#korat102 วันที่ 14 ก.ค. 67 เวลา 7.00 น. หลังกิจกรรมเดินขึ้นอุทยาน

ซุปเอาชุดกาแฟดริปไปทำให้ทุกคนกินกันก่อนกลับ ฟรี!

ก่อนเช็คเอาท์ออกจากที่พักตอนเที่ยงนะครับ #Siamstr

ในที่สุดแฟนผมก็ยอมทานเนื้อแล้ว 🎉🎉🎉

ปกติเค้าไม่ยอมทานเนื้อเลย เพราะเค้าบอกว่าเนื้อมันจะมีกลิ่นแรง ,, เลยทำให้ไม่ยอมเปิดใจกินเนื้อแม้แต่ครั้งเดียว

พอให้ลองเนื้อเช็ทนี้หน่อยละก็… แย่งผมกินเฉยเลย (ส่วนผมต้องทานสันคอหมูที่นางสั่ง) 🥹

ป.ล. หวังว่า…สักวันนึงแฟนผมเค้าจะเปิดใจเรียนรู้บิตคอยน์เช่นกันนะ 🫠

ใครผ่านมาแถว ๆ ตัวเมืองโคราชเดี๋ยวพาไปลองนะฮะ 🧡 #siamstr

ป่าเขาใหญ่เดินได้ทั้งวันครับ เช้า สาย บ่าย เที่ยง

GA ครับ #siamstr มาเล่นเกมทายราคา ต่อ 1 เสิร์ฟ ดริปร้อน ของกาแฟตัวนี้กันเล่นๆ ไหมครับ ว่าผมคิดราคาเป็น เงินเฟี๊ยสจำนวนเท่าไหร่ จำกัดทายราคากันได้คนละ 1 ครั้ง นะครับ ตอบถูก zap ให้ตามราคาที่เสิร์ฟนั่นแหละ

Panama Geisha Volcan Baru

ผมได้มาในราคา 45 g = 450฿

GA ครับ#siamstr พื้นที่ว่างด้านหลังตั้งใจว่าจะเขียน Genesis block ลงไป แต่ยังไม่มีโอกาสทำสักที เลยเอากระดานไวท์บอร์ดมาเขียนอะไรสักอย่างรอไปก่อน

Stay Humble & Studdy Bitcoin

ถ้าจะมีเวลา 1 นาทีให้โทรฯ กลับไปหาตัวผมเมื่อตอนที่มีอายุ 20 ปีได้ ผมจะบอกกับตัวเองว่า

“ขอบคุณนะ” :) ฟังดูดีใช่มั้ยละครับ ชีวิตผมไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรดีเด่กว่าตาสีตาสาหรอกครับ แต่ผมกล้าบอกได้เรื่องหนึ่ง ถ้าไม่มีตัวผมในอดีต ถ้าไม่มีการตัดสินใจที่ผิดพลาด ถ้าไม่ได้ทำตัวแย่ ๆ ถ้าไม่ได้เคยอกหัก ถ้าไม่ได้เคยเจ็บปวด ถ้าไม่ได้เคยพบกับประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ดีและร้าย มันก็จะไม่มีตัวผมในวันนี้เลย

เราต้องเผชิญกับ “การเลือก” บนการตัดสินใจที่ไม่มีความแน่นอนในตลอดการมีชีวิตของเราไม่ว่าเราจะอายุเท่าไหร่ มันเหมือนการเดิมพัน ถ้าเลือกอย่างหนึ่งเราก็จะต้องเสียอีกอย่างหนึ่งไป แต่เมื่อเวลาผ่านไปถ้าเรายังมีชีวิตอยู่เราก็สามารถกลับมาทำในสิ่งที่ไม่ได้เลือกตั้งแต่แรกได้อีกครั้ง ราวกับว่าเราได้ย้อนกลับไปยังอดีตเพียงแต่มันมาอยู่บนเส้นทางของช่วงเวลาในปัจจุบัน

มีพี่คนหนึ่งได้บอกเอาไว้ว่า “คุณอายุยังน้อย คุณยังล้มลงเพื่อที่จะลุกขึ้นใหม่ได้อีกหลายครั้ง ในขณะที่ผมไม่เหลือเวลาให้ทำแบบนั้นได้อีกแล้ว” ในช่วงเวลาของการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ “เวลา” เป็นต้นทุนที่มีอยู่อย่างเหลือเฟือสำหรับคนที่อายุยังน้อย คุณเจ็บปวดได้หลายครั้งและนั่นจะเป็นประสบการณ์ที่คุณจะแข็งแกร่งขึ้น คุณยังผิดพลาดได้อีกหลายครั้งและความผิดพลาดจากการตัดสินใจ จากการกระทำก็จะทำให้คุณค้นพบวิธีการที่จะทำให้คุณทำในสิ่งที่ถูกและประสบผลสำเร็จ

เรียนรู้มันไปเถอะครับ สำหรับทุก ๆ เรื่องราวที่จะเข้ามาในชีวิต ผิดถูกให้ลองดูว่ามันเหมาะกับตัวเราเองหรือไม่ อย่ากลัวความผิดพลาดและอย่ากลัวเมื่อได้ตัดสินใจลงไปแล้ว เผชิญหน้าและยอมรับผลของมัน “มันดีกว่าการที่ไม่ได้ลองลงมือทำอะไรเลย”

ผมมีเพื่อนที่ “เลือก” ในการเข้าเรียนในมหาลัยฯ ในคณะที่เพื่อน ๆ คนอื่น ๆ เลือกไปเรียนโดยที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองจริง ๆ แล้วชอบอะไร เพื่อนคนนี้ต้องดร็อปเรียนและลาออกไปในเวลาต่อมา เขาใช้เวลาในช่วงที่ดร็อปเรียนเพื่อค้นหาว่าอะไรคือสิ่งที่เขาต้องการจะเรียนแน่ ๆ ก่อนจะพบว่าคืออะไร เขาใช้เวลาใน 1 ปีนั้นตั้งใจอ่านหนังสือ นั่งเรียนด้วยตัวเองเพื่อเตรียมตัวเอง ก่อนที่จะกลับเข้ามาเรียนในคณะใหม่ที่เขาเป็นคน “เลือกเอง” ซึ่งในตอนนี้ชีวิตของเขา PoW ของเขาที่ขัดเกลามา มันทำให้เขาสามารถที่จะเลือกทำงานที่ไหนก็ได้ภายใต้ตลาดแรงงานนี้

บางทีเราก็ไม่รู้ว่าเราต้องการอะไรจนกระทั้งมันมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น แต่บางคนก็โชคดีที่ได้รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรโดยที่ไม่ต้องเสียเวลาไปมากมายนัก แต่บางคนก็หามันไม่เจอ

ไม่รู้ว่าเป็นประโยชน์อย่างที่ตั้งใจจะถามไหม แต่ถ้าให้ผมแนะนำเรื่องหนึ่งสำหรับการเข้าเรียนต่อในมหาลัยฯ “ให้ระวังสังคมที่แวดล้อมให้ดี ๆ ” ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน รุ่นพี่ หรือครูอาจารย์ ให้ระวังให้มาก ๆ ระลึกถึงเป้าหมายที่คุณตั้งเอาไว้ให้ดี ๆ ว่าคุณเลือกที่จะเข้าไปเรียนเพื่ออะไรตั้งแต่แรก

ถ้าเลือกที่จะไม่เรียนต่อ เราก็สามารถที่จะเอาเวลาที่มีไปศึกษาลองผิดลองถูกด้วยตัวเองได้ และอาจจะกลับมาเรียนใหม่อีกครั้งหลังจากได้เลือกแล้วว่าต้องการจะเรียนรู้อะไรเพิ่มเติม เพื่อเพิ่มองความรู้ให้กับตัวเราเอง ระหว่างนั้นอาจจะหางานพาร์ทไทม์ทำไปด้วย ได้ทดลองทำงานจริง ๆ ในตลาดจริง ๆ ก่อนที่จะเลือกเรียนอะไรก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่ดี

ยังไงก็ขอให้ค้นพบหนทางของตัวเองในเร็ววันนะครับ :)

การไม่เรียนต่อมันเคยเป็นปมสำหรับผมนะ ตอนแรกผมมีโอกาสที่จะเรียนต่อ แต่สุดท้ายด้วยเหตุจากตัวผมเองที่อาจจะขี้เกียจ หรือในตอนนั้นตั้งใจว่าจะทำงาน5 ปี แล้วไปยื่นเรียนแบบพิเศษ2ปีจบ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำงานตามสายนั้นที่จะเรียน2 ปีได้ หรือตอนที่ตั้งใจจะไปเรียนรามจ่ายเงินค่าเทอมแล้ว สอบไปได้ 1 เทอมแล้ว สุดท้ายตัดสินใจไม่เรียนต่อ เพราะตอนนั้นเริ่มรู้สึกถึงความ fiat ในระบบการศึกษาหลายๆอย่าง แต่ตอนนั้นยังไม่เข้าใจ fiat นะ

ผลสุดท้ายผมกลับมาทำงานธุรกิจของที่บ้านมันเป็นงานที่ผมไม่ชอบไม่อยากทำไม่มีความเชี่ยวชาญ แต่มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด หลายๆครั้งยังฝันว่าไปเรียนอยู่เลย

จนถึงตอนนี้ PoW ของผมมาก พอที่จะกล้าบอกกับใครๆที่ถามผมว่า “เรียนจบอะไรมา?”

ว่า ผมเรียนไม่จบครับ

เรื่องราวของผมมันอาจจะตอบคำถามอะไรไม่ได้มากนัก แต่อย่างน้อยในตอนนี้ นอกจากอารมณ์คิดถึงเพื่อนเก่าๆ หรือญาติผู้ใหญ่ที่จากไป ผมไม่เคยอยากย้อนอดีตอีกเลย

#siamstr

ขอไม่ย้อนกลับ แต่สมมุติละกันส่วนตัวผมจะเรียนรามคณะที่จบง่ายที่สุด เพื่อเอาวุฒิเฉยๆไว้กันเหนียว ซึ่งเสียเงินน้อยมาก แล้วก็ทิ้งระหว่างทางได้ตลอดแบบไม่เสียดายค่าเทอม แถมมีเวลาว่างเยอะด้วย แล้วระหว่างนั้นก็หาว่าสิ่งที่เรารัก สิ่งที่เราถนัด สิ่งที่เราสร้างประโยชน์ให้ผู้คนได้ว่าคืออะไร เมื่อเจอแล้วก็ลุยเต็มตัว

ในระหว่างเรียนก็ศึกษาบิตคอยควบคู่กันไปครับ

เลือกทางไหนก็ได้และจงเคารพในสิ่งที่ตัวเองเลือกแล้ว

การศึกษาเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาและไม่เลือกสถานที่ครับ ขอเพียงเราหาแหล่งความรู้ในสิ่งที่เราสนใจให้ได้ เวลายังคงเดินต่อไปของมัน เราเองมีหน้าที่จัดสรรเวลาเพื่อสร้างคุณค่าให้ตนเอง ถ้าเราเลือกที่จะออกจากระบบเฟียต นี่คือถนนเส่นหลักที่เราจะเดินทางต่อไปครับ ความจริงคือเราไม่สามารถเดินกลับไปแก้ไขในเส้นทางที่ผ่านมา แต่เราสามารถหยุดและหันหลังกลับไปมองเพื่อทบทวน

ขอให้พบเส้นทางของตนเองที่ทำให้เราสบายใจนะครับ 😊

มีโอกาสมีคนส่งเรียนก็เรียนทำปัจจุบันให้ดี แล้วค่อยต่อยอดสิ่งที่อยากทำไป สนุกกับมัน

ถ้าไม่มีโอกาสได้เรียน ก็ต้องออกหางานทำ ได้ลุยเต็มที่ ถ้าบ้านรวย มีธุรกิจก็ไปช่วยทำ แล้วรู้สึกว่าขาดอะไรค่อยไปเรียนต่อยอด

เส้นทางชีวิตไม่มีความแน่นอน อาจจะโดนรถชนพิการหรือตายก็ได้

ไม่ย้อนครับ อะไรเกิดแล้วก็เกิด ทำปัจจุบันให้ดีสำคัญสุด

ส่วนตัวผมคิดว่า สุดท้ายแล้วคำตอบว่าจะสะสม proof of work ด้านไหน เจ้าของคำถามต้องหาคำตอบด้วยตัวเองแหละ

แต่ถ้าจะให้แนะนำ ผมว่าสิ่งที่สำคัญมากๆ ของคนวัยนี้คือ “การ explore โลกให้เยอะๆ” นะ

หาโอกาสทำกิจกรรมที่คิดว่าจะสนใจ แล้วเอาตัวเข้าไปทำเลย ถ้าเราชอบ เราจะอยากทำมันต่อเอง แต่ถ้าเราไม่อิน เราก็จะได้รู้จักตัวเองมากขึ้นเองครับ ผมว่าไม่มีอะไรที่ทำแล้วเสียเวลาเปล่า 100% หรอก

แต่จริงๆ แล้วสิ่งที่ยากของโลกเฟียต มันก็คือมันหาโอกาสดีๆ ได้ยากนี่แหละ ถ้าเรามีทุนไม่มากพอ

ส่วนตัวผมไม่ได้เชียร์ให้ต้องเดินตามระบบเฟียตนะ แต่แนะนำให้ลองมองดูดีๆ ว่ารอบตัวเรามันมีโอกาสอะไรที่เราจะคว้าไว้ได้ไหม ถ้ามีก็ลุยเลย ค่อยๆ รู้จักตัวเองไปครับ

แต่สำหรับบางคน การเข้าไปในมหาลัยมันก็เป็นการเพิ่มโอกาสที่จะได้ทำกิจกรรมใหม่ๆ เยอะมาก มีโอกาสที่จะไปเจอโลกกว้างเยอะมาก และมีโอกาสที่จะได้รู้จักคนเก่งๆ ในวัยเดียวกันอีกมาก

(แม้หลายๆ อย่างมันจะเฟียตสักหน่อย แต่ถ้าเรามีภูมิคุ้มกันที่ดี เราก็ไม่จำเป็นต้องไปเป็นทาสระบบนั้นนะ 5555)

วัย 20 มันเป็นวัยที่ต้องหาตัวเองก่อนแหละ

หลายอย่างที่ผมทำอยู่ตอนนี้ ตอนอายุ 20 ผมยังไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ 555555

เอาใจช่วยให้มีไฟใช้ชีวิต ขอให้มีพลังค้นหาตัวเองต่อไปค้าบ ✌🏼

ถ้าย้อนเวลากลับได้ ผมอยากจะกลับไปตั้งใจเรียนและติดหญิงให้น้อยๆหน่อย ช่วงนั้นพ่อแม่เครียดมากๆกลัวผมไม่จบ...แต่เอาจริงๆนะครับ ผมคงไม่ย้อนเวลากลับไปแน่นอนครับ เพราะอดีตคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นตัวตนในตอนนี้ อดีตทำให้เรามีประสบการณ์การชีวิตที่เราจะไม่กลับไปผิดพลาดหรือเดินทางไปซ้ำอีก มันทำให้เราต้องปรับตัวในปัจจุบันและก้าวไปอนาคตครับ

ผมขอแนะนำการใช้ชีวิตว่า เราต้องทบทวนตัวเองว่า เป้าหมายในชีวิตเราต้องการอะไร,อยากทำอะไร,อยากเป็นอะไร,มีชีวิตแบบไหน ผมไม่สามารถแนะนำได้ อันนี้สำคัญมากๆ น้องต้องคิดเอง แล้วมองไปปั้นปลายชีวิตเลยครับ ถ้าเราได้เป้าหมายแล้วให้ลองทำแบบนี่

- กำหนดเส้นทางการเดินของชีวิตให้ไปถึงปั้นปลายชีวิตเราเลย โดยตั้งเป้าหมายความสำเร็จเป็นช่วงๆ เอาที่เป็นไปได้ไม่เพ้อฝัน

- กำหนดเส้นทางเและเป้าหมายเสร็จสร็จ ก็ให้ลงมือทำเลยวันนี้!!! การที่ไม่ลงมือทำมันไม่รู้หรอกครับว่า จะเจออุปสรรค,ปัญหาหรือจะทำมันสำเร็จใหม่

- Focus on ตั้งใจในสิ่งที่ทำ เรียนและรู้ตลอดเส้นทางที่ทำ ทำผิดได้แต่อย่าผิดซ้ำ ทำเป้าหมายสำเร็จในแต่ละช่วงของเส้นทาง ให้รางวัลตัวเองตลอดทางมันจะสร้างความมั่นใจและความสุขให้กับเรา

- Balance เรื่องการเงิน,เรื่องส่วนตัวและครอบครัวให้ตลอดเส้นทางเรา..ทำ Proof of Work ที่มีคุณค่าตลอดเส้นทางที่เรากำหนด โดยที่ไม่สร้างปัญหาให้คนอื่น เหลือก็แบ่งปันครับ

....จากประสบการณ์ชีวิตคนทำงานคนหนึ่ง...ลองทำดู ชิวีตเป็นของเรา เราต้องกำหนดเองครับ...เป็นกำลังใจให้ครับ ...ตลอดเส้นทางอย่าลืม Stack Sats อันนี้สำคัญมากๆ^^

ผมใช้คั่วกลางเบลนตัวเดียวครับ ราคาปลีก 740 ราคาส่ง 600 และ ใช้ทำทุกเมนู สำหรับกาแฟ อุปกรณ์ผมมี แฟลร์ 58 ดริปเปอร์ วัตถุดิบเรามีเท่านี้ หวดมันให้หมดครับ ดริปร้อน,เย็น ดริป 1:5 คอนเซนเทรตลาเต้ โควบริว,โควบริวลาเต้ ,ice cube cold brew ,espresso 1:1,1:2,1:4 ,ลาเต้ ,เอสเย็น อยู่นางรองใช่ไหมครับ ปลายๆเดือนผมไปบุรีรัม ถ้าต้องให้ให้ช่วยแจ้งได้นะครับ เดี๋ยวแวะไปหา^^

สวัสดีครับ วันนี้จะมาแชร์การแจกยาส้มช่วงเดือน ธ.ค.66 ที่ผ่านมาของผมครับ ขอเกริ่นก่อนแล้วกันว่า อำเภอห้วยผึ้งเป็นอำเภอเล็กๆ อำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ ผมใช้ชีวิตวัยเด็กที่นี่ ตั้งแต่ อนุบาล ประถม มัธยมต้น และย้ายไปเรียน ม.ปลายที่อำเภอใกล้ๆ ทำให้ผมรู้จักคนค่อนข้างเยอะ หรือคนในพื้นที่บางคนอาจจะรู้จักผม หรือไม่ก็ครอบครัวผม เพราะพ่อมาบรรจุเป็นครูที่นี่และไม่ได้ย้ายไปไหน รวมทั้งแม่ก็ทำงานกับส่วนของนิคมสร้างต้นเอง นี่คือความได้เปรียบเชิงพื้นที่ของการแจกจ่ายยาส้มอย่างหนึ่ง

มันเป็นเรื่องค่อนข้างง่ายที่จะแจกจ่ายยาส้มให้กับคนที่เราคุ้นเคยใช่ไหมครับ พาร์ทนี้ถ้าเพื่อนๆต้องการทราบผมจะมาแชร์อีกที แล้วคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนล่ะผมทำยังไง ผมขออธิบายอย่างนี้ครับ ผมเปิดร้านกาแฟแนวสโลบาร์ และเครื่องดื่มอื่นๆ ซึ่ง 90% ไม่ใช้ไซรัป นมข้นหวานและนมผสม (แต่ยังใช้นมพาสเจอร์ไรอยู่นะ) ข้อดีของการบริการแบบนี้คือเรามีโอกาสได้คุยกับคนที่ไม่รู้จัก และเป็นคนที่ไม่รีบร้อนเท่าไหร่ หัวข้อที่จะเปิดคุยกันมักเป็นการถามตอบกันก่อน เช่น ดื่มกาแฟหรือเปล่าครับ ดำ/นม หวาน/ไม่หวาน ถ้าเป็นกาแฟผมมักจะตอบไปว่าหวานไม่มีเสมอ ลองดื่มดูก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆ มีไซรัปที่เอาไว้เทสให้นิดหน่อย 90% คือ คนที่ดื่มได้โดยที่ไม่ต้องเติมอะไรเพิ่มครับ แม้แต่เมนูมัฉฉะเองก็ตาม

การที่มาดื่มกาแฟหรือนอนคอฟฟี่ หัวข้อถัดไปหลังจากที่ได้ลองดื่มแล้วคืออะไร คงเดาได้ไม่ยากใช่ไหมครับ วัตถุดิบนั่นเอง คราวนี้แหละข้อมูลโภชนาการสุขภาพรวมทั้ง ความเป็นเฟี๊ยสอุตสาหรรม เริ่มเป็นหัวข้อที่ผมเริ่มเล่าให้พวกเขาเหล่านั้นฟัง เป็นเหตุผลประกอบที่ทำให้ผมเสิร์ฟเครื่องดื่มแบบนี้ให้เขากิน และหัวข้อสุดท้ายก็คือ ราคา ของเครื่องดื่มที่เขาต้องจ่ายครับ โดยผมให้เขา ลองเดาราคาที่ต้องจ่าย เทียบกับประสบการณ์ที่เขาเคยกิน 100% ของการเดาราคา ไม่มีใครทายถูก เพราะราคาที่เขาจ่ายนั้นถูกกว่าที่เขาคิดมากๆ ถ้าเทียบกับ รสชาติ รวมถึงราคาที่พวกเขาเคยจ่าย เครื่องหมายคำถามเกิดขึ้นในหัวพวกเขาทันทีและจากนั้นผมจึงพาเข้าหัวข้อเกี่ยวกับเรื่อง “เงิน” ไล่เรียงทุกอย่างเท่าที่ผมมีข้อมูล

จนถึงเรื่องของ Bitcoin จบสุดท้ายเรื่อง “การออม”

พร้อมทั้งส่ง sat ให้แต่ละคนตามอายุ

ทั้งหมดที่ว่ามาใช้เวลาในการพูดคุยไม่มากครับเร็วสุด 1 ชั่วโมง นานสุด 3 ชั่วโมง ถือว่าเป็นเดือนที่ผมพูดเยอะมากๆที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ แต่ผมแพลนไว้ให้ตรงกับช่วงเทศกาลอยู่แล้วแหละ ถึงมันจะเยอะเกินคาดก็ตาม #siamstr #siamstrOG