## บทความ #FuckIMF ฉบับสมบูรณ์ครบ 18 ตอน

>- มาถึงทุ่งม่วง #siamstr แล้ว!

>- พร้อมกิจกรรมแจกของรางวัลโคตรพรีเมียม!!

➡️อ่านตอน 18 (อวสาน) ได้ที่

## ร่วมเสนอแนวทางครับ

1. รวมกลุ่มคนที่อยู่ใกล้เคียง/จังหวัดเดียวกัน

2. ขอความร่วมมือผู้มีความสามารถในการสร้างสื่อที่คนทั่วไปเข้าถึง/เรียนรู้ได้ ในหมู่พวกเรา #siamstr ช่วย ๆ กัน

3. นัดกันจัดกิจกรรมป้ายยาส้มตามงานต่าง ๆ ในจังหวัด จากสื่อในข้อ 2

4. ชวนกันไปเที่ยว/อุดหนุนกิจการที่รับ Bitcoin

ส่วนท่านอื่น ๆ มีไอเดียอย่างไรกันบ้าง?

#siameasebitcoiners

มันคือเหรียญตราครับ เอาไว้โชว์เท่ ๆ ว่าเราเคยได้มันมาจากใคร จากการร่วมกิจกรรมอะไรมา บางอันอย่างของกิจกรรม #FuckIMF อันนี้ก็พิเศษมาก เพราะมันให้ด้วยจำนวนจำกัด เฉพาะคนที่ร่วมกิจกรรมในอาทิตย์นั้น ๆ

อันนี้รูปตัวอย่างของ badge ที่เอาไว้โชว์ครับ มันจะอยู่ตรงหน้าโปรไฟล์

# **13. ทำอย่างที่ฉันพูด ไม่ใช่ทำอย่างที่ฉันทำ**

>### *“วิถีชีวิตของพวกเรานั้นไม่ได้มีไว้ต่อรอง”*

>### *–George H.W. Bush*

-----------

>*หมายเหตุผู้แปล : จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช (George H.W. Bush) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 41 ของสหรัฐอเมริกาในช่วงระหว่างปี 1989-1993*

-----------

ในโลกที่มีระบบตลาดเสรีอย่างแท้จริง นโยบายที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF บังคับใช้ต่อประเทศยากจนอาจจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผล เพราะจากประวัติศาสตร์แล้ว ผลลัพธ์ของระบอบสังคมนิยมและการยึดกิจการเอกชนให้กลายเป็นของรัฐนั้นคือความหายนะ แต่ทว่าปัญหาคือโลกไม่ได้เป็นระบบตลาดเสรีที่แท้จริง และการปฏิบัติแบบสองมาตรฐานก็มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

การให้เงินอุดหนุนต่าง ๆ ถือเป็นตัวอย่างที่ดี โครงการข้าวสารฟรีในประเทศศรีลังกา หรือส่วนลดราคาเชื้อเพลิงในประเทศไนจีเรียถูก IMF สั่งให้ยกเลิก แต่ชาติผู้ปล่อยเงินกู้อย่างสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกากลับหยิบยื่นสวัสดิการการรักษาพยาบาลจากภาครัฐและเงินอุดหนุนพืชผลให้แก่ประชาชนของพวกเขาเองเสียอย่างนั้น

ไม่ว่าคุณจะมองจากมุมมองแบบอิสรนิยมหรือมุมมองแบบมาร์กซิสม์ คุณก็จะได้ข้อสรุปเดียวกันว่านี่คือการปฏิบัติสองมาตรฐานที่ทำให้บางประเทศร่ำรวย และปล่อยให้ประเทศอื่นเป็นผู้รับเคราะห์แทน ซึ่งประชาชนของประเทศที่ร่ำรวยส่วนใหญ่ไม่ได้รับรู้อะไรเลย และต่างก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสำราญ

ในการช่วยให้ชาติต่าง ๆ ฟื้นตัวจากเศษซากของสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศเจ้าหนี้ของ IMF พึ่งพิงการวางแผนจากส่วนกลางและนโยบายต่อต้านตลาดเสรีอย่างหนักในช่วงไม่กี่ทศวรรษแรกหลังการประชุมที่เบรตตัน วูดส์ เช่น การจำกัดการนำเข้า การจำกัดการไหลออกของเงินทุน การตั้งเพดานอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา และการให้เงินอุดหนุนสินค้าการเกษตร ซึ่งมาตรการเหล่านี้ช่วยปกป้องเศรษฐกิจของชาติอุตสาหกรรมเอาไว้ในช่วงที่กำลังอ่อนแอที่สุด

ตัวอย่างเช่นในสหรัฐอเมริกามีพรบ. การปรับดอกเบี้ยให้เท่าเทียม (Interest Equalization Act) ซึ่งออกในสมัยของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี เพื่อหยุดชาวอเมริกันจากการซื้อหลักทรัพย์ต่างประเทศ และกระตุ้นให้หันมาสนใจการลงทุนในประเทศ นี่ถือเป็นหนึ่งในหลาย ๆ มาตรการที่ออกมาเพื่อควบคุมเงินทุน แต่ธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับมีประวัติในการกีดกันไม่ให้ประเทศที่ยากจนสามารถใช้มาตรการเดียวกันนี้เพื่อปกป้องประเทศตัวเองได้บ้าง

-----------

>*หมายเหตุผู้แปล : จอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 35 ของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1961 จนกระทั่งถูกลอบสังหารในปี 1963*

-----------

อย่างที่คุณ Payer ตั้งข้อสังเกตว่า “IMF ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจเรื่องการปรับอัตราแลกเปลี่ยนและนโยบายการค้าของประเทศพัฒนาแล้วที่ร่ำรวย... แต่กลุ่มชาติที่อ่อนแอต่างหากที่ต้องตกอยู่ภายใต้การบังคับใช้หลักการของ IMF อย่างเต็มสูบ... ความไม่เท่าเทียมในความสัมพันธ์ทางอำนาจนี้แปลว่ากองทุน IMF จงใจมองไม่เห็นการ 'บิดเบือนกลไกตลาด' เช่น การกีดกันทางการค้า ซึ่งเป็นสิ่งที่ชาติที่ร่ำรวยทำกันเป็นเรื่องปกติ”

คุณ Vásquez และคุณ Bandow จากสถาบัน Cato ก็ได้ข้อสรุปคล้าย ๆ กัน โดยชี้ว่า “ชาติอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ยังคงแนวความคิดของการเป็นผู้อุปถัมภ์ต่อประเทศด้อยพัฒนา แต่มันเหมือนเป็นการเสแสร้งชัด ๆ เพราะพวกเขานี่แหละที่คอยกีดกันการส่งออกของประเทศเหล่านั้น”

ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ในขณะที่สหรัฐอเมริกาเน้นย้ำถึงความสำคัญของการค้าเสรี แต่ทางสหรัฐฯ กลับเสมือน “ตั้งม่านเหล็กขัดขวางการส่งออกของชาติในยุโรปตะวันออก สินค้าที่ได้รับผลกระทบนั้นรวมไปถึงสิ่งทอ เหล็ก และผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร” โดยประเทศโปแลนด์ เชโกสโลวาเกีย ฮังการี โรมาเนีย บอสเนีย โครเอเชีย สโลวีเนีย อาเซอร์ไบจาน เบลารุส จอร์เจีย คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน มอลโดวา รัสเซีย ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ยูเครน และอุซเบกิสถานนั้นต่างก็ตกเป็นเป้าหมายการกีดกันทางการค้าจากสหรัฐอเมริกาที่ไม่ต้องการให้ประเทศในยุโรปตะวันออก **“ขายเนย นมผง หรือไอศกรีมแม้แต่กิโลกรัมเดียวในสหรัฐฯ”** คณะรัฐบาลของประธานาธิบดีบุช และคณะรัฐบาลของประธานาธิบดีคลินตัน นั้นต่างก็ตั้งข้อจำกัดที่แข็งกร้าวต่อประเทศในพื้นที่แถบนั้นในการนำเข้าสารเคมีและสินค้าเภสัชกรรม

-----------

>*หมายเหตุผู้แปล :*

>- *จอร์จ เฮอร์เบิร์ต วอล์กเกอร์ บุช (George Herbert Walker Bush) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 41 ของสหรัฐอเมริกา โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1989-1993*

>- *วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน คลินตัน (William Jefferson Clinton) หรือรู้จักในนามบิล คลินตัน (Bill Clinton) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 42 ของสหรัฐอเมริกา โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1993-2001*

-----------

มีการประมาณการว่าลัทธิการคุ้มครองทางการค้าโดยประเทศอุตสาหกรรมนั้น “ทำให้รายได้ของประเทศกำลังพัฒนาลดลงไปมากกว่า 2 เท่าของตัวเลขความช่วยเหลือที่ได้รับ” พูดอีกนัยหนึ่ง ถ้าชาติตะวันตกเปิดเศรษฐกิจให้เสรี พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือใด ๆ ต่อชาติยากจนด้วยซ้ำ

ข้อตกลงเงินกู้ยังมีจุดหักมุมที่บัดซบอยู่อีกด้วย นั่นคือในยามที่ชาติตะวันตก (เช่น สหรัฐอเมริกา) เจอปัญหาวิกฤตเงินเฟ้อแบบที่กำลังเจออยู่ในทุกวันนี้ และถูกบีบให้ต้องใช้นโยบายการเงินที่รัดกุมมากขึ้น พวกเขากลับได้อำนาจเพิ่มขึ้นในการควบคุมประเทศและทรัพยากรของประเทศกำลังพัฒนาเหล่านี้ เพราะหนี้ของประเทศกำลังพัฒนาที่อยู่ในสกุลเงินดอลลาร์เริ่มจะหามาชำระคืนได้ยากกว่าเดิม พวกเขาเลยต้องติดกับดักหนี้ที่ลึกกว่าเก่า จนต้องทำตามเงื่อนไขของธนาคารโลกและกองทุน IMF มากขึ้นไปอีก

ในปี 2008 ช่วงระหว่างวิกฤตทางการเงินครั้งใหญ่ ทางการสหรัฐอเมริกาและทางการยุโรปปรับลดอัตราดอกเบี้ยและอัดฉีดเงินพิเศษเพิ่มให้กับธนาคารในประเทศ แต่ในช่วงที่เกิดวิกฤตหนี้สินในประเทศโลกที่สาม ธนาคารโลกและกองทุน IMF ไม่ยินยอมให้ชาติเหล่านี้ทำพฤติกรรมแบบเดียวกัน แต่กลับแนะนำประเทศที่ได้รับผลกระทบว่าควรจะใช้มาตรการลดค่าใช้จ่ายในประเทศ และควรกู้เงินจากต่างประเทศเพิ่ม

ในเดือนกันยายน 2022 ข่าวพาดหัวหนังสือพิมพ์ระบุว่า IMF “มีความกังวล” เกี่ยวกับเงินเฟ้อในสหราชอาณาจักร ในขณะที่ตลาดพันธบัตรของพวกเขาค่อย ๆ เดินเข้าใกล้การล่มสลาย นี่แสดงให้เห็นถึงความเสแสร้งอีกครั้ง เพราะเมื่อพิจารณาจากการที่ IMF ดูจะไม่เคยเป็นห่วงเกี่ยวกับเงินเฟ้อเลยทุกครั้งที่สั่งให้ลดค่าเงินของคนหลายพันล้านคนทั่วโลกตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ชาติผู้ให้กู้นั้นดูจะเล่นอยู่บนกติกาที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ในกรณีตัวอย่างสุดท้ายของการ **“ทำอย่างที่ฉันพูด ไม่ใช่ทำอย่างที่ฉันทำ”** คือการที่ IMF ยังคงถือทองคำจำนวนมหาศาลถึง 90.5 ล้านออนซ์ หรือประมาณ 2,814 เมตริกตัน โดยส่วนใหญ่สะสมมาจากช่วงทศวรรษ 1940 ที่ตอนนั้นชาติสมาชิกถูกบังคับให้ชำระเงินด้วยทองคำจำนวนร้อยละ 25 ของโควตาที่ได้รับ ซึ่งจริง ๆ แล้วจนกระทั่งถึงปี 1970 นั้นถือเป็นเรื่องปกติมาก ๆ ที่ชาติสมาชิก “จะชำระดอกเบี้ยเงินกู้ IMF ด้วยทองคำ”

เมื่อประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันยุติการใช้มาตรฐานทองคำอย่างเป็นทางการในปี 1971 ทาง IMF ก็ไม่ได้ขายทองคำสำรองของพวกเขาออกไป แต่ถึงกระนั้น การพยายามจะตรึงค่าเงินเข้ากับทองคำของชาติสมาชิกใด ๆ กลับถูกสั่งห้ามเสียอย่างนั้น...

-----------

ออกมาหน้าเหมือนอาจารย์พิริยะเลย 555