โน้ตนี้ไม่มีรูปและ เป็นเสียงที่เกิดขึ้นในหัวผมแบบบริสุทธ์จริงๆ มันเป็นตัวตนของผมและไม่ได้มีเจตนาไม่ดีใดๆครับ

#siamstr #korat102

เหนื่อยก็เหนื่อยงานก็เข้าเสือกต้องปั้นตัวเองมาเขียนโน้ตรีวิว korat102 อีก กูจะทำ ทำไมวะเนี้ย ทุเรศเปล่าวะมารีวิวงานตัวเอง มึงก็ให้สังคมเขาตัดสินไปดิ ไอสัส แต่ไม่ได้วะ มันก็มีความรู้สึกดีๆที่กูอยากจะแชร์ไง เดี๋ยวปล่อยนานไปกว่านี้ ความรู้สึกที่อยากจะเล่า ความ hype ที่มันอยู่ในกระแสความรู้สึก จะยิ่งจางหายลงไปเรื่อยๆ แล้วกูก็จะลืมอารมณ์เหล่านี้ไปในที่สุด มึงจะมาเสียดายทีหลังไม่ได้นะไอวิน

เริ่ม!

กุขอตอบคำถามที่ทุกคนชอบถามก่อนว่า ไอเหี้ยทำไมมึงถึงจัดงานนี้วะ เอ้าไอสัส มึงจะฟังจริงเปล่ากุเล่ายาวนะ

กูขอย้อนไปตั้งแต่ korat101 เลย พี่ตั้มแกพูดประโยคที่ทำให้กุตั้งเป้าหมายขึ้นมาในตัวกุเองเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าแกหวังจริงแค่ไหนหรือเปล่า คือ แกอยากให้งานมีตอัพเนี้ยเกิดขึ้นได้เองโดยที่ไม่ต้องมีแค่ทีมไรท์ชิฟท์ทำไง เออ แค่นั้นแหละไอสัส ประโยคสั้นๆที่แกพูดมา ฝังใจกูมาหลายเดือน เพราะกูมีความรู้สึกดีๆที่ได้จากคอมมูนี้ และอยากทำเหี้ยอะไรขึ้นมาบ้างสักอย่าง จะเพื่อชื่อเสียงหรือห่าอะไรก็ตอบไม่ถูก แต่กูอยากทำบางอย่าง

East101 ไอสัสกูติดธุระ ไปไม่ได้ แล้วคนแม่งลงชื่อไปอย่างเยอะ กุรู้สึกเสียดายเหี้ยๆเลยจะบอกให้ ฝังใจกูเข้าไปอีก ตอนงานกุไปแมงไปกันสี่คน อีกงานสี่สิบกว่าคนปะ เยดเข้ กูพลาด!

North101 กูได้ไปแล้ว กูถามตารางวันเวลาตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อที่จะได้รีบจองตั๋วเครื่องบินและโรงแรม เพราะรู้ว่ายิ่งใกล้แมร่งจะยิ่งแพง สะใจกูชิบหาย ไปสี่วันห้าวัน เต็มอิ่มเหี้ยๆ คนพลังหมดง่ายอย่างกู ไม่ต้องกลัวเลยว่า กูจะคุยกับคนครบไหม เพราะวันรุ่งขึ้น กูมีโอกาส ได้คุยกับคนใหม่ๆทุกครั้ง นี่มันก็ข้อดีของการจัดงานมีตอัพหลายวันสินะ ฟินเหี้ยๆ

Halving Party 2024 ควยไรใครเขาสนใจกันว่าบิทคอยน์มันจะยังไง กูแค่อยากเจอเพื่อน นั่งฟังนั่งคุยพอ ไอสัสบิทคอยน์แมงก็เหมือนเดิม มึงไม่รู้เหรอ บล็อกที่ 840,000 มันจะมีฮาฟวิ่งอะ ก็รู้ไง เพราะฉะนั้น กุอยากไป คือเจอคนเท่านั้นเอง ไอสัส พอถึงเวลาเป็นไงละ คืนเดียว กับคนหลายร้อยคน แค่กูจะขอทักทายเจอหน้าเพื่อนใน nostr แมร่งก็ไม่ครบละ ถามชื่อเสร็จลืมหน้า มองหน้าเสร็จลืมชื่อ อ่าวไอสัสใครวะ เพิ่งเจอตอนหันหน้า หันหลังเมื่อกี้เอง ควยเอ้ยยยยย รมณ์ค้างสัสๆ พูดตรงๆ

..................................

แล้วมันก็มีความคิดขึ้นมาว่า กูอยากเจอเพื่อนๆอีกอะ มันไม่พอ มันหิว มันกระหาย สิ้นเดือน เมย ผ่านจากงานฮาฟวิ่งไปไม่กี่วัน กูก็หาญกล้า ทำการปรึกษากับ พี่เป็ด พี่ตั้ม พี่จิงโจ้ และเอ็ม ว่ากูจะจัดงานมีตอัพโคราชอะ เอาไงดีวะ มันควรไหม สนใจไหม หรือยังไง กูถามก่อน เดวล่ม กูจะดูไม่ดี กูหัวเน่าจั่วโน้ตโง่ๆ ไอสัสเอ้ยกุโคตรถือตัวเลยจริงๆ

อะสุดท้ายกูจะจัด ละไอเหี้ยเอ้ย มีคำเตือนสารพัดและเราก็รู้เลยว่า ถ้ามึงเป็นคนจะจัด มึงยุ่งแน่นอน มึงไม่ได้ทำตัวว่างๆ ทำอะไรที่อยากทำเหมือนตอนมึงไปงานอื่นๆก่อนหน้านะเว้ย แต่แล้วไง กูก็ตัดสินใจจะทำอะ มันเสี้ยน รู้สึกพลังมันมา ไม่ทำไม่ได้แล้วกูฝันมานาน

ระหว่างจัดแมร่งก็มีปัญหาสารพัด ซึ่งแม่งไม่รู้จะมาบ่นตรงนี้ทำไม คนเขาอยากมาอ่านสิ่งที่มันทำให้เขาแฮปปี้ ไม่ได้อยากจะมาเสพอะไรกระชากหัว แต่กูก็ต้องระบาย เพราะมันคือความรู้สึกจริงๆที่เกิดขึ้นที่อยากจะแชร์ ใครจะจัดงานนะ มึงเตรียมตัวเลย ไอคนจะมางานอะ มีทุกแบบ เรื่องเริ่มตั้งแต่ตอนจะลงชื่อ อันนี้กูเข้าใจได้ มันก็ต่างคนต่างพ่อต่างแม่ แต่ปัญหาเลยคือ กุอยากรู้จำนวน กุจะได้จัดที่พักถูก จัดอาหารถูก ไอสัส มันไม่ใช่แบบงาน north เปล่าวะ เขาบอกเวลางาน สถานที่ว่ากันทีหลัง ที่พักมึงหากันเอง ไอเขาใหญ่ปากช่องมันไม่เหมือนกัน มันมีเวลาคืนเดียว กูก็ต้องหาแหล่งมั่วสุมให้พวกมึงได้กระจุกตัวอยู่ด้วยกัน ในสถานที่หนึ่ง ไม่ต้องออกไปไหนทั้งนั้นอะ ข้างนอก มีแต่ป่ากับพืชไร่ อยู่แมร่งกันในพูลวิลล่านี่แหละ เวลาน้อยจะตายห่าอยู่แล้ว

ไอพูลวิลล่าก็ เรื่องเยอะ ขู่นู่นนี่ จะปรับนู่นนี่ กูก็แบกมันเข้าไป ไม่มีใครรู้หรอก กลัวจะแก้วแตก กลัวของจะเสียหาย ไอสัสเอ้ยกูดูถูกคนจะมาร่วมงานกูตั้งแต่ยังไม่เริ่ม 555+ ควยถอกจริงๆ สลัดเรื่องนี้ทิ้งออกไปจากหัวได้ ก็ต้องมานั่งคิดอีกว่า อาหารแดกอะไรกันดี ทุกคนตอบเหมือนอาร์ตตัวแม่เลย อะไรก็ได้!!!! ควย!!! กูต้องการคำตอบช่วยกูนึกดิ้ ตอบแบบนี้ ซื้อขนมปังปลาให้แดกแม่มหรอก 555+

พิมพ์จนเมื่อยนิ้ว กูยังไม่รีวิวเข้างานอีก เออ กูเริ่มรีวิวตรงนี้เลยก็ได้ ปรับมู้ดแปป....

12 กค.

เช้านี้ตื่นเต้นเหี้ยๆ มีของที่ต้องไปเตรียม เช่นเนื้อวัว 8 กิโลกรัม ที่บอกญาติไว้ว่า มึงห้ามเบี้ยวกุนะ กุไม่ได้สั่งมาแดกเอง กูจัดงาน กูแบกหน้ากูไว้อย่าให้พลาด ไม่งั้นเคือง ตอนบ่ายกูต้องรับแขกอีกนะ พี่เจน กับ โบว์มาพักค้างที่นี่ก่อน ไอสัสกูไม่เล่าดีกว่าวะ กุอยากเล่างาน มีตอัพแล้วอะ เอาเป็นว่ามาเจอกันก่อนหนึ่งวัน คุยนู่นนี่ไปเรื่อย ทำความรู้จักครั้งแรกที่ได้เจอ กินข้าวเย็นด้วยกัน ส่งกลับโรงแรม พอและไอเหี้ย กลับมาถึงบ้านคืนนั้นกูก็นอนไม่หลับตามคาด จะบิ้วห่าอะไร จะฟังเพลงช่วยหลับ จะปิดทุกอย่างอะไรแล้วก็ไม่หลับอยู่ดี มึงเตรียมตัวไว้เลยนะไอคนจะจัดอะ กูขอเตือน!

ถึงเวลาที่พวกมึงรอคอยแล้วเลื่อนลงไปอีกหน่อยนึง นิ้วไม่กุดหรอกสัส

13 กค.

ตื่นแต่เช้าเลยไอห่าเอ้ย นั่งทำเช็คลิสต์ลืมของอะไรไหม เอาอะไรใส่รถแล้วบ้างครบหรือยัง นึกขึ้นได้ว่าจิ๊บจะนั่งรถไฟมาเอง หวังดีกลัวเขาเดินทางลำบาก ก็ติดต่อหลังไมค์ไป มากี่โมงเดวไปรับพาไปร้านกาแฟจุดนัดพบกันดีกว่า พอไปรับเสร็จ ก็ไปถึงกำหนดการณ์ก่อนเวลา ลุ้นก็ลุ้น ร้านกาแฟนี้เลือกยากเหี้ยๆพวกมึงรู้ไหม ห่างที่พักสัสๆทำไมกูต้องเลือกที่นี่ ก็แมร่งมีหลายปัจจัยชิบหาย พวกมึง มันไม่แดกข้าวเช้ากัน ร้านกาแฟเขาใหญ่มีแต่คนมาถ่ายรูปทำคอมเท้น เดี๋ยวพวกมึงก็ไม่พอใจอีก ราคาก็แพงชิบหายค่าครองชีพแถวนั้นกูนึกว่าไปทองหล่อ ไอห่าเอ้ย เอ้ากูเลือกร้านนี้ในเมืองก็ได้ ที่จอดรถแมร่งก็เยอะดี แต่ที่นั่งห้องแอร์น้อยหน่อยนะ สรุปพวกมึงนั่งข้างนอก ก็ไอเหี้ยตอนกูมาแจ้งร้านมันหน้าร้อน ตอนนี้หน้าฝน โชคดีไปฝนไม่ตก อากาศก็พอโอเค นั่งคุยกันข้างนอกกันไป คนก็ทยอยมา กูก็พริ้มใจชิบหาย ระบบมันเริ่มทำงานแล้ว สิ่งที่กูฝันไว้มันใกล้กลายเป็นจริงแล้ว กูมีความสุขข้างในลึกๆ แต่ตอนนั้นมันไม่ได้แสดงออกหรอก สัส เพราะกูต้องปั้นตัวขึ้นมา กล่าวคำแสดงต้อนรับพวกมึง ทำหน้าที่เป็นผู้พูดบ้าง ผู้ฟังบ้าง นั่นแหละมันเกิดขึ้นเองกูก็ไม่รู้ตัวหรอกนะ 555+ เออแล้วมันก็มีคนหิวตามที่กูคิดนั่นแหละ ย้ายตูดย้ายดากกันไปแดกร้าน อาหารที่กูจัดไว้อย่างว่านอนสอนง่ายกันทุกคน กูก็สบายใจสัสๆ ไม่มีใครเรื่องมากเลย ทุกคนดูแลตัวเองกันได้หมด ก็โตกันหมอยหงอกแล้วบ้าง กำลังจะหงอกบ้าง เสียส่วนใหญ่

ไปๆๆๆขยับไปถึงตอนไปที่พักเลย เวลาประมาณบ่ายสอง กูมาถึง ก็ โทรหาเอ็ม ขอบคุณไว้ก่อนเลย ที่พยายามเสนอตัวช่วยตลอดเวลา แต่ด้วยที่มึงติดลูกกูก็เข้าใจ ไม่ได้จะว่าอะไรเข้าใจทุกอย่าง เออนั่นแหละ โทรให้มึงออกมาช่วยยกของ อาหารเข้าไปในที่พักหน่อย ตอนนั้นใครอีกคนมาช่วยยกวะ กุลืมขอโทษนะ ยุ่นปะ หรือบี ช่างแมร่งเหอะลืมแล้ว กูมึนๆ

................ ถึงเวลาทวงค่าที่พักสำหรับคนที่ริอาจย่างกรายเข้าในวิลล่าแห่งนี้ 555+ สถานการณ์ที่กุคิดมากชิบหาย มันไม่ชินกับการทวงเงินคนหรอกนะ เออนั่นแหละมันเป็นสิ่งหนึ่งที่กูต้องทำแหละนะ ทวงๆเงินอยู่คนก็มาทยอยจ่ายกันอย่างว่าง่าย ไม่มีใครขัดขืนแต่อย่างใด กูมองนาฬิกา บ่ายสองครึ่งกว่าแล้ว ไอเหี้ย มันมีกิจกรรมพี่เป็ดตอนบ่ายสองครึ่งนี่หว่า เลทแล้ว ชิบหาย หันไปมองดูห้องที่จะจัดกิจกรรม ลักษณะเหมือนยังไม่เริ่ม กูก็รีบจัดแจง ให้เรียบร้อย ระหว่างนั้น พวกเด็กๆ ลูกใครไม่รู้มากระโดดน้ำเล่นสระ กูเห็นแล้วอยากจะไปเล่นขึ้นมาทันที แต่ไม่ได้ กิจกรรมของพี่เป็ดต้องมาก่อน กูตั้งใจและตื่นเต้นมาหลายวันแล้วกับกิจกรรมลับๆนี้ที่พี่แกจะจัด กิจกรรมทำให้กูเหนื่อยตามคาด ได้อะไรเยอะดี พลิกล็อคในสมอง ความคิดตัวเองสุดๆ ถึงแม้จะตั้งใจกับมันมากๆ แต่การตั้งใจกับอะไรที่มากเกินไป ทำให้เกิดความยึดถือมั่นในตัวเอง เมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ทำไม่ได้ดั่งใจขึ้นมา ก็ช็อคไปดิ เซอร์ไพรส์ตัวเองไป ทั้งๆที่กลับมาคิดถึงตอนนี้ ไอเหี้ยเบาเสียยิ่งกว่าขี้หูบนคอตตอนบัท

ทุกๆคนเริ่มทยอยมากันเรื่อยๆ ต่างคนต่างทำความรู้จัก เล่นน้ำในสระน้ำบ้าง คุยตรงโต๊ะกินข้าวบ้าง ทั้งในและนอกห้องแอร์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติโดยที่กูยังคงทำหน้าที่ทวงหนี้ ทวงตัง พร้อมต้องคอยถามคำถามเดิมๆทุกครั้ง รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มไหมคะ /// ไม่ใช่ ไอเหี้ยนี่ก็ติดเล่นมุกจัง //// “จ่ายเป็น fiat หรือไลท์นิ่งดี ถ่ายจ่ายไลท์นิ่งลด 10% และมีโอกาสลุ้นของรางวัล” นั่นแหละ กุพูดปากจะแหกไปถึงหูหวีแล้วมั้ง ยี่สิบสามสิบคนได้ 555+

บ่ายสามกว่าๆ แม่ครัว ซึ่งเป็นพี่สะใภ้ ที่แกรับทำอาหารให้คนในอำเภอมาตั้งแต่กูจำความได้ งานบวช งานศพ งานแต่งไรพวกนี้ แหละ แกโทรมาว่า มาถึงแล้วจอดรถตรงไหน เอ้านัดไว้สี่โมงเย็น มาถึงก่อนเวลาเสียเยอะ กูก็ต้องไปจัดการต่อ แต่แกมาเร็วเสียก็ดี ใจกูอยากเล่นน้ำในสระเหี้ยๆแล้ว เหนื่อยยยยยย 555+ จัดแจงอาหารมาวางเรียบร้อย มองหาคุณริท แจ้งเจตจำนงค์ ผมฝากเนื้อด้วยนะครับ พูดไปสั้นๆ พี่แกตอบรับอย่างดี กุไปละ ดูว่าทุกอย่างเรียบร้อย ถอดเสื้อ ถอดกางเกง เปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำแล้วก็ ปีนขึ้นสไลเดอร์ ไปเหมือนกูจะหนีอะไรสักอย่าง เพื่อไปปลดปล่อยตัวเองเสียอย่างนั้น

ตู้มมมม ลงสระเสียที มีความสุขเหี้ยๆ กุไม่ต้องคุยกับใครแล้ว กูสังเกตมองพวกเขาเป็นช่วงๆ ทุกคนเป็นระบบอัตโนมัติ ดูแลกันเอง พูดคุยตามอัธยาศัย บนสระมีกูกับลูกพี่แชมป์ และพี่แชมป์ที่กำลังเล่นน้ำก็ชวนคุยอย่างเป็นกันเอง รวมถึงลูกแกด้วย น้องน่ารักมาก ไม่กลัวผู้ใหญ่เลย คุยด้วยฉะฉาน ทำให้กุไม่ต้องพยายามมากนักในการทำให้เด็กคุยด้วยเข้าใจใช่ปะ

กูลอยตัวบ้าง ดำน้ำบ้าง เพราะน้ำในสระนั้นอุ่นกว่าอากาศข้างบนที่เริ่มมีเคล้าเมฆเหมือนฝนจะตก แต่มันก็ไม่ได้ตก เล่นน้ำไปมา จนเหมือนตัวเองได้ชาร์จพลังอย่างเต็มที่ ประมาณหนึ่งชั่วโมงมั้ง นิ้วมือนิ้วตีนเริ่มเปื่อยอะไรๆก็เริ่มเปื่อย ขยับตัวขึ้นจากสระใหญ่ไปบ่อจากุชชี่ ได้คุยกับพวก บี และคนอื่นๆบ้าง ตามประสา จนถึงตอนที่พี่เป็ดยกเนื้อที่ย่างมาให้ใส่ถ้วย ความหิวก็เข้ามาทันที แมร่งยังไม่ได้แดกไรเลยวันนี้นอกจากกาแฟเมื่อเช้า ครั้นเมื่อสิ่งที่ห่วงนั้นได้ปลดออกจากบ่า ความผ่อนคลายเข้ามา ท้องก็หิวทันที กูรีบลุกเข้าไปที่ห้องหยิบมาเสื้อ แล้วก็ไปร่วมวง เตาปิ้งย่าง ณ เวลานั้น เจอ พี่เจน โบ ขิง ริชเชอ และก็พี่เป็ด กำลังทำอาหารให้ทุกคนได้แดกอยู่ จุดนั้นก็คือ กูจะแดกด้วยแล้ว ไม่ช่วยไรแล้วนะ ใครเผลอมาขอให้ทำไรตอนนั้นต้องมีขุ่นใจบ้างอะ แต่ถามว่ากูจะทำไหมก็คงทำแหละ เฮ้อ

บรรจงใช้นิ้วมือจ้วงเนื้อที่ออกจะดิบไปเสียหน่อยสำหรับกู แต่ว่าก็นะ แดกได้หมดอะ หิวชิบหาย จ้วงๆๆๆ แมงวันก็เยอะเหี้ยๆจังหวะนั้น 555+ ใครอยู่ในเหตุการณ์จะเข้าใจดี แดกไปปัดไป สักพักเริ่มหนาวไง ตัวเปียกอยู่ มวลเมฆหนาๆนั้นบังแสงแดดแทบเกลี้ยง อากาศเริ่มเย็น จะเข้าไปนั่งเม้ากับพวกขี้เมาในห้องแอร์ก็ดูจะไม่สะดวก แต่เจ้ากรรมฝนเสือกปรอยลงมา ทุกคนต้องย้ายมาในห้องแอร์ทั้งหมด ไอเหี้ย อย่างกับมดแตกรัง เสียงดังเหี้ยๆ บอกกับตัวเอง กูจะเป็นไมเกรนมั้ย ยังไงไม่รู้สุดท้าย เปิดประตูออกไปข้างนอกทนไม่ไหว อ่าวฝนหยุดตกแล้วนี่หว่า มันหลอกเรา ก็เลยเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึก โดยมีพี่เป็ดขึ้นมาด้วย สักพักคุณยูก็ตามขึ้นมา และ พี่เอ็ดดี้ คุณบี และต่างๆนาๆ แสงพระอาทิตย์ใกล้ตกเปลี่ยนท้องฟ้าเป็นโทนสีส้ม บวกกับสถานที่ข้างที่พักเป็น ที่เขาไถไร่ไว้รอลงปลูกอะไรสักอย่าง ซึ่งมันเป็นดินแดง โทนสีเข้ากันกับท้องฟ้าตอนนี้ยิ่งนัก มองไปไกลอีกหน่อย เห็นวิวภูเขาลักษณะมีดอีโต้ ซึ่งโคตรซิกเนเจอของแถวนี้เลยนะ ความชิลเริ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง นั่งกันอยู่สักพักมันก็เป็นธรรมดา คนนู้นเปิดหัวคุยเรื่องนี้ที เรื่องนั้นที ผมจำไม่ได้แล้วละว่าคุยหรือฟังอะไรไปบ้าง แต่รู้ว่ามันเป็นช่วงเวลาดีๆ ที่ผมเสพความสุขสุดๆ นั่งสักพัก หนาวอีกแล้ว ลืมไปยังใส่กางเกงไหว้น้ำอยู่ ทนไม่ไหวต้องปลีกตัว ขอไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยก่อน ตอนนั้นเวลาประมาณ 1 ทุ่มมั้ง ผมปลีกตัวเองออกไปพักใหญ่ อาบน้ำแล้วตัวลื่น สบายตัวสุดๆ หายเหนื่อยไปเยอะเลย เกือบเผลอหลับบนเตียงไปด้วย ออกมาจอยกับทุกคนอีกทีน่าจะสองทุ่มกว่าๆจำไม่ได้แล้วว่ายังไง แต่มันเกิดการแยกกลุ่ม คือกลุ่มห้องแอร์ข้างล่าง ที่ร้องคาราโอเกะกันสุดๆ พร้อมกับเหล่าเด็กๆตัวน้อยและแม่ๆ ที่นั่งเฝ้าลูกๆ ปล่อยให้พ่อนั้นๆ ขึ้นดาดฟ้าไปนั่งเสวนาภาษาบิทคอยน์เนอร์กันข้างบน 555+ บรรยากาศข้างบนคืนนั้นมันน่าจดจำสุดๆเลยนะ คุยรวมกันกลุ่มใหญ่ แล้วก็แตกเป็นกลุ่มเล็กๆ มีลมพร้อมอากาศเย็นสดชื่นปะทะ ผมคิดอยู่เนืองๆว่า โชคดีจังเลย ฝนมันไม่ตกอะ เพราะก่อนจัดงานเฝ้าสังเกตทุกวัน มันตกทุกวันจริงๆ วันนี้แมร่งฟ้าฝนเป็นใจวะ 555+ กูฟินอีกแล้วสินะที่ทุกอย่างมันราบรื่นไปเสียหมด ตามที่ตัวเองเข้าใจ

มีบางช่วงหิวน้ำบ้างก็ต้องลงไปห้องแอร์ข้างล่างไปเอาเสบียง ภาพที่เห็นคือ เพลง วัดใจ ของซิลลี่ฟูลกำลังเล่น แล้วเหมือนซุปกับนิกกี้ ถือไมค์ พร้อมส่งเสียงว่า มึงวัดกับกูเปล่า! วัดดิ! มาดิ! แล้วแมร่งก็ทำท่าจะรูดซิบกางเกง (มึงจะวัดควยกันสินะ) ผมนึกได้ทันที พี่จิงโจ้แมร่งเข้ามาจะรูดซิบด้วย กูก็ตะโกนเสียงดัง “ทำเหี้ยไรเนี้ย!” 555+ เป็นภาพจำฮาๆในคืนนั้นที่กูจำได้ตราตรึงยิ่งนัก สงสารพี่ริทเชอต้องมาเจอคนพวกนี้ เฮ้อ

(พิมพ์ยาวเกินงานเข้า หายไปชั่วโมงนึงฟีลลิ่งหาย นึกขึ้นได้ ขอบคุณพี่แชมป์ก่อนดิ้วะ ทำของมาแจก ซองจม.ทอดกฐิน พร้อมสติกเกอไว้รีดติดเสื้อ ผลงานศิลปะของแกน่ารักมากๆ พี่แชมป์ใจดีสัดเลยครับ หล่อเหี้ยๆ ชมจริงๆนะ)

กี่โมงแล้ววะตอนนี้ ดึกประมาณหนึ่งแล้วละ ที่ดาดฟ้าเริ่มแยกกลุ่มคนพูดคุยกันออกเป็นกลุ่มย่อยๆ ตามความสนใจของแต่ละคน บรรยากาศดีมากๆ มีโอกาสได้ร่วมวงสนทนา เหล่าจิตวิญญาณอีกครั้งมี ยู พี่เจน พี่เป็ด และโบ ดีเทลลึกมากเยอะมากแต่ซิมเพิลสุดๆ งงปะ เอองงไปเถอะ กุเอามาพิมพ์อธิบายคนอ่านไม่ไหวเหมือนกัน แว้บลงไปห้องข้างล่าง ร้องเพลงบางระจันกันและ ลงไปก็เรียกตะโกนออกไป หวี หวี หวี!! ผมก็ยกนิ้วกลางให้ควยไปทีนึง เพราะรู้ว่าพวกมันชอบ 5555+ ซึ่งก็ส่งเสียงลั่นสนุกสนานกันไป พอเดินขึ้นมาอีกที ทีนี้พบว่าพี่เอกมาร่วมแจมแล้ว นั่งคุยเรื่องโร้ดทริป มอไซค์ มีพี่เป็ดที่นอนพื้นมองฟ้าและ เหมือนกำลังชิลกับบรรยากาศสุดๆ โบก็ฟังอยู่อีกด้านหนึ่ง แล้วผู้ชายใครอีกคนว้า คุณจิ๊บเปล่านะ นั่งวงฟังด้วย พี่เอกเล่ามันเหมือนเคย สนุกสนานเฮฮากันไป จนผมเริ่มสติเลอะเลือนเพราะง่วงเหี้ยๆ บอกกับตัวเองไว้ตั้งแต่ก่อนงานเริ่มว่า ต้องนอนก่อนเที่ยงคืน กลัวตื่นไปเดินเขาวันรุ่งขึ้นไม่ไหว กลับเข้ามาที่ห้องก่อนนอน ก็นั่งสมาธิสักหน่อย เพื่อให้จิตมันว่างๆ โล่งๆ ได้ยินเสียงคนเปิดประตู ไม่พี่เป็ดก็อิสรละวะมีแค่สองคน แต่ฟังจากเสียงก็พี่เป็ดนั่นแหละ จิตเราแมร่งก็คิดทันที กุออกจากสมาธิดีไหมวะหรือนั่งต่อ ด้วยความเก้ๆกังๆ ออกก็ออก ก็ทักทายแกแล้ว ก็เอาผ้าห่มมาห่มนอนทันที ไอสัส!!! ไม่หลับ ไอเหี้ยเอ้ย จนน้องอิสรเข้าห้องมา ก็รู้สึกตัวเป็นพักๆ หมอนก็โคตรสูง ปวดคอเหี้ยๆ สุดท้ายเอาหมอนออก ขอนอนราบไปกับเตียง 555+ กุนี่มันเรื่องมากจริงๆ หลับตื่นๆ ตลอดคืน แต่ไม่ได้ดูนาฬิกาและไม่มีแรง ไม่รู้กี่โมงบ้างๆฝืนหลับแมร่งไป

14 กค.

ตื่นขึ้นมาแบบง่วงเหี้ยๆ แต่รู้สึกว่านอนต่อไม่ไหวแล้ว ตื่นก่อนนาฬิกาปลุกอีกนึกในใจ มองไปที่ขอบม่านตรงประตูหน้าห้อง เออฟ้ามันมีแสงนิดๆแล้ววะ คงได้เวลาแล้วละ สรุปตื่นตีห้า ไวกว่าเดิมที่กะไว้คือ 6.20ตั้งปลุก ช่างแมร่งละกัน อาบน้ำ แต่งตัว นึกขึ้นได้เหมือนจะยังไม่มีน้ำสำหรับคนไปเดิน ขับรถออกไปหาเซเว่นใกล้ๆแถวนั้น ได้น้ำขวดเล็กมาโหลนึง คิดว่าพอแน่ๆ เดินกลับเข้ามาในโซนวิลล่า เจอพี่เป็ดอยู่บนดาดฟ้าพอดี นั่งที่โต๊ะยาวริมสระสักพัก พี่แสนก็เปิดประตูห้องออกมาแบบแต่งตัวชุดพร้อมสุดๆ ได้โอกาสทักทาย สรุปแกจะไปเดินด้วย แต่เพราะเราไม่ได้คุยกับพี่มาก่อนไม่รู้ว่าพี่จะไปด้วย+ลูกเมีย ความกังวลเข้าแทรกอีก น้ำกูซื้อมาพอไหมวะนี่ 555+ วุ่นวายชิบหาย อย่าหาจัดงานอีกนะพวกมึง เชื่อกูเถอะ รุงรังสุดๆ รวบรวมสมาชิก ออกเดินทางไปหน้าด่านอุทธยานเขาใหญ่ มีสมาชิกมา ดังนี้

หวี เป็ด เจน ยู ยุ่น โบ อิสระ แสน+เมีย+ลูกชาย เอก เนส+แฟน (นับครบไหมนะ)

ออกเดินทางได้ มีพี่เอกที่เป็นคนนำ ผมรู้สึกดีใจมากๆ ที่เหมือนวาสนาพามาจัดๆเล่าแล้วกูก็เล่าแมร่งอีก คือกิจกรรมเดินป่าตอนแรกก็คิดไว้แหละ แต่ยกเลิกออกไปเพราะกลัวกิจกรรมแน่นเกิน และตัวเองต้องรับผิดชอบหลายอย่าง แต่พี่เอกโผล่มาจากหน่อไม้ที่ไหนไม่รู้ อยู่ดีๆก็มี nostr ทักเข้ามาลงทะเบียนชื่อด้วย เอ่ยปากชวนเดินป่าอีกแหน่ะ เสร็จกูสิงี้ ได้ไกด์นำทางฟรีๆ ได้คนจัดกิจกรรมเพิ่มให้ ทำให้งานมีตอัพมีอีเว้นเก๋ๆเพิ่มไปโดยปริยาย ขอบคุณมากๆเลยครับเนี้ย

ช่วงเดินไปก็เป็นลักษณะเดินเรียงเดี่ยวบ้าง จับคู่เม้าบ้าง ตามถนนไปเรื่อยๆ มีโอกาสได้คุยกับพี่แสนเสียที พี่แกก็เหมือนเราๆ อาจจะเข้าหาคนแรกๆไม่เก่งแต่พอได้คุย ด่า fiat รัวๆ 555+ โอเค เชื้อไม่ทิ้งแถวไอพวกเรานี่นะ เดินไปเดินมาอาการเจ็บเข่าขวาเริ่มออก ผมเดินช้าลงเรื่อยๆ จนถึงช่วงท้ายๆ ได้เกาะคู่กับพี่เจนสองคน 555+ พี่เจนทักว่าไม่ต้องรอพี่นะไหวไปก่อน ตอบกลับไปทันที อย่าคิดว่าผมฟิตนะ นี่คือหลบให้หัวเข่าไม่เจ็บอยู่ ได้เดินเป็นเพื่อนแกไปจนถึงจุดเส้นชัย พบว่า การเดินเป็นกลุ่มแรกๆ คุยกันก็ดี แต่หลังเดินแยกห่างๆผมก็ชอบเหมือนกัน มันเงียบ มันสงบ เราได้ยินเสียงป่า เสียงลม กิ่งไม้ใบไม้ เสียงแมลง เสียงนก นี่สิมันเรียกว่าถึงป่าจริงๆ ถึงแม้จะยังอยู่บนพื้นราดยางก็เหอะ หูกูพาไปกูจินตนาการไปไกลแล้ว

ขึ้นไปก็ถอดถุงเท้ารองเท้า กราวดิ้ง กันเต็มที่บนสนามหญ้า อาบแดดกันไป ข้างบนมีร้านกาแฟ นั่งพักจิบชมบรรยากาศคุยกันไปเรื่อยสัพเพเหระ ถึงช่วงไฮไลท์อีกอย่าง ใครไม่ชอบกูชอบ ช่วงโบกรถกะบะ ลงอุทธยานกลับไปที่จุดเริ่มต้น ฟินเหี้ยๆ ลมเย็นๆ วิวป่าสองข้างทาง โอ้ย รักวะกิจกรรมนี้ 555+

กลับถึงที่พัก เวลาประมาณเก้าโมงกว่าๆ รีบตรงดิ่งไปตรงเคาน์เตอร์ที่ซุปกำลังนั่งบรรจงดริปกาแฟ ไอเราก็ตกลงสัญญากับเขาไว้แล้วว่ากุจะรอชิมนะ แต่ในใจคือกุเพิ่งแดกกาแฟมาแล้วเมื่อกี้! ซึ่งปกติจะกินวันละหนึ่งแก้วเท่านั้น.... ยังไม่ทันคุยกับบาริสตา แป้งโกะก็ยื่นซองพลาสติกเล็กๆ ที่ใส่ของฝากไว้ข้างในมาให้ มันคือพริกไทยจากจันทบุรี!! แทบไม่ได้คุยกันเลย เขากลับมีของฝากมาให้ความรู้สึกเราดีขึ้นมาทันที 555+ สักพักริชก็เอาดอกบัวตากแห้งมาฝากให้กับเราด้วย และทุกๆคนในนั้นนั่นแหละ ชุมชนเรามันน่ารักงี้วะ 555+ นั่งบรรจงดื่มดำกับกาแฟที่ซุปดริปให้ ถึงขั้นต้องทำสมาธิตั้งใจชิม สัมผัสรสและกลิ่น มีมาให้เลือกถึงสองแบบ เลเยอร์รสชาตินับว่าสุดยอดจริงๆ อยากให้ไปทำแบบนี้ในงานคอนเฟอเรนซ์เลยอะ 555+

ถึงช่วงเวลาจากลาก่อนเที่ยงตรงทุกคนต้องเช็คเอาท์ สวมกอดกับทุกคนเท่าที่จะจำและทำได้ ถึงแม้ไม่ได้พูดเป็นคำออกมา แต่ผมก็โคตรดีใจมากๆที่พวกคุณทุกคนให้เกียรติ เสียเวลา เสียเงิน ลางาน มาร่วมงานที่นี่ เดินทางกันมาจากหลายที่มากจริงๆ ซึ้งใจเหี้ยๆเลยวะ และกูไม่จัดอีกแล้วนะงานห่านี่ ทำเป็นพูดดีว่าให้โอกาสคนอื่นที่อยากจัดจะได้จัด เดี๋ยวเราไปขวางเขา แต่จริงๆก็คือ กูอิ่มและพอ จบ!

ผมเคยเล่น "เกมเศรษฐี" กับที่พ่อและพี่น้อง (รวมแล้ว 5 คน) ปกติแล้วกติกาคือ ใครเงินติดลบคนนั้นจะล้มละลาย

รูปแบบเกมจะมีช่องเดิน 40 ช่องวนเป็นวง มีที่ดินให้คุณได้ซื้อ 28 ที่ และมีช่องพิเศษสำหรับลุ้นโชคภาพบ้าง (ซึ่งผมมักจะเป็นคนดวงซวยเสี่ยงโชคทีไรไม่เคยได้เงิน) ในระยะรอบแรก ๆ ที่ดินเปล่า ๆแบบไม่มีบ้านราคาจะค่อนข้างน้อย หากคุณตกที่ดินตัวเอง คุณสามารถเลือกสร้างบ้านเพิ่มได้เพื่ออัพเกรดราคาที่ดินของคุณ

และเนื่องจากพระเจ้าน่าจะลืมใส่ดวงมาให้ผมตอนเกิดมา ผมเล่นทีไรไม่เคยทอยได้ที่ตัวเอง แถมตกแต่บ้านคนอื่น (ความน่าจะเป็นมันก็เท่า ๆ กัน จนผมต้องซื้อลูกเต๋าใหม่มาให้มันดี ๆ ก็ซวยเหมือนเดิม )

จนกระทั่งมันเล่นแค่ไม่กี่รอบผมก็จะล้มละลายตังจะเอาไปสร้างบ้านลงทุนเมื่อตกที่ตัวเองก็ไม่มี คนที่เล่นด้วยเขาสงสารผม เขาให้ผมกู้ได้ครับ กลัวเกมมันจบไวไป ผมเลยทำการกู้ครับ กู้แบบไม่มีเพดานด้านการกู้ครับผมเล่นไปติดหนี้ไป จนสุดท้ายผมก็สร้างบ้านได้พอ ๆ กับคนอื่น ในการวนรอบเราจะได้เงินจากธนาคารเป็นเงินเดือน แต่ธนาคารของเกมมันมีแบงค์อย่างจำกัด พวกเราไม่สนใจ เราเปลี่ยนจากการใช้เงินกระดาษที่ถือในมือ มาเป็นการจดบัญชีของแต่ละคนแทนว่าใครมีเท่าไร พวกเราเล่นกันจนไม่มีใครสร้างบ้านเพิ่มได้อีกต่อไป ตัวเลขที่เราเดบิตเครดิตกันมันมากกว่าแบงค์ที่เราถือเสียอีก สุดท้ายพอบ้านมันเพิ่มไม่ได้ราคามันอัพไม่ได้ แต่ด้วยตัวเลขหนี้และเงินเดบิตที่เพิ่มขึ้นมากกว่าราคาที่ดินที่สร้างต่อไม่ได้ สุดท้ายเราก็หยุดเล่นกันเพราะได้เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ จากที่ดินแต่ละครั้งเหมือนได้เศษเงิน

ผมคิดว่า สินค้าที่เราเคยสร้างอย่างยากลำบากอย่างที่ดิน ,บ้าน มันดูไม่มีค่า ก็คงเพราะเราเล่นวนเรื่อย ๆ ได้รับ เงินจากธนาคาร เรื่อย ๆ แม้ธนาคารจะไม่มีเงินแล้วเราก็ขูดรีดเอามาเดบิตเลขกันปริมาณมาก จนเกินกว่าราคาที่ดินไปหลายเท่า

หลังจากได้รู้จักกับบิทคอยน์ รู้จักระบบการเงินปัจจุบัน ผมว่ามันดูคุ้น ๆ ดีครับ 555555

#Siamstr

“จะหว่านพืช ต้องรอฝน” … จะทำอะไรก็ย่อมต้องมีเงื่อนไขอะไรบางอย่างที่เหมาะสมเกิดขึ้นเสมอ แต่ทุกๅครั้ง มันเริ่มมาจาก “เวลา” เสมอมา เวลาจึงเป็นสิ่งมีค่าที่เหมาะสมสำหรับมนุษย์เสมอ เพราะเราไม่สามารถเร่งเวลา ย้อนเวลา หรือแม้กระทั่งหยุดเวลาได้เลย มันจึงเป็นสิ่งพิเศษสำหรับมนุษย์เสมอมา คำว่า เสมอ เช่นเดียวกัน ไม่ได้หมายถึงเท่ากัน เท่าเทียม โดยนัยมันหมายถึง เหมาะสมแล้วกับสิ่งนั้น และไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้ มันต่างจากเวลาตรงที่ “เรามักจะสายเสมอ” เวลาที่เราอยากย้อนกลับไปทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ในใจเรา หรือ “เราจะคาดไม่ถึงเสมอ” เวลาที่เราพลาดโอกาสในอนาคตบางอย่างไป หรือ “เราจะคิดถึงเสมอ” เวลาที่เราอยากหยุดเวลาเพื่อระลึกถึงอะไรบางอย่าง สรุปง่ายๆ เสมอมันต่างจากเวลาตรงที่มันเหมาะสมแล้วในช่วงเวลาเหล่านั้น แต่เวลาไม่มีความเหมาะสมเพราะมันจะไหลไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จบ จนเราก็นึกไม่ออกว่าบางครั้งบางที … “เวลาก็ไม่เคยพอ” #คันฉายส่อง

บัณฑิตหนุ่มถือบิตคอยน์ แต่ใจของเขาร้อนรน

ยามราคาลงเขากังวล พร่ำถามตัวเองว่าควรขายดีหรือไม่

ยามราคาขึ้นเขาก็กระวนกระวาย พร่ำถามตัวเองว่าตรงนี้ถึงเป้าหมายแล้วหรือยัง

เจ้าหนุ่มไม่เข้าใจ ใยเงินที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างที่เขาร่ำลือ จึงถือแล้วแผดเผาหัวใจ ดั่งถ่านไฟประลัยกัลป์

บัณฑิตหนุ่มจึงไปพบนักปราชญ์ สอบถามปัญหาที่ค้างคาใจ

นักปราชญ์ได้สดับตลอดเรื่องราวแล้วก็ยกนิ้วขึ้น ชี้ไปที่เบื้องเท้าของเจ้าหนุ่มตรงหน้า

นักปราชญ์เอ่ยว่า บัณฑิตเอ๋ย เมื่อเจ้าซื้อรองเท้า เจ้าอยากได้อะไร

บัณฑิตตอบว่า ข้าซื้อรองเท้า เพราะอยากได้รองเท้า เอาไว้สวมใส่

ปราชญ์เฒ่าได้ฟังคำตอบก็พอใจ ยกปลายนิ้วสูงขึ้น ถามต่อว่า บัณฑิตเอ๋ย เมื่อเจ้าซื้อเสื้อ เจ้าอยากได้อะไร

บัณฑิตตอบว่า ข้าซื้อเสื้อ เพราะอยากได้เสื้อ เอาไว้ห่มคลุมกาย

อาจารย์ปราชญ์เร่งถามต่อ เช่นนั้นเจ้าบัณฑิตเอ๋ย เมื่อเจ้าซื้อบิตคอยน์ เจ้าอยากได้อะไร

ครั้งนี้บัณฑิตหนุ่มได้ฟังคำถาม กลับอึ้งเงียบไป

ผู้ปราชญ์เห็นดังนั้นจึงอธิบายพลัน เจ้าซื้อบิตคอยน์โดยมิได้อยากได้บิตคอยน์ แท้จริงแล้วเจ้าอยากได้ทรัพย์ศฤงคาร อยากได้คฤหาสน์เพนเฮาส์ อยากขี่แลมโบ อยากกินโอมากาเสะ

ยามบิตคอยน์ราคาลงเจ้าก็ร้อนรน เพราะใจเจ้าเอาแต่นึกถึงสิ่งที่สูญเสียไป โอ้ นั่นบุฟเฟ่ต์มื้อหนี่งเชียว โอ้ นั่นทริปเที่ยวญี่ปุ่นเชียว

ยามราคาบิตคอยน์ขึ้นเจ้าก็ร้อนรน เพราะเจ้าคิดว่ากำไรที่ได้มา เทียบเคียงเป็นของที่เจ้าอยากได้ จากนั้นก็กลัวว่าจะสูญเสียมันไป จ้องแต่จะหาจังหวะขายให้ทันการ

ใจเจ้าไม่เคยเห็นบิตคอยน์เป็นบิตคอยน์เลย อย่างนี้จะเรียกถือบิตคอยน์ได้อย่างไร

ในมือเจ้าถือฮาร์ดแวร์ วอลเล็ต แต่ในใจเจ้าถือแต่เฟียตเต็มไปหมด สิ่งที่แผดเผาใจเจ้าไม่ใช่บิตคอยน์ แต่คือเฟียต

หากเจ้าไม่เรียนรู้ที่จะวางเฟียตลง เจ้าจะไม่มีวันถือบิตคอยน์ได้เลย

บัณฑิตได้ฟังคำตอบแล้วก็เข้าใจขึ้นมาบ้าง สำนึกรู้ว่าเส้นทางบิตคอยเนอร์ของเขายังอีกยาวไกล

ก่อนจะจากลา เขาแอบเห็นนักปราชญ์ตรงหน้าแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูกราฟราคา จึงถามว่า ท่านอาจารย์เองก็วงเฟียตได้แล้ว ใยจึงยังต้องใส่ใจมูลค่าในหน่วยเงินเฟียตเล่า

ปราชญ์ได้ฟังดังนั้นก็ส่งเสียงหึเบาๆ แล้วหันมา

ก็โบนัสปลายปีข้า มันออกเป็นเฟียตนี่หว่า...

มึงอย่ารีบขึ้นนะเว้ย...

#Siamstr

## รัฐสวัสดิการไก่🐓

ไก่ในเล้าหลังบ้านเป็นเพศเมียทั้งหมด เนื่องจากเราเลี้ยงเพื่อเป็นปสุสัตว์ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงสวยงามแก้เหงา แม้เราจะเลี้ยงปล่อยให้วิ่งเล่นคุ้ยเขี่ยรับแดดตามธรรมชาติของเขา แต่เราก็ล้อมรั้วจำกัดพื้นที่ และมอบ "เสรีภาพ" ให้ตามที่ central planner อย่างเราเห็นสมควร

พลเรือนไก่ทุกตัวแม้จะมีเจตจำนงเสรี (บางตัวบินหนีออกมาบ่อยมากจนต้องเสียเงินล้อมรั้วใหม่ให้สูงขึ้น) แต่ก็มีหน้าที่ชัดเจนในการสร้าง productivity เป็นไข่ให้เหมาะสมกับทรัพยากรที่เราลงทุนไป และเชื่อผมเถอะ เมื่อท้องหิวมาก เมื่อผมเปิดประตูให้ออกมาสู่อิสรภาพ ไก่เกือบทั้งหมดไม่เดินออก แต่เลือกจะเดินกลับสู่คอกกินอาหารอันแสนสะดวกสบายภายในรั้วของรัฐไก่แห่งนี้

ผลประกอบการและกำไรที่ได้จากการ "อำนวยความสะดวก" ให้พลเรือนไก่มีที่นอนที่ปลอดภัยจากสัตว์ร้าย มีที่วางไข่และที่เล่นที่เพียงพอ พร้อมมีน้้ำและอาหารเสิร์ฟถึงเล้าในลักษณะ "รัฐสวัสดิการ" ให้อย่างเท่าเทียมกันทุกตัว (เฉลี่ยกินวันละ 120 กรัม/ตัว) คือไก่ทุกตัวมีส่วนร่วมในการผลิตไข่รายวันได้อย่างเหมาะสมกับ time & energy ที่พวกมัน (และผม) ใช้ไปในแต่ละวัน

### ไก่ทุกตัวเท่าเทียม แต่ไก่บางตัวเท่าเทียมกว่า

เมื่อรัฐไก่ในระบอบสังคมนิยมดำเนินไปได้สักระยะ กลไกตลาดเสรี (เท่าที่อำนาจรัฐอนุญาต) ก็เกิดขึ้น มีไก่บางตัวแข็งแรงอ้วนท้วนสมบูรณ์หงอนแดงแปร๊ดยิ่งกว่าตราค้อนเคียว และมีบางตัวร่างกายไม่แข็งแรงเท่า จึงถูกไก่คุณนายเฉิดฉายทั้งหลายไล่จิกตีแย่งอาหาร จนสุดท้ายก็ยิ่งอ่อนแอและผอมโซลงไปเรื่อย ๆ ซึ่งพอกินไม่เพียงพอ ไก่โซย่อมไม่สร้างผลผลิตไข่รายวัน

ผมจงใจปล่อยให้มันโดนจิกตีอยู่เช่นนั้น ไม่มีการมอบ "รัฐสวัสดิการ" อาหารพิเศษและคอกกินพิเศษที่ปลอดภัยให้แก่มัน

### แต่ทว่า Big Brother is watcing you.

รัฐไก่ของผมมีวงจรปิดเพื่อสอดส่องดูแล "ความปลอดภัย" ให้พลเรือน และมีผู้นำของฟาร์มที่ทำหน้าที่กำหนดนโยบายรัฐ และทำหน้าที่เป็น lender of last resort ควรช่วยเหลือรัฐไก่ทุกครั้งที่มีปัญหา (ให้เงินซ่อมรั้ว ให้กู้ยืมค่าอาหารไก่ ฯลฯ)

ผู้นำสูงสุดยกหูโทรสั่งการผมว่าให้ทำการ bail out ไก่โซดังกล่าวมาดูแลพิเศษในสุ่มนอกเล้า โดยให้มอบ "รัฐสวัสดิการไก่" ให้กับไก่ปวกเปียกตัวดังกล่าวเป็นที่พักที่ปลอดภัยในสุ่มที่มีทั้งคอนและแกลบให้คุ้ยเขี่ย มีหลังคาพลาสติกบังแดดลม และมีการจัดหาอาหารและน้ำสะอาดให้เป็นพิเศษ

การบริหารจัดการทรัพยากรจึงถูกบิดเบือน ปกติผมใช้เวลาดูแลไก่และเก็บผลผลิตไม่เกิน 20-30 นาทีต่อวัน กลายเป็นต้องเพิ่มมาอีกราว ๆ 2-3 นาทีในการบริการไก่โซดังกล่าว (และเวลาอีก 15 นาทีมาเขียนโน้ตนี้ถึงมัน)

รัฐไก่ที่มีพลเรือนทำหน้าที่เต็มประสิทธิภาพของมันมายาวนานตามขอบเขตเสรีภาพที่เรามอบให้ บัดนี้กลับมีอำนาจรัฐเข้ามาแทรกแซงกลไกตลาดเสรีจนผิดเพี้ยน เพราะไก่โซดังกล่าวไม่อยู่ในสภาพที่จะสร้าง productivity ใด ๆ ให้กับรัฐได้ เป็นชนชั้นกาฝากที่กัดกินและเบียดเบียนทรัพยากรไปอย่างไร้ประโยชน์

ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกสมองบ้องตื้นและขี้เกียจสันหลังยาว ที่เอาแต่เรียกร้องรัฐสวัสดิการ แทนที่จะคิดจัดการรับผิดชอบชีวิตตัวเองให้เป็น

จบบทเรียน #รัฐไก่ สั้น ๆ จากหน้าเล้าไก่

สวัสดีครับ

#siamstr

#siamstrOG

GM #siamstr #ThaiNostrich #siamesebitcoiners

"ภาษาเป็นเรื่องสำคัญ"

ผมเชื่อว่าทุกคนต้องเคยได้ยินคำนี้ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ตั้งแต่ช่วงเรียน ช่วงวัยทำงาน และตลอดทั้งชีวิต

ผมโชคดีที่ได้ภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เด็ก มีบุญมากพอที่พ่อแม่ส่งเรียนโรงเรียนในเครือคาทอลิคหลักสูตรกึ่งนานาชาติ พออยู่ชั้นป.5 ก็เรียนกับครูต่างชาติเจ้าของภาษายาวไปจนจบม.6

ภาษาที่ควบคู่กันมากับผมตั้งแต่เด็กอีกคือญี่ปุ่น

มันเป็นเรื่องตลกดี ผมได้ภาษาญี่ปุ่นเพราะการเล่นเกมซีรีส์ Final fantasy วิธีการคือเปิดบทสรุปอ่านชื่อไอเทม เทียบตัวสะกดกับภาษาญี่ปุ่นที่อยู่ในเกม จนจำตัวอักษรคาตะคานะได้แบบไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่ถึงขั้นพูดได้หรือฟังได้ แค่อ่านออกเฉยๆ แต่ความสามารถนี้หลับอยู่ในตัวตลอดไม่เคยหยิบมันมาเหลา

เวลาผ่านไปผมรู้จักรุ่นน้องในมหาวิทยาลัย ได้คำแนะนำให้เรียนจากหนังสือสุดคลาสสิคที่ใครๆที่สนใจภาษาญี่ปุ่นจะต้องโดน คือ "มินนะ โนะ นิฮงโกะ" เรียนๆเลิกๆ-เรียนๆเลิกๆอยู่หลายปี จนเริ่มมาจริงจังเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เรียนเองฝึกเอง ทดลองเอาทักษะงูๆปลาๆไปคุยกับคนญี่ปุ่นในเกม Final fantasy 14 online รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ก็เป็นการฝึกสื่อสาร ถ้าใครเคยเล่นเกมออนไลน์กับคนญี่ปุ่นจะรู้เลยว่าวัฒนธรรมเขาน่ารักและให้กำลังใจชาวต่างชาติที่พยายามสื่อสารกับพวกเขาด้วยภาษาญี่ปุ่นสุดๆ

Final fantasy 14 raid boss fight

ในรูปแชท คุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่น

มีชาวต่างชาติที่ไม่ได้ภาษาญี่ปุ่นบ้าง แต่เลือกที่จะเล่นเกมกับเขาก็ต้องเอาภาษาเขาซะหน่อย สนุกกว่าเยอะ

ทุกวันนี้ผมก็ฝึกภาษาผ่านแอพในมือถือเพื่อไม่ให้ลืม ควบคู่กับดูอนิเมะไปด้วย

จนกระทั่งเมื่อเช้านี้เองครับ ที่รพ. ผมทำงานมีคนไข้ชาวญี่ปุ่นอายุ 19 ปีเข้ามาด้วยเรื่องท้องเสีย อาเจียน พ่อแม่ของน้องเขาพูดภาษาอังกฤษแทบไม่ได้

ที่รพ.มีแต่ล่ามจีนและล่ามอังกฤษ ไม่มีล่ามญี่ปุ่น เมื่อบรรยากาศมันเป็นไปแบบนั้นทางฝ่ายคนป่วยเองสีหน้าเริ่มกังวล พ่อของผู้ป่วยหยิบโทรศัพท์มาเดาว่าน่าจะพยายามใช้ google translate

วินาทีนั้นเอาวะ ผมออกตัวเป็นภาษาญี่ปุ่นเลยว่า

すこし日本語がはなせます . 今日A さんはどうですか

(ผมพูดภาษาญี่ปุ่นได้นิดหน่อยนะ ... คุณ A(ชื่อสมมุติ) เป็นยังไงมาครับ)

วินาทีนั้นพ่อแม่ผู้ป่วยและตัวผู้ป่วยสีหน้าเปลี่ยน ตาโตด้วยความหวัง คลายกังวล ยิ้มผ่านแมส

การสนทนาหมอกับคนไข้ดำเนินต่อ ไปแบบงูๆปลาๆ ผมพูดผิดบ้างถูกบ้าง นึกศัพท์แสงไม่ออกบ้างมั่วบ้าง

แต่ก็รักษาคนลูกเขาหายดี หายปวดท้อง กลับบ้านได้ ทิ้งท้ายด้วยคำพูดให้กำลังใจว่า

おだいじに

つらいものは食べない , seafoodはない , 牛乳はない

(หายเร็วๆนะครับ อย่าไปกินของเผ็ด อาหารทะเล หรือนมเข้าล่ะ)

สิ่งเล็กๆที่ทำแต่ละวันที่เป็นการพัฒนาตัวเอง "ทำไปเถอะครับ" มันอาจจะไม่ได้เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่หรือดูเท่มากในสายตาคนอื่น เป้าหมายในการเรียนภาษาญี่ปุ่นของผม ก็เพื่อให้ดู "อนิเมะได้โดยไม่ต้องอ่านซับ" ไปเล่าให้ใครฟัง คนที่ไม่ได้สนิทด้วยก็อาจจะมองเป็นเรื่องตลก หรือไม่ก็ได้แต่เล่นมุขขำๆกันแล้วจบการสนทนาไป

แต่ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าไอ้ทักษะเหล่านี้หรือเป้าหมายตลกๆเหล่านี้ มันอาจจะเป็นประโยชน์และเป็นความหวังให้กับใครบางคนอย่างไม่น่าเชื่อ

ลองนึกสภาพว่าถ้าเราไปเที่ยวต่างประเทศ กำลังเจอปัญหา แล้วเจอคนที่มาช่วยเหลือพูดภาษาเราได้ถึงจะพูดได้นิดหน่อย เราที่กำลังต้องการความช่วยเหลือจะโล่งใจแค่ไหน ยิ่งถ้าไม่สบายต้องเข้ารพ. ต่างแดนแล้วสื่อสารกับเจ้าหน้าที่รพ. หรือหมอไม่ได้มันจะน่ากลัวแค่ไหน

เป้าหมายตลกๆที่อยากได้ภาษาญี่ปุ่นนี้ของผม มันดันสามารถช่วยครอบครัวคนป่วยหนึ่งครอบครัวได้แบบไม่ทันตั้งตัว

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฝึกฝนตัวเอง ขอแค่ทำเพื่อให้เราเก่งขึ้นในทุกๆวันวันละนิดวันละหน่อย

หนึ่งปีมี 365 วัน เราก็จะเก่งขึ้นถึง 365 จุดเมื่อเทียบกันต้นปี

ทำเถอะครับ เราจะได้เก่งขึ้นในทุกๆวัน

Better everyday ครับ

ปล.รูปประกอบไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เล่า

#storyteller #shortstory #shortstoryteller

“ทำงานให้หนัก กินให้น้อย เหลือเท่าไหร่เก็บบิตคอยน์”

วลีสุดลุ่มลึกจากบราเธอร์วิชิตในรายการแบไต๋

ที่กินใจบราเธอร์พิริยะและเหล่าบิตคอยเนอร์อย่างแรง

.

หลังจากได้ฟังแนวคิดการออมบิตคอยน์ของบราเธอร์วิชิต

บราเธอร์หนุ่ยก็ได้ยิงคำถามที่หลายคนเองก็สงสัย

.

“เก็บเป็นบิตคอยน์จนหมดแล้วจะเอาที่ไหนกิน?”

.

คำตอบของบราเธอร์วิชิต

มันช่างเรียบง่ายและลุ่มลึกในเวลาเดียวกัน

.

“พี่ชิตแดกก่อนเก็บไง พี่จะไปแดกอะไรกับบิตคอยน์อีกล่ะ?

บิตคอยน์มันเป็นเรื่องของอนาคต มันทำให้พี่รู้สึก secure

มันทำให้พี่ Low Time (Preference)

และทำให้เรากลับมาปรับปรุง ‘เกียรติ’ ของตัวเองได้

ถ้าวันนี้ยังแดกมากกว่าหา อย่าเพิ่งพูดถึงบิตคอยน์เลย

ไปจัดระเบียบชีวิตตัวเองก่อน!!”

.

อาจฟังดูดุดันและแข็งกระด้าง แต่สำหรับบิตคอยเนอร์

ล้วนแฝงไปด้วยแง่คิดในทุก ๆ คำ

.

โดยเฉพาะประโยคที่สื่อความหมายว่า “การเก็บออม

มันทำให้เรากลับมาปรับปรุง ‘เกียรติ’ ของตัวเองได้”

.

เป็นหนึ่งโควทที่บิตคอยเนอร์หลายคนประทับใจ

และถูกรีโควตอย่างคึกคักในสังคมนอสเตอร์

.

ไม่นานนัก บราเธอร์พิริยะก็ได้นำมาขยายความต่อ

ประกอบกับบทความของ จิมมี่ ซอง ใจความว่า

.

ผู้คนกำลังเจอกับปราการสุดโหดในการเก็บออม

.

ปราการแรก วินัยในการบริหารเงินให้เหลือเก็บ

ในสังคมที่กระตุ้นให้เราบริโภคอย่างฟุ่มเฟือย

.

ผู้คนมักจะใช้เทคนิคการกันเงินออมก่อนใช้

แต่มันก็ไม่เคยพอเพราะค่าใช้จ่ายสูงขึ้นทุกเดือน

.

ปราการสอง “เงินเฟียต” ที่ถูกผลิตเพิ่มตลอดเวลาทำให้

อำนาจในการจับจ่ายใช้สอยของเงินในมือเราลดลง

.

เงินออมที่ผู้คนสะสมมาอย่างยากลำบาก

มูลค่าของมันกำลังระเหยอยู่ตลอดเวลา

.

หลายคนที่มีเงินออมก็ต้องจำใจดึงเอาเงินส่วนนี้

มาใช้เพราะชีวิตที่แพงขึ้นทุกวัน

.

ซ้ำร้าย...บางคนต้องยอมเป็น “หนี้”

ไม่ใช่เพื่อการลงทุนแต่เพื่อการเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ

.

เราค่อย ๆ ลืมความฝัน ลืมความหวัง เพราะในหัวมีแต่

การเอาชีวิตรอดในวันต่อวันอย่างไร้จุดหมาย

.

คนที่ทำดีไม่ได้ดี คนที่ทำชั่วกลับได้ดี

กลายเป็นสังคมด้านได้อายอด กลับตาลปัดกันไปหมด

.

มันสอนให้คุณต้องกล้าเป็นหนี้ก้อนโต แล้วด้านพอที่จะ

ฉวยโอกาสให้มากที่สุดพร้อมขยี้ทุกคนที่ขวางทาง

.

“โอกาสที่เราจะใช้ชีวิตได้อย่างมีเกียรติมันถูกขโมยไป”

.

นี่คือสิ่งที่บราเธอร์พิริยะได้รวบตึง

ให้พวกเราได้ฟังกันเต็ม ๆ ใน Bitcoin Talk 172

.

และพวกเราเราเองก็มีความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะ

สื่อสารไปยังคนอื่น ๆ ที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเหล่านี้

.

เราต้องการโลกแบบนี้จริงหรือ?

.

เราต้องการชีวิตแบบนี้จริงหรือ?

.

เราต้องการ “เงิน” แบบนี้จริงหรือ?

.

หรือแท้จริง แล้วสิ่งที่เราต้องการตอนนี้

คือเงินที่สามารถทำหน้าที่เป็นเงิน

.

เงินที่เก็บรักษาความมั่งคั่ง เก็บรักษาพลังงานและเวลา

ของผู้คนที่ตรากตรำทำงานเพื่อให้ได้มันมา

.

เงินที่ไม่ถูกทำลายมูลค่า ไม่ถูกควบคุมแทรกแซง

จากผู้มีอำนาจและชนชั้นปกครองใด ๆ

.

เงินที่นำเอาความสามารถในการเก็บออม

กลับคืนสู่มือประชาชนคนเดินดินอย่างเรา ๆ

.

และเงินที่ว่า…

ก็ได้อยู่ในย่อหน้าแรกของบทความนี้เรียบร้อยแล้ว

#Siamstr

24 พฤศจิกายน 2565

ปัญหาใหญ่ของมนุษย์ หน้าใหญ่

หน้าใหญ่ เป็นภาษาแถวบ้านผม หมายถึง การแสดงออกทางภาพลักษณ์ของสังคม ซึ่งส่วนใหญ่จะเกิดจากสังคมรอบข้างที่เสนอ หรือสร้างภาพลักษณ์นี้ขึ้นมา โดยเฉพาะคนใกล้ตัว ได้แก่ สามี ภรรยา บุตร บุพการี ญาติพี่น้อง ผองเพื่อน เป็นต้น และความหน้าใหญ่นี้ มักจะมาพร้อมอาชีพ หน้าที่การงาน โดยเชื่อว่า เพื่อให้เหมาะสมกับอาชีพ หน้าที่การงาน จะต้องมีสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ เช่น บ้านที่สวยงาม รถยนต์ใหม่หรูหรา และข้าวของจากคำโฆษณากรอกหูของสื่อต่างๆ ที่บอกว่า เราควรจะมีนั่นมีนี่ เพื่อเป็นในสิ่งที่แสดงออกถึงภาพลักษณ์ หรือ ความหน้าใหญ่ เช่น โทรศัพท์มือถือ เครื่องประดับราคาแพง กระเป๋า เสื้อผ้า การแต่งกาย แม้กระทั่งการใช้ชีวิต การกิน การอยู่ ล้วนมีโฆษณาที่เข้ามาเสนอสิ่งต่างๆ เพื่อยั่วหลอกเราต่างๆ นาๆ

ซึ่งเมื่อหากเรากลายเป็นมนุษย์หน้าใหญ่ ไปแล้ว เราก็จะไปขวนขวายหาสิ่งต่างๆ เหล่านั้น แม้จะต้องแบกภาระหนี้สินต่างๆ มากมายเท่าไหร่ก็ตาม จนคอร์สการขายต่างๆ มีการสอนบรรดานักขาย โดยได้บอกเหล่าบรรดานักขายไว้เลยว่า การที่ลูกค้าบอกว่าไม่มีเงินนั้น ไม่มีอยู่จริง เพราะหากเขาอยากได้สิ่งของใดๆ แล้ว เขาจะหาวิธีการเพื่อให้ได้เงินมาซื้อสิ่งนั้นจนได้ และนี่ก็คือปัญหาใหญ่ของมนุษย์ หน้าใหญ่ นั่นก็คือ ภาระหนี้สิน นั่นเอง สโลแกนของพวกนี้ก็จะมีมากมาย อย่างเช่น Chip หายไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้, ช่างมัน ไม่เป็นไร ไม่ตายก็หาเอาใหม่ อย่าให้ใครดูถูก อย่าให้ใครว่าเราได้ ฯลฯ

แต่เมื่อหลุมแห่งหนี้นั้น ได้ถึงถลำลึกไปจนถึงจุดที่ไม่สามารถไปต่อได้ และได้ถล่มถาโถมเข้ามาแล้ว เพื่อล้างแผลแลสะท้อนภาพแห่งความจริง ภาพลักษณ์ต่างๆ ก็จะอันตรธานหายไป หลายคนไม่สามารถทำใจได้ จนเลือกวิธีผิดๆ ถึงขั้นจบชีวิตตัวเองและคนใกล้ตัว เพราะไม่สามารถยอมรับกับการสูญเสียภาพลักษณ์เหล่านี้ได้ หลายคนก็มีวิถีชีวิตที่ไม่อาจเงยหน้าขึ้นมามองด้านบนได้อีกเลยจนวันตาย แต่ก็มีอีกหลายคนที่เลือกตัดภาพลักษณ์ทั้งหมดทิ้ง แล้วมาเริ่มต้นใหม่ ซึ่งเป็นเรื่องที่เราควรเลือกทำ

ฉะนั้น ในช่วงที่ยังมีโอกาส ควรเลิก หน้าใหญ่ ได้แล้ว เลิกแคร์ภาพลักษณ์ทางสังคม แล้วมาสนใจภาพลักษณ์ความเป็นตัวตนของเราเองที่มีความสุขจะดีที่สุด แล้วมาเลือกใช้ชีวิตที่ช้าลง ใช้ชีวิตแบบ slow life ที่อยากทำ มี Time Preference ที่ต่ำ ไม่ต้องไปแก่งแย่ง แข่งขัน รีบเร่ง หรือจะต้องไปทำสิ่งต่างๆ เพื่ออวดใครๆ เมื่อมีเงินใช้เหลือเก็บ ให้แปลงเป็นทรัพย์สินที่มั่นคง และเราสามารถดูแลได้ไม่ลำบาก เช่น bitcoin ที่ดิน ทองคำ ซึ่งเมื่อเรามีทรัพย์สินที่มากพอ จนสร้างรายได้ที่มากขึ้น เราก็สามารถมีสิ่งของต่างๆ ได้ โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องเพื่อการอวดใคร หรือเพื่อความหน้าใหญ่ แต่เพราะเราสามารถที่จะมีสิ่งต่างๆ เหล่านั้นได้จริงๆ โดยไม่เดือดร้อนตัวเองหรือใครๆ

Exch Thai Crypto

แด่ลูกแกะหลงทาง..

เมื่อใดก็ตามที่เธอรู้สึกไร้คุณค่าจนไม่สามารถมองผู้อื่นให้ทัดเทียมตนเองได้

จงมีสติ จงรู้สึกตัว

มีสติให้รู้เท่าทันในทุกๆอารมณ์ ทุกๆเหตุกาณ์ที่พัดพาให้มากระทบเรา

การเอาแต่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าและล้มเหลวไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ซึ่งในความเป็นจริงนั้น โลก ไม่ได้มีสิ่งไหนแน่นอน ที่แน่มีแค่เกิด แก่ เจ็บ ตาย

ใช่แล้ว.. จากความจริง คุณไม่มีทางทายถูกว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง จนกว่าจะลองทำมัน

ความไม่รู้นี่พาเราหลงทางไปเยอะเลยนะ ยิ่งไม่รู้และปล่อยผ่าน งานงอก 200%

ทั้งความรู้น้อย ทั้งประสบการณ์น้อย แถมยังไม่รู้จักตัวเองดีพอ ถึงเอาคติของสังคม ของคนรอบข้าง ของคนขี้เสือก หรืออะไรก็ไม่รู้มาขยำรวมๆ แล้วไปตั้งตนเป็นหัวโป่บูลลี่ตัวเอง อย่าเอาความรู้สึกแย่ๆมารีรัน

ด้วยการเอาคติแย่ๆมาฉุดรั้งบุคคลอันมีความสามารถถ้าฝึกฝน ให้หมดกำลังแม้แต่จะก้าวไปข้างหน้าแค่ก้าวเล็กๆ

เข้าใจความรู้สึก หากแต่ความรู้สึกแย่ๆนั่นไม่ช่วยอะไร จ่อมจ่ม เอ้ย จมจ่อมจนพอใจ เจ็บปวด แตกสลาย ผลาญเวลาไปกับน้ำตาและสุขภาพจนสาแก่ใจแล้ว

ออกมานะ ออกมามองกระจกแห่งความจริง

แกไม่ได้ลูซเซอร์หรอก แกไม่ได้อยากจะพูดใส่ตัวเองด้วยซ้ำ แกไม่ได้เป็นลูซเซอร์ตั้งแต่เกิดด้วย

ศรัทธาที่สมควรที่สุด ก็คือตัวเองนี่แหละ

หากรู้สึกถึงตัวตน ว่าเราเป็นยังไง จบ.

จบง่ายมาก เพราะ ตัวตนเรานี่แหละ คือคำตอบ คือดาบ ที่สามารถใช้ต่อกรกับสังคมแสนดีมีหน้ากากเป็นร้อยๆชิ้น

กว่าจะตีตัวตน ตีดาบขึ้นมาไม่ง่าย

การจะมีหรือไม่มีดาบ ไม่ได้บ่งบอกว่าแกขี้แพ้หรือไม่

แต่การมีดาบ ที่เรียกว่าสติ จะช่วยให้แกเลิกเจ็บกับเรื่องไม่เป็นเรื่องลงบ้าง ได้เอาสติ น้ำตา หัวใจ ใส่กับเรื่องที่เราอยากจะรู้สึก

มีข้อดีแบบนี้แล้ว แกะน้อยเอ๋ย รู้อะไรไม่เท่ารู้สติ

#บทเรียนสำหรับลูกแกะ #siamstr

Why Bitcoin , Not Shitcoin

การแบ่งเงินส่วนหนึ่งตามกำลังของเรา (ที่ยอมเสียได้ถ้า Bitcoin กลายเป็นศูนย์) มาออมเป็น Bitcoin นั้น

สำหรับผมแล้วมันคือการร่วมเดินทางไกลไปกับโปรเจ็คของ Bitcoin ที่เสนอตัวขึ้นมาเป็น “เงินที่ดี”

มันคือการประกาศเจตจำนง เป็นการเลือกฝั่ง เป็นการประท้วงอย่างสันติวิธี ไม่สยบยอมต่อระบบเงินที่พิมพ์เท่าไหร่ก็ได้จนทำให้อำนาจในการแลกเปลี่ยนของมันด้อยค่าลงเรื่อยๆ ไม่สยบยอมต่อระบบเงินที่ทำให้ผู้คนกลายเป็นเพียงทาสในเรือนเบี้ย และไม่สยบยอมต่อเหล่าพ่อค้าทุนนิยมสามานย์และเหล่าทรราชเผด็จการ

*ทุนนิยมเสรีกับทุนนิยมสามานย์ความหมายนั้น ต่างกันราวยอดฟ้ากับหลุมในก้นเหว*

Bitcoin ไม่ใช่แค่เรื่องการลงทุนหรือการเก็งกำไรหาส่วนต่างจากราคาที่ขึ้นลงเมื่อเทียบกับดอลลาร์หรือเงินบาท เหมือนอย่างที่คนบางส่วนเข้าใจกัน

มันลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นมาก

การเก็บออมคือการเก็บออมไม่ใช่การลงทุน

ถ้าจะลงทุนผมลงทุนกับสิ่งอื่น

ถ้าจะเก็งกำไรแบบเทรดเดอร์

หรือจะเล่นแบบการพนันแล้วหวังจะรวย

จากส่วนต่างการขึ้นลงของราคา

ก็ตามสบายไม่ว่ากัน

แต่นั้นไม่ใช่ผม.....

ถ้าระบบเงินดีสังคมจะดี

Fix the money fix the world.

จงศึกษา Bitcoin

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#siamstr

เป็นโพสต์ที่เกี่ยวกับ Bitcoin โพสต์สุดท้ายที่โพสต์ใน Facebook เมื่อปลายปีที่แล้ว ช่วงที่ราคา Bitcoin ลงหนักๆ

คนใกล้ตัวหลายคน หาว่าเราเล่นแชร์ลูกโซ่ หลายคนหาว่าเราติดการพนัน ต่างๆนาๆ จนเหนื่อยที่จะอธิบายว่า Bitcoin คืออะไร

สองวันมานี้ มีเพื่อนถามเกี่ยวกับ Bitcoin หลายคน ว่าตอนนี้ยังน่าซื้อไหม

ผมได้แต่บอกว่า…..

จงศึกษา Bitcoin

อันดับแรกไปดู CDC Bitcoin Talk ตอนที่ 100

แล้วก็ไปซื้อหนังสือ The Bitcoin Standard มาอ่านซะ

ส่วนผลลัพธ์จะออกมาเช่นไรนั้น

ผมจะ Orange pill เขาสำเร็จไหม

ผมไม่สนใจแล้ว

เรื่องของเขา…..

เราทำหน้าที่ ที่ควรจะทำของเราแล้ว

ขอบคุณ nostr พื้นที่ดีๆแห่งนี้

ที่ให้ได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ

เราจะไม่โดดเดี่ยวทางความคิด

อีกต่อไป…..

โลกยุคใหม่ต้องไม่มีความเหลื่อมล้ำ

แต่ลองมองดูดี ๆ ความเหลื่อมล้ำก็คือธรรมชาติ เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะเท่าเทียม

.

คุณทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่ได้หลับไม่ได้นอน กับผมที่นอนเกาไข่ไปวันๆ ผมควรได้เงินเท่าคุณเหรอ

.

การที่รัฐดึงเงินที่เปื้อนหยาดเหงื่อจากคุณมา1/3หรือครึ่งนึงมาให้ผม ผมโคตรชอบเลย

.

แต่มันเท่าเทียมต่อคนที่อดทน มุ่งมั่น พยายาม ขยันหมั่นเพียรรึป่าว ยิ่งกูขยันมากเท่าไรก็ยิ่งถูกปล้นมากเท่านั้น แล้วกูจะพยายามไปเพื่ออะไร โดยเฉพาะรัฐสวัสดิการเบ็ดเสร็จในฝัน ที่พ่อพระผู้เจริญที่ดึงเงินออกจากคนที่สร้างคุณค่าและจัดสรรให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน

.

สุดท้ายใครจะลุกขึ้นมาสร้างคุณค่าให้สังคม ทุกคนก็จะไหลไปเก่าไข่เหมือนๆ กัน ใครจะอยากพยายาม

.

มองเรื่องใกล้ตัวก็ได้ เพื่อนเรามีเป็นร้อย บางคนดี บางคนเหี้ย บางคนสนิท บากคนรัก บางคนก็เกลียดและแอบด่าพ่อมันในใจ ทำไมเราไม่รักเพื่อนทุกคนเท่าๆ กัน

.

บริษัทๆ นึง ที่ทุกคนตำแหน่งเดียวกันหมด เงินเดือนเท่ากันหมด อำนาจตัดสินใจเท่ากันหมด มันจะไปรอดได้ยังไง นึกภาพไม่ออก เอ๋าๆ ไอบริษัทไม่เท่าเทียม

.

มองดีๆ ธรรมชาติของมนุษย์มันเลือกที่รักมักที่ชังเสมอ แทบไม่มีอะไรเท่าเทียมเลย

.

เงินจะทำงานอย่างมีประสิทธิภาพที่สุด ก็ต่อเมื่ออยู่ในมือคนที่มีความสามารถในการสร้าง productivity

.

เช่น คุณที่เป็นเจ้าของกิจการหรือนักลงทุน กับผมที่ดูดม้าไปวันๆ มีชีวิตเพื่อหาเงินซื้อม้าดูด

ใครจะบริหารเงิน 1 ก้อนได้ดีกว่ากัน

.

คนที่ประสบความสำเร็จ ร่ำรวย ก็ถูกต้องแล้วที่จะได้เปรียบคนอื่น เข้าถึงโอกาสและทรัพยากรได้มากกว่าคนอื่น

.

แต่เฉพาะโลกที่เราอยู่ในกติกาเดียวกัน

.

ระบบเฟียตทำให้เกิดมหาเศรษฐีมากมาย ที่ร่ำรวยจากการถืออำนาจหรืออยู่ใกล้แหล่งอำนาจ มึงไม่ได้เก่งจริงไอฟาย เช่น กูประสบความสำเร็จเพราะพ่อกูเป็นนายก, กูโคตรรวยเพราะได้สัมปทานผูกขาด

.

อันนี้แหละผมว่าความเหลื่อมล้ำที่แท้จริง สำหรับเรา คนทั่วไปต้องปีนหน้าผา แต่บางคนมันขึ้นลิฟท์

#siamstr