เรโซแนนซ์มอร์ฟิกและสนามมอร์ฟิก: บทนำ

เรโซแนนซ์มอร์ฟิก ความทรงจำ และนิสัยของธรรมชาติ

โดย รูเพิร์ต เชลเดรก

ในสมมติฐานของ “การก่อให้เกิดรูปร่าง” (formative causation) ซึ่งได้พูดถึงอย่างละเอียดในหนังสือ A New Science of Life และ The Presence of the Past ผมเสนอว่าความทรงจำเป็นส่วนที่ฝังอยู่ในธรรมชาติ กฎของธรรมชาติส่วนใหญ่จึงมีลักษณะคล้ายนิสัยมากกว่าจะเป็นกฎที่ตายตัว

สนามมอร์ฟิกในชีววิทยา

ในช่วงเวลาสิบห้าปีของการวิจัยพัฒนาการของพืช ผมได้ข้อสรุปว่าการทำความเข้าใจพัฒนาการของพืช (morphogenesis) หรือการสร้างรูปร่างนั้น ไม่สามารถพึ่งพาเพียงยีนและผลิตภัณฑ์ของยีนเท่านั้น พัฒนาการนี้ยังต้องพึ่งพาสนามจัดระเบียบ (organizing fields) ด้วย เช่นเดียวกันกับพัฒนาการของสัตว์

ตั้งแต่ทศวรรษ 1920 นักชีววิทยาพัฒนาการจำนวนมากได้เสนอว่าการจัดระเบียบของสิ่งมีชีวิตขึ้นอยู่กับสนามต่าง ๆ ซึ่งมีชื่อเรียกแตกต่างกัน เช่น สนามชีววิทยา (biological fields), สนามพัฒนาการ (developmental fields), สนามตำแหน่ง (positional fields) หรือสนามมอร์โฟเจเนติก (morphogenetic fields)

เซลล์ทั้งหมดมาจากเซลล์อื่น และเซลล์ทั้งหมดได้รับมรดกสนามการจัดระเบียบ ยีนเป็นส่วนหนึ่งของการจัดระเบียบนี้ พวกมันมีบทบาทสำคัญ แต่ยีนเพียงอย่างเดียวไม่สามารถอธิบายการจัดระเบียบทั้งหมดได้ ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

ด้วยความก้าวหน้าของชีววิทยาโมเลกุล เรารู้ว่ายีนทำอะไร ยีนทำให้อสิ่งมีชีวิตสามารถผลิตโปรตีนเฉพาะได้ ยีนอื่น ๆ มีส่วนในการควบคุมการสังเคราะห์โปรตีน ยีนที่ระบุได้บางส่วนถูกเปิดใช้งาน และโปรตีนเฉพาะถูกสร้างขึ้นในช่วงเริ่มต้นของกระบวนการพัฒนาใหม่ ๆ ยีนที่ทำหน้าที่เปิดสวิตช์พัฒนาการเหล่านี้ เช่น ยีน Hox ในแมลงวันผลไม้ หนอน ปลา และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม มีความคล้ายคลึงกันมากในเชิงวิวัฒนาการ

อย่างไรก็ตาม การเปิดใช้งานยีน เช่น ยีน Hox ไม่ได้เป็นตัวกำหนดรูปร่างทั้งหมดของสิ่งมีชีวิต เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น แมลงวันผลไม้คงจะมีรูปร่างเหมือนมนุษย์

ตัวอย่างในสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว

สิ่งมีชีวิตหลายชนิดที่ดำรงอยู่ในรูปแบบเซลล์เดียว เช่น ยีสต์ แบคทีเรีย และอะมีบา บางชนิดสร้างโครงกระดูกแร่ที่ซับซ้อน เช่น ไดอะตอม (diatoms) และเรดิโอลาเรีย (radiolarians) ซึ่งถูกวาดอย่างงดงามโดย เอิร์นส์ แฮกเคิล (Ernst Haeckel) ในศตวรรษที่ 19

การผลิตโปรตีนอย่างถูกต้องในเวลาที่เหมาะสมไม่สามารถอธิบายโครงกระดูกที่ซับซ้อนของสิ่งเหล่านี้ได้ หากไม่มีแรงอื่น ๆ เข้ามามีบทบาท รวมถึงกิจกรรมจัดระเบียบของเยื่อหุ้มเซลล์ (cell membranes) และไมโครทูบูล (microtubules)

ความจำเป็นของแนวคิดแบบองค์รวมในชีววิทยา

นักชีววิทยาพัฒนาการส่วนใหญ่ยอมรับความจำเป็นของแนวคิดแบบองค์รวม (holistic) หรือการรวมตัว (integrative conception) ในการจัดระเบียบสิ่งมีชีวิต มิฉะนั้นชีววิทยาจะยังคงติดอยู่ในมหาสมุทรของข้อมูล ซึ่งเกิดจากการถอดรหัสจีโนม การโคลนนิ่งยีน และการระบุคุณสมบัติของโปรตีนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผมเสนอว่าสนามมอร์โฟเจเนติกทำงานโดยการกำหนดรูปแบบให้กับกิจกรรมที่ไม่มีรูปแบบชัดเจนหรือแบบสุ่ม ตัวอย่างเช่น สนามเหล่านี้ทำให้ไมโครทูบูลตกผลึกในส่วนหนึ่งของเซลล์แทนที่จะเป็นอีกส่วนหนึ่ง แม้ว่าองค์ประกอบย่อยที่ใช้สร้างไมโครทูบูลจะมีอยู่ทั่วเซลล์ก็ตาม

สนามมอร์ฟิกและวิวัฒนาการ

สนามมอร์โฟเจเนติกไม่ใช่สิ่งที่คงอยู่ตลอดไป แต่สามารถวิวัฒนาการได้ สนามของสุนัขพันธุ์อัฟกันฮาวด์และพุดเดิ้ลนั้นได้พัฒนาจากสนามของบรรพบุรุษร่วมกันคือหมาป่า

สนามเหล่านี้ถูกถ่ายทอดจากสมาชิกในอดีตของสายพันธุ์ผ่าน “เรโซแนนซ์มอร์ฟิก” หรือการสะท้อนเชิงสนาม (non-local resonance)

ความจำเป็นของกฎธรรมชาติที่พัฒนาได้

ตามสมมติฐานของเรโซแนนซ์มอร์ฟิก ไม่จำเป็นต้องสมมติว่ากฎธรรมชาติทั้งหมดเกิดขึ้นพร้อมกันในช่วงเริ่มต้นของบิ๊กแบง เหมือนกับการบังคับใช้กฎหมายในลักษณะเดียวกัน

ก่อนที่จะมีการยอมรับทฤษฎีบิ๊กแบงในช่วงทศวรรษ 1960 กฎธรรมชาตินิรันดร์ดูเหมือนสมเหตุสมผล แต่เมื่อจักรวาลของเราได้รับการยอมรับว่าเป็นจักรวาลที่พัฒนาได้ กฎเหล่านี้อาจเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน

บทสรุปของสนามมอร์ฟิก

1. สนามมอร์ฟิกเป็นองค์รวมที่สามารถจัดระเบียบตัวเองได้

2. มีทั้งมิติของเวลาและพื้นที่

3. ดึงดูดระบบภายใต้อิทธิพลของมันไปสู่รูปแบบเฉพาะ

4. เชื่อมโยงและประสานงานในลักษณะซ้อนกัน

5. เป็นโครงสร้างที่ทำงานแบบความน่าจะเป็น

6. มีความทรงจำสะสมจากอดีตและการสะท้อนระหว่างระบบ

มาทำงาน❌️

มาหาของกิน✅️

คุยกันยันเกือบเช้า 55555555555

ขอบคุณพี่ๆทุกคนมากๆครับ ต้อนรับอบอุ่นมากเลย