วันที่ไม่มีความสุขมันมีจริงๆหรือ

เมื่อคืนผมกับลูกชายนอนอ่านหนังสือกันตามปกติ ยังไม่ทันจะพ้นหน้าแรก นางก็บรรจงเล่าเรื่องของนางทันที พักหลังนางเป็นบ่อย นางพยายามตามผมไปอ่านนิทาน แต่ถึงเวลาชอบชวนคุย ซึ่งผมก็ชอบหลอกถามนู่นนี้ แต่เมื่อคืนเหมือนผมโดนหลอกถามมากกว่า

นางเล่าว่า

“วันนี้ปั๊ง happy มากเลย ปั๊งจำที่ต้องไปพูดหน้าห้องได้แล้ว 2 sentence แล้วปั๊งก็พูดได้เร็วมากกก”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งได้ของขวัญจากคุณย่าด้วย”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งได้วาดรูปด้วย”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งช่วยหอยทาก”

“วันนี้ปั๊ง happy ……”

นางเล่าสิ่งที่นางทำวันนี้มาอีก3-4อย่าง

แล้วนางก็หันมาถามผม “พ่อเล่าให้ปั๊งหน่อย วันนี้พ่อทำอะไร happy บ้าง”

เอาอีกแล้ว!! นางมามุกนี้อีกแล้ว ฉันไม่รู้โรงเรียนนางสอนมายังไง แต่นางจะรู้มั้ยว่านี่มันคือศิลปะการเปิดใจคนแบบโกงๆเลย

ถ้าอยากรู้เรื่องเค้า เล่าเรื่องของเราให้เค้าฟังก่อน

ถ้าอยากรู้ความลับเค้า ให้เล่าความลับของเราให้เค้าฟังก่อน

บังเอิญวันนี้เป็นวันหยำเปของผมพอดี วุ่นวายเรื่องเอกสารอยู่กับกรมแรงงาน เทศบาล สรรพากร ประปา ไฟฟ้า ซึ่งวันนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เข้าไป และวันนี้ก็ยังไม่จบเลยซักที่ แต่ละเทศบาล แต่ละหน่วยงานขอเอกสารไม่เหมือนกัน เข้าไปแต่ละครั้งก็พูดไม่เหมือนกันอีก เหมือนกันเรื่องเดียวคือ พูดจากับเราแบบเหมือนเรากินหญ้า เรียกว่าวันนี้ผมหงุดหงิดทั้งวัน เป็น bad day เลย

ผมพยายามหาคำตอบให้ลูกชายเท่าที่พอจะนึกได้ และนางก็คะยั้นคะยอจะเอาคำตอบให้ได้

ปั๊งปั๊ง : “วันนี้พ่อทำอะไร happy บ้าง ?”

ผม : “พ่อ happy วันนี้พ่อได้นอนคุยกับปั๊ง”

(ซึ่งมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผม : ”พ่อ happy วันนี้พ่อได้กินชาบู”

(เจ้านี้เต็มตลอด วันนี้โชคดีจองได้)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผม : “พ่อ happy วันนี้พ่อได้นั่งเล่นกีตาร์”

( ขอบคุณที่ราชการแม่งเลิกงาน4โมง กุยังมีเวลาเหลือ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผมเริ่มนึกไม่ออกแล้วและนางเค้นผมจริงจังมาก

ผม : “พ่อได้ขับรถ พ่อชอบขับรถ”

(นึกไปถึงว่าไอ้รถเราคันนี้วันก่อนมันไปความร้อนขึ้นอยู่บายพาสชลบุรีตอนตีห้า ในขณะที่เราต้องรีบไประยองด้วย วันนี้มันขับได้ดีเราก็มีความสุขนะ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผมหมดแล้ว นึกอะไรไม่ออกแล้ว ในใจคิดว่าอะไรก็ตอบไปก่อน

ผม : “วันนี้ขนมเรายังขายได้”

ทันทีที่ผมพูดไป มันเหมือนผมเปิดกะโหลกตัวเอง มันพาผมกลับย้อนไปในวันที่ชีวิตแม่งโคตรเลวร้าย ใช่..! เราควรยินดีกับมันจริงๆด้วย

“มันไม่มีหรอกวันที่ไม่มีความสุขเลย”

จริงๆแค่เรายังมีชีวิตอยู่ เราก็ควรยินกับมันแล้วเราควรยินดีที่ทุกอย่างมันเป็นปกติของมันอยู่

“ความเป็นปกติคือความสุข”

ผมนึกไปถึงหนังสือเรื่อง “พีระมิด 3 สุข” ของคุณหมอ ชิอน คาบาซาวะ ว่าด้วยการทำงานของฮอร์โมนแห่งความสุขในร่างกาย

บทนึงในหนังสือเชียร์ให้เราเขียนเรื่องที่ทำให้เรามีความสุข 3 เรื่องก่อนนอนทุกวัน แม้ว่ามันจะเป็นวันเลวร้ายแค่ไหน มันจะทำให้เราหลับลงไปพร้อมกับความรู้สึกว่ามันเป็นวันที่ดี ซึ่งมีผลต่อเนื่องไปจนถึงการทำงานของฮอร์โมนในร่างกายซึ่งจะส่งต่อภาพรวมของสุขภาพราางกายและจิตใจอย่างมาก

(ขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดในหนังสือ แต่เป็นหนังสือที่ดีมากและสอดคล้องกับวิถีชีวิตของบิทคอยเนอร์เลย อย่างน้อยก็ผมคนนึง ใครยังไม่อ่านผมเชียร์)

ลูกชายผมเหมือนจะจบแค่นี้ แต่เค้าหันมาพูดอีกว่า “แต่มีเรื่องที่ปั๊งไม่ happy อยู่นิดนึง ปั๊งช่วยหอยทากตัวนึงไว้ไม่ทัน มีคนเอามือไปทับมันกระดองแตกเลย ปั๊งไม่ happy “

แทนที่ผมจะมานั่งปลอบใจลูกชายว่าเรื่องไม่ happy ก็อย่าไปใส่ใจมัน แต่ประโยคสุดท้ายนี้กลับพาผมไปคิดถึงหลักปฏิบัติธรรมของครูบาอาจารย์

นี่มันเกินเรื่องของแค่ทำชีวิตให้มีความสุขไปแล้ว นี่มันการตามรู้ตามดูสภาพวะจิตใจตนเอง เข้าใจสภาวะความสุข เข้าใจสภาวะความไม่สุข

ผมยอมรับว่ามันดูพยายามเชื่อมโยงเกินไป แต่ลองคิดตามผมดู

ลูกชายผมเป็นเด็กอายุ 7 ขวบ ธรรมดาๆมากเหมือนเด็กทั่วไป ดื้อ อยากเล่นเกมส์ อยากดูทีวีควบคุมตัวยังไม่ได้ในอีกหลายเรื่อง แต่เข้าใจสภาวะจิตใจตัวเอง และตามดูทั้งวันด้วย ถึงได้มีเรื่องนู้นเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังเยอะแยะ

อย่างเพิ่งเข้าใจผมผิด ผมไม่ได้จะมาอวดว่าลูกผมพิเศษ แต่ผมกำลังคิดว่า

หรือว่านี่แหละคือธรรมชาติมนุษย์ มีความสนใจใคร่รู้ทั้งเรื่องภายนอกและเรื่องภายในจิตใจอยู่แล้ว

หรือว่านี้คือธรรมดามนุษย์ มีความอยากค้นหาสภาวะต่างๆที่เกิดขึ้นในจิตใจอยู่แล้ว

แต่เพราะบริบทแวดล้อมรึเปล่าที่ทำให้เรายิ่งโตขึ้นมา เราจะยิ่งรักความสุข ยิ่งเกลียดความทุกข์

ทั้งๆที่เราก็เห็นว่าทุกสภาวะมันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีสภาวะไหนอยู่กับเราตลอด และเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ทำไมเราถึงอยากให้ความสุขมันอยู่ต่อแต่ให้ความทุกข์มันผ่านไป

หรือไม่ว่าบริบทแวดล้อมจะเป็นยังไงก็แล้วแต่ มนุษย์ก็จะเป็นเช่นนี้ต่อไป ?

เมื่อลูกชายเค้นเรื่องที่ทำให้ผม happy วันนี้ได้เยอะพอใจแล้ว

นางก็หันไปถามแม่นาง

“ แม่เล่าให้ปั๊งหน่อย วันนี้แม่ทำอะไร happy บ้าง ?”

#Siamstr

// ผมเข้าใจดีว่ามันยาวและมีหลายประเด็นเกินแต่ผมสบายใจจะเล่าแบบนี้แหละ

ในฐานะแฟนบอลอาร์เซนอลเดนตายมาตั้งแต่ปี 97 หนึ่งในสิ่งที่รบกวนใจมาตลอดเลยคือทำไมสโมสรรักไม่มีเพลงประจำสโมสรที่ติดหู ฮึกเหิม หรือกินใจแบบทีมอื่นเขาบ้างนะ ดูสิชายชุดแดงเพื่อนรักทั้งสองทีมเขายังมีเพลงระดับตำนานอย่าง Glory Glory, Man United (ที่บ้างก็ล้อว่าไปขโมยเพลงประจำสโมสรสเปอร์สมาซะงั้น) และเพลงโคตรดังเหนือกาลเวลอย่าง You'll Never Walk Alone

แล้วไม่ต้องออกไปไหนไกลนอกลอนดอน เอาแค่เชลซี (Blue is the Color) กับเวสต์แฮมฯ (Forever Blowing Bubbles) ก็มีเพลง Anthem ประจำทีมที่คลาสสิกเหนือกาลเวลา แทบจะเป็นเพลงชาติลอนดอนไปแล้ว

ทำไมนะ ทำไม ทีมปืนใหญ่แห่งลอนดอนเหนือถึงขาดไปซึ่งสิ่งนี้

จนกระทั่งการมาถึงของมิเคล อาร์เตต้าที่ต้องการปรับโครงสร้างและวัฒนธรรมสโมสรแบบใหม่หมดจด และสิ่งหนึ่งที่กุนซือหนุ่มสแปนิชทำคือเลือกนำเพลง The Angel ที่นักดนตรีซึ่งเป็นสาวกเดอะกูนเนอร์สท่านหนึ่งแต่งไว้มาใช้เป็นเพลง Anthem ประจำสโมสร โดยจะเปิดท่อนฮุคเพลงนี้ให้แฟนบอลทั้งตำบลแอชเบอร์ตันโกรฟได้ตะเบ็งเสียงร้องคลอไปพร้อมกันกระหึ่มสนามทุกเกมเหย้า

ผมได้ฟังเสียงบอลแฟนร้องเพลงนี้พร้อมกันครั้งแรกเมื่อซีซั่นก่อน ยอมรับเลยว่าน้ำตาซึมทันที มันเหมือนพวกเราเจอแล้วสิ่งที่ตามหามานาน อะไรสักอย่างที่จะเชื่อมโยงแฟนบอลทีมนี้เข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียวจริง ๆ หลังจากผ่านเวลามากกว่าทศวรรษที่ล้มเหลว แฟนบอลทะเลาะกันเอง (อย่าแปลกใจที่แฟนปืนใหญ่ไม่ทะเลาะกับทีมอื่นเลย เพราะเราตีกันเองยับ)

The Angle ใช้เมโลดี้ง่าย ๆ มีท่อนฮุคจำง่ายติดหู แถมมีเนื้อหาที่บอกเล่าเข้าใจในชนชั้นรากหญ้าลอนดอนเหนือจริง ๆ เลยไม่แปลกใจที่เพลงนี้จะกลายเป็นเพลงเชียร์ฟุตบอลระดับ Instant Classic ของวงการในทันที

เฮ้อ รอคอยมานาน ไม่ต้องรอเก้อแล้วนะเรา

วันนี้เริ่มต้นตามคุณหมอจิรรุจน์

- วิดพื้น 15 ครั้ง 3 set

- สควอท 15 ครั้ง 3 set

- plank 1.10 นาที (เป้าหมายต้องไปที่ 5 นาทีให้ได้ 🔥)

#SiameseBitcoiners

#BadgeHunter

#Siamstr