ธรรมะ = ธรรมชาติ

ว้าวุ่นก็คือธรรมชาติ

แต่เรารู้หรือเปล่าว่ามันมาจากอะไร

ธรรมชาติมีเหตุ มีผล มีที่มา มีแตกดับ

ถ้าไม่รู้เหตุผลที่มา ก็หยุดจิตที่ว้าวุ่นไม่ได้

เป็นเรื่องธรรมดาครับ เราแค่รับรู้ว่าเราคิดก็พอ

แล้วดึงสติกลับมา "ดู" ลมหายใจ

แต่ไม่ใช่การบังคับนะครับ

ทำไปสักพักจะเริ่มนิ่งขึ้นเองครับ

ได้แล้วครับ

เราไม่สามารถหยุดจิตไม่ให้คิดเรื่องต่าง ๆ ได้

แต่ลองตั้งคำถามดูสิ ใครนะ เป็นคนคิด เราเหรอ?

ถ้าเป็นเรา เราไม่อยากคิดทำไมยังคิดล่ะ?

ถ้าไม่ใช่เราแล้วใครล่ะ

แล้วความคิดเหล่านั้นทำให้เรารู้สึกอย่างไร

ทำไมเราถึงรู้สึก มันคือเราหรือเปล่านะ

ลองค่อย ๆ ปล่อยความคิดให้มันเกิดขึ้น แต่ลองพยายามถอย 'ตัวเรา' ออกมา

ออกมาดูความคิดที่เกิดขึ้นแล้วดับไป

มันเกิดขึ้นเอง แล้วทำไมเราถึงเหิดความรู้สึก เกิดความผูกมัด

ถอยออกมามองความคิดมันหายไป พิจารณาถึงธรรมชาติ

ถ้ามันดูดเรากลับเข้าไป มีสติก็ดึงตัวเองออกมาใหม่

มันไม่ใช่เรา เราไม่ใช่มัน เพียงแค่รับรู้ และสังเกตุมัน

เอาแค่นี้ก่อน

ผมก็เป็นเมื่อรู้ทันความคิดแล้วก็ดึงกลับมาที่ลมหายใจเหมือนเดิม

สิ่งที่ผมได้จากการฝึกสมาธิ คือการรู้ว่า เราไม่ได้กำลังพยายามเลิกคิด หยุดคิด หรือบังคับตัวเองไม่ให้คิด

แต่เป็นการฝึกดึงตัวเองกลับมาที่สมาธิเมื่อตระหนักได้ว่าเรากำลังคิดอะไรครับ

สู้ ๆ ครับ 🧘🏻‍♂️

ปล. ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านธรรมะ ยังถูๆไถๆ ทำบ้างไม่ทำบ้าง แต่อยากแชร์ในมุมคนกำลังเริ่มฮะ😃

แล้วเวลาเราไม่ทำสมาธิล่ะ ลมหายใจไปอยู่ไหน พอสติหลุด ลมหายใจก็หยุดอย่างนั้นหรือ

ที่ผมทำคือพอรู้ว่าคิดอะไรอยู่ก็ดูว่าเราหายใจเข้าหรือออกครับ และสังเกตุลมต่อไปเรื่อยๆ ครับ ผมจะไปติดตรงรู้สึกหายใจไม่ออกแทน 😅😅

ขอตอบตามที่รู้มานะครับ สถานะที่จิตจะยึดเกาะ มันมีอยู่ 2 สถานะ คือ

1. ยึดเกาะอยู่กับร่างกาย

2. ยึดเกาะอยู่กับความคิด

ยึดเกาะอยู่กับร่างกายหมายถึง เมื่อเรา "ละออกจากความคิด" เรารู้จะสึกตัวว่าเรากำลังทำอะไรอยู่

ผมยกตัวอย่าง เช่น เวลาที่เราเดิน ถ้าเรากำหนดการรับรู้อยู่ที่ร่างกาย เราจะรู้ว่าเรากำลังก้าวเท้า เราจะรับรู้ทุกก้าวที่เราเดิน เราตอบตัวเราเองได้ว่าตอนนี้เท้าที่สัมผัสพื้นคือข้างไหน และสลับไปข้างไหน

ที่นี่พอเราหลุดไปคิดเนี่ย ตอนนี้จิตย้ายไปเกาะที่ความคิดแล้ว มันจะเพลินไปกับความคิด เราไม่รู้อีกแล้วว่าเรากำลังใช้เท้าข้างไหนเหยียบพื้น เราจะติดอยู่กับเรื่องที่มันเกิดขึ้นในหัว

การเดินของเรามันก็ไปตามร่างกาย เป็นไปตามอัตโนมัติ กายก็เดินไป จิตที่ไปก็เกาะที่ความคิด ก็คิดไปเรื่อย กว่าจะรู้ตัวอีกทีว่าเรากำลังเดินอยู่ คือ ตอนที่ละวางความคิดลง

สิ่งที่เกิดขึ้น คือ จิตมันต้องมีที่ให้เกาะ ไม่กาย ก็ ความคิด สลับไป สลับมา มันเร็วมากเกินกว่าที่เราจะมานั่งจับให้มันอยู่ที่ใดที่หนึ่ง

เราถึงต้องฝึกทำบ่อย ๆ เหมือนกับการออกกำลังกาย การวาดรูป คือความชำนาญ

ฝึกทำอะไร? ที่ถูกจริตผม คือ การฝึกละออกจากความคิด เวลาที่เผลอคิดถึงสิ่งต่าง ๆ พอนึกขึ้นได้ก็ละออกมา มองดูตัวเอง กายตัวเองว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่ แล้วเมื่อกี้นี้คิดเรื่องอะไรอยู่

อาจจะเรียกว่าการเห็นการเกิดดับ คือ ตามรู้ว่าจิตเกาะอยู่ในสถานะอะไร เวลาที่จิตไปเกาะที่ความคิด นั้นคือความคิดเกิด และเมื่อละออกมา นั้นคือความคิดดับ แต่ก็มาเกิดที่กายแทน และกายจะดับไป เมื่อจิตกลับไปอยู่ที่ความคิดอีกครั้ง

ผมจะเน้นให้จิตมาเกาะอยู่กับกายมากกว่าความคิด เพราะว่ากายก็คือกาย มันทำเท่าที่มันเป็น

แต่กับความคิดมันไหลไปเรื่อยไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าไม่ไปหยุดมันซะก่อน มันฟุ้งซ่าน

บางคนอาจจะใช้วิธีอื่น ๆ คงต้องแสวงหาถึงสิ่งที่ทำแล้วถูกจริต คนอื่นทำวิธีหนึ่งแล้วมันเวิร์ค ไม่ได้แปลว่ามันจะเวิร์คสำหรับอีกคนหนึ่ง

เป็นกำลังใจให้ครับ ❤️

จิตมันมีเหตุให้ว้าวุ่น การนั่งสมาธิทำเรามีสติมากขึ้น เมื่อมีสติมากขึ่นปัญญาก็จะเกิด เมื่อปัญญาเกิดก็รู้ว่าต้นเหตุมันคืออะไรแล้วจะแก้ไขมันยังไง จากนั้นให้ไปแก้ที่เหตุครับ (การทำสมาธิสามารถทำได้ทุกที่ทุกอิริยาบถครับ )

ลองดูแนวทางหลวงพ่อเยื้อนกรรมฐานน้ำเย็นดูครับ