ช่วง นครไร้รัฐ ของคุณจิงโจ้ที่ยกตัวอย่าง Albania มันทำให้ผมนึกถึงพื้นที่ห่างไกลที่อำนาจรัฐเข้าไม่ถึง ตามชนบทหรือหมู่บ้านกลางหุบเขาในหลายประเทศหรือประเทศไทย

หมู่บ้านแบบนั้นต่อให้ไม่มีอำนาจรัฐเข้าไปบังคับใช้กฎหมาย แต่กลับกลายเป็นว่าทุกคนเคารพกฎของสังคมกันเองโดยไม่จำเป็นต้องมีการบังคับหรือแม้แต่ใช้ปืน

เพราะใช้อีกอาวุธหนึ่ง

นั่นคือ ความเชื่อ

ความเชื่อดั้งเดิมของพื้นถิ่นไทยหรือดินแดนสุวรรณภูมินี้เดิมทีแล้วมันคือศาสนาผี อาเป็นบรรพบุรุษ ที่ไม่ใช่ผีที่เป็นปัจเจกบุคคลแต่เป็นผีประจำถิ่น เป็นผีที่มีอำนาจลึกลับ ส่วนใหญ่แล้วบทบาทของผีเหล่านี้มักเกี่ยวข้องกับธรรมชาติ หรือเป็นกำหนดกฎเกณฑ์ของจริยธรรมทางสังคม เช่น ห้ามล่าสัตว์ป่าเยอะเกินไป ห้ามทำลายป่าไม้ ห้ามนอกใจมีชู้(ผิดผี)

ผีเหล่านี้ทำหน้าที่เหมือนเป็นปืนที่ Albania คนที่ทำผิด(ผี)จะไม่ถูกต้อนรับในสังคม จะไม่มีใครอยากคบค้าสมาคบด้วย และสุดท้ายคุณและครอบครัวอาจต้องย้ายถิ่นฐานเพื่อเริ่มต้นใหม่

แต่เนื่องจากผีเหล่านี้ไม่มีตัวตน ผีมันรับใช้ทุกคน ทุกคนสามารถเอาเรื่องเล่าของผี ไปใช้ได้ เราจึงเห็นการเอาผีไปใช้ในประโยชน์ที่เห็นแก่ตัว เช่น ใช้โจมตีใครสักคน โดยการแปะป้ายให้เข้าเป็นผีปอบ เป็นพวกทำผิดวิชา ผิดครู ผิดผี

หรือใช้ข้ออ้างของผีในการเอื้อประโยชน์ให้กลุ่มหรือตระกูลต้นเองโดยคนที่ใช้อำนาจนี้ มักเป็นคนที่มีความนับหบ้าถือตาทางสังคมอยู่แล้ว อาจจะเป็นผู้ใหญ่บ้าน เป็นหัวหน้าชุมชน

การใช้ผมประโยชน์จากเรื่องเล่าของผี เพื่อกีดกันคนอื่น สร้างความเชื่อที่มีแค่กลุ่มของคนที่ผี approved เท่านั้นที่ฝ่าฝืนกฎได้ และจะได้รับการให้อภัย

ผมนึกถึงมาเฟียที่ Albania ในวันที่เขาอาจจะเลือกยอมทิ้งการแข่งขันในตลาดเสรี แต่เลือกที่จะใช้อำนาจเบ็ดเสร็จ ใช้ปืนทุกกระบอกกดหัวทุกคน

ผมเองก็เป็นคนที่ยังไม่คิดว่า anarcho capitalism มันจะไปรอดได้ยาวๆ เพราะเชื่อว่าเมื่อถึงจุดหนึ่งมนุษย์จะเถลิงอำนาจ คิดว่าควบคุมได้ทุกอย่าง ตั้งตนเป็นรัฐ จนสุดท้ายพออำนาจมันอิ่มตัวจุดจบก็จะตามมา รัฐล่มสลาย ประชาชนสร้างสังคม ancap อีกครั้ง ตลาดเสรีดำเนินไป ผู้นำสังคมเถลิงอำนาจ

เกิดวนเวียนเป็นวัฏจักรของรัฐต่อไป

เนื่องจากรัฐมันถูกสร้างโดยมนุษย์

#สภายาส้ม #rightshift #siamstr

Quarry Rock, North Vancouver ☀️

Perfect for sunset sky in the evening ✨⚡️

Proof of work by walking here, but it is a short trail though 🫠

#siamstr

อย่างน้อยที่สุดนโยบายทางเงินของ bitcoin มันก็ยังเป็นไปตาม code ที่มั่นคงของมัน พอที่จะทำให้เรามีเวลาได้คำนวณแผนการใช้จ่ายในการทำ homeshool , และเพื่อที่เราจะได้มีเวลา วางแผนการศึกษาตามผู้เรียนรู้ได้ และจะได้ไม่ต้องตกเป็นทาสทางกาลเวลาและระบบการศึกษาของ fiat // เราเพียงทำหน้าที่อำนวยการให้ผู้เรียน ได้มีอิสระในการเรียนรู้อย่างเต็มที่ เท่านั้นเอง

#bitcoin

#homeschool

#exitthematrix

#noticles

/////// บทความโดย นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์

เสี่ยงเกินไปไหมที่เอาอนาคตของลูกทั้งหมดมาเดิมพันกับตัวเองทั้งที่ที่โรงเรียนมีครูและหลักสูตรประกันความเสี่ยงอยู่แล้ว คำตอบคือเสี่ยงอะไร?

คำนิยม นักกล้าเรียน

ตอนที่ 3/3 จบ

บ้านหลังเดิม พ่อแม่คนเดิม เวลาเท่าเดิม (แต่ที่จริงมากกว่าเดิมเสียจนหลายคนบ่นว่ามากเกินไป)

ข้อแตกต่างสำคัญก่อนเริ่มโฮมสคูลคือเราต้องแน่ใจว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องแข่งกับใครหรือประกวดประขันกับใคร ลูกของเราเป็นผู้กำหนดขั้นตอนและวิธีเรียนรู้เอง ซึ่งสิ่งที่จะได้มาคือ passion ความหลงใหลในการเรียนรู้

ต่างจากการศึกษาในระบบที่มักไม่ให้เวลาแก่เด็กมากพอที่จะสร้างความหลงใหลในการเรียนรู้นี้

รูมี่ เด็กชายวัยหกขวบอยากเลี้ยงม้า แม่ของเขารู้ว่าบ้านที่เป็นห้องในคอนโดมิเนียมไม่มีทางเลี้ยงม้าได้แน่นอน แต่แม่ไม่ดับไฟฝันของลูก เธอให้ลูกได้ไปต่อตามความฝันด้วยการทำงานหาเงินสร้างคอกม้าก่อน ผลจากการนี้นำมาซึ่งพัฒนาการต่อเนื่องและผลลัพธ์อันคาดไม่ถึง เมื่อเราอ่านตัวอย่างทำนองนี้หวังใจว่าเราจะไม่ยึดติดที่ผลลัพธ์ เด็กคนอื่นอาจจะมิได้จบแบบรูมี่ก็ได้ แต่ที่แน่ๆ คือกองไฟแห่งความหลงใหลในการเรียนรู้จะคุโชนอยู่ตลอดเวลา นี่ต่างหากคือสิ่งที่เราอยากได้

เจคอบ อายุสิบขวบต้องการเงิน 850 เหรียญเพื่อไปเข้าค่ายอวกาศที่นาซ่ส พ่อของเขาอนุญาตและให้เขาหาเงินเอง เขาขายคุ้กกี้และได้เงินครบ 850 เหรียญในเวลาสองปี คือสองปีที่เขาได้เรียนรู้อะไรมากมาย มากกว่าที่โรงเรียนจะมอบให้เขาได้ในเวลาเท่ากัน และว่าที่จริงอาจจะมากกว่าที่จะได้จากค่ายนาซ่า

“หนูดื่มน้ำมันรถได้มั้ยคะ” เมื่อลูกถาม

“ไม่ได้เด็ดขาด” พ่อแม่หลายบ้านตอบทันที ถ้าเราลองเปลี่ยนเป็น “ถ้าหนูดื่มน้ำมันรถแล้วจะเป็นอย่างไร”

“หนูจะได้วิ่งเร็วเหมือนรถไงคะ” คือคำตอบที่เราอาจจะได้กลับมา

เมื่อจะทำโฮมสคูลเราอาจจะต้องฝึกตนเองให้มีจิตใจเปิดกว้างเอาไว้ก่อน ไหวพริบในการคุยกับเด็กๆ มิได้มีมาแต่กำเนิด เป็นเรื่องต้องฝึกฝนแต่มิใช่เรื่องยาก และเมื่อทำได้ครั้งหนึ่งเราจะพบว่าไม่ยากเลยที่เราจะไปต่อไป

“เรามาดูกันมั้ยว่าอะไรไปได้เร็วเท่าไร” เรื่องอาจจะไปจบที่ฟิสิกส์ด้วยความสนุกสนาน

การสำรวจเป็นการเรียนรู้ที่ง่ายที่สุด ว่าที่จริงแล้วคำว่าเรียนรู้และสำรวจอาจจะมีความหมายเหมือนกันในแง่มุมของเด็กๆ การพาเด็กออกเดินเมือง เดินป่า ไปในที่ที่ไม่เคยไปมาก่อนเป็นการเรียนรู้ทุกนาทีที่โรงเรียนให้ไม่ได้ สำหรับโรงเรียนบ้านเรายิ่งมีเรื่องนี้น้อยมากทั้งที่เป็นส่วนสำคัญมากที่สุดของการศึกษา

ปัญหาของพ่อแม่โฮมสคูลอาจจะอยู่ที่งบประมาณ แต่พ่อแม่ที่เชี่ยวชาญก็จะพบว่างบประมาณที่ใช้มิได้มากมายจนทำไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราทำการบ้านก่อน มีข้อมูลอยู่ในมือว่าจะพาลูกไปที่ไหน ทั้งที่ฟรีและไม่ฟรี รวมทั้งอย่าลืมว่าค่าใช้จ่ายในการศึกษาตามระบบทุกวันนี้มิใช่น้อย ทันทีที่ออกจากระบบก็จะมีงบประมาณเหลือออกมาด้วยเสมอ

“ข้อสอบเลขเป็นยังไงบ้าง” แม่ถาม

“แม่ไม่ได้ยินเหรอ ผมแต่งกลอนได้สองบทเชียวนะ”

“แม่ได้ยินแล้ว แต่อยากรู้ว่าสอบเป็นยังไงบ้างก่อน”

“ผมแต่งกลอนสองบทตอนสอบเลขนี่แหละ”

“อะไรนะ แล้วโจทย์เลขล่ะ”

“ผมทำเสร็จแล้ว ผมไม่สนใจข้อสอบเท่าไหร่ ผมทำเสร็จเร็วเลยแต่งกลอนสองบทนี่ไง เดี๋ยวผมอ่านให้ฟัง”

เหล่านี้คือตัวอย่างที่เราจะได้อ่านจากหนังสือเล่มนี้ซึ่งไม่เพียงทำให้โฮมสคูลเป็นรูปธรรม แต่มีเรื่องเล่าที่บอกเล่าถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นจริงและการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นกับพ่อแม่โฮมสคูลเองตั้งแต่แรกคือเมื่อลูกยังเล็ก ผ่านพายุวัยรุ่น และเรียนจบพ้นจากอกไป ถึงวันนั้นตนเองจะรู้สึกอย่างไรและเป็นอย่างไร ยังจะมีคุณค่าอะไรเหลืออยู่บ้าง

เล่นเกมออนไลน์กับลูกอย่างไร ควรทำอย่างไรกับวิชาประวัติศาสตร์ ไปจนถึงเราประเมินผลความก้าวหน้าของลูกได้อย่างไร เป็นส่วนหนึ่งในหัวข้อที่เราจะได้อ่านเมื่ออ่านต่อไปจนจบเล่ม

พ่อแม่โฮมสคูลอาจจะต้องเป็นคนที่ผมมักพูดถึงเสมอนั่นคือมีทักษะที่จะยอมรับได้ว่าชีวิตมีได้มีเสีย ได้อย่างเสียอย่างอยู่ตลอดเวลา หน้าที่ของเราคือเรียนรู้แล้วตัดสินใจแล้วเรียนรู้ซ้ำว่าอะไรสำคัญกว่าอะไรในแต่ละขั้นตอนและที่แท้แล้วผลลัพธ์ระยะยาวคืออะไร

หากใช้ภาษา EF ก็ต้องว่าพ่อแม่โฮมสคูลนั่นเองที่อาจจะต้องมีความสามารถที่เรียกว่า delayed gratification นั่นคือไม่ใจเร็วด่วนได้ แต่นั่งรอสักครู่ แล้วพิจารณาความงามที่เกิดขึ้นช้าๆ

#preface

/////