Avatar
ped66
241968cfaab0b692448e2ee4a2d7d01d801df9d1dd67bbe48a8372b29905a9de
ทางเลือกเกิดขึ้นในทุกวินาที และเมื่อเรามีสติเราจึงมองเห็นมัน ILP11

ไม่รักแกหรอก แกหล่อ ชอบอวดนม

อยากเจอแกมากครับ ยังไม่รู้จะ สวิส เกาหลี หรือ ลาว 555

Replying to Avatar U

ในทุกๆความขัดแย้ง ต้องมีคนแพ้

แต่คำว่า “แพ้” เป็นคำในเชิงลบ

การยอมแพ้เพื่อให้ความขัดแย้งยุติลง

เลยเป็นเรื่องที่ไม่ได้อยู่ในลำดับต้นๆของความคิดและการกระทำ

.

เรามักจะพยายามเพื่อเอาชนะให้ได้ก่อน

จนถึงจุดที่ ถ้าไม่ยอมแพ้เราจะเสียผลประโยชน์มากไปกว่านี้

ไม่ว่าจะเป็นเวลา หรือ ทรัพยากร

บางครั้งอาจหมายถึงชีวิตของเราเอง

.

ผู้ยอมแพ้ เลยไม่ค่อยมีอยู่ในสังคมตอนนี้ มันเป็นสกิลที่หายาก

เพราะไม่ว่าเราจะยอมแพ้ด้วยเหตุผลอะไร และเพื่ออะไร ก็ดูเป็นคนอ่อนแอ มันไม่ค่อยมีใครอยากเป็นแบบนั้น

.

แต่ใครจะรู้...บ่อยครั้งที่ “การยอมแพ้”

มันให้ประโยชน์มากกว่า “การเอาชนะ”เป็นไหนๆ

.

”คำขอโทษที่จริงใจ“

อาวุธของผู้แพ้ที่สยบผู้ชนะได้เสมอ

.

#siamstr

แพ้กล้วยเมื่ออายุมากขึ้น งงเหมือนกันครับ

ยอมแพ้กล้วยได้มั้ย ภายใต้ความขัดแย้ง รึเปล่า (ร่างกาย)

หมอเอกให้ปรับระบบลำใส้ (สู้กลับ เพื่อชัยชนะ)

ส่วนความขัดแย้งทางด้าน ความรู้สึกและอารมณ์นั้น

หลายครั้งที่เราไม่ยอมแพ้ เพียงเพื่อจะพยายามรักษาการ "ดูดี" ให้ตัวเอง(เป็นผู้ถูกกว่า)ไว้

แต่ลึกๆเราก็ลืมไปว่ามันมีค่าใช้จ่ายที่อาจจะทำให้คนชอบเราน้อยลง

เป็นข้อแลกเปลี่ยนที่เราไม่ได้ประกาศมันออกไปทุกครั้ง

จึงทำให้คนที่รับสาส์นนั้นอาจจะพลาด ความตั้งใจหลักของเราได้

และเรามักจะไม่พูดความรู้สึกตรงๆออกไปว่า

เราอยากเป็นฝ่ายถูกนะ เราอยากเป็นฝ่ายชนะบ้างนะ

แต่ลึกๆแล้วเราก็อยากให้คุณมองมาที่เราแล้วมีความรู้สึกดีๆเช่นเดิม

เพราะการพูดแบบนี้มันน่าอาย (เสียการ "ดูดี" อีกระดับนึง) เป็นค่าใช้จ่ายเช่นกัน

เหตุการสั้นๆเลยทำให้อะไรๆ ดูยากไปหมด

การ Deep down ลงไปในหัวใจตัวเอง แล้วก้าวข้าม ความกลัวที่จะ "ดูไม่ดี" นั้น

มันยากเข็ฯระดับแสนสาหัสในหลายๆครั้ง

จนเราต้องเลือก ที่จะเขี่ยมันไว้ใต้พรม

หรือเลือกที่จะเอาน้ำตาลไอซิ่งมาโรยหน้าปกปิดมันไว้

ผู้นำที่ดี จะลงสนามโดยไม่คำนึงสิ่งเหล่านี้

ลงไปในสนามรบทั้งๆที่กลัวตัวสั่น

กลัวที่จะ "ดูไม่ดี" กลัวที่จะถูกตัดสินประเมินค่า

แต่ก็ลงไปทำมัน อะไรก็แล้วแต่

ชีวิตคือการฝึก อย่างน้อยที่สุด

มุ่งหาหนทางที่จะยกระดับตัวตนภายในให้ได้

วางตัวเองไว้ในที่ที่มีพลังเสมอ

ทำในสิ่งที่พูด แต่ไม่ต้องแบกมันไว้(อย่างเอาเป็นเอาตาย)

ถามตัวเองเสมอว่าที่ทำ เพื่อ "ดูดี/หลีกเลี่ยงการดูไม่ดี" หรือเปล่า

เมื่อมีพลังแล้ว มันเพียงพอที่เราจะทำอะไรก็ได้ ทุกกสิ่งที่เรานึกได้

แต่เมื่อเราไม่มีพลัง เราไปต่อยากเหลือเกิน

จนบางที เราต้อง Generate ตัวตนใหม่ออกมาอีกตัวนึง เพื่อไปต่อ

เพื่อให้สังคมมองเข้ามาแล้ว "ดูดี" อีกตัวนึง

งง เราเขียนไรไป เพื่อดูดีรึเปล่า เหอๆ หวานละสมอง

โฉนดในมือเรา หรือโฉนด ที่กรมที่ดิน

อันไหนน่าเชื่อถือกว่ากัน นั่นล่ะครับ เวลาพิสูจน์กันในศาล เราฝากชีวิตไว้กับรัฐจนชินละ

โน๊ตรูปฆ่ากันอีกแล้ว

รูปนี้เท่คอด

Replying to Avatar HereTong

เรื่องชวนคิดครับ

สมมติเหตุการณ์ ว่า มีสาวไซส์พลัสคนนึง (จินตนาการว่าเธอพลัสมากๆเลยจริงๆนะครับ) เธอเลือกซื้อที่นั่งบนเครื่องบิน 2 ที่นั่ง จะด้วยเหตุผลว่าเธออึดอัดและไม่อยากเบียดเบียนคนอื่น เพราะก่อนหน้านั้นหลายไฟลท์แล้ว ที่เธอมักโดนคนข้างๆมองด้วยสายตารังเกียจ ว่าไปริดรอนสิทธิ์ในพื้นที่ของเขา

สำหรับไฟลท์นี้เธอจึงเตรียมพร้อมด้วยการจอง 2ที่นั่ง กระนั้นใกล้ๆเธอเพียงข้ามฟากทางเดินกลาง แม่ลูกอ่อนคนนึง ลูกเธออายุ 1 ขวบ ได้มาขอที่นั่งอีกทีของเธอ หลังจากที่เห็นว่าที่นั่งตรงนั้นว่าง

สาวพลัสจึงบอกว่าเธอซื้อไว้เอง 2 ที่นั่ง และขอปฎิเสธ แม่ลูกอ่อนจึงขอกับพนักงานบนเครื่อง

ซึ่งคำตอบก็คือ ไม่ เช่นเดิม พนักงานจึงให้แม่นำลูกมานั่งบนตัก

สาวพลัส โดนสายตาจากรอบข้างว่าเธอใจดำ

มิหนำซ้ำแม่ลูกก่อนก็ยังบ่นเธอตลอดการเดินทาง

คุณมีความเห็นว่าอย่างไรกับเรื่องนี้

เรื่องนี้ไม่มีถูกผิด แต่ความเห็นจะช่วยให้เกิดหลากความคิดได้ครับ

#siamstr #pirateketo

แม่ลูกอ่อนมีสิทธิ์ที่จะลองสร้างโอกาสให้ตัวเองครับ โดยการโน้มน้าว และรับผิดชอบผลลัพธ์ของทางเลือกนั้นทึ่จะตามมา การบ่นเป็นการไม่รับผิดชอบการเลือกอย่างนึงครับ และมันก็ติดกับคนที่บ่น มากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เกิดผลลัพธ์ใดๆ จากการบ่น มีแต่จะทำให้มันจริงขึ้นเรื่อยๆสำหรับตัวเขาเอง

ฝั่งธิดาพลัส ก็มีสิทธิ์ในการปฏิเสธเช่นกัน แน่นอนว่า อาจจะต้องดีลกับการเลือกปฏิเสธนั้น จากสายตาตัดสินประเมินค่า ของผู้อื่น ไม่มีวินาทีไหนที่คน ไม่วัด หรือตัดสินกันและกัน แค่เธอหายใจคนก็ตัดสินเธอได้เช่นกัน เธอคงต้องปล่อยวางเรื่องนี้ด้วยตัวเธอเอง

แล้วปล้อยให้สายตาของคนพวกนั้นเป็นเรื่องของพวกเขาไป

เรื่องการดูไม่ดีในสายตาคนอื่นมันทำให้ผมเหน็ดเหนื่อยมามากแค่ไหนแล้วในชีวิต แม้แต่ผมเองที่ตัดสินคนด้วยสายตาหรือคำพูด การกระทำ สุดท้ายแล้ว ผมก็กลับมาวุ่นวายกับชีวิตตัวเอง เรื่องราวของตัวเองอยู่ดี ไม่มีวันสิ้นสุด การใช้เวลาไปกับการวิจารณ์ ตัดสินคนอื่นนั้น น้อยมากๆ เมื่อเทียบกับ เรื่องราววของตัวผมเอง

ขอบคุณคำถามที่ดี ที่ให้ผมได้แสดงความคิดครับ