วันที่ไม่มีความสุขมันมีจริงๆหรือ

เมื่อคืนผมกับลูกชายนอนอ่านหนังสือกันตามปกติ ยังไม่ทันจะพ้นหน้าแรก นางก็บรรจงเล่าเรื่องของนางทันที พักหลังนางเป็นบ่อย นางพยายามตามผมไปอ่านนิทาน แต่ถึงเวลาชอบชวนคุย ซึ่งผมก็ชอบหลอกถามนู่นนี้ แต่เมื่อคืนเหมือนผมโดนหลอกถามมากกว่า

นางเล่าว่า

“วันนี้ปั๊ง happy มากเลย ปั๊งจำที่ต้องไปพูดหน้าห้องได้แล้ว 2 sentence แล้วปั๊งก็พูดได้เร็วมากกก”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งได้ของขวัญจากคุณย่าด้วย”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งได้วาดรูปด้วย”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งช่วยหอยทาก”

“วันนี้ปั๊ง happy ……”

นางเล่าสิ่งที่นางทำวันนี้มาอีก3-4อย่าง

แล้วนางก็หันมาถามผม “พ่อเล่าให้ปั๊งหน่อย วันนี้พ่อทำอะไร happy บ้าง”

เอาอีกแล้ว!! นางมามุกนี้อีกแล้ว ฉันไม่รู้โรงเรียนนางสอนมายังไง แต่นางจะรู้มั้ยว่านี่มันคือศิลปะการเปิดใจคนแบบโกงๆเลย

ถ้าอยากรู้เรื่องเค้า เล่าเรื่องของเราให้เค้าฟังก่อน

ถ้าอยากรู้ความลับเค้า ให้เล่าความลับของเราให้เค้าฟังก่อน

บังเอิญวันนี้เป็นวันหยำเปของผมพอดี วุ่นวายเรื่องเอกสารอยู่กับกรมแรงงาน เทศบาล สรรพากร ประปา ไฟฟ้า ซึ่งวันนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เข้าไป และวันนี้ก็ยังไม่จบเลยซักที่ แต่ละเทศบาล แต่ละหน่วยงานขอเอกสารไม่เหมือนกัน เข้าไปแต่ละครั้งก็พูดไม่เหมือนกันอีก เหมือนกันเรื่องเดียวคือ พูดจากับเราแบบเหมือนเรากินหญ้า เรียกว่าวันนี้ผมหงุดหงิดทั้งวัน เป็น bad day เลย

ผมพยายามหาคำตอบให้ลูกชายเท่าที่พอจะนึกได้ และนางก็คะยั้นคะยอจะเอาคำตอบให้ได้

ปั๊งปั๊ง : “วันนี้พ่อทำอะไร happy บ้าง ?”

ผม : “พ่อ happy วันนี้พ่อได้นอนคุยกับปั๊ง”

(ซึ่งมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผม : ”พ่อ happy วันนี้พ่อได้กินชาบู”

(เจ้านี้เต็มตลอด วันนี้โชคดีจองได้)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผม : “พ่อ happy วันนี้พ่อได้นั่งเล่นกีตาร์”

( ขอบคุณที่ราชการแม่งเลิกงาน4โมง กุยังมีเวลาเหลือ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผมเริ่มนึกไม่ออกแล้วและนางเค้นผมจริงจังมาก

ผม : “พ่อได้ขับรถ พ่อชอบขับรถ”

(นึกไปถึงว่าไอ้รถเราคันนี้วันก่อนมันไปความร้อนขึ้นอยู่บายพาสชลบุรีตอนตีห้า ในขณะที่เราต้องรีบไประยองด้วย วันนี้มันขับได้ดีเราก็มีความสุขนะ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผมหมดแล้ว นึกอะไรไม่ออกแล้ว ในใจคิดว่าอะไรก็ตอบไปก่อน

ผม : “วันนี้ขนมเรายังขายได้”

ทันทีที่ผมพูดไป มันเหมือนผมเปิดกะโหลกตัวเอง มันพาผมกลับย้อนไปในวันที่ชีวิตแม่งโคตรเลวร้าย ใช่..! เราควรยินดีกับมันจริงๆด้วย

“มันไม่มีหรอกวันที่ไม่มีความสุขเลย”

จริงๆแค่เรายังมีชีวิตอยู่ เราก็ควรยินกับมันแล้วเราควรยินดีที่ทุกอย่างมันเป็นปกติของมันอยู่

“ความเป็นปกติคือความสุข”

ผมนึกไปถึงหนังสือเรื่อง “พีระมิด 3 สุข” ของคุณหมอ ชิอน คาบาซาวะ ว่าด้วยการทำงานของฮอร์โมนแห่งความสุขในร่างกาย

บทนึงในหนังสือเชียร์ให้เราเขียนเรื่องที่ทำให้เรามีความสุข 3 เรื่องก่อนนอนทุกวัน แม้ว่ามันจะเป็นวันเลวร้ายแค่ไหน มันจะทำให้เราหลับลงไปพร้อมกับความรู้สึกว่ามันเป็นวันที่ดี ซึ่งมีผลต่อเนื่องไปจนถึงการทำงานของฮอร์โมนในร่างกายซึ่งจะส่งต่อภาพรวมของสุขภาพราางกายและจิตใจอย่างมาก

(ขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดในหนังสือ แต่เป็นหนังสือที่ดีมากและสอดคล้องกับวิถีชีวิตของบิทคอยเนอร์เลย อย่างน้อยก็ผมคนนึง ใครยังไม่อ่านผมเชียร์)

ลูกชายผมเหมือนจะจบแค่นี้ แต่เค้าหันมาพูดอีกว่า “แต่มีเรื่องที่ปั๊งไม่ happy อยู่นิดนึง ปั๊งช่วยหอยทากตัวนึงไว้ไม่ทัน มีคนเอามือไปทับมันกระดองแตกเลย ปั๊งไม่ happy “

แทนที่ผมจะมานั่งปลอบใจลูกชายว่าเรื่องไม่ happy ก็อย่าไปใส่ใจมัน แต่ประโยคสุดท้ายนี้กลับพาผมไปคิดถึงหลักปฏิบัติธรรมของครูบาอาจารย์

นี่มันเกินเรื่องของแค่ทำชีวิตให้มีความสุขไปแล้ว นี่มันการตามรู้ตามดูสภาพวะจิตใจตนเอง เข้าใจสภาวะความสุข เข้าใจสภาวะความไม่สุข

ผมยอมรับว่ามันดูพยายามเชื่อมโยงเกินไป แต่ลองคิดตามผมดู

ลูกชายผมเป็นเด็กอายุ 7 ขวบ ธรรมดาๆมากเหมือนเด็กทั่วไป ดื้อ อยากเล่นเกมส์ อยากดูทีวีควบคุมตัวยังไม่ได้ในอีกหลายเรื่อง แต่เข้าใจสภาวะจิตใจตัวเอง และตามดูทั้งวันด้วย ถึงได้มีเรื่องนู้นเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังเยอะแยะ

อย่างเพิ่งเข้าใจผมผิด ผมไม่ได้จะมาอวดว่าลูกผมพิเศษ แต่ผมกำลังคิดว่า

หรือว่านี่แหละคือธรรมชาติมนุษย์ มีความสนใจใคร่รู้ทั้งเรื่องภายนอกและเรื่องภายในจิตใจอยู่แล้ว

หรือว่านี้คือธรรมดามนุษย์ มีความอยากค้นหาสภาวะต่างๆที่เกิดขึ้นในจิตใจอยู่แล้ว

แต่เพราะบริบทแวดล้อมรึเปล่าที่ทำให้เรายิ่งโตขึ้นมา เราจะยิ่งรักความสุข ยิ่งเกลียดความทุกข์

ทั้งๆที่เราก็เห็นว่าทุกสภาวะมันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีสภาวะไหนอยู่กับเราตลอด และเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ทำไมเราถึงอยากให้ความสุขมันอยู่ต่อแต่ให้ความทุกข์มันผ่านไป

หรือไม่ว่าบริบทแวดล้อมจะเป็นยังไงก็แล้วแต่ มนุษย์ก็จะเป็นเช่นนี้ต่อไป ?

เมื่อลูกชายเค้นเรื่องที่ทำให้ผม happy วันนี้ได้เยอะพอใจแล้ว

นางก็หันไปถามแม่นาง

“ แม่เล่าให้ปั๊งหน่อย วันนี้แม่ทำอะไร happy บ้าง ?”

#Siamstr

// ผมเข้าใจดีว่ามันยาวและมีหลายประเด็นเกินแต่ผมสบายใจจะเล่าแบบนี้แหละ

ปรัชญาของหมาป่าเดียวดาย

.

มันถูกขับไล่ออกจากฝูง และต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังบนเส้นทางแห่งความโดดเดี่ยว ในป่ารกทึบที่เต็มไปด้วยอันตราย มันเรียนรู้ที่จะออกล่าและป้องกันตัวอย่างเข้มแข็ง

.

หมาป่าเดียวดายถูกฝูงตัดสินว่าอ่อนแอที่สุด แขนและขาของมันดูอ่อนแรง ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ ขนของมันเปราะบางเกินกว่าจะให้ความอบอุ่น ดังนั้นหมาป่าทุกตัวจึงคิดคล้ายกันว่า “Lone Wolf” คือตัวประหลาดที่สร้างความอับอายให้แก่ฝูง

.

มันต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง แม้ว่ายามราตรีจะมืดมิดและน่ากลัว แต่มันต้องเรียนรู้ที่จะอยู่รอดให้ได้ ด้วยการออกล่าอย่างไร้ความปรานี

.

แม้ว่าในช่วงแรก มันอาจจะจับได้แค่กระต่ายกับหนูตัวเล็ก ๆ ตามโพรงไม้เท่านั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันก็เริ่มจับสัตว์ตัวที่ใหญ่กว่าอย่างเช่นกวางหรือแกะได้

.

ในบางครั้งมันต้องหลบซ่อนตัวจากสัตว์นักล่าด้วยกัน และต้องใช้ชีวิตราวกับคนขี้ขลาด แต่ก็เป็นหนึ่งในวิธีการพึ่งพาตัวเองที่ชาญฉลาด เพราะหากมันไม่เรียนรู้ที่จะป้องกันตัวเอง ชีวิตก็คงจบสิ้นอย่างไร้ค่า

.

แต่ในบางครั้งมันก็เลือกที่จะเผชิญหน้ากับนักล่าด้วยกัน เพราะมันไม่กลัวที่จะต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่มันต้องการ อย่างเช่นอาหารหรือการรักษาชีวิตรอด

.

มันทำงานหนักทุกวัน ทั้งลองผิดลองถูกและไม่เคยท้อแท้ เนื่องจากมันชอบใช้ชีวิตเพียงลำพัง บางครั้งมันก็ทำผิดพลาด แต่มันเรียนรู้และแก้ไขได้อย่างรวดเร็ว เพราะมันมองไปข้างหน้าอย่างมีจุดหมายเสมอ

.

ความสันโดษสร้างให้หมาป่าเดียวดายไม่กลัวสิ่งใด แต่ถึงกระนั้นมันชอบเก็บตัวและเรียนรู้โลกตามความเป็นจริงอย่างไม่หลอกตัวเอง

.

“หมาป่าเดียวดาย” แข็งแกร่งขึ้นก็เพราะความโดดเดี่ยว และเพียงไม่นานนักมันก็กลายเป็นหนึ่งในนักล่าที่น่าเกรงขามที่สุด เพราะมันมีอิสระอย่างเต็มที่ ด้วยเหตุนี้ถึงแม้ว่า Lone Wolf จะเป็นหมาป่าเดียวดาย แต่มันกลับมีความสุขตามวิถีทางของมันเอง เนื่องจากมันสามารถทำสิ่งที่หมาป่าตัวอื่นไม่อาจทำได้

.

หลายครั้งที่ความอ่อนแอทำลายคนหนึ่งคนให้พ่ายแพ้กับชีวิต เพียงเพราะขาดความมั่นใจในตัวเอง หรือมักจมปลักอยู่กับคำปรามาสของผู้อื่น

.

แต่หมาป่าเดียวดายไม่ทำเช่นนั้น มันจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินว่ามันควรใช้ชีวิตอย่างไร

.

บางครั้งการใช้ชีวิตเพียงลำพังก็ทำให้เราสามารถทำทุกอย่างได้อย่างเต็มที่ เราสามารถผิดพลาดได้ หรือมีอิสระอย่างเต็มที่ที่จะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

.

เมื่อเลือกที่จะเดินหน้าก็จงอย่าหยุดเดิน แล้วจงปล่อยวางทุกสิ่งไว้ข้างหลัง โดยเฉพาะทัศนคติเชิงลบของตัวเราเอง เพราะมันจะเหนี่ยวรั้งเราไว้ให้เดินหน้าต่อไปลำบาก

.

หลักการใช้ชีวิตของหมาป่าเดียวดาย จึงมีคุณลักษณะพิเศษที่ชวนให้เราครุ่นคิดได้อย่างลุ่มลึก เมื่อสังคมพิพากษาว่าเราคือสิ่งที่น่าอับอาย จะมีหมาป่าสักกี่ตัวที่กล้าใช้ชีวิตเพียงลำพัง โดยไม่สนใจว่าใครจะคิดอย่างไร ?

.

ความกล้าหาญของหมาป่าเดียวดายช่างเป็นสิ่งที่น่ายกย่อง มันสามารถยืนหยัดในเส้นทางชีวิตของตัวเอง โดยไม่เคยคิดจะพึ่งพาใครนอกจากตัวเอง ด้วยเหตุนี้มันจึงแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็ว

.

หากคุณเป็นหนึ่งคนที่ต้องอยู่เพียงลำพัง การเรียนรู้อย่างหมาป่าเดียวดาย ก็เป็นหนึ่งในทางเลือกที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็ดังที่กล่าวมาแล้วข้างต้นว่า "จงอย่าปล่อยให้ใครตัดสินว่าคุณควรใช้ชีวิตอย่างไร"

.

Author: ณัฐพงศ์ อินต๊ะริด

.

Refer:

วันจันทร์ ที่ 25 กย. นี้ เวลา 2ทุ่มนิดๆ

พบกับรายการใหม่ถอดเสื้อ เอ้ย ถอดด้าม

" หมอ บ่น Fiat "

ทาง Zap Stream ที่เดียวนะครับ ไม่มีใน mainstream platform แน่นอน แม้แต่เพจผมก็ไม่ถ่ายทอดไป (เพราะโดนแบนแน่ๆ)

หัวข้อ ( ตั้งๆไว้ก่อน )

fiat hospital

fiat vegetarian festival

มาร่วมบ่นกันนะครับ จะจบในสองชั่วโมงไหมเนี้ย 5555555

#fastingfatdentist

#หมอบ่นfiat

#health

#nutrition

#fiat

#siamstr

#bitcoin

## ThailandZapathon 1-2 ทุ่ม วันนี้นะ

- รายงานสดแบบเหลือพิธีกรไม่เยอะทาง zap.stream

- สัมภาษณ์แขกพิเศษมากกกกกก