได้ยาวๆ โฟลวๆ ผู้อ่านไม่สามารถทำ "Speed read" ได้แบบไม่มีอาการสะดุด

และเทคนิคของผมก็คือ.. หลีกเลี่ยงการเขียนให้คนอ่านต้องเกิดอาการลิ้นพันกันให้ได้นั่นเอง เวลาเราพูด.. เราพูดยังไงให้ลิ้นเรามันไม่พันกัน เวลาเขียนเราก็พยายามเขียนให้ได้ยังงั้น

มันต้องใช้การอ่านด้วยตัวเองหลายๆ รอบ (แนะนำว่าควรทำ) ต้องตัดคำ เพิ่มคำ เปลี่ยนคำ หรือไม่เราก็เปลี่ยนมันทั้งประโยคไปเสียเลย ก็ต้องหมุนหาจนกว่ามันจะได้

เพราะคุณจะกันรีบไปไหนล่ะครับ?

นอกจากนี้การเข้าใจธรรมชาติของคนอ่านยังเป็นเรื่องความชื่นชอบและความสนใจของพวกเขาด้วย (ผมไม่อยากใช้คำว่า "ของตลาด" เพราะเราไม่ได้กะจะมาขายของ) คุณต้องรู้จักปัญหาและแรงจูงใจพวกเขา คุณจึงจะเขียนในสิ่งที่พวกเขาต้องการอ่านได้

ไม่เชื่อคุณก็ลองแต่งเพลง Hiphop ไปร้องให้คุณปู่คุณย่าของคุณฟังดูสิ

### Pacing and Space

จังหวะการอ่าน / สปีดของรูปประโยคหรือเรื่องราว เราสามารถเร่งหรือลดมันได้ คนเขียนบทนิยายน่าจะพอเข้าใจเรื่องนี้ ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงให้คุณเข้าใจมันได้ง่ายๆ

มันคงเหมือนกับการดำเนินเรื่องในภาพยนตร์ ที่มักจะไปเอื่อยๆ ทอดน่องเมื่อต้องการจะบรรยายสิ่งต่างๆ ในโลกของมันเอง เพื่อให้คนดูได้ค่อยๆ ทำความเข้าใจกับเนื้อเรื่องและหลักฐานต่างๆ กันอย่างค่อยเป็นค่อยไป.. แบบนี้เรียกว่า Slow down

ไม่ต้องจดนะ ผมบัญญัติศัพท์ขึ้นมาเอง

แต่พอถึงตอนกำลังเข้าได้เข้าเข็ม ช่วงสำคัญ ๆ หรือถึงช่วงไคลแม็กซ์ของเรื่องราว บทจะดำเนินไวขึ้นและใส่ความระทึกเข้มข้นเพิ่มเข้าไปด้วย ทำให้คนดูนั่งกันไม่แทบไม่ติดหรือจิกป๊อบคอร์นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ..แบบนี้ผมเรียกมันว่า Speed up

เนื้อเรื่องที่เข้มข้นและ Speed up ตลอดเวลาจะสร้างความตึงเครียดให้คนดู แทบไม่ได้พักหายใจ ไม่กล้าลุกไปเข้าห้องน้ำ ในที่สุดบางคนก็อึดอัด ในขณะที่ถ้าเรื่องมัน Slow down กันทั้งเรื่อง หลายคนก็หลับในโรงหนังกันไปก่อนที่ป๊อปคอร์นจะหมดถัง

ทั้งหมดนี้คือ Pacing หรือศิลปะในการควบคุมจังหวะในการเร่งหรือลดสปีดของเนื้อหา มันค่อนข้าง Abstract และผมก็อธิบายให้เข้าใจมันได้ยาก ถ้าคุณดูหนังมามากพอ คุณคงจะพอเข้าใจ

คุณจะกำหนดจังหวะในการดำเนินเรื่อง หรือความเข้มข้นของเนื้อหาอย่างไรให้คนอ่านไม่รู้สึกตึงกันเกินไปจนเข็ดขยาด หรือไม่เอื่อยยืดยาดจนดูแล้วไม่น่าสนใจ ?

สลับจังหวะให้คนดูได้มีช่วงเวลาแห่งการผ่อนคลาย ได้ค่อยๆ ใช้เวลาไปกับการค่อยๆ ละเมียดคิดคล้อยตาม แล้วจึงค่อยเร่งให้หายใจกันไม่ทั่วท้องในช่วงใกล้เสร็จ

เอ่อ... ผมหมายถึงช่วงไคลแมกซ์น่ะครับ

บางครั้งคนอ่านสัมผัสไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเรากำลังสร้างเนื้อหาที่มี Dynamic ในเรื่อง Pacing แต่พวกเขาจะรู้สึกประทับใจมันไปอย่างแปลกๆ และเห็นความแตกต่างจากบทความอื่นๆ ได้อย่างงงๆ โดยที่ยังอาจอธิบายความรู้สึกเหล่านั้นแทบไม่ได้เลยก็มี

แต่ถ้าคนอ่านได้รับอรรถรสที่ดูจะพอดีคำ ผมก็คิดว่าเราทำมันออกมาได้สำเร็จแล้ว แล้วเนื้อหาจะเข้าไปอยู่ในความทรงจำของพวกเขาโดยที่เราแทบไม่ต้องยัดเยียดอะไรเลยด้วยซ้ำ ผมเรียกมันว่า "Reader experience"

### Rhythm and Melody

มันจะเริ่มลึกและทำความเข้าใจได้ยากขึ้นเรื่อยๆ มาอ่านมาถึงตรงนี้

บ้าน่า.. บทความมีท่วงทำนองและเมโลดี้อะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?

ใช่ครับ.. ก็ผมจะทำให้มันมี มันคือตำราที่ผมเขียนเอง

หลายคนหลุดพูดออกมาว่า บทความผมมีสำบัดสำนวนที่ดูคมคาย ทั้งที่ผมก็แทบไม่ได้ใช้ศัพท์แสงอะไรที่ดูโก้หรูหรือเป็นทางการ ไม่ได้เป็นงานวิจิตรศิลป์อะไรสักนิดเดียว บทความผมมันก็เต็มไปด้วยศัพท์บ้านๆ ทั้งนั้นนะ?

งานศิลปะ ก็คือการใส่สุนทรียะในการอ่านลงไปแบบไม่ให้มันดูคล้ายกับเป็นงานศิลปะ.. งงกันอีกแล้ว

ลองดูนี่นะครับ

1. ผิดทำนองครองธรรม ไม่จดไม่จำระยำยัดไส้จริงๆ ให้ตายสิ

2. ทำผิดศีลธรรม ไม่เคยจำหรือสำนึกอะไรเลย เลวจริงๆ

1 มีท่วงทำนอง แต่ 2 ไม่มี คุณชอบแบบไหนมากกว่ากันล่ะ?

การเล่นสัมผัสนอก-สัมผัสในด้วย "เสียง" หรือสำเนียงที่ซ่อนในคำแบบไม่ต้องมานั่งแต่งกลอน ผมคงสอนให้ไม่ได้ คล้ายว่ามันจะไม่ได้ยาก แต่มันลำบากมากกว่าที่คุณคิด

ทั้งย่อหน้าเมื่อกี้ ผมแค่เลือกคำที่มีเสียงสัมผัสกัน ไม่ว่าจะ สระ-พยัญชนะ หรือวรรณยุกต์ แบบไม่ได้ตั้งอกตั้งใจ มันไหลออกมาเองอย่างอัติโนมัติ

ผมจากนี้ผมยังใช้เทคนิคทางดนตรีมา "สร้างห้อง" และคุมมันด้วย Metronome เพื่อให้มันไม่ขาด ไม่คร่อมจังหวะหรือคร่อมห้อง.. ลองดูนี่

1 มันลำบากกว่าที่คิด

2 มันลำบากมากกว่าที่คิด

3 มันลำบากมากกว่าที่คุณคิด

พอเห็นอะไรไหมครับ?

คุณต้องเข้าใจจังหวะการหายใจของคนอ่าน บางครั้งพวกเขารู้สึกว่ามันห้วน เพราะมันยังเหมือนจะลากไปไม่ครบห้อง แต่คุณดันขึ้นห้องใหม่มันซะดื้อๆ หรือไม่ก็ตัดจบในตอนที่พวกเขาหายใจออกมากันยังไม่สุด

ผมยังเลือกเมโลดี้ หรือเสียงสูง-ต่ำ ในการจบประโยคเพื่อส่งต่อคนอ่านว่ามันจบแบบห้วน (ตัดบท) หรือทอดยาว (แบบให้เวลาคิดตาม) ด้วยสระเสียงสั้น-เสียงยาวตามคสามเหมาะสม ...เช่น

1 ต่อให้คุณจะเดินทางไกลเพียงใดก็ตาม (เสียงยาว)

2 เราเลิกทำแบบนี้กันเถอะนะ (เสียงสั้น)

นอกจากนี้เรายังสามารถแทรกเมโลดี้ลงไปในประโยคของเราได้ เราเลือกใช้คำที่ให้เสียงสลับสูงต่ำในการอ่าน เพื่อให้สำนวนในแต่ละประโยคมีไดนามิคที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นคลื่นที่มีความสูงความยาวสลับกันไปมาอย่างพลิ้วไหว ไม่ได้เหยียดเป็นเส้นตรง หรือกระแทกลอยขึ้นมาโดดๆ จนน่ารำคาญ

---

อ่านมาถึงตรงนี้.. หลายคนคงเริ่มคิดแล้วว่า.. ทำไมมันช่างดูละเมียดละไมเสียเหลือเกิน ทำไมการเขียนบทความที่ไม่เป็นทางการต้องมีอะไรยุ่งยากกันขนาดนี้ แล้วถ้าผมจะบอกว่าผมไม่เคยได้ละเมียดกับมันเลยแม้กระทั่งตอนที่กำลังเขียนอยู่นี้ พวกคุณจะเชื่อกันไหมว่าผมด้นมันออกมาสดๆ ?

มันไม่ใช่พรสวรรค์อย่างที่คุณจะเข้าใจกันหรอกครับ ผมใช้พรแสวงและปรับปรุงพัฒนามันมาเรื่อยๆ ตลอดระยะเกือบ 20 ปี ผมเขียนอะไรที่ไม่ค่อยเป็นทางการแบบนี้มาเป็นพันๆ ชิ้นแล้วเห็นจะได้ บางครั้งเขียนระบายออกมาเฉยๆ แล้วก็ทิ้งมันไป มันเยอะมากจนการเขียนได้กลายเป็น Muscle memory ของผมไปแล้วในตอนนี้

ผมไม่สามารถเชี่ยวชาญอะไรจากการลองทำมันแค่ไม่กี่สิบครั้งได้หรอกครับ ผมเอาใจช่วยทุกคนนะ ถ้าคุณฝึกมันมากพอ คุณจะหาไสตล์ของตัวเองจนเจอ คุณจะเขียนตำราของตัวเองได้แบบที่ผมทำ และคุณจะเขียนได้ยาวมากๆ จนแทบจะต้องเอาช้างมาคอยฉุดตัวเองให้หยุดเขียน

สิ่งสำคัญ คือ คุณต้องรัก และสนุกกับการได้ทำมัน ไม่ว่ามันจะให้ผลตอบแทนอะไรกับคุณหรือไม่ก็ตาม เพราะไม่งั้นคุณจะฝึกได้ไม่ถึงร้อยโน๊ตอย่างแน่นอน

เทคนิคของผมยังมีมากกว่านี้ มากเสียจนเขียนตำราได้อย่างที่ผมเคยว่าเอาไว้จริงๆ แต่ผมไม่จำเป็นต้องเอาทั้งหมดมาขยำรวมกันให้ได้ในโน๊ตเดียว เรามีมีดหลายเล่มได้ที่บ้าน แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องลากมันออกมาใช้ทั้งหมด เพื่อจะทำผัดกระเพราแค่จานเดียวหรอกจริงไหม?

ผมไม่ได้ถ่ายทอดคำศัพท์หรือสำนวนพิศดารอะไรให้พวกเราเลย ผมไม่มี The Suarus ข้างกาย ไม่มีรูปแบบที่ชัดเจน ผมใช้สัญชาตญาณแห่งความเป็นมนุษย์ล้วนๆ ที่เข้าใจว่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง ว่าจะรู้สึก Comfort ไปกับอะไร

ผมไม่ชอบเขียนอะไรย้วยๆ หรือใช้คำฟูฟ่องฟุ่มเฟือย ไม่ชอบให้ใครมาคัดลอกสำนวนของตัวเอง เพราะมันดูเหมือนจะวิลิศมาหรา ผมไม่ได้กำลังด้อยค่างานเขียนลักษณะนั้น มันมีบริบทและคุณค่าต่างกันไปตามวาระ

แต่ผมแค่จะบอกว่า โดยส่วนตัวผมชอบให้คนอ่านเข้าใจ "สาส์น" ที่ต้องการจะสื่อให้พวกเขาแบบนั้นมากกว่า ผมอยากมอบคุณค่าให้กับพวกเขาผ่านการเขียนธรรมดาๆ

คุณควรเริ่มจากการสร้างคุณค่าให้เกิดขึ้นให้ได้เสียก่อน จากนั้นค่อยไปนึกถึงความสวยงาม

และสุดท้าย มันสำคัญที่สุด คุณควรให้เกียรติคนอ่านเสมอ

---

ผมยังมีเทคนิค Emotional engagement, Imaginary and Clear language, Use of example, Use of wise analogy, Use of questions, Psychological insight, Story Arcs, Narrative structure, Friendly words, Summary words, Effective use of language, Squeeze, Linear & Non-linear, Ending และเทคนิคอื่นๆ อีกมากมายที่ยังไม่ได้เขียน

ถ้าคุณชอบอ่าน ผมจะเขียนให้อ่านอีก ถ้าไม่ชอบกันเท่าไหร่ ผมคงจะไปเรื่องอื่นแทน ..ผมให้หมดเปลือกขนาดนี้ผมไม่หวงวิชาเลยเหรอ?

ผมเชื่อในตลาดเสรีที่นวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์ใหม่ๆ จะเกิดขึ้นมาจากพลังของการแข่งขัน มันทำให้เราต้องพัฒนาตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง และพัฒนาการของแต่ละคนก็จะไปช่วยยกระดับคุณค่าในองค์รวมให้กับตลาด

ความเก่งกาจของแต่ละคนคือคลื่นที่จะยกเรือขึ้นทั้งลำ

ถ้าผมสู้ไม่ได้ ผมก็แค่ต้องแพ้และหันกลับไปพัฒนาตัวเอง แต่ถ้าเราไม่ต้องสู้ แล้วหันมาร่วมมือกันแทนล่ะ?

ผมเป็นบิตคอยเนอร์.. ผมก็ทำแบบที่บิตคอยเนอร์ควรจะทำ ผมเลือกทำเพื่อเน็ตเวิร์คของเรา

ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นครับ..

#siamstr

เป็นกับตายคือกันบ่

#siamstr

Hate will lose. Love and Bitcoin win.

แถวบ้านพี่ ๆ มี 'โรงหนังขนาดเล็ก' , Documentary Club, หรือกลุ่มคนรักหนังนอกกระแสไหมครับ? 🙂

.

ถ้ามี ลองแวะไปทักทาย ให้กำลังใจ แชร์ แลกเปลี่ยนความเห็นกับพวกเขาดู ก็สนุกดีครับ

.

จากที่ได้ไปคลุกคลี สัมผัสกับคนกลุ่มนี้มาซักระยะ รู้สึกว่าเป็นอีกกลุ่ม ที่โลกของ #Nostr การ Zapp⚡zapstream ฯลฯ น่าจะเป็นประโยชน์ต่อพวกเขามากแน่ๆ

.

หนัง(สั้น)หลายเรื่อง ถูกปฏิเสธ ไม่ได้สิทธิ์ฉาย ไม่ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มทุน, สังคม, สื่อหลัก หรือมักถูกกีดกัน/กลั่นแกล้ง จากผู้มีอำนาจในการเซนเซอร์

.

โดยรวมคือสนุก และรู้สึกประหลาด ตอนดู หรือแม้แต่ตอนนั่งล้อมวงคุยหลังดูจบ อยากกด Zap! ⚡ ให้ แต่ทำไม่ได้ / ป้ายยาไปหลายคน หวังว่าวันหนึ่งจะได้เห็นพี่ ๆ กลุ่มหนังสั้นเข้ามาในโลกใบสีม่วงนี้ในซักวัน 😊

#Wildtype #Independentfilm #shortfilm #Siamstr

พร้อมบิด official

#siamstr

กำลังใจทำงานในทุกๆวัน

“จงทำงานเพื่อซื้อเปียกให้เจ้านายนะนุด”

#siamstr

เขาว่ากันการมีเมียก็เหมือนกับโดนขังคุกครับ

แต่ผมบอกเลยไม่จริง

.

.

.

.

.

.

ตกนรกทั้งเป็นชัดๆ....

หยอๆ 😜😜😜

ขายแต่ล่ะอย่าง หัวจะปวด

#siamstr

บิตคอยน์ 1-0 รัฐบาล

Bitcoin 1-0 Government

#Siamstr #Memestr #Memes #Meme

Thai edited/ Eng edited/ Templete