Avatar
ช.ชรา ศิลป์สมุทร
ce6fb8236eb7986827d1817aff6037cd93336db9cccc9dbf6912b483526c57c4
กวีนอนนาผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบแสดงกล้ามดาก

เช่นกันครับ 🙂🙂🙂

เป็นอาหารปากได้ด้วย แต่เป็นอาหารใจนั่นอิ่มมากกว่าครับ

ที่สวนครับ แถวๆที่ราบสูงตอนบนของประเทศไทยครับ

Replying to Avatar Jingjo

## รัฐสวัสดิการไก่🐓

ไก่ในเล้าหลังบ้านเป็นเพศเมียทั้งหมด เนื่องจากเราเลี้ยงเพื่อเป็นปสุสัตว์ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงสวยงามแก้เหงา แม้เราจะเลี้ยงปล่อยให้วิ่งเล่นคุ้ยเขี่ยรับแดดตามธรรมชาติของเขา แต่เราก็ล้อมรั้วจำกัดพื้นที่ และมอบ "เสรีภาพ" ให้ตามที่ central planner อย่างเราเห็นสมควร

พลเรือนไก่ทุกตัวแม้จะมีเจตจำนงเสรี (บางตัวบินหนีออกมาบ่อยมากจนต้องเสียเงินล้อมรั้วใหม่ให้สูงขึ้น) แต่ก็มีหน้าที่ชัดเจนในการสร้าง productivity เป็นไข่ให้เหมาะสมกับทรัพยากรที่เราลงทุนไป และเชื่อผมเถอะ เมื่อท้องหิวมาก เมื่อผมเปิดประตูให้ออกมาสู่อิสรภาพ ไก่เกือบทั้งหมดไม่เดินออก แต่เลือกจะเดินกลับสู่คอกกินอาหารอันแสนสะดวกสบายภายในรั้วของรัฐไก่แห่งนี้

ผลประกอบการและกำไรที่ได้จากการ "อำนวยความสะดวก" ให้พลเรือนไก่มีที่นอนที่ปลอดภัยจากสัตว์ร้าย มีที่วางไข่และที่เล่นที่เพียงพอ พร้อมมีน้้ำและอาหารเสิร์ฟถึงเล้าในลักษณะ "รัฐสวัสดิการ" ให้อย่างเท่าเทียมกันทุกตัว (เฉลี่ยกินวันละ 120 กรัม/ตัว) คือไก่ทุกตัวมีส่วนร่วมในการผลิตไข่รายวันได้อย่างเหมาะสมกับ time & energy ที่พวกมัน (และผม) ใช้ไปในแต่ละวัน

### ไก่ทุกตัวเท่าเทียม แต่ไก่บางตัวเท่าเทียมกว่า

เมื่อรัฐไก่ในระบอบสังคมนิยมดำเนินไปได้สักระยะ กลไกตลาดเสรี (เท่าที่อำนาจรัฐอนุญาต) ก็เกิดขึ้น มีไก่บางตัวแข็งแรงอ้วนท้วนสมบูรณ์หงอนแดงแปร๊ดยิ่งกว่าตราค้อนเคียว และมีบางตัวร่างกายไม่แข็งแรงเท่า จึงถูกไก่คุณนายเฉิดฉายทั้งหลายไล่จิกตีแย่งอาหาร จนสุดท้ายก็ยิ่งอ่อนแอและผอมโซลงไปเรื่อย ๆ ซึ่งพอกินไม่เพียงพอ ไก่โซย่อมไม่สร้างผลผลิตไข่รายวัน

ผมจงใจปล่อยให้มันโดนจิกตีอยู่เช่นนั้น ไม่มีการมอบ "รัฐสวัสดิการ" อาหารพิเศษและคอกกินพิเศษที่ปลอดภัยให้แก่มัน

### แต่ทว่า Big Brother is watcing you.

รัฐไก่ของผมมีวงจรปิดเพื่อสอดส่องดูแล "ความปลอดภัย" ให้พลเรือน และมีผู้นำของฟาร์มที่ทำหน้าที่กำหนดนโยบายรัฐ และทำหน้าที่เป็น lender of last resort ควรช่วยเหลือรัฐไก่ทุกครั้งที่มีปัญหา (ให้เงินซ่อมรั้ว ให้กู้ยืมค่าอาหารไก่ ฯลฯ)

ผู้นำสูงสุดยกหูโทรสั่งการผมว่าให้ทำการ bail out ไก่โซดังกล่าวมาดูแลพิเศษในสุ่มนอกเล้า โดยให้มอบ "รัฐสวัสดิการไก่" ให้กับไก่ปวกเปียกตัวดังกล่าวเป็นที่พักที่ปลอดภัยในสุ่มที่มีทั้งคอนและแกลบให้คุ้ยเขี่ย มีหลังคาพลาสติกบังแดดลม และมีการจัดหาอาหารและน้ำสะอาดให้เป็นพิเศษ

การบริหารจัดการทรัพยากรจึงถูกบิดเบือน ปกติผมใช้เวลาดูแลไก่และเก็บผลผลิตไม่เกิน 20-30 นาทีต่อวัน กลายเป็นต้องเพิ่มมาอีกราว ๆ 2-3 นาทีในการบริการไก่โซดังกล่าว (และเวลาอีก 15 นาทีมาเขียนโน้ตนี้ถึงมัน)

รัฐไก่ที่มีพลเรือนทำหน้าที่เต็มประสิทธิภาพของมันมายาวนานตามขอบเขตเสรีภาพที่เรามอบให้ บัดนี้กลับมีอำนาจรัฐเข้ามาแทรกแซงกลไกตลาดเสรีจนผิดเพี้ยน เพราะไก่โซดังกล่าวไม่อยู่ในสภาพที่จะสร้าง productivity ใด ๆ ให้กับรัฐได้ เป็นชนชั้นกาฝากที่กัดกินและเบียดเบียนทรัพยากรไปอย่างไร้ประโยชน์

ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกสมองบ้องตื้นและขี้เกียจสันหลังยาว ที่เอาแต่เรียกร้องรัฐสวัสดิการ แทนที่จะคิดจัดการรับผิดชอบชีวิตตัวเองให้เป็น

จบบทเรียน #รัฐไก่ สั้น ๆ จากหน้าเล้าไก่

สวัสดีครับ

#siamstr

#siamstrOG

แกงเผ็ดใส่หน่อไม้ส้ม ไก่แม่สาวแบบนี้ พวงไข่คงอร่อยน่าดูครับ 😄😄😄 กินล้างกินผลาน

ใบไม้เปลี่ยนสี….

มะกอกป่าเตรียมตัวผลัดใบ

อร่ามตาดุจดั่งประกายคำ

ค่อยๆหล่นร่วงปลิดปลิว

โปรยปรายดั่งหยาดพิรุณ

ยามเมื่อต้องสายลมสัมผัส

เพียงแผ่วเบา....

ต้นไม้หลายชนิดเริ่มผลัดใบ

บางชนิดผลเริ่มสุกหล่นร่วง

บางชนิดเริ่มผลิดอกบานสระพรั่ง

โชยกลิ่นอบอวนไปทั่วทั้งผืนป่า

หอมละมุนราวกับคุกกี้เสี่ยงทาย

เอนกายลงบนเปลผ้าใบผืนเก่า

ที่ผูกไว้ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่

ในอ้อมกอดภวังค์กลิ่นหอม

ดอกไม้ป่าเคล้าเสียงสายลม

เสียงนกร้องเสียงใบไม้ร่วง

และเสียงหัวใจตัวเอง.....

เอ่ยปากอ้อนวอนกับสายลม

ได้โปรดจงโอบกอดกลิ่นหอมนี้

ฝากไปถึงเธอผู้ห่างไกล

อาจจะเจอความหวังที่ยังรออยู่

เฮ่ เฮ เฮ้.....🙂🙂🙂

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#เกษตรกรรมธรรมชาติ

#เกษตรเชิงนิเวศ

#siamstr

มะกอกป่า ที่สวนปลูกไว้สี่ห้าต้นครับ

บางต้นเริ่มผลิดอกออกผล

ผลสุกมะกอกป่าใส่ส้มตำอร่อยมาก

ใส่แจ่วกุ้ง ใส่แกง ใส่น้ำพริก กลิ่นหอม

เป็นเอกลักษณ์

ยอดอ่อน กินกับลาบเป็ด ลาบหมู ลาบเนื้อ

กินกับป่นปลา สุดจะบรรยาย

แม้เนื้อไม้จะใช้สร้างบ้านเรือนไม่ได้

ไม่ได้มีราคาเหมือนไม้เนื้อแข็งชนิดอื่นๆ

แม้ผลสุกจะไม่ได้มีราคาค้าขายง่าย

เหมือนผลไม้อื่นๆตามยุคสมัยนิยม

แต่ต้นไม้ทุกชนิดนั้นล้วนมีคุณค่ามีประโยชน์

แตกต่างกันออกไป

หากปลุกต้นไม้แล้วมองแต่เรื่องมูลค่า

เราอาจจะได้แค่ต้นพะยูงเต็มสวน

หรือได้แค่ต้นทุเรียนเต็มสวน

แต่ถ้าเรามองเห็นคุณค่าของต้นไม้ชนิดต่างๆ

เราจะได้ต้นไม้มากมายหลากหลายชนิด

เดี๋ยวเรื่องมูลค่ามันตามมาเอง

เมื่อมีทรัพยากรที่ผลิตผลมะกอกได้

เราก็ไม่จำเป็นต้องซื้อผลมะกอกอีกต่อไป https://video.nostr.build/3d9f6d98b165bfed1d0cdcfe618c521f25ec91834d055c1fa1c717a10a9118ca.mp4

Replying to Avatar PIGROCK

ทุกครั้งที่แคชเชียร์ร้านต่างๆถามผมว่า

“จ่ายเป็นสแกนหรือเงินสดดีค่ะ”

ผมจะตอบไปว่า

“จ่ายเป็นเงินกระดาษครับ”

มุกนี้เรียกเสียงฮาแก่ผู้รับฟังได้เสมอ

ร้านไหนที่เราใช้บริการบ่อยๆ ตอนจ่ายเงินเค้าก็จะแซวเราเล่นๆว่า

“จ่ายเป็นเงินกระดาษใช่ไหมค่ะ”

มุกต่อไปที่เราเล่นคือ

“ใช่ครับ ผมเพิ่งปริ้นมาใหม่ๆเลย ล็อตนี้เหมือนมาก”

มุกนี้เป็นจุดสำคัญ

ถ้า เสียงหัวเราะจะเริ่มเจื่อนๆไม่ตลก

ผมจะตบมุกไปว่า “หยอกๆครับ ผมเห็นข่าวแบงค์ปลอมในเน็ตมา 555”

แต่บางคน เค้าชวนคุยต่อว่า

“มันปริ้นได้จริงๆหรอค่ะ”

ผมจะอธิบายและชวนคุยไปว่า

“ผมคิดว่ามันน่าจะมีคนทำได้นะ แต่ที่อยู่ในมือผมนี่ ผมเอามาจากธนาคารครับ เพราะผมไม่กล้าเก็บตังไว้ที่ธนาคารเลยตั้งแต่ธนาคารบอกผมว่าจะประกันเงินฝากผมแค่ล้านเดียว ผมเลยคิดว่ามันน่าจะเป็นเงินจริงๆครับแต่ผมไม่สามารถพิสูจน์มันได้ก็แค่นั้นเอง”

เป็นหลาย10ครั้งที่ผมเล่นมุกตลกแบบนี้ เพื่อหวังว่าเค้าจะได้ฉุกคิดพิจารณาเรื่องเงินบ้างไม่มากก็น้อย

วันนี้ผมเล่นมุกนี้กลางศูนย์ถ่ายน้ำมันเครื่อง มีคนหัวเราะให้มุกผมไม่ต่ำกว่า4คนด้วยกัน ผมมีความสุขมาก และรู้สึกว่า อาชีพตลกของผมยังดำเนินต่อไปได้

พริกนรก เชิญยิ้ม

#siamstr

อย่างสีเหลือง….

“ ตั้งแต่คราวก่อนนั้น

เสมอหมั่นดอกคำเว้า

อ้ายเลยอุกอั่งเอ้า

ย้อนคำเว้าผู้รังคน

โดนปานซาติผ่านซาติสิเวียนว่าย

สิบ่คลายฮักหมั่น

ปานว่าดาวนั่นเคียงเกิ้ง

คล้อยปีผ่าน

อ้ายนั่งเพ้อพรรณนา

แหงนเบิ่งฟ้า

ย้อนคำเว้าต่าวคืนหลัง

ร้อยความคึด

พันเหตุผลบ่แล้วได้

จักว่าเป็นจั่งใด๋ดอกความฮัก

จักว่าเป็นจั่งใด๋ดอกความฮัก

ส่ำเคิ่งซาติกะบ่กวม “

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#siamstr

บทกวีตอนหนึ่งจากเพลง ผู้บ่าวนอนนา

เขียนไว้เมื่อปี 2556

ว่ากันว่า

การอกหักครั้งแรกนั้น

ทำให้เด็กหนุ่มรู้จักความเมามาย 😃

มงกุฎไพร…

ผีเสื้อ

ต้นไม้

ใบหญ้า

ดอกไม้ป่า

มงกุฏ

และเธอ

ผู้ลาจากไม่หวนคืน

เช้าตู่ของฤดูหนาว เด็กหนุ่มน้อยผละออกจากกองไฟที่นั่งผิง รีบรวมกลุ่มกับเด็กๆในระแวกบ้านใกล้เรือนเคียงกันเพื่อเดินไปโรงเรียน

แดดเริ่มท่อแสงสดใส ประกายระยิบระยับคราเมื่อต้องสัมผัสทิวไม้ใบหญ้าและหนองน้ำระหว่างสองข้างทาง

เด็กหนุ่มน้อยปล่อยให้เด็กคนอื่นๆเดินรุดหน้าไปก่อน ส่วนตัวเขาเดินหายไปในทุ่งดอกหญ้าข้างทาง

เขารู้ว่าเด็กสาวที่เขาแอบบชอบนั้น ชอบนำดอกหญ้าชนิดหนึ่งที่ผลิบานในช่วงต้นฤดูหนาว มาถักท่อเป็นมงกุฎดอกไม้สวมใส่เล่นกันตามประสาเด็กหญิงบ้านป่าเมืองไพร

ดอกไม้ชนิดนั้น

รอยยิ้มของเธอ

มงกุฎดอกไม้ที่เธอสวมใส่

แม้จะผ่านมาเนินนานสักเพียงใด

แม้เจ้าของรอยยิ้มจะอยู่ ณ ดินแดนไหน

ภาพแห่งความทรงจำยังคงตราตรึง

อยู่ในทุกห้วงความรู้สึก….

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#siamstr

จินตนาการสำคัญกว่าความรู้…..

อากาศหนาว ฟังไป จิบไป ก่อกองไฟผิงไป ไฟลุกตลอดครับ 😂😂😂

เวลามีค่า….ศึกษา Bitcoin

ฟัง อ. ตั๊ม ทีไรไฟลุกตลอดครับ

#siamstr

https://youtu.be/3fBztdK_lAU?si=KrJsAS0htDua9nUg

เนื้อดีๆสักชิ้นย่างหอมๆครับ เบียร์ดีๆอีกสักขวดสองขวด กับหนังสือดีๆสี่ห้าเล่ม เอาไว้หนุนหัวนอนตอนเราเมา 😂😂😂

ทุกวันนี้ก็เปิดฟังในยูทูปบ่อยๆครับ คืนไหนนอนไม่หลับ เปิดปุ๊บหลับปั๊บ 😂😂😂 ของเขาดีจริงๆ

ตั้งแต่รู้จัก นวลนาง นิยายรักฉบับบ้านนา ผมก็ลืมขายหัวเราะไปเสียสิ้น 😂😂😂