น้ำแข็งสวย

กี่วันแล้วในชีวิต ที่ผมใช้มันไปอย่างเร่งรีบ

รีบจนจำการหายใจไม่ได้บ้าง

รีบจนมองสิ่งต่างๆผ่านไปอย่างรวดเร็วบ้าง

#m=image%2Fjpeg&dim=1024x1024&blurhash=UEE%7BOh%7EA00f%2B%24znhs%3AE2%2C-%3D%7B%3FGofIBM%7CRPa%23&x=8209e18c626307b559317e5e100d39fc4770915d9016631bbb79cfd38349c37c

มานึกขึ้นได้อีกทีก็ อ้าวจะหมดวันละ อ้าวผ่านไปอีกปีละ แป๊บๆก็มาซะไกล มองทุกอย่างรอบตัวแบบเคยชิน เฉยเมย ไม่ได้แปลกตาสวยงามเหมือนเมื่อก่อน

ไม่ได้เป็นเพราะธรรมชาติ หรือสังคม แม้กระทั่งสิ่งปลูกสร้างที่เปลี่ยนไป แต่เป็นใจผมนี่เองแหล่ะ

ิครั้งนึงเคยทำงานเข้มข้น แล้วได้พักกินข้าว ระหว่างรออาหารตามสั่งมื้อเย็น ป้าร้านข้าวก็เสิร์ฟน้ำแข็งหลอดในแก้วใสมาให้ ในนั้นไม่มีน้ำ มันรอเราเติมลงไป

ระหว่างที่หายใจเข้าออกไปสองสามที่เพราะครายความเหนื่อยล้านั้น เผอิญสายตาผมก็ไปค้างอยู่ที่น้ำแข็งที่กำลังละลาย มันสะท้อนแสงนีออนช่วงค่ำนิดหน่อย

เวลานั้นผมรู้สึกว่า เออทำไมมันสวยนะ มันก็แค่น้ำแข็งหลอดนี่นา หรือว่าแสงที่ทำให้มันสวย และผมก็เริ่มชลอเสียงในหัวลง แล้วจ้องมันมากขึ้น เออมันสวยจริงๆนั่นแหล่ะ เหมือนกับเพชรเลย ระยิบระยับ ทำไมไม่เคยสังเกตุมาก่อนนะ

สายตาเริ่มเหลือบมองไปข้างๆ มองไปที่พื้นโต๊ะ มองไปที่แก้วใส่ช้อน มองไกลออกไปที่ขวดใส่น้ำดื่ม แล้วเริ่มมองออกไปข้าๆ ที่ละอย่าง ก็พบว่า เออมันก็มีหลายสิ่งสวยงามนั่นแหล่ะ หลายสิ่งที่เราไม่เคยมองมันแบบที่มันเป็น ไม่ได้มองตามธรรมชาติของมัน

แม้แต่แสงของไฟหน้ามอไซค์ที่ขี่ผ่านไปก็ยังมีความสวยในแบบของมัน ลูกระนาดถนนก็สวย

สิ่งต่างๆสวยจริงๆ ในสมองที่ช้าลง แล้วลืมเลือนเสียงในหัวไป ถึงชื่อของพวกมัน ชื่นชมมันได้ไม่นาน ก็โดนโลกเรียกกลับมา ป้ากระแทกจาน กะเพราหมูสับลงบนโต๊ะ ปึก โอ้ป้าเอ้ย โลกสวยงามตรู จบกัน

ผมก้มหน้าก้มตากินไปแต่ก็แอบคิดไปด้วยว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เหนื่อยเหรอ หรือสมองคิดน้อยลง ช้าลง หรือว่าหิว เสียงในหัวกลับมาเร็วรี่อีกครั้ง

สรุปผมหิวข้าวมาก นี่แหล่ะฮะ เพ้อเจ้อ ของจริง

ลองดูนะครับ ว่าคุณยังเห็นสิ่งของทั่วๆไป ยังคงสวยงามได้อยู่มั้ย ทำไมได้ และทำไมไม่ได้

เสียงในหัวมันว่ายังไงเวลาคุณมองไปที่ สิ่งๆนั้น

วันที่ผมสุขที่สุดมันจะยังสวยอยู่มั้ย

GE #Siamstr #SiamstrOG