วันที่ไม่มีความสุขมันมีจริงๆหรือ

เมื่อคืนผมกับลูกชายนอนอ่านหนังสือกันตามปกติ ยังไม่ทันจะพ้นหน้าแรก นางก็บรรจงเล่าเรื่องของนางทันที พักหลังนางเป็นบ่อย นางพยายามตามผมไปอ่านนิทาน แต่ถึงเวลาชอบชวนคุย ซึ่งผมก็ชอบหลอกถามนู่นนี้ แต่เมื่อคืนเหมือนผมโดนหลอกถามมากกว่า

นางเล่าว่า

“วันนี้ปั๊ง happy มากเลย ปั๊งจำที่ต้องไปพูดหน้าห้องได้แล้ว 2 sentence แล้วปั๊งก็พูดได้เร็วมากกก”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งได้ของขวัญจากคุณย่าด้วย”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งได้วาดรูปด้วย”

“วันนี้ปั๊ง happy ปั๊งช่วยหอยทาก”

“วันนี้ปั๊ง happy ……”

นางเล่าสิ่งที่นางทำวันนี้มาอีก3-4อย่าง

แล้วนางก็หันมาถามผม “พ่อเล่าให้ปั๊งหน่อย วันนี้พ่อทำอะไร happy บ้าง”

เอาอีกแล้ว!! นางมามุกนี้อีกแล้ว ฉันไม่รู้โรงเรียนนางสอนมายังไง แต่นางจะรู้มั้ยว่านี่มันคือศิลปะการเปิดใจคนแบบโกงๆเลย

ถ้าอยากรู้เรื่องเค้า เล่าเรื่องของเราให้เค้าฟังก่อน

ถ้าอยากรู้ความลับเค้า ให้เล่าความลับของเราให้เค้าฟังก่อน

บังเอิญวันนี้เป็นวันหยำเปของผมพอดี วุ่นวายเรื่องเอกสารอยู่กับกรมแรงงาน เทศบาล สรรพากร ประปา ไฟฟ้า ซึ่งวันนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เข้าไป และวันนี้ก็ยังไม่จบเลยซักที่ แต่ละเทศบาล แต่ละหน่วยงานขอเอกสารไม่เหมือนกัน เข้าไปแต่ละครั้งก็พูดไม่เหมือนกันอีก เหมือนกันเรื่องเดียวคือ พูดจากับเราแบบเหมือนเรากินหญ้า เรียกว่าวันนี้ผมหงุดหงิดทั้งวัน เป็น bad day เลย

ผมพยายามหาคำตอบให้ลูกชายเท่าที่พอจะนึกได้ และนางก็คะยั้นคะยอจะเอาคำตอบให้ได้

ปั๊งปั๊ง : “วันนี้พ่อทำอะไร happy บ้าง ?”

ผม : “พ่อ happy วันนี้พ่อได้นอนคุยกับปั๊ง”

(ซึ่งมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผม : ”พ่อ happy วันนี้พ่อได้กินชาบู”

(เจ้านี้เต็มตลอด วันนี้โชคดีจองได้)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผม : “พ่อ happy วันนี้พ่อได้นั่งเล่นกีตาร์”

( ขอบคุณที่ราชการแม่งเลิกงาน4โมง กุยังมีเวลาเหลือ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผมเริ่มนึกไม่ออกแล้วและนางเค้นผมจริงจังมาก

ผม : “พ่อได้ขับรถ พ่อชอบขับรถ”

(นึกไปถึงว่าไอ้รถเราคันนี้วันก่อนมันไปความร้อนขึ้นอยู่บายพาสชลบุรีตอนตีห้า ในขณะที่เราต้องรีบไประยองด้วย วันนี้มันขับได้ดีเราก็มีความสุขนะ)

ปั๊งปั๊ง : ”แล้วพ่อ happy อะไรอีก?”

ผมหมดแล้ว นึกอะไรไม่ออกแล้ว ในใจคิดว่าอะไรก็ตอบไปก่อน

ผม : “วันนี้ขนมเรายังขายได้”

ทันทีที่ผมพูดไป มันเหมือนผมเปิดกะโหลกตัวเอง มันพาผมกลับย้อนไปในวันที่ชีวิตแม่งโคตรเลวร้าย ใช่..! เราควรยินดีกับมันจริงๆด้วย

“มันไม่มีหรอกวันที่ไม่มีความสุขเลย”

จริงๆแค่เรายังมีชีวิตอยู่ เราก็ควรยินกับมันแล้วเราควรยินดีที่ทุกอย่างมันเป็นปกติของมันอยู่

“ความเป็นปกติคือความสุข”

ผมนึกไปถึงหนังสือเรื่อง “พีระมิด 3 สุข” ของคุณหมอ ชิอน คาบาซาวะ ว่าด้วยการทำงานของฮอร์โมนแห่งความสุขในร่างกาย

บทนึงในหนังสือเชียร์ให้เราเขียนเรื่องที่ทำให้เรามีความสุข 3 เรื่องก่อนนอนทุกวัน แม้ว่ามันจะเป็นวันเลวร้ายแค่ไหน มันจะทำให้เราหลับลงไปพร้อมกับความรู้สึกว่ามันเป็นวันที่ดี ซึ่งมีผลต่อเนื่องไปจนถึงการทำงานของฮอร์โมนในร่างกายซึ่งจะส่งต่อภาพรวมของสุขภาพราางกายและจิตใจอย่างมาก

(ขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดในหนังสือ แต่เป็นหนังสือที่ดีมากและสอดคล้องกับวิถีชีวิตของบิทคอยเนอร์เลย อย่างน้อยก็ผมคนนึง ใครยังไม่อ่านผมเชียร์)

ลูกชายผมเหมือนจะจบแค่นี้ แต่เค้าหันมาพูดอีกว่า “แต่มีเรื่องที่ปั๊งไม่ happy อยู่นิดนึง ปั๊งช่วยหอยทากตัวนึงไว้ไม่ทัน มีคนเอามือไปทับมันกระดองแตกเลย ปั๊งไม่ happy “

แทนที่ผมจะมานั่งปลอบใจลูกชายว่าเรื่องไม่ happy ก็อย่าไปใส่ใจมัน แต่ประโยคสุดท้ายนี้กลับพาผมไปคิดถึงหลักปฏิบัติธรรมของครูบาอาจารย์

นี่มันเกินเรื่องของแค่ทำชีวิตให้มีความสุขไปแล้ว นี่มันการตามรู้ตามดูสภาพวะจิตใจตนเอง เข้าใจสภาวะความสุข เข้าใจสภาวะความไม่สุข

ผมยอมรับว่ามันดูพยายามเชื่อมโยงเกินไป แต่ลองคิดตามผมดู

ลูกชายผมเป็นเด็กอายุ 7 ขวบ ธรรมดาๆมากเหมือนเด็กทั่วไป ดื้อ อยากเล่นเกมส์ อยากดูทีวีควบคุมตัวยังไม่ได้ในอีกหลายเรื่อง แต่เข้าใจสภาวะจิตใจตัวเอง และตามดูทั้งวันด้วย ถึงได้มีเรื่องนู้นเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังเยอะแยะ

อย่างเพิ่งเข้าใจผมผิด ผมไม่ได้จะมาอวดว่าลูกผมพิเศษ แต่ผมกำลังคิดว่า

หรือว่านี่แหละคือธรรมชาติมนุษย์ มีความสนใจใคร่รู้ทั้งเรื่องภายนอกและเรื่องภายในจิตใจอยู่แล้ว

หรือว่านี้คือธรรมดามนุษย์ มีความอยากค้นหาสภาวะต่างๆที่เกิดขึ้นในจิตใจอยู่แล้ว

แต่เพราะบริบทแวดล้อมรึเปล่าที่ทำให้เรายิ่งโตขึ้นมา เราจะยิ่งรักความสุข ยิ่งเกลียดความทุกข์

ทั้งๆที่เราก็เห็นว่าทุกสภาวะมันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีสภาวะไหนอยู่กับเราตลอด และเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ทำไมเราถึงอยากให้ความสุขมันอยู่ต่อแต่ให้ความทุกข์มันผ่านไป

หรือไม่ว่าบริบทแวดล้อมจะเป็นยังไงก็แล้วแต่ มนุษย์ก็จะเป็นเช่นนี้ต่อไป ?

เมื่อลูกชายเค้นเรื่องที่ทำให้ผม happy วันนี้ได้เยอะพอใจแล้ว

นางก็หันไปถามแม่นาง

“ แม่เล่าให้ปั๊งหน่อย วันนี้แม่ทำอะไร happy บ้าง ?”

#Siamstr

// ผมเข้าใจดีว่ามันยาวและมีหลายประเด็นเกินแต่ผมสบายใจจะเล่าแบบนี้แหละ

กาแฟที่มีรสชาติสดชื่น มันมีอยู่จริง

กลิ่นมาทางชามะนาวผสมเกสรดอกไม้อ่อนๆ

ชุ่มคอจังกาแฟเจ้สี่

แต่มึงมีแค่3ขวดมันน้อยไปจะซื้อไปแบ่งคนอื่นกินมันไม่พอเว้ยยยยย5555

กาแฟพัทยาต้องกาแฟ one day esthetic

อวยยับๆ

#siamstr

ขอบคุณที่กล่าวถึงนะครับ :) ข้อความที่ถูกบันทึกมาอย่างยาวนาน ไม่มีใครรู้ต้นกำเนิดที่แท้จริงว่ามันเริ่มจากตรงไหน เมื่อไหร่ สำหรับคนในปัจจุบันเราทำได้เพียงแค่ "ตีความ" ความหมายของสิ่งที่เขียนไปตามความเป็นปัจเจก(ของเราเอง) และ เขาก็ตีความไปตามความเป็นปัจเจกของเขาเอง

"ศาสนาเป็นสิ่งที่เสียเวลามากที่สุดในชีวิต ถ้าจะใช้เวลาศึกษาทำความเข้าใจมัน" มีพี่คนนึงเคยบอกเอาไว้ ซึ้งเขาเป็น "คริสเตียน"

มุมมองหนึ่ง ผมไม่ค่อยชอบการ "สอนศาสนา ไม่ว่าจะศาสนาไหน" ให้กับเด็กเล็ก ๆ

เพราะว่าเขายังเล็ก มันไม่ใช่เรื่องที่เขาจะมานั่งหาคำตอบ ของความหมายในชีวิต โลกหลังจากที่ตายจากมนุษย์แล้วจะไปไหน พระเจ้ามีจริงหรือไม่ นิพพานคืออะไร หรือตายแล้วก็ศูนย์เปล่าไป เพราะว่ามันคือการ "เขียนข้อความปลูกฟัง ลงไปในสมองของเด็ก ในเรื่องของความเชื่อ" ที่ผู้ใหญ่คนนั้น ๆ เชื่อ

รอให้พวกเขาโตก่อน ให้เขาคิดแล้วตัดสินใจเลือกได้เองก่อน ถึงตอนนั้นก็ไม่ได้ช้าเกินไป

ผมบอกได้เลยว่าผมเป็นพุทธ และเป้าหมายสูงสุดของการเป็นพุทธสำหรับผมคือการได้มรรคผลนิพพาน ใช่แล้ว..ผมอยากจะดับไป

แต่ผมก็ยังอ่านไบเบิล ทั้ง ๆ พระพุทธเจ้าบอกว่า "เธอจะไม่ฟังคำกล่าวอื่นนอกจากเรา" ทำไมผมยังทำตรงข้าม? เพราะว่าการได้รู้ว่าคนอื่น ๆ ศาสนาอื่น ๆ มีมุมมองแบบไหนต่อชีวิตและหลังจบชีวิต มันคือข้อมูล มันคือการทำความเข้าใจ มันคือการได้รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ (จริง ๆ รู้อะไรพวกนี้แล้วทำให้ดูหนังได้สนุกขึ้นเยอะเลย 555)

ผมแค่อย่ากจะบอกว่า มันเหมือนกับว่าเราอยากป้ายยาส้มกับคนอื่น ๆ แต่เราไม่พยายามทำความเข้าใจความเป็นเขา เราจะป้ายยาส้มเขาสำเร็จหรือเปล่า :)